2313 resultaten.
petrarca sonnet 126 vertaald in blank verse
poëzie
3.5 met 2 stemmen
5.565 woedende zon scheurt watervlak
binnenwater overzijde wacht op
avondlicht voor oeverbloem
een bejaarde engel slechts
vergund een avondmist in wie-
rooklucht eist het hart een
bedelend oog om een bedauwde
vrucht ter voeding van de smart
bij het laatste woord
gezuiverd lot het hemeldek ge-
sloten, een klagende geloken blik
dankt de herrijzenis…
weerzien met de vos, aardedonker (1)
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
659 ’
ik viel stil en zweeg, keek hem aan
en schudde, hij sloot de ogen, kop
schuin naar boven ‘ compassie ken
ik niet, dood is dood, jullie mensen
schuilen veel te lang bij elkaar, weten
niet hoe het is om te leven zonder
een schilderij in mijn hol of spiegel ’
vervolgd,‘ zie mij, naakt in bruine pij
poten vol doornen, twee jongen kwijt
gevangen…
IN DE BRUIDSDAGEN
poëzie
3.2 met 19 stemmen
4.758 Zo helpt deze eindbee
U aan genot,
En voor het rijmpje
Mij aan een slot.
-----------------------------------------------
discours: gesprek
blondes: fijne kant met bloemmotief van dik garen
Hypokras:
Nitri: Nitri woestijn in Egypte
Hoffman: Duitse dichter en musicus(1776-1822)
kooitje: bed
verschiet: toekomst…
Lente 2022
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
521 Dus sloten we de ogen,
lagen in de zon tot de boot terug
Door kou doken we in de kajuit
waar 't druk, en tussen zoveel stemmen jouw zachte moeilijk te verstaan.
Thuis mediteerden we op de bank.
't Was donker toen we klaar.
Drie kaarsen brandden maar,
'k legde mijn hoofd op je schouder
te kort.…
Hepta
netgedicht
2.1 met 11 stemmen
749 tot slot meld ik u nog het een en ander
last but not least, van een bemind poëet
die als odysseus menig nachtje sleet
bij nimf calypso - die hij 't liefst vergeet
en circe, die hij sindsdien liever meed -
zijn naam is, net als xenos, vreemdeling
die door het dichtersleven ging
als Xander…
Tussen etiket en ontwaken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
392 Handen sloten zich
waar ik open was gebleven.
En zo leerde ik
dat waarheid timing kent
en dat niet elke ziel
klaarstaat om wakker te worden
naast je.
Er stierf iets in mij.
Niet gewelddadig,
maar onomkeerbaar.
Het oude zelf
liet zijn jas achter
in structuren die niet meer pasten.…
Lamot, bevlekt met regen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
298 van het Lamot,
bevlekt met regen die nooit opdroogt
en ik lig hier, een ei dat nooit brak,
tumble tumble naar beneden
in de smalle kloof tussen jou en de afgrond
mijn moeder noemde me een geschenk
maar vergat de naam
zoals de wind vergeet waar hij de botten liet
van alle vrouwen die vóór mij stierven
in kamers zonder slot…
De kikker
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.269 Wat moet een groene kikker in zo’n hoge sloot, met zo’n belabberd laagje water?”
“Zeg kikker”, zei een jongeman, “Ik slaap nog en heb nogal een kater…kan het wat zachter?
Of doe me een plezier, vertel eens rustig: Wat doe je eigenlijk hier?”
“Een reiger heeft me opgepikt met haar lange snavel.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
2.8 met 10 stemmen
3.235 Niets kwam er dan goudgeluid,
ik stak mijn armen uit,
die blonken zo eenzaam licht,
ik sloot ze rondom me dicht --
ik ademde diep in mij
't goudkoude dat over mij
hing als een droge mist --
ik had me zeker vergist.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
3.4 met 41 stemmen
4.496 Niets kwam er dan goudgeluid,
ik stak mijn armen uit,
die blonken zo eenzaam licht,
ik sloot ze rondom me dicht —
ik ademde diep in mij
't goudkoude dat over mij
hing als een droge mist -
ik had me zeker vergist.…
Negatieve wensen
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.045 Geen boômloze kisten,
Geen bier dat gaat gisten,
Geen gift die je stuit,
Geen meel in je suiker,
Geen wesp in je ruiker,
Geen slot dat niet sluit.
