3326 resultaten.
mien, hoera!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
920 vannacht al
aan de overkant
hingen de slingers
wie goed luisterde
hoorde joop en zijn vrienden
zacht nog neuriën
mien waar is mijn feestneus
mien waar is m'n neus
waar toch is m'n feestneus
ik zei onze joop
ik moet 'm hebben
als ik naar dat feesie ga
nu het ochtend is
jubelt uit de horizon
hij zijn mientje
zijn woorden…
Zwarte Pad
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
482 ik aan òns fietsen
naar het Zwarte Pad
ons praten, wandelen aan strand,
uitzicht op Katwijk Noordwijk,
ons liggen in een pan
omringd door helm en wind
geruis van golven, zee
door halve koppen
die door sprieten mee
wilden genieten,
en ik denk aan het terugfietsen weer
naar de straat waar je woont,
die heet als het plaatsje aan de horizon…
Dubbel herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 waar we ’s zomers zaten
In de lucht meldt zich de gans als wintergast
Van de takken dwarrelen nu de bladeren
Als veel kleurige vlinders naar de grond
Of drijven op ’t water alsof ze badderen
Maar zwieren eerst nog op de wind in ’t rond
Stil zit ik nog te genieten in de late zon
In de late warme najaarsstralen
Van de rode gloed aan verre horizon…
Schouwspel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
592 Nemen dan
hun vlucht
Naar de horizon
Laten zich verleiden
Door de rode avondzon
De dag schemert
De nacht ontwaakt
Het is donker en duister
De wereld slaapt
Gefluister, ik luister
Zie het weerlicht
van de maan
En fonkelende sterren
Ver van mij vandaan
De lucht wordt duister, prachtig
De nacht donker, bijna raadselachtig
Tot…
Rooilaan langs de Maas
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
721 Eerst dient de horizon zich weidser aan,
zo zonder bomen die het uitzicht zeven.
Dit werd pas 's winters even vrij gegeven,
om er dan snel een loofdoek voor te slaan.
Een kleine bal, een zwarte volle maan,
lijkt al wat in de verte is gebleven.
De bomen zijn steeds ijler weggedreven.
Van dichterbij zie ik een pony staan.…
Ongebroken wit?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 Het kleurde alles wit
onaantastbaar, z’n
hopeloze strijd tegen
elk kleurloos tijdsbederf
met een zelfde spiegelbeeld
maar altijd in het voorste gelid,
bleekt het de barrières weg
op kaarsrechte wegen te verdwijnen
als stip aan een ongebroken horizon
in nog niet ontdekte dromen
en het pas gevonden opnieuw begon
een voorgeschreven optocht…
Het juiste perspectief?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
402 onbevangen
lichaam,
alles afgewogen,
verlaat als laatste
passagier een
voortdenderende
trein op een
onbenoemd station
met een te nauw
valies met niet
gelabelde dromen
retour-adres onbekend
als ik die verlies
het perspectief
in de cadans
van spoorrails
in de verste verten
opgaan in elkaar,
tot aan de
moegestreden
horizon…
Herfst zonder oogst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 jij hebt zomer gezocht
waar kou klapperende
tanden wit licht weerkaatsten
einders gevonden die
hitte trillend de verzengende
horizon mismaakten
hebt tal van
verschroeide bladeren
gekeerd maar het leven
bleek al door de immense
hitte te zijn verteerd in
een herfst zonder oogst
nog duistert het
onder levenloos loof
maar de koelte…
Zelf-loos gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
437 De augustus-zon raakt
de haartjes in je hals,
daarachter rollen paarse
schaduwen eindeloze lopers
voor ons uit, terwijl ik je spoor
nauwelijks volgen kan, wat over
het inzicht van de horizon reikt
geen woord over beide lippen,
alleen zichtbaar op de tere huid,
tinteling tot in het bot, plekje
ingeruimd in ons heelal, hemel
vol nectar…
jouw stad
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
486 stad, wat ze ook zeggen
de stoeptegels zijn van jou
de ramen, de kleuren, de geuren
het bloed achter de ogen
de geboorte, het kind
elke straat, elke taal
deze plek is van jou
alleen van jou
jij bepaalt met wie je deelt
deze lucht is jouw adem
dit cement zijn jouw poriën
hier at je brood, dronk je verdriet
huilde je vreugde
deze horizon…
Stand houden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
449 Kompas loopt uit het verstand,
als de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
met de hakken in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verhaalt ,
de horizon eist de beeltenis…
Als een abces
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 het was jouw
broedsel niet
dat onder je
vingers krioelde
om een eerste
glimp van buiten
op te slaan van het
tabula rasa bestaan
geïnstitutionaliseerd
hormoonde zorg
een affectief en uiterst
adequaat traject
als een abces
vermenigvuldigde zich
het vreemde leven door
angstimpulsen af te geven
de vlek is al voorbij
de horizon…
Even boom zijn
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
427 Gewoon op een dag in jaar als de zon vrolijk schijnt
tot zij in de vooravond achter de horizon verdwijnt.…
Op zonnewind
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
447 wij zijn
onverhoeds het
luchtruim ingedoken
met gedachten als
vleugels en ogen al
