inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 32499):

Tredmolens

Verzonken in de zwarte
grond van hoop, tot schijn
vergaan, lonkt de lente met
nectar van een nieuw geboren
maan, de nacht gebakken tot
kruimels van het ambrozijn.

Te slapen met de beuk
geworteld in de aarde,
te strijden met de muze
in een ongeboren lied,
verliezen beelden hun
zin en waarde, gedragen door
de vleugels van verdriet, voor
voor vrienden die wegvloeiden
uit de boezems van de linden.

Lichamen vergrijzen
verwordt tot bladeren,
roodgeel of verdord,
verdunt de kruin,een
naderend afscheid, voorspel
van een definitieve breuk.

In het snijpunt waar
mensen van zichzelf
vervreemden, kreunt de eik
in ziel van het geaarde kind
ademt de geest de spreuk der
ontheemden, onafhankelijk bemind.

In het licht van weerbarstige levens,
kinderen van zon en aardse bomen, met
de vingers naar de hemel geheven,
tredmolens van een nog te dromen droom.


Zie ook: http://www.pamapoems.nl

Schrijver: pama, 28 mrt. 2010


Geplaatst in de categorie: lightverse

3,5 met 13 stemmen 183



Er zijn 3 reacties op deze inzending:

Naam:Hilly Nicolay
Datum:30 mrt. 2010
Emailadres:voorjaarsvlinderhotmail.com
Bericht:We willen wel dromen, dansen met de bomen. Maar, we moeten zoveel. Een prachtig vers!

Naam:Anna
Datum:29 mrt. 2010
Emailadres:Annansihome.nl
Bericht:Prachtige beeldvorming.

Naam:Ilse
Datum:29 mrt. 2010
Emailadres:Geduldpleskhome.nl
Bericht:Ik waan me vaak in de tredmolen van het bestaan, prachtig verwoord.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)