383 resultaten.
Kleine orchidee
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.675 Lief kindje mijn
je tere lach parelt dauw op orchideeën
klinkt als het klateren van de waterval
zingt zonnestralen in het helder kristal
laat golven ruisend spelen in de zeeën
je ogen glanzen als zwarte granaten
schitteren sterren in oneindige nacht
blozen de zon met ‘n stralende pracht
beantwoorden vragen zonder te praten
je mond als…
de Vlinder
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
775 Daar midden op een witte roos
zat een wezentje zo teer en broos,
het had een lijfje rank en klein
de vleugeltjes als kristal zo fijn
en wat een wonderlijk schouwspel bood
zij waren als karneool zo rood
en daar als agaat een rand omheen
het leek werkelijk een edelsteen.…
vierkant is de vlek op tafel van de fles van gisteravond
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
636 vlek op tafel
van de fles van gisteravond
waarin het maanlicht weerkaatste
een laatste dronk van eenzaamheid
die niet gedronken werd in spijt
als ik de wijzers terug kon duwen
deed ik dat toch zeker niet
de gouden stralen van de maan zo warm
toen dit begon
vooruit met de tijd vooruit
ik wist wel dat dat kon
het whiskyglas van zuiver kristal…
Broos
hartenkreet
4.8 met 15 stemmen
800 Broos...zo broos,
breekbaar als ragfijn kristal.
leven zonder echte verbondenheid!
Geleefd wel, hier, daar!
Grote stiltes, ze bevolken
mijn dagen, grijs, somber.
Nergens een bewegwijzering
om langs de wegen nog te gaan!
De ijle lucht van onmacht
raakt koude harten niet,
verwarmt geen ogentaal.…
tranen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.066 Jouw leven in sterretjes in mijn ogen
helder als kristal langs mijn wang
breekbaar wanneer het de grond raakt.
Een genoegen dat ik je heb leren kennen
deze zegen draag ik mee voor mijn leven
elke gevallen traan die dat gevoel losmaakt.…
Ode aan de Leegte I - Visioen in kristal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
488 In lang vergeten kamer wacht
een sombere eikenhouten kast
heur arabesken nervenpracht
door diepe tijd onaangetast
Verborgen glazen ingewanden
roemers, kruiken van kristal
die in vergetelheid belandden
en allen zwemen naar verval
Kelken eeuwenlang gevuld
met sanguinolente wijnen
thans in dwarrelend stof gehuld
aldus gedoemd om te verkwijnen…
Slapende kamer.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
862 Door 't rietgordijn, dat in de kamercel
Gevangen houdt warmgouden schemering,
Zwevende en bevende als een goudkapel,
Verdwaalde een zonvonk, uit een kamerding
- Kristal of koper - toverende een wel
Van kleurenvreugde en stralenflonkering.…
winters landschap
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
514 een dansende spreeuw
die luidkeels krijst
bij het zoeken
naar voedsel,
laat zijn wintervoetjes na
op een wit kleed
van kristal heldere sneeuw.
een dennenbos
in de buurt,
bedankt,schaduw en
zonlicht,die toveren
de dennenbomen om tot
sprookjesachtige figuren
op een bouwvallige muur.…
Verlatenheid hoort bij een droevig hart
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
529 Gebroken en donker
gekleurd is het glaswerk;
wat eens kristal zuivere
mogelijkheden had.
Verlatenheid door het niet
doorzien; dat een verlangen
naar zuiverheid was op de weg
naar een mogelijk misschien.
Dat in een werkelijkheid de zuiverheid
blijkt te zijn van de gemiste kansen.…
Levensgrap?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
344 hebt verteert, in een
bekend gezicht dat tegen zichzelf
en tegen de ochtendspiegel keert,
heeft de dood zich al onderhuids
genesteld, sijpelen de uren weg
door de vragen, het antwoord
opgevangen in wat nog niet
geschreven of beluisterd werd
als een misplaatste levensgrap,
in alle leugens die ons verbinden,
in de scherven van kristal…
Het gewicht van de veer
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
304 Maar op de tafel ligt een wit kristal:
een kale zin, ontdaan van elke praal.