En zo ’k in mijn beden
Om regels of reden
Niet ver ben gegaan,
’k Vraag ’t elk in ’t bijzonder,
’k Heb plaats hier van onder,
Vul zelf het maar aan!…
Proeve van dichterlijke waarnemingen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.124 Zo ziet men eer een zwerm van muggen,
Dan kemels met gebulte ruggen
In zwermen vliegen om de kaars;
Zo worden, aan de rand der sloten,
De reigers, met hun langen poten.
Zeer zelden opgeslokt door baars.…
DE MANESCHIJN IN 'T BOS
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.579 Zou hier in 't bos 't betoverd slot
Der schone slaapster zijn,
Er sluimrend op het mollig dons
En kussens van satijn,
Daar honderd luchters om haar blaken,
Tot dat zij blijde zal ontwaken?
Kom, nadere ik met zachte tred,
En wat mij 't toeval biedt,
Het kalme schoon der frisse maagd
In sluimering bespied!…
En toen kwam ik in het sprookjesbos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 De ijzeren poort van het boshek vol tralies was op slot gevallen.
Wie wil leven moet ook van de waanzin houden.
Ik werd soms waanzinnig.
Hoewel ik gelukkig weer met de vis in het water kon spreken.
Met elke vis in elke pont.
En de vogels takjes met bloemen weer naar mij brachten.
Werd ik ook wat waanzinnig.…
Droevige tijden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 In onze sloot zwemt de krokodil en de arme snoek doet gebedjes,
en vlucht voor een sidderaal.
Oh dagen der siddering!
Want de rare mensen en de boze dieren nemen onze hoeken
en boeken in beslag, waaruit zij interpreteren met brillen en krokodillen.
En ik sta misschien in de verkeerde hoek.…
Duizenden namen zijn er gewist
gedicht
4.0 met 7 stemmen
7.928 Waarheen leidt de weg
in sloten van drek en verwaarloosde schaduwen.
Wormen wriemelen in buiken.
Neem me mee – neem me mee
Ik strompel op golven van fatalisme.
Bescherm mij, de amper levende zoon
van een moeder en een vader, beroofd
van een amper opgebouwd leven.…
Limericks op diverse dieren
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
3.152 Op een Dashond
Te Sloten liep een dashond
Heel vrouw'lijk met een tas rond,
Totdat op zeek're dag
Zijn vader dit gedrag
Als dashond veel te kras vond.
Op een Stier
Een snedige fokstier uit Helden,
Wiens lid onophoud' lijk vervelde,
Zei laatst tot een koe:
“Wat doet het ertoe,
Mijn zaad maak ik toch wel te gelde!”…
Der vrouwen moed.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.973 Dan voelden zij of de watren zich sloten
boven hun moegetobde hoofd dat zonk,
en zij zwolgen de zekerheid der grote
duistre ellende in een bittre dronk.
