2600 resultaten.
vrede in oorlogstijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 waar wij de vrede vieren mogen
wachten ergens over de horizon
wanhopig kinderen en vrouwen
op een boodschap van het front
zien wij de tranen van de jeugd
om het gemis of de herinnering
van de vader die vechten moest
weten wij van moeders met pijn
die uit liefde doorgegeven leven
meedogenloos vernietigd zagen
horen wij het smartelijke krijten…
Noordoost-Groningen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
513 Een dijk onderbroken
door een weg naar de einder
een dijkdoorbraak van formaat
een begin en een eind beider
Waar alfa en omega volledig op zichzelf staan
Een barriere bewust aangelegd
dwars door de dijk
die door de mens direct weer werd geslecht
door de wens om door te gaan
de mens weet van geen wijk
Rijden naar de horizon
zonder te…
Mijn vuurtoren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 Mijn vuurtoren
ik mis je zo,
vriend van mijn kindertijd,
zo vaak stonden wij
naast elkaar,
stonden naar de zee te kijken,
naar de wijde horizon,
naar de hoge,grijze hemel.
Dicht bij elkaar stonden wij,
naar de zeevogels te luisteren,
hoe ze afspraken maakten
voor hun aanstaande reis
ten zuiden.…
Winteringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
469 Een zonnetje kiekt boven de horizon zowaar,
is als water dat over de akkers plast.
Witte schoonheid vormt echter al snel
bruine blub en drabber.
Van die zooi, je kent het wel,
die moet opgeruimd door dooi en zwabber.…
Duistere hobo
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
437 het drieste avontuur
aan zee is de prille lente begonnen
en waar jij ooit vragen had
bloeien nu bloemen in de wind
in weemoed van het talenbad
ben jij het allernieuwste kind
uit duisternis in het licht gestapt
je lacht nu naar het leven -
– kom, lees nog eens rustig voor
uit het leesvoer van het niemandsland
dan vergeten we de horizon…
Dichtgetimmerd dichtersoog
netgedicht
1.6 met 15 stemmen
400 Ik kan eindeloos zitten op de dijken,
kijken naar het verglijden van de tijd;
de schepen die dwepen met zingeving
verdrinken aan de horizon in loosheid.…
Welvaart
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
309 De verstening rukt steeds meer op,
De horizon komt steeds dichterbij,
Ook de auto eist meer ruimte op,
Deze ontwikkeling maakt me niet blij.…
Vergankelijkheid
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
532 Geur van dampende aarde
vermengt zich met haardenrook, zon zakt
langzaam achter de horizon en werpt lange schaduwen
over verdorde bladeren, en ik adem het voorbijgaan van elk moment in.…
Ergens hier ver vandaan
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
573 Ik wandel de grens van
zand en zee, waar de horizon ademt
als een dromer die weigert te ontwaken. De lucht
is te groot om vast te houden; elk kleurverloop trilt op mijn arm.
Een vogel cirkelt, traag
en doelgericht, alsof hij iets weet wat
ik vergeten ben.…
Voor een hart
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
505 Aan de veranderlijke horizon
verschijnen er andere harten: beloften en
momentopnamen op lange termijn. Het verleden reikt
nog eenmaal een herinnering aan, tot tranen stromen bij het we(d)erzien.…
Waar alles voelt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
502 O liefste, waar je ook bent,
jouw bijzijn strekt de horizon van gevoel,
een zon die het binnenste overspoelt. Trillend onder
deze intensiteit rolt een traan… omdat alles zo diep wordt beleefd.…
De reiziger
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
544 En wanneer de omliggende
wereld te druk, hard of luid in mij binnenvalt,
zoek ik de horizon op die stil in mij blijft - een plek waar ik
opnieuw kan beginnen zoals een reiziger die zijn eigen kompas hervindt.…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.1 met 14 stemmen
356 Als de wereld te fel, te snel,
te luid naar binnen valt, zoek ik de plek
waar mijn adem weer zacht wordt, een innerlijke horizon
die niet beweegt, maar mij herinnert dat ik kan terugkeren naar wat er al is.…
In de adem van de natuur
netgedicht
2.2 met 14 stemmen
1.335 Op de top van een heuvel
sta ik stil, kijk naar de horizon waar wolken
zich vouwen in zachte bergen van licht. Een specht tikt
in de verte, een kleine herinnering dat alles beweegt en toch veilig blijft.
Als ik afdaal naar de mensen,
draag ik de stilte mee als een zachte trilling
in mijn borst.…
Waar de maan mij terugziet
hartenkreet
1.4 met 9 stemmen
262 Maanlicht op water
waar stilte ons samenbrengt
liefde zonder stem
Aanvankelijk zoek ik haar
waar het licht blijft hangen op de rand
van de ochtend, in een verre horizon alsof schoonheid
zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen.…
Als een vogel
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
217 Zijn vlucht tekent een levend spoor
tussen horizon en wolken, van vertrouwde grond naar grenzeloze hoogte.…
Zwartgerokte duistervogels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
232 Aan de verre horizon glanst de grote stad.
Wolkenkrabbers steken hun kille, glazen daken
in de heldere azuurblauwe lucht—
een strakke grens tussen beton en eeuwigheid.
