325 resultaten.
GOEDE VERSLAVING
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
1.406 Een wilde hummel
verblijft tijdens warme dagen
vlakbij de zee
ervaart vluchtige lusten
al rondwentelend duiken
in zwaar brullend scheerzeep
waarmee reuzen uit verhalen
hun stoppelbaard doen schuimen
en
over hoog helmgras springen
terwijl luchtige duinrozen
zacht wuivend lokken
"blijf even snuivend bij ons staan
klim op de zandtop voor…
“Het besluipt me.”
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
626 Het is het brood wat
de honger steelt, een
wuivend bos die het
zachtjes streelt, een
bodemloze slaap in de
wakende droom tussen
het zwarte licht en het
verlichte kwaad wat het
in nachten met me deelt.…
Wanneer jij...
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
852 Zengende hitte die ontspruit, tevens
bladergeritsel en wuivend riet.
Wanneer jij spreekt woorden als poëzie
vloeiend uit je mond zo sensueel en
alles verfijnd.
Wanneer jij waar dan ook verschijnt
dan vorm je één harmonieus geheel.
Maar jij bent een verhaal met een open eind.
En soms laat ik me gaan op de vleugels
van de tijd.…
Eilandspolder.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Ik denk aan de vogels,
de bloemen, het wuivende riet,
rechte rijen van populieren.
Ik denk aan de tuinen,
de bootjes, de vrijheid,
het uitzicht tot aan De Rijp.
Ik denk aan de ringvaart,
de molens, de sluizen,
aan de krommingen in de dijk.
Ik denk aan de nevels,
de mist, de sluiers,
de prachtige luchten boven het land.…
Botsing met een vlinder
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
523 voeten bloot
ze danst door alle kamers, in regen en in wind
ze lacht naar mij en stift haar volle lippen rood
'ik ga je strelen', zegt ze, 'lief beschadigd kind'
ze tekent met haar vingers figuren op mijn huid:
zon, bloemen, wolken, sterren, sikkelmaan
en in mijn hoofd verzinkt haar ijle stemgeluid:
'wees een vrij en open veld van wuivend…
Vlinderpelgrimage
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.062 Aan de oevers van Cape Cod melancholiek
Zwaait Bas Jan af in zijn triptiek
De levende have wier wuivend weesgegroet
In zijn uppie voor de Zefier uitgaat
De opgang tegemoet
Schier Atlantisch overschrijdend document
Waarvan elk zweemsel naderhand verstrooid
Getuige de Guppy van zijn smartenman berooid
Op de verstgelegen klippen van Aran…
landschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
741 landschap
het constant golvend blauw en grijs
belijnd door steeds weer wuivend groen
ruw onderbroken door puntig witte vlekken
tikkende touwtjes tegen een verticaal
het altijd stromend water naar het laagste punt
strak overtrokken door een gebogen horizontaal
stevig ondersteund door sterk betonnen palen
schitterend belicht door…
Buitenwerfs
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 het talud
langs het kruinpad kraagt gras
ik wandel langs het wijde water
hier gieren geen banden
soms op zuidwester dagen
de meeuwen en de wind
achterom wappert de was
wit als de zeilen in het schelle licht
de hemel verzilvert de zeespiegel
tussen de oevers kromt zich de horizon
het water welft over het groene dal
wiegende en wuivende…
Het fantastische onderwaterleven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
527 Wuivende planten, koraal en kleurrijk gras.
In de verte, schimmen, rovers op de loer.
Nergens nog veilig, onwelwillend vissenvoer.
Toverachtige kleuren, camouflage bepaald.
Invasie, krachtige beelden en bijna verdwaald.
Genieten, rondkijken, ontspanning in het water.
