2287 resultaten.
DE WIJSGEER EN HET KIND
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.417 De wijsgeer, in gepeins verloren,
Zwierf mijmrend langs zijn eenzaam pad:
Hij zocht geheimen na te sporen,
Die de Almacht hem verborgen had.
Een strijdig twijflen en geloven
Kruiste in zijn walend brein dooreen.
Nu zag hij vragend op naar boven,
Dan zag hij tastend om zich heen.…
Liefdes Hof
poëzie
3.1 met 7 stemmen
1.716 Nu zich dit paradijs
mij eenmaal heeft ontsloten,
nu ik zijn diep genoten
verborgenheid doorreis,
nu ik er talm en dwaal
en telkens opgetogen
mijne onverzadigde ogen
op zijn wijd licht onthaal,
beleef ik onbevreesd
en zorgenloos het feest,
waaraan zich elke dag
mijn hart verheugen mag.…
Minnelied
poëzie
3.5 met 12 stemmen
3.163 Somtijds geloofd, somtijds gehoond,
somtijds verborgen, somtijds getoond;
Eenieder die door de liefde wordt gelaafd
beleeft een groot avontuur,
als hij wordt gegrepen
en de smaak proeft
van de ware liefde.…
(on)gewoon gedicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
655 Poëzie kan mij ontvoeren
naar een wereld zonder zorgen,
héél ver weg en diep verborgen
voor het leed dat soms “de toekomst” heet
of “morgen”.
Taal blijft altijd een machtig ding.
Een prachtige verzameling
van letters, woorden, zinnen.
Je kunt het spreken, zingen, schrijven
betasten als in Brailleschrift.…
De bijen op de boekweit
poëzie
4.3 met 3 stemmen
2.158 Welnu, deze honig, dat manna der aard,
Zo rijk in bet bloeisel der boekweit verborgen,
Wordt dáár door de nijvere bijen gegaard.…
Tristan & Isolde - Een liefde die niet mocht zijn
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
560 haar netvlies
was zijn beeltenis geschreven
ze zou hem altijd missen
elke dag van haar leven
bij het wassen, bij het vissen
Als hij is in Cornwall terugkeert
is de vreugde groot
Een snood en sinister plan wordt gesmeed
een toernooi voor de vrede
de winnaar krijgt de dochter van Donnechad
dat die dochter Isolde is,
blijft voor Tristan verborgen…
Gehersenspoeld
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
547 Verborgen hints en berichten…
En door naar de volgende CD!
Het enige wat ze doen is je oplichten!
De duivel regeert in de eindtijd…
Hoe lang duurt dat nog?
Mijn hele leven wordt geleid…
Daar moet een keer een einde aan komen toch?…
muren van fictie, torens van kristal
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
851 Duister van hogere machten, die speelt
met zijn krachten, verborgen in klauwen, getrouwen,
die eerlijk en recht, met kromheid vereren.
Zuchten, kreunen en steunen van lijdende geesten.
Geknecht door de satan in hitte en pijn
afhankelijk zijn van onschuldig vermoorden.…
Het Collectaneum van een Mens --Deel 1: Creatie
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
844 schepping van u en anderen
maak nu zelf het beeld
van zee en lucht en dieren
we mogen hier en daar
wat zichtbaars veranderen
ik zag nog even
het was heel goed
zo te sieren
Julius: Vitanova hfdst 2 vers 5
slechts jegens uw schepper
bent u tot geringheid verplicht
u bent immers in grootsheid
geschapen
blijf derhalve niet verborgen…
ach liefje wat blief je
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
1.709 avond aan
iedere file of stagnatie
het weer en de soap
gaat met ons leven op de loop
koetje boe, roept de ge-es-em
oh, ben jij het alweer
op je onnozel getetter zit geen rem
maar aan mijn hand ontbreekt
in de supermarkt een veer
regeren is vooruitzien
door de bril van morgen
gebouwd op luchtvervuilende angsten
en vijanden overal verborgen…
Muziek die liefde speelt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
869 bloemen
op een ritme van de wind heen en weer in
een eindeloos herhalen van geven en nemen
donkere dromen met
het zwart van de nacht
gebulder van de wind in het onweer
van krachten die strijden met bliksems
regens in slagen en vlagen
striemend wie waagt het weer te trotseren
duister van hogere machten
dat speelt met krachten
verborgen…
Kom droom maar mee
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
668 op het ritme van de wind heen en weer
in een eindeloos herhalen van geven en nemen
donkere dromen
met het zwart van de nacht
gebulder van de wind in
het onweer van krachten
die strijden met bliksems
regens in slagen en vlagen
striemend wie waagt
het weer te trotseren
duister van hogere machten
die spelen met krachten
verborgen…
1 mei
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
772 Ik zal je laatste zucht nooit vergeten, want er zat
ontzettend veel verdriet en vermoeidheid in verborgen.
