3179 resultaten.
moeras
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.682 ben ik bang
voor schaduw achter bomen
het zuchten van de wind
de geur van het moeras
ik ben hier al te lang
alleen met sombere dromen
waar ik ook als kind
voortdurend bang voor was
natuurlijk heb ik angst
voor wat er nog moet komen
en wat ik hier nog vind
of nooit vinden zal
maar wellicht ben ik het bangst
voor tranen die niet stromen…
Venus en Sedna
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
1.145 Ver achter het grijsgrauwe regengordijn
zie ik in een flits mijn toekomstig verleden
beelden surfen kopschuimend naar het heden
waar wolken golven raken bij de waterlijn
herinneringen stromen langs vreugde en pijn
over gelopen paden, ooit betreden
werden hoge golven nooit vermeden
prachtige foto’s op papier beelden mijn zijn
lachende ogen…
Water
hartenkreet
4.9 met 10 stemmen
2.162 Ik houd mijn armen breed uiteen,
laat het water stromen over me heen.
Bezoedelde handen zuigen me op,
vuile woorden hangen aan de deurknop.
Ik sla mijn pijn op in het donker,
mijn lichaam ontkleedt zich in de nacht.
Het water sneuvelt door het zwijgen,
gebroken nagels krabben aan de onmacht.…
Soms
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.917 Soms hoor ik het water van de douche stromen,
als ik erlangs loop onderweg naar de toilet.
Ik hoor mezelf dan denken "zal ik erbij komen",
dan is de eerste stap gezet.
Soms, soms dan mis ik je gewoon zo,
zit je daar stilletjes in mijn hoofd.
Denk ik terug aan ons in een razend tempo,
en word dan van mooie herinneringen beroofd.…
Het rijk der tranen
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.191 De geest der hel, die dit heeft voortgebracht,
Doet vloek en klacht door lege stilte stromen:
Gij, rijk der tranen, waar de dood slechts lacht,
Baart angst en niet der schoonheid huivrend schromen:
Leen ik mijn ziel aan u, en leef uw leven -
Ik ben ontzield: gij hebt mij stug en wreed
Op mij terug, en dus tot haat gedreven.…
Maya
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.466 En alle gevoel
lag bevroren
onder snijdend schaatsenspoor
Ik leefde er zelfs naartoe
deze dag die weerspiegeld lag in
Winters glazen poel
Ik lik de tranen van je wangen
ze smaken zoeter dan verdriet
en zachter dan verlangen
Vergeef mijn herinnering
die mijn hart deed stromen
mijn ziel deed smelten
tot er alleen nog warmte was…
pyrofiel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.194 in het hart van het vuur
waar de hitte overheerst
tot felle hoopjes intens wit
in gebalde knopen pure energie
strekt de kosmos zich eindeloos uit
vervoegen hel en hemel zich in
samenspel tot aardse taferelen
voeden hongerige vlammen
flitse fantasma's vol prisma's
die stralen werpen in het rond
en winden stevig stromen laten
wervelen door…
Sta op, mijn lief, de zon schijnt door de bomen
poëzie
3.5 met 13 stemmen
3.224 Sta op, mijn lief, de zon schijnt door de bomen,
De vogels vliegen al om voedsel uit,
De visser achter 't huis sleept in de schuit
Zijn net, gevuld met vissen, uit de stroom en
De stalknecht legt op 't voorplein reeds de tomen
Zijn paarden aan, - sta op, mijn lief, mijn bruid,
De aarde is voor ons ook nieuw en schoon en luid,
Sta op, mijn…
Stadsplein of utopie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
685 Stromen van
't Ene continent, Europa, naar
't Volgende. Dat deel van de
Wereld op zijn beurt doet zijn
Best, zo goed hij kan.
