342 resultaten.
ANNO 1658
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
661 Het huwelijk leidt naar de kreeftenfuik
Al strooien putti volop rozenknoppen
’t Gevangen zitten straks is niet te stoppen
’t Kenmerkt de zottigheid van dit gebruik
Een liefdestotem als de mirretak
Vangt Venus'tranen die als milde regen
Vallen vanwege wat een paartje tegen
Gaat komen onder ’t echtelijke dak
Een hoer is een lanteerne sonder…
SIXTY GOING ON SEVENTY
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
553 Vandaag naar Lauterbrunnen afgedaald
En daar de hoge waterval bewonderd
Me even op het kerkhof afgezonderd
Met Zwitsers geld koffie en taart betaald
Nog naar mijn strooien zonnehoed getaald
Me over ‘t klingelende vee verwonderd
Chalets gezien stammend uit achttienhonderd
Besneeuwde toppen dichterbij gehaald
En dan, het groene gras in Interlaken…
haar betovering
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
662 lichaam,
vreemd gescheiden doch onafscheidelijk
en opnieuw
in adem, een bloem over fluisterhuid
zoals het optillen
wanneer het wenen
wensen golft, een spreken wordt
en troost bewogen leeft
in een glimlach, waar vlinders
stormen willen buigen
wit en rood, vrij geweten
ogen zijn
langs iedere binnenkant
zacht in betovering en het strooien…
Kunst van het weglaten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
580 Om in dit labyrint te falen, voor
zover de muze mij dit toestaat,
ben beducht voor eigen ademhalen,
slaat mijn gedrevenheid op hol
strooi ik slechts de fijnste zaden,
stof voor nieuwe ongerepte paden.…
Verwarring allerwegen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
492 er komen steeds weer rottige herinneringen
van de plank getrokken welke als maaltijd in
de vorm van vette soep uit een flauwe pan
worden omgeroerd voordat de vlam eronder
flink is aangewakkerd zodat het aanbrandt
is het onverwerkt koken waar de chef-koks
geen raad mee weten en er dan maar extra
zout over strooien in de hoop dat de smaak
wordt…
Lente
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 Zozeer dat we alle goedheid zonder reserves over de akkers uit willen strooien.
Wie zaait zal oogsten!
Lente,
wij kunnen jou niet bezitten,
enkel beminnen.
Knoppen openen geruisloos, de wereld krijgt een nieuw kleed.
De Schepper zelf blijft onzichtbaar.
Gefilterd licht door bomen, ruisen van blad.…
URETERP VALLAAT
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
594 Gevels bezingen verlopen venen,
waar noestheid bloeide - bij blije boerendans,
strooien Friese weemoed om zich henen.…
EEN KORENWANNER AAN DE WINDEN
poëzie
4.2 met 4 stemmen
933 Ik offer vermiljoene rozen,
En leliën en violetten
En bloemen vers geplukt, die blozen,
Waar op de dauw haar paarlen zetten;
En strooi ze met gewassen handen
Op uw altaar, o lichte veugels!…
De wereld huilt
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
681 bloeit in Nederland
waar corona snoeit met harde hand
ondertussen huilt
heel de wereld alles aan elkaar
waar zoveel zieke mensen sterven
het virus kijkt nergens naar
slaat zijn slag ook hier vlak bij mij
zijn het er zo veel
ik loop mijn dagelijks loopje
bid ondertussen met een brok in de keel
het hart schreeuwt
mijn God waar ben Jij
strooi…
Aquarellen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Als kinderen kransen strooien in de
augustus-zon, getooid met universele
linten, geschetst in aquarellen van
lavendel, in onbelaste onschuld
zullen dragen als de kleinste
danseressen op de spitzen, stelen
dansend madelieven uit het vers
gemaaide gras, speelsheid met
libellen delen op een geaard gazon,
gedragen op kristallen vleugels…
Hoop
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
566 we zullen onze
letters niet tevergeefs strooien
in de wind
ook al zinken we in een poel
van zuchten en geween
waar meedogenloosheid heerst
de liefde uit het hart gebannen de
kosmos gericht op goud en goed
het hart bloedde doet
met kinderen ondervoed van warme
troost voor
hun gemoed
ons oog in
zuchten naar omhoog
vasthouden…
Gewoon gelukkig in de winter
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
477 Niet over koude tenen klagen,
maar vrolijk
op de gladde ijzers wagen
op dicht gevroren
sloot en vaart,
niet op alle slakjes
zout gaan strooien,
maar scheppen
witte mannen met een bezem
en oranje neus.