Hoe nu verder? Hoe kun je leven zonder zuurstof?
Zonder lichaam? In die volstrekte duisternis?
Hoe graag zou ik je maar één dag weer terug willen,
samen genieten van gebak, ijs, patat en rode wijn!…
Duizenden namen zijn er gewist
gedicht
4.0 met 7 stemmen
7.928 Ik omhels mijn verborgen plekken.
De zoete herinnering aan de herfst.
De zoete herinnering aan het land,
aan de nacht, aan je aanrakingen.
Langzaam vervagen
Gruwelverhalen volgen, zorgen voor paniek.
Verlaten steden branden.
Vrouwen en kinderen gegijzeld.
De laatste mannen meegenomen,
leeftijd heeft geen tel.…
Valpolicella
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
641 't Zou me niets verbazen
Kom, neem een tweede glas, 't is druivensap
waarvan de diep verborgen eigenschappen
tevoorschijn zijn gelokt, ja reuze-knap
door 't fermenteerproces, nu niet verslappen!
Een trage loomheid neemt van mij bezit
een onverschilligheid: zal ik gaan pitten?…
De oogst
poëzie
3.1 met 7 stemmen
2.883 Bij d'Oogsttijd ligt die kiem in mij verborgen,
Die kiem van bloei en eindeloze kracht:
Dan vel me, o Dood! Na korte nacht
Volgt immers licht, volgt immers de eeuwge morgen.
't Zal Oogsttijd zijn... Welk denkbeeld doet mij beven?…
Interieur
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.204 buren
en zie het nu van dichterbij
wil een keer niet naar binnen gluren
wat ik normaliter doe
als ik driemaal daags voorbij schrijd
mijn hond draagt daaraan toe bij
hij heeft zijn geregelde behoefte
eigenlijk op vaste tij
zodat ik noodgedwongen
alle aanliggende huizen passeer
en inhoud van het inpandige,
zover niet achter vitrage verborgen…
's Levens Beker
poëzie
2.6 met 7 stemmen
4.804 Ik, ik weet, wat wrede zorgen
In die wellust zijn verborgen
Die zijn eerste teug ons geeft!
'k Heb in maag en ingewanden
't Zuur vol scherpte voelen branden,
Hetgeen zijn zoetheid in zich heeft!…
Roem.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.108 Een godengestalt
Verbeeldt hij zich in de prachtgewaden
Verborgen, die zwevend en lokkend van ver
Zijn blikken met rijke glans verzaden.
Hij droomt... hij dorst naar dat liefelijk beeld,
Die schone gestalte - het ongekende!
O, mocht hij 't bereiken! zijn boezem zwelt,
Hij droomt, hij dorst...…
Sprookjesprinses
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
481 (voor Bernadette Gallis)
Onder jouw lieftallige jurk van Laura Ashley
verborg je een hunkerend lichaam, dat lief
en zijdezacht langs de muren gleed, die van
Boudewijn een muurklever maakte, een
witte prins op een hobbelpaard.…
Cahaya baru
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
485 nova schrikaanjagende gevaarten
witte doeken als het uitspansel
onvervaard langs rotspartijen
diepe lonkende spelonken
in des konings jacht in opdracht
van aartsbisschop en geldmagnaten
in de queeste naar de graal
het nooitgeziene paradijs
van kruidnagel en tropenvruchten
kaleidoscopische figuren voorwereldlijke creaturen
verborgen…
leven smaken, smaken rozen, leger spreiden, spreiden zacht,
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
158 Haar hoofd, hoofd woog, woog aan mijn borst, borst zwaar van haar, haar viel,
viel bezijden, glimlach mond, schromend, teer, teer en wee, wee mij,
zonk beeld, dageraad véér, véér gescheiden, hart zei, zei verborgen brood,
brood geurt zoeter, méér, méér mondt, rees ik, slaaploos bed, liefde leidt,
leidt naar raam, peinzend beiden, kaars waakt…
Psalm 142
poëzie
4.0 met 25 stemmen
6.706 Ik ben ten einde raad,
u kent de weg die ik moet volgen,
u weet dat op mijn pad
een strik verborgen ligt.