Nu staan zij, in 't blijeinde van de zege
als schuwe dieren na een lange jacht,
hun mond die lijdend zoveel leed verzwegen
verraadt het nu hij lijdend lacht.…
COMING OUT DAY 2019
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
633 Het is niet uit de kast komen
maar uit de kerk komen en vooral blijven
want het zijn de meeste geloven
welke telkenmale weer en weer en weer
de deuren in het slot laten vallen
vanwege het verzonnen lot wat ons wacht
zoals een collega, Islamitische mij vertelde
“Jij homo word verbrand in de hel
daar wordt je ook weer geboren
barend brandend…
Hij gaf z'n bloed de vader; hij gaf z'n bloed z'n zoon!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 als gevraagde zaaddonor (2003)
helemaal goed gekeurd, clean was
ging ik naar de bloedbank: Sanquin
om weer bloed te mogen geven (2004)
ik kreeg het boude antwoord zelfs
persoonlijk van mevrouw de directrice
“U blijft een risico-factor, meneer Krediet
om bloed te mogen geven”
hevig teleurgesteld, verbaasd
ontdaan en heel verdrietig
sloot…
Zelfdruk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 O heilige sleutel, o slot op mijn lot,
gun mij een sintel van gratie,
gun mij de sloop van uw nacht:
gans mijn hand is met u verbonden,
de middenvinger wijst, de zelfdruk begint.…
A-B-C POGINGEN TOT POËZIE
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
571 geen gehoor
gun ze een open blik vanuit de coulissen
naar poëtische pirouettes
Rondom een zekere Marie Antoinette
als Straf kronkelen slangen
rondom Medusa’s hoofd:
don’t look now don’t turn into a Stone
Tien tandeloze tijgers talen hijgend
en vergeefs naar de kicks van de jacht
ooit waren zij de toptalenten van de nacht
tot slot…
het onbedoelde zelfportret
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
401 te vertonen
van een exponentieel groeiend inzicht
alsof het de verdichting van het kroos betrof
“maar als zij er niet waren
was ik geen poel voor jouw bla’ren
dan was ik hooguit een vennetje
in een ongezien niemendalletje”
“het niemandsdal
als het eindstadium na de val
laat ons inderdaad bescheiden zijn”
van pijn doortrokken ogen sloten…
ik slenter, dus ik ben
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.281 verschijnt
rust mijn oog op een
laatste zichtbare vogel
als hij nader wil komen
twee vreemden bij elkaar
maar stil verbonden
bij het verscheiden van de dag
raakt hij een wezenlijke snaar:
het verstaan zonder monden
dat kende ik al
vertelde een tedere glimlach
ik zette mij aan tot
de weg terug
maar zie deze woorden
niet zomaar als een slot…
Ballade
poëzie
3.9 met 8 stemmen
3.759 Verlaine sleepte voort zijn lijdensketen
Van zonde aan straf geschakeld zonder slot,
Heeft den hem toegewezen tijd gesleten
In beurtgezang van lust en zucht naar God.…
De kikker
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
886 Hij droomde, dat ze 't boekje sloot en naar de kikker keek.
Maar de manier waarop ze 't deed, dat maakte hem van streek.
De groene springer lachte schalks, wat had je nu gedacht?
Je ging liever eerst een dutje doen, je hebt te lang gewacht.
Wat moet dat meisje met een schop en zo een lange baard.…
Volkstuinen in trek, maar de wachtlijsten zijn lang (AD donderdag 15 mei 2025. pagina 15)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
458 door de geur, de stilte, het zicht op de bomen
en in elk voorjaar weer een verschillend groen
en de avondzon die geelrood gloeit, boeit
want ik ben zoveel meer in de natuur, in 't groen
maar ook minder met heel weinig senang tevreden:
het eendje in de plas, het hoge gras, de vogels
de ooievaars die gracieus neerstrijken
de reigers aan de sloot…
Aan het kasteel van Antwerpen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.310 Bestookt dan met uw solfervuur
Het machtig Slot: vergruist zijn muur
Met gloeiend erts en kneuzend lood.
Verspreid in d'omtrek schrik en dood.…
EEN DODE.
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.831 omhuiverd door de broze krans
van mijne zachte preveling
ligt nu uw blank verstijfde lijf,
waaruit het leven brekend ging,
dat even in een siddering
de strijd vermeldde van 't bedrijf…
Willoos lagen toen uw handen
en ik sloot
achter transparante wanden
het mysterie van de dood.…
Het Collectaneum van een Mens --Deel 2: Interbellum -- paragraaf 2
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
774 verschijnt
rust mijn oog op een
laatste zichtbare vogel
als hij nader wil komen
twee vreemden bij elkaar
maar stil verbonden
bij het verscheiden van de dag
raakt hij een wezenlijke snaar:
het verstaan zonder monden
dat kende ik al
vertelde een tedere glimlach
ik zette mij aan tot
de weg terug
maar zie deze woorden
niet zomaar als een slot…