Straks dansen wij weer
tussen bollenvelden
met vlinder en bij
zien wij weer de groene velden
maakt het voorjaar
ons weer blij.…
Wat ik tegenkwam 8
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
460 onderkant
van doornige heggetakken
Kersen- appel- en perenbloesem blad
als sneeuwvlokken in mijn tuin
En terwijl ons nieuws met
wereldleiders en Navo enzo
krijg ik filmpje
van monniken, gehuld
in nauwe omslagdoeken,
die blootvoets een bergpunt beklimmen,
om Abhishek ceremonie,
vanaf de spits kokoswater te gieten
rozenblad te strooien…
Het lied des storms
poëzie
3.4 met 23 stemmen
3.473 Door 't woud der pijnen kreunt en zucht de wind,
En machtig wuiven de gepluimde toppen,
En strooien rond de zware schilfer-knoppen,
Die stuiven over 't knerpend naalden-grint:
En uit het hemel-groen dier ruige koppen,
Die schudden: ja, en neen, van woede ontzind....…
corumptia
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.053 met een schep zout genomen
op de vlucht slaat
voor de hoge bomen
die veel vuile wind
van de toren blazen
en graag tamboeren
voor het eigen korps
dat de trom roert
de trawanten in
aaneengesloten rijen
de keizer in
hun midden wetende
in ganzepas met
de vaandeldragers
in vol ornaat
vanaf hun gouden bergen
gunsten strooien…
De stilte
poëzie
3.2 met 2385 stemmen
4.974 Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet,
Laat uw ziel zich zo ontplooien
En haar bloemen om zich strooien
Uit een vroom gemoed.
Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de eeuwigheid.…
Pablo Neruda
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.348 geprangd tussen oceanen
en Evita’s tranen
uitgestrekt gerekt
slingert je land je lief
langs de rand van een continent
zo zwanger van tragiek
in die smeltkroes van
smeulende strijd
stromen je woorden
als linkse lava
strooien in wonden
van de kolkende massa
de kiemen van Hoop
de kracht van Geloof
met die oer-natuurkracht
maar dan lipzacht…
EEN ETS
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.742 gestapeld lag
Vol donkre donder-wolken, en 't kind mat
En drensend voort moest over 't zandig pad
Met in zijn oogjes stof en spinne-rag;
En in de spoortrein met zijn moeiheid vocht
En de oogjes dicht-kneep voor het schelle licht;-
Dan thuis komt en naar bed gaat en dan droomt
Van stekelige takken aan 't geboomt,
Een varke'op 't mist-strooi…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
603 Liefste,
als je niet meer
van me wil houden
mijn vlees geen koorts
meer opwekt in je bloed
als je niet langer week wordt
van de wijze waarop ik
mijn handen vouwde
toen ik je talenten prees
strooi mijn as dan uit
op de plaatsen
waar we de duivels
in elkaar ontbonden
met lichamen vol
gretigheid
de natte banken in het park
de groezelige…
ZIJ KOMT
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.642 Strooi, rozen, op het zand èn sneeuw èn blad!
Gij, zwaatlende olmen, nijg u naar het pad,
En kus de dauw van sidderende mossen!