5.
Ik kijk ter zijde en zie
niemand die om mij geeft,
nergens een toevlucht voor mij,
niemand die hecht aan mijn leven.
6.
Ik roep tot u HEER:
‘U bent mijn schuilplaats,
al wat ik heb in het land der levenden.’
7.…
ENRICO
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 De meester-zanger verliest zijn theater,
gaat met zingende zeelui naar de kust,
reist op een zeilschip, dat eeuwen heeft gerust,
als kaper over het wijde water.
De ruige binken begaan een flater:
voor een grote stomer galmen ze vol lust,
maar verzuimen beroving onbewust.
Orkaan raast, duwt hen voort met woest geklater.
Schipbreuk bij een…
DE GAAF DER POËZIE
poëzie
4.0 met 16 stemmen
7.441 De buit, die zicht haar kracht vergaart,
Is, beide, Toekomst en Voorleden,
Haar buit, natuurs verborgenheden,
Haar buit, de hemelen en de aard!
Des Dichters hand stort wel geen bloed,
Hij is geen gruwzaam tweedrachtstichter!
Maar echter is zijn wezen moed!…
Het kleine boompje
hartenkreet
4.6 met 27 stemmen
1.255 Er was eens een heel klein boompje
dat zich achter een huisje verborg,
maar de tuinman, die het daar geplant had
behandelde 't boompje met veel zorg.
Als het warm was gaf hij 't boompje water
en als 't stormde gaf hij 't boompje steun
en het boompje dacht blij, ik kan niet vallen
zolang ik tegen dat paaltje aan leun.…
CORONA-NARCISME, ja, ja, ik was al zo’n digitale narcist!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 of ik ga al in katzwijm en snotter genadeloos biggeltranen
nu naar de hamvraag, ben ik ook een Corona-Narcist
ja ik was al een digitale narcist, die zich graag spiegelt
aan andere narcisten voor een beetje mondiale harmonie
maar wat zou ik graag organist willen zijn als Geert
m’n vingers op de toetsen m’n voeten op het pedaal
ver verborgen…
EEN SCHOTEL VINKEN
poëzie
3.0 met 5 stemmen
1.754 blijde jongenshaast
De vonken ketsend uit halfdonk're straten,
Dank warm fabrieksgedoe nooit dóóds verlaten,
Daar dampgedaante uit spleet en tooggat waast;
En lekker koud voelt Wijnmaands laatste morgen,
Holler weergalmt mijn draafstap door de poort,
En witberijpt glimlacht het blozend oord -
Waar 't jachtveld toch zijn Baan nog houdt verborgen…
PIETJE EN DE REUS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 weerhouden
Hij rilde want hij had het wel koud
en dacht: Straks ben ik verkouden
Na een uurtje lopen door ’t woud
schemerde tussen bomen ’t kasteel
Vervallen was het en al eeuwenoud
en weinige ramen waren nog heel
Prima was dat het hek open stond
en hij stapte door ‘t geopende hek
Waar hij waarachtig de schel vond
op een, een beetje verborgen…
Odysseus’ verhaal; Kalypso
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
92 Het moet zichzelf
met opzet verborgen hebben in een eenzaamste oneindigheid.
Ik zou mijn eigenheid zijn kwijtgeraakt, als ik gebleven was,
in de armen van zo’n ongekend schone vrouw die niet ouder
bleek te worden, ongehoorde dingen met mij deed, zo ik dat
wenste.…