Hij wacht niet op de echo van de hal,
maar trekt een spoor naar helder, open denken.
De toga wijkt, de borstkas zakt omlaag,
wanneer het juiste woord de stilte splijt.
Geen goudmerk dat de scheuren nog kan dichten;
slechts wat waar is, draagt de eeuwigheid.…
binnen bij de vissenkom telt een grijsaard de seconden
gedicht
2.6 met 24 stemmen
13.084 binnen bij de vissenkom telt een grijsaard de seconden
's avonds eet hij kreeft van dik damast
en heft zijn kristal naar niets
dan kaarslicht in een spiegel.
Op straat de lokroep van de haat langs gelaten tralies,
ineengedoken Vietnamezen, de slagregen van de skins.…
requiem voor George W. Bush
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
875 jouw groene nacht verbrandde gisteren dromen
van zand, woestijn onder een witheet licht
bommen ontploften, helderder dan sterren
over het stille zwijgen van de palmen
oorlog verbrandt, en ook het fosfor
het bloed, het vlees, het leven
vloeibaar kristal van een bedrog waarin als bliksem
onverbiddelijk groen zuur van een lichtzinnig vuur
kom…
Het pad der rozen
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.749 Het fraaie teken van een godin
gehuld in naakte schoonheid
Langs de weg van haar blikken
vliegen kraanvogels, sneeuwwit
Vergeefs zoek je het in haar ogen
Zij volgt slechts het pad der rozen,
de bloemen die zij deelt met engelen
Zonder de geur van jasmijn
schittert haar gelaat als kristal
bespeelt zij de grasharp,
de snaren van het riet…
NÉÈRE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.982 Néère, naakt en blank, moet schateren en rillen,
Aan de oever, telkenkeer dat zij met sneeuwen voet
breekt door het broos kristal van de vertrouwde vloed,
Terwijl, niet ver van daar, Satyr haar jeugd bespiedt.…
- Nacht zwijgt als kristallen inkt -
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
590 voorbijgangers
hun naambordjes hangen nog aan gevels
vol ontzag heeft ochtend het vele glaswerk
van ontelbare lichten gedoofd
gevatte koude adem vanbinnen,
mijn inkt zou nog uren kunnen schrijven
over losser gedefinieerde vormen van verlies
interpretatiemogelijkheden die ik niet kies
koude bloemlezingen sterven
als schriftelijke vragen, late kristal…
gaf een hand en ogen vol begrijpen
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.091 in het kristal klonk
feest de drank was
langs geweest
zacht roezemoesde
overal gezelligheid tot
zij de kamer binnentrad
het was alsof
de bloemen snel
verkleurden
in haar schaduwen
bespeurden we
het wit van dood
ze lachte zacht
de stilte weg
wenkte om een glas
er haperde muziek omdat
de achtergrond van schrik
aan het verbleken…
je huid is glas, fragiel,
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.038 we ontwaakten na de nacht
waarin we beelden braken
en ons verwondden aan de
scherven die verleden spraken
we koesterden kristal
geluk in stralend vonken
we spiegelden en jou vooral,
mijn beeld was meer bezonken
ik ken je pas,
je huid is glas, fragiel,
nog mag mijn adem
je niet raken aan je ziel
ik streel je met mijn woorden
transparant…
gebroken val
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
922 boven de de boomgrens
onder de azuren nok
ligt de kroon te lonken
ik ben gewapend met ijsbijl en zuurstoffles
licht speelt met kristal
op een gekreukte kegel van rots
een baken van trots
ik kruipklim op stalen stekels
tegen een graat op
over de wervels van de berg
met blauwe lippen
op bevrozen tenen
een gordel aan de heup
schroef…
nooit
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.412 Het woord is als kristal zo broos
breken doet het altijd met pijn en ongeloof!
Ziektes, geweld, oorlog,
durven jullie het nog gebruiken?