Ooit. Wie weet, in 2106
Worden mensen wijs en wakker
Wrijven ogen. Lezen meer
Heldere blikken. Blauw
Als water. Wijd verbreid; wapens
Wereldwijd omgesmolten
Wereldomvattend neer.…
Stadsklokken
poëzie
3.1 met 10 stemmen
3.729 Toen galmde de verlaten stad en schonk
Een donkre stroom van volle bronzen klanken
In mijne open ziel, - ik boog tot danken,
Toen 't dreunend antwoord in een cirkel klonk.…
Het dodeneiland
poëzie
3.2 met 11 stemmen
3.065 Hun takken storten afgestorven bomen
In beddingen van uitgedroogde stromen,
Waar de oevers uit gebleekte beendren steken,
Die bij een windvlaag (of bij 't langsgaan) breken.
Wind gaat lijkkleurig van het zerkenstof,
Kan niet van 't eiland af, een dodenhof,
Dat diep de bodem van de zee doortrekt
En deze ver-om aandoet met bederf.…
Herontdekking van de Hemel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.011 De uitgestrekte koepel
doet me steeds aan iemand denken
haar bewegingen zo soepel
ieder waaien, wuiven, wenken
Noorderstorm en zuidenwind
zijn al naar zij ze blaast
als lieve woorden voor een kind
of een vloek die ijzig raast
Stoomgebergte, onbedwongen
nevels van regen en zon
waar alle mysteriën ontsprongen
de stroom van haar leven begon…
Een half miljard zwemmers
hartenkreet
3.9 met 19 stemmen
2.066 Vijfhonderdmiljoen deelnemers
één wist er te winnen
in de race die vijf dagen duurde
Een half miljard strijders
gingen tegelijkertijd naar binnen
Een gevecht van zwemmers
strijdend voor het leven
zwemmend tegen de stroom in
dwars door dodelijke zuren
en door vele hindernissen omgeven
Uiteindelijk vechtend
om door die wand heen te breken…
Slechts het heden telt
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
638 omgerijmds
dat nog vaag is omschreven
en in mijn grijze cellen
zoekt naar zin
het kan liefde zijn
of de wedstrijd van morgen,
ook God wacht zeker op mij
komend bezoek
dat mij
middels wederopstanding
uit dood of ziekte redt
immers hoop vult
gevoeld gemis
ik honger uit
als ik niet gevoed word
droog uit,
huil zonder tranen
omdat stromen…
DOEL!
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
3.549 Het menselijke geest heeft onverwachtse krachten,
Als je deze laat stromen
laat het geluk zeker niet lang op zich wachten!…
- Ik wil zo graag bij jullie behoren -
hartenkreet
4.2 met 23 stemmen
935 Naar de grote mallemolen
van het leven wilde ik stromen,
wist dat ik niet mocht verstoren
dit ontzettend mooie natuurtafereel.
Heerlijk al die diepe liefdeskleuren,
die de herfst met zich meebrengt.
Heerlijk al de strelende momenten
van de liefde die ik nooit heb gekend,
de herfstzon geeft de warmte weer.…
Sneeuw
poëzie
3.0 met 7 stemmen
4.323 Stroom van wit licht nu... witte vleugeltjes,
Sneeuwdragertjes in haastig liefblij komen;
Alles gedempt, onwerklijk bij dat kuis
En kinderlijk gekoom in glansgestroom;
Een teder nederzweven lichtestil....
Een toegedek van klank met handjes blank.