Evenwicht zoeken of problemen wat later.…
ze noemen hem Sjors; de gitaarman
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
425 hoe ze me noemen
kan me gestolen worden
het gaat om de akkoorden
de melodische lijnen
de bekoring van het oor
niet om die lamme duinmannen
noch om blij wuivende wijven
doch voor zuinige bierzuipers
gebruikte servettenschrijvers
benarde-situatie-verblijvers
bezorg ik mijn liederen
bekorend in diepere lagen
van overspoelende klanken
als…
Soepel
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
2.519 Die ander heb je al verjaagd:
Groot machtsvertoon van blazen
en gegrom
Je flanken golven lijnend waar je nagels ingetrokken
sluiks kussen door het scherpe gras
Ik reuk je geur Beleef je geur
Intens
Ik doe alsof
Hoewel mijn warme vacht zich
spinnend wuivend spant
over vezels
van een wonderlijk verlangen
Doe ik alsof
Je bent er niet…
De grote trek
gedicht
2.8 met 78 stemmen
70.778 Mijn karavaan speelkameraadjes was de staart
van hun vlieger die wuivend uit het autoraampje
onder een balkon bleef steken
voor hij de hoek om boog.…
Poëtische fluistering
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.055 voert over de meidoornhaag
de appelbloesems
blauw glanst de lucht
en over de leeuweriken
die zich uitbundig
laten meevoeren
door de straten, dansend
bedwelmt ze de stad
met woorden
met een glimlach
van deur tot deur
over de vijvers in het park
vliegers in de wind
een zwaan die trots
haar gelijke vindt
de laan met populieren
wuivend…
Wodans wachters
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
2.042 Wereld in verwondering
Werkelijkheid in wording
Waarheid zonder leuze
Woensdag was de keuze
Woedende krijgers in de hemel
Woeste wolven vol gewemel
Wentelend op uw paard
Worstelend met grote vaart
Weerlicht en donder in galop
Wilde jacht met paardenkop
Wodan eenogig met baard
Winteroffer bij de haard
Wuivende bomen overal
Wachten…
Wolkenwandelaars
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
776 als het weer lente is
kinderen
ga ik samen met jullie
over de wolken wandelen
over de witte wattenwolkjes
zie je ver beneden ons
koeien in de wei
vol gele boterbloemen
en daar ons huis
kabouterhuis
zie je moeder
wuivend met een zakdoek
dag moeder
wie staat er
midden op de weg
de hand beschermend
voor de ogen
turend naar onze wolk…
LE CARNAVAL DES MOTS
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
965 De melkblanke
sneeuw weergalmt al kalm door besterde bergen;
dindeliendi dindiliendi, als een wuivende kometenstaart
of wegstuivende Venusmensen. Een stangend geritsel
van een page. De stem van de Centrale Zon dringt met
de kracht van trompetschetters door de maquillages van
nevels heen, tot zelfs moeder aarde in tweeduizend twaalf.…
" Het "
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
590 Hét is het brood die
de honger steelt, een
wuivend bos wat mij
zachtjes streelt, een
tomeloze slaap in hét
wakend dromen tussen
zwart licht en hét
verlichte kwaad wat hét
in nachten met me deelt.…
Het zonnespel
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.471 Zacht daalde een zondagsrust, ik lei mij dromend
In ’t geurig bloemgoud, dat de wei bemint,
En voor mij rees, het groene veld omzomend,
Een berg van beuken, wuivend op de wind.
Ik zag hun toppen, beurtlings licht en donker,
In vlammend opgaand en weer uitgeblust,
Zich tot dit spel van schaduw en geflonker
Alle gewillig lenen, onbewust.…
Zal je dan nog van me houden ?
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
582 Blauw golvende deining
groen wuivend gewas
kleine, grote dromen in menselijke verwachtingen
langzamer schuifelend stappen
telkens uitkijkend naar elke nieuwe dageraad
alsof gisteren nooit was..…
Er staat een boom
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
573 Ten hemel wuivend met zijn kroon,
ontvangend, ‘t licht van ‘s Vaders Zoon.
Er staat een bloem in schone bloei,
waar eens, Gods adem, zijn zaad heen woei.