Ik niet meer, gedaan, uit!…
Najaarsochtend
poëzie
4.1 met 15 stemmen
7.778 Wijd en wijder
Wijkt de hemel zilverblauw;
Om de morgen blijde glijdt er
Door 't nog scheem'rig bos-gebouw,
Waar de zon met lichte stijlen
Straks de stammen schoren zal,
Vogelkwinklen over 't ijle
Lover schijnend als kristal.…
Een kat maakt rare sprongen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
539 Mijn porseleinkast
sculpturen breken er doorheen,
in kristal en marmer.
Jacht naar vette buit
daar waken vleermuizen,
dunt de speurtocht uit.
Littekens van nagels
ruisend glas van haren,
tijger in gordijnen.…
DE IJDELHEID DER VEINZERIJ.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.432 Doorzichtig als 't kristal is 't menselijk gemoed;
't Verberg' hetgeen 't besluit voor 't grijpen van de
handen;
De zonstraal dringt door 't glas dier ondoortastbre
wanden
Voor hem die de oogleên slechts aan 't daglicht open
doet;
Ga, stervling, waan in 't hart uw diepst geheim te
smoren,
Gij sluit die boezem nooit voor '…
Amazone
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
469 Steeds als je mij met je ogen raakt
wordt ik als kristal en doorzichtig
transparant, waarin een regen van
licht in mijn bloedbanen dromen,
uit te monden in de delta van mijn
amazone, in de rijke zuurstof van het
regenwoud, slingert ze voorzichtig
door de peilloze palm van mijn hand,
kijk het water ademen waarvan we
zijn gemaakt,…
Fabels?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
523 mijn kleren van herinnering verbleken
aan de waslijn van eigentijdse wind, in
dat prisma zie ik alle kleuren breken
in het kristal van het ongebluste kind.
de schors bewaart het hart dat ik ooit
in bomen heb gekerfd, de levensringen
blijven, de kern zo zwart als mijn
gedichten vol fabels zijn geverfd.…
Overvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
823 Als ik ooit uit een overvolle beker drink
uit een glas het vloeibaarste deel beleef
van kop tot aan de verdraaide voet
druppels de lippen doen verbleken
in het prisma van kristal zijn opsmuk kiest
weerloos in elk detail zonder inhoud
weggesneden waarin ik naast schijnbare
schoonheid een dreiging vermoed
vervalt de levenszin tot splinters…
Overpeinzing na het lezen van Einstein's theorie
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.977 I
De drie laatste begrippen in 't heelal,
Die nog vast stonde' in dat donker kristal,
Tijd, ruimte, massa, zijn dat dus niet meer.
Ze zijn beweeglijk en - als alles - teer.
Welk een gedachte! Welk een nieuw geluk!
Welk een bevrijding van een hoge druk!
Welke slagen toegebracht aan een God,
De laatste slag, vernietigende God!…
Droom
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
465 Droom door de tijd
Wandelend door het bos
opziend naar alle bomen
hoor ik hoe de wind speelt
met hun gebladerte
een klankrijke symfonie
Ver weg hoor ik zingen
over vrede en geluk
mensen ontmoeten elkaar
samen genietend van een zorgeloze tijd
het wordt warmer
bloemen met dauwdruppels glinsteren
als kristal
een lichte bries blaast al…
20.000 uren onder zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
421 Stil stil stil stil
De ruimte schiet weg
over het panoramaraam
Nevels om onze spiraalduik
terug de oceaan in, Captain Colin
zweeft ons door echos van leven
signalen in de ronde salon
20.000 uur is ver, we liggen
op zakken, drinken uit kristal
en leven in eeuwigheid
Nieuws is er niet
Het meisje van…
Strik van Glas
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
916 dauwdruppels glinsteren op het gras
mijn adem komt dampend uit mijn longen
in een nieuwe dag terecht vol frisse lucht
heel even heb ik de gedachte verdrongen
aan jou; gevangen in een strik van glas
hoe ik de tranen van je wangen streek
zo helder als schitterend kristal
huilend, snikkend, een diepe zucht
ik brak de glazen strik van de val…