En, snelgewiekte liederen der bossen,
Stem aan èn zang èn lof! En, klimveil, dat
De slanke, diepbeminde beuk omvat,
Druk hechter aan de twijgen u, de rossen!…
De stilte
poëzie
3.9 met 10 stemmen
8.183 Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet,
Laat uw ziel zich zo ontplooien
En haar bloemen om zich strooien
Uit een vroom gemoed.
Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de Eeuwigheid.…
SLAAP
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.006 Strooi mild'lijk op mijn ogen in de nacht,
Vorstinne Slaap, uw zoet vergetelkruid,
Wieg zachtkens me in uw armen, liefste bruid
Van al wie moede is en naar ruste smacht.…
het goede van de mens
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
561 steeds knagen die zeurende gedachten
ze zeggen dat ik iets moet doen, figuurzagen
in de vluchtelingenstroom, ze met lijmtangen
bijeenhouden, ze omarmen als mijn kind
treinen laten stoppen, ze inladen als wrak vee
maar ' k ben beducht, ik predik liefde
uit mijn hart, strooi roze beloften als
bitterkoekjes in het rond, red een vlieg
van de…
Vandaag knip ik de touwen door
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
631 Zonnestralen, o zonnige dag in mei
ik open het venster
hoor de vogels zingen, de
zoete geur vervult de kamer
vandaag knip ik de touwen door
maanden eenzaamheid in quarantaine
In m'n roze zomerjurkje van satijn
een grote strooien hoed
tegen de zonneschijn
dool ik door de stille straten
Een mens met een zacht gezicht
een vriendelijke…
De stilte
poëzie
3.5 met 8 stemmen
1.151 Zie de boom de paden tooien
Rondom zijne stille voet,
Laat uw ziel zich zo ontplooien
En haar bloemen om zich strooien
Uit een vroom gemoed.
Leer u aan de stilte laven:
Waar het leven u geleidt -
Zij is uwe veil'ge haven,
Want zij is de grote gave
Van de Eeuwigheid.…
vandaag vieren - van harte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
860 nu vandaag de kalender
jouw geboortedag eert
met een nieuwe dag
in de keten van jouw leven
sta ik bij jou even stil
want vandaag speciaal
vieren wij het cadeau
dat jij in het leven
door te zijn die je bent
voor anderen omvat
met om jou heen
betekenende mensen
die gelijk jij hen
van harte en vanzelfsprekend
met geluk graag strooien…
Wat zaait het leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 Afgelopen week liep men nog te strooien met serpentines
nu voelt het leven als springen op meerdere trampolines.
Maart wacht aan de kant, heeft haar concept al in haar hand.
Is er in het nu nog niet genoeg praatstof bijeengebracht,
heeft leven nog iets anders in petto als regenboogpracht.…
Vermogensrecht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 De zon was wel toegestaan deze dag,
regen ging aan het einde een poos
nog even loos met motregen strooien.
Ik hoorde druppels wel vanuit diepte
opleven, een te bekend zaterdagritme
vandaag op de pannendaken geven.
Vluchtig vlieden ongekooide gedachten
mee vanuit een zee. Flarden om te zeven,
over leven prevelden zij een en ander.…
LANDDUINENZIEL
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
478 De bloeiende heide
is vol paarse snippertjes
die omhoog en
naar de verte zien
terwijl ze dicht
op elkaar dringen
met honingzoete liefde
boven het zachte purper
tonen lage vliegdennen
hun wijd donkergroen
strooien voldaan gevoel
over het geribbelde veld
wijzen steeds tevreden
naar de verandergrage lucht
daarnaast geeft het felle geel…
Vandaag zeilden ze uit de lucht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
781 Ze waggelden naar het terras
en bleven voor de tuindeur staan,
keken me vrijmoedig aan
en gingen kwakend aan het schooien
om toch vooral wat voer te strooien.
Het deed mijn weemoed dra ontdooien,
ik gaf ze brood met gulle hand
en mijn hart ging sneller want,
De lente is hier aangeland!…