Hij dankt de Heer, voor ‘t schone leven,
slechts uit genade hem gegeven.
Er loopt een mens, hij dankt zijn God.
En klaagt niet over ‘s levenslot.…
't Zeeuws-Vlaamse land
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.328 Een open land, omzoomd door dijken
Daarbinnen is de aarde verdeeld
Vanaf het voorjaar tot de late zomer
Worden hier ontbijt, lunch en diner geteeld
Het Volkslied zegt "Een land apart"
Het loopt van d'Ee tot Hontenisse
En van Hulst tot aan Cadzand
Als ik dood ben zal ik het missen
Ik zal ze missen de mooie kreken
De ruige oevers vol wuivend…
Geheimen achter schors
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
788 langs het schimmige pad
in een schier eindeloze rij
schuiven ze langs mijn flanken
vol scheuten, takken, ranken
diep droevig druipend nat
soms ook weer vrolijk stralend blij
zien ze op mij neer, geen besef
van mijn groeten en mijn danken
voor al het stilzwijgend leven
geen woord over mijn gedachten
geen glimlach uit hun kruin
beheerst wuivend…
sint-oedenrode
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.379 toren met de knop
al eeuwen wakend over Roois gebied
alware God immer aanwezig
en tot op heden ons dorp overziet
waar donkere klokken
beieren over markt en
oude smalle straten
waar mensen op elkaar
zijn betrokken
en vrijmoedig praten
om oprecht in de harten
de aard en ziel
van deze plek te bewaren
waar men elkaar nog kent
en wuivend…
Marloes
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.243 Wat wuivend groen, waarbij een hoge plant
over een steen naar voren buigt aan deze kant.
Er staat geschreven, gebeiteld met erin wat goud,
een meisjesnaam: Marloes; ze was pas zes jaar oud.
Er lag een pop op vers omwoelde aarde,
een schoteltje, een vorkje en een klein fornuis,
wat speelgoed her en der, waar ik naar staarde.…
mooiemarie in wonderland
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
626 de champagne
ulevellen cerise vol in pure reepjes
neuzen fijne sproetjes van cocanje
deernes druipen diep om in te kruipen
ammehoela choccolata fellationaria
laveren kanjers gups fijn met kneepjes
in drasland op pollen zeg cran vulvaria
evenwichtig eng op te smalle randjes
vertraagd fietsend op kleine tandjes
eeuwig flets naar duifjes wuivend…
Slapend kind
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.137 Slaap, kindje, en droom van vlinders en van rozen,
Van 't wuivend woud, waar blijde vogels kwelen
Of van de pop wier wassen koontjes blozen!
Eens zult ook gij, die thans nog droomt van spelen,
Een kroon van doornen om uw voorhoofd voelen
En, bitter wenend, op uw leger woelen.…
Ode aan de gierpomp
gedicht
4.2 met 4 stemmen
6.327 Ja als een waaier ja groen als jade, Japans
zal straks de schuimende gier uit de trechter
wuivend op de weide toestromen, de heel gulzige eter.
Ha!…
Beschouwend dier?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
446 Het is het brood wat
de honger steelt, een
wuivend bos die het
zachtjes streelt, een
bodemloze slaap in de
wakende droom tussen
het zwartste licht en het
verlichtste kwaad wat de
nachten met me deelt.…
Puur
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
586 Puur
Als op een goudomrande wolk van emotie
spreid ik gedachten,
zielenroerselen zo gezegd
wandelend langs een stille bouwplaats
laat me verwonderen
door die ene enkele klaproos
voorovergebogen
zacht wuivend door de wind
alsof ze me groeten wil
sta ik even stil en voel de relatie
van het alleen staan
zo goddelijk mooi, in haar eenvoud…
Stille tuin
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
359 In deze diepe
stilte ontdek
ik mijn schat:
een plek waar pijn
vervaagt in vredig,
welvend groen, waar
wonden wijken
onder wuivend
loofgewelf en de
ziel stevig wortelt
in serene, stille
dag.…