't Zwarte en te luide schuile, dat het Reine
Een wijle op aarde in sneeuweluister wijle.…
COTTAGE ROSE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
565 Engelse staande
Deelt gul de decanteerkaraf
Met de doden op het bijzettafeltje
Naast haar Chesterfield
Levendiger dan ooit
Kijkt ingelijste vergrijzing haar aan
Worden talloze herinneringen opgehaald
Als het bedtijd is
Kust ze dat ene speciale portret
Dat haar een goede nachtrust wenst
In lucide dromen
Gaan Eufraat en Tigris weer stromen…
Kreupelhout
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
686 De liefde leeft
door haatdoordrenkte tijden
rivieren stromen
door een dijkdoorbroken land
het werk gaat verder
langs niet betaalde functies
alleen de laster
is iets dat blijvend blijft
Er wordt vereerd
met slijkbesmeurde werken
er wordt beloofd
met niet gedane daad
er wordt gepraat
met ongewassen handen
alleen de laster
is wat er blijvend…
NIEUW AMSTERDAM
poëzie
3.0 met 5 stemmen
2.026 In jonge wijk van de oude stad gekomen
Waar eind'loos straat aan nieuwe straat zich reit,
En langs de banen steenloos geplaveid,
De nieuwe wagens zonder paarden stromen,
Gevalt mij vaak een vreemde droom te dromen
Door een verwisseling van tijd en tijd,
Dat zij, die 'k ging door 't lange leven kwijt,
Mij konden hier, weer levend, tegen komen…
LANDSCHAP
poëzie
3.5 met 4 stemmen
1.814 Breed vloeit, - zoals dit leven in een droom, -
Het klare beeld van 't vredige gehucht,
In de' effen spiegel van de stille stroom,
Waarop geen enkel vluchtig golfje vlucht...…
ik zou zeggen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
499 laat je dromerige gedachten stromen..…
De zee / verlangen
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 Groot is mijn verlangen
naar je grote grijze stroom, die
losbandig over continenten zwalkt
kolkend naar ongekende diepte
en daar leven ontsluiert ongekend,
je kust de zanderige stranden
die besmeurd zijn achtergelaten
spoelt ze schoon, zodat
ze ongerept kunnen ontwaken,
en telkens weer ben je daar
in je onmeetbare eindeloosheid.…
Spiegelplas
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
595 gedronken zoveel dat kon,
uit water, satijnen spiegelplas,
toen zonder kleur, verdroogd,
verdronken in woestijnen, de
tijd verloren, voordat je het
verlaten moest, tranen gedempt
op geboren spiegels van de ziel,
was een nieuw gezicht te zien, een
beeltenis die geen twijfel overlaat,
kwetsbaarheid, aarzelende osmose
wat vrij ging stromen…
Het Nederlands mededogen
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
828 epidemische ziektes te kampen,
voor het leven getekend door angst en oorlogen,
het moet uit zijn met het Nederlands mededogen
Immuniteit van renteaftrek hypotheken
is toch veel belangrijker vergeleken
met het bieden van wat helpende handen
aan onze medemens in ontwikkelingslanden
Veel meer wegen moeten er komen
om teveel aan auto's door te laten stromen…
ANCI ZOEKT DE STILTE
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
748 Aan de modderhelling langs de kleine stroom
ligt een kale, bemoste tak, dun en lang,
peinst weemoedig, verteert geduldig _ loom...
Hij dicht zichzelf een zwijgende klaagzang.
Zijn schors siddert licht, beeldt een bange droom:
huidschimmel kwelt die oude reuzenslang!…
Adellijk vermaak
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
605 helder
onder een zoutzilte zeelucht
omdat deze septemberdag adellijk straalde
ik liet vertrouwde voetstappen achter in het zand
en ik weet, dat elke voetstap leid je wel ergens heen in het leven
op de klok van eb en vloed
een geheimzinnige vlucht (die ook blinkt)
kristalliseert alles weer, de zee sleept alles mee
transparant in verwoede stromen…
Mij dus jou
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
680 Op jouw rug kus ik centraal een hart
In jouw hals enkel passie
Mijn handen strelen jouw lijnen
'k Vul mijn gedachten bij hartstocht
Liefde, aanraking en vurig
Streel ik jouw lijf met heel veel liefde
Vrouw van wie ik enorm hou
Jij weet mij heel goed te raken
Onze stromen komen samen
Samen met jou ga 'k het maken
'k GUN JOU…
Morgen
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
571 Morgen zal ik mij onderdompelen
in de stroom van herinneringen
meedeindend op de rust
van beeldende gedachtengangen.
Om als een kind
mij te nestelen in de schoot
van het leven, voedend
in het eeuwige groeien.…
't Tijdloze en 't Tijdelijke
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.398 En de ovens langs, waar rode stenen drogen
In 't zelfde zonlicht, kronkt de blauwe stroom,
Die boten met een zacht geraas bevaren;
Zo zag ik, wie maar even leven mogen,
Met wat reeds daar was meer dan duizend jaren,
't Tijdloze en 't tijdlijke als droom van een droom.…