Daarboven vliegen zwartgerokte duistervogels.
Ze draaien in een vicieuze cirkel,
dwangmatig gevangen met hun angsten,
als zwarte asvlekken op een perfect blauw doek.…
Eeuwig getij
netgedicht
2.8 met 28 stemmen
260 Ruisende branding
spoelt alle prikkels zacht weg
zee brengt diepe rust
Het water wast de grens van de wereld weg,
waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht.
Voeten zinken diep weg in het natte zand,
terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt.
Een trage ademhaling van eb en vloed,
diep ademhalend onder een blauwe hemel.…
Het vloeibare getij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.024 Dikke mist verdwijnt nu traag,
pastel kleurt zacht de horizon,
een nieuw en zuiver beeld ontwaakt.
Moeder Aarde en haar kille osmose;
warm bloed stolt in de koude grond,
de taal behoedt het oude skelet.
De dwaze klok verliest haar grip,
de mensenziel, zo puur, sereen,
reist vloeibaar naar het nieuwe avontuur.…
Het Groene Hart
netgedicht
2.9 met 21 stemmen
190 Omringd door het jachtige ritme van de steden
bewaart deze open vlakte haar eigen rust,
een oase van weidsheid en historisch groen
waar de horizon nog alle ruimte krijgt.…
Intieme kameraad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 gestorven,
kinderlijke wanen nooit getemd—
rivieren vol lust van zilte projectie
Misschien had ik een poes moeten zijn
maar dan niet die van de buurvrouw
want die had altijd natte pootjes
of een vrolijke vlinder zonder verleden
met slechts vitale vleugels in het heden
zonder ooit de grond te raken
Daar waar je leefde
veranderde het horizon-gevoel…
Vertragen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 Lage zon strijkt langs stammen en verdwijnt aan de horizon.
Rust daalt als een sluier
neer tussen mijn gedachten, waar
herinneringen nog even blijven zweven. Wat ik
niet meer draag, drijft mee met de wind en verzacht in het licht.
Hoog boven mij reiken
takken naar bleke hemel.…
NN
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
488 Nee
Nee
Nee we
Noemen geen
Namen
Nee
Nee
Namen
Noemen we
Niet - da's
'N citaat, ik weet het maar geen plagiaat meer - immers jij weet het
Niettemin, ik weet dat ik
Niets weet, maar lezen
N zoeken, dat weet ik ook,
da's veel te moeilijk
N veel te vervelend,
want dan moet ik
Naar Google toe - ik ben
Net thuis,
N veel…
HOGE DRUK
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
906 Paulusma hanteert tijdelijkheid
in voorspelling als geruststelling de horizon
knipoogt rood de laatste kilometers zo zwaar
als lood met verkrampt gelaat vuisten gebald
verheug ik me op komende verhoogde druk…
Alleen met jou
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.969 prachtige rode gloed
Verwarmt mijn hele lijf
Je lichaam naast het mijne
Een pas geplante boom
Waarvan de bladeren
Nog ontluiken moeten
Jouw woorden vormen mijn wereld
Jouw adem zorgt ervoor dat ik leef
Jouw tast heelt al mijn wonden
Jouw blik bepaalt mijn beeld
De liefde voor jou gaat dieper
Dan de diepste oceaan
Verder dat de horizon…
"Rythme en Provence"
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
670 De horizon, als luie minnaar zich uitrekt,hult
zich in het minnekleed van het lavendelbed,
cicaden in 'a capella' met hun
klagen aandacht vragen, het gekreun
van de cipressen overstemt,
tot aan de maaigrens van de dorpen,
aan wegmarkeringen onderworpen,getemd
door eigen ritme, in een ongelijke strijd,
aangelijnd door de tijdwijzers, verleid…
Novemberavond
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
1.209 houd
Maar laat me ook even bij haar zijn
die ik zo mis
Heel even haar geur ruiken
en haar stem proeven
een glimp van haar glimlach zien
Bijna een jaar is ze nu weg
het voelt alsof het gisteren was
Laat me neerkijken op de zee
die mijn tranen draagt in elke zilte druppel
en laat me mee deinen op de golven
de zee die ik zo lief
De horizon…
Op de thuisreis
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.166 Naar het Oosten reikt mijn reizen,
Waar de diepe horizon
Achter donkre heuvlen brandt:
Van hun toppen zie ik rijzen
Straks de stille gouden zon
Over 't onbegrensde land.…
Kleur en geur
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
483 Alles omlijst door kobaltblauwe lucht,
Verre horizon als schone lijst,
Met vogels in hun verre vlucht.
Voor schoonheid is niet meer vereist.
Zó moet het bij de Schepping zijn geweest,
Vol rust, vol kleur en vrede,
Een wonder, een dans, een feest,
Wat niet meer is. Wat is de rede?…
Op de thuisreis
poëzie
3.0 met 21 stemmen
4.758 Naar het Oosten reikt mijn reizen,
Waar de diepe horizon
Achter donkre heuvlen brandt:
Van hun toppen zie ik rijzen
Straks de stille gouden zon
Over 't onbegrensde land.…