de horizon voorbij
eindelijk totaal vrij
alleen de lach
legt beslag op de
koers die wij
willen aanhouden
in de chaos die
ruimte ons biedt met
als baken ga en geniet
vervluchtigd
driften wij langs
stelsels en sterrenhopen
liggen lui op zonnewind…
Een laatste oordeel
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
455 nog slaat mijn hart vrij op
impulsen van een batterij
weer schuiven de
panelen we zijn in
samen met te velen
privacy slaat op hol
zonder rust worden we dol
we hebben de balans
verloren oncontroleerbare
energieën ondergraven
met onbekende kracht
ons geestelijk gezag
aarde roert zich in een
donker verontrusten dat
aan de horizon…
Rimpelwoud
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
668 voor de verloren kinderen
je laat mijn hand niet los
peutert handig uit jouw neus
roept wat vlinders om versterking
en in het bij je zijn klinkt een lied
over hoe jij jezelf bent gebleven
onder het maanlicht
van de nacht
ben jij de mens
die jij voor ogen ziet
we huilen samen, drinken bier
het gevoel wil maar niet wijken
omdat de horizon…
Zwijgend leren leven
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
579 Misschien mag ik alles verstaan
begrijpen, dieper voelen
lezen en de muren blijven zien
de deuren en de ramen
in het afscheidsgedicht dat jij schreef
over de grachten in het niemandsland
waar verdwaasde weeskinderen zoeken
naar de spiegel van de kalme horizon
en weet je, in mijn kleine wereld
blijf ik in gedachten alles lezen
wat jij…
Ijst het diepste blauw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
423 ik zag je
voorover buigen
met lange vingers
en gestrekte armen
naar de horizon
wuiven voor meer
licht en helderheid
de ochtend kleurde
al zijn zacht pastel in
voorzichtig schijnen
waarbij de nacht
zijn donker volume
liet verdwijnen in
een uiterst ludiek spel
waar je lach
de lange nacht
verwarmde met haar
verbonden zijn van
liefde…
Nergens zet je me neer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 In deze kille wereld
van vervreemde planeten
de wijsheid in een kan
aan het glazen raam gezeten
deze ronddraaiende aardkloot
zonder dromenland achter de horizon
heb je hulp nodig, vraag je me indringend
nee ik red me wel, de wereld staat in brand
nergens zet je me neer, ik verblijf in jouw leegte
jouw schaakspel in een niemandsland
onder…
Hebben wij verkloot
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
605 wij hebben
de wereld die
wij op onze
handen droegen
kleiner zien
worden in het
langzaam
verdwijnen van
verten en horizon
stiller in menselijk
en omgevingscontact
waar deuren sluiten
ook vreemdelingen
komen er niet binnen
daar waar geen
nieuw bloed
elkaar ontmoet is
de reis gedaan
ook hoe vee en
gewas de cirkel
niet halen…
Dauwdruppels
netgedicht
4.9 met 27 stemmen
1.852 In mij borrelt het.. overstijg jij mijn verzet
aan verlangen dat aansluit aan bedauwde ogen
waarachter geen plaats is voor het onbekende
dat zo kort en amechtig aan mijn horizon grenst..
alleen de onstuitbaren passen in jouw andere wereld
en mogen buiten de wankele treden naar werkelijkheid
rekenen op onverdeeld geluk.…
De aromatische dood
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
448 stil deint de
bloemenzee
onder de zachte
hand van de wind
alleen de kleuren
spreken met
de oranje kant
uit het harmonisch
palet van door zon
gebakken pigmenten
komt de olie uit
zaden van halfhoge
struiken in de persen
van horizon tot
aan de andere
trillende einder
slaan de
golven om in
fel oranje rood
als bloedige fibrillen…
Kerncentrale Dodewaard
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
548 Van wat ooit zoveel ophef gaf,
verwacht je iets grotesks: een mausoleum à la Tsjernobyl
dat in een bundeling van zonnestralen
als een kwaad aanhalen verschijnt op de regel van de horizon.
Maar al wat je ziet is een kleine kubus van beton
met onthande ribben en met name zonder ogen.…
In oase frisgroen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
364 zij zongen
het lied van
lang geleden
in de goudgeel
brandende zon
onder het voegen
van de muur
die met grote
natte doeken
goed werd
afgeschermd
tegen de te snel
drogende wind
en intense hitte
aan de trillende
horizon lijnden
andere huizen
en koepels zelfs
een kleine minaret
verhief zich in
oase frisgroen
daar donkerden…
Winterdag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
417 De nacht slaapt in
het duister verdwijnt
en de horizon bloost
zonder enige schaamte.
Langzaam werpt zij haar stralen
over het sereen witte veld
en in het woud
staan de bomen
met witte mutsen.
In zilverschijn glanst
de verstilde wereld.…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
218 De dageraad splijt de horizon,
en jij verdwijnt met niets
dan een lach die achterblijft
in mijn borst, zoutig en stil.…
Wat je In je handen houdt
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
220 Wat je draagt in je handen
was ooit een verre ster
een fluistering achter de horizon
een naam zonder gezicht
je keek ernaar met honger
met ogen vol misschien
en noemde het geluk
nog voordat het bestond
nu rust het stil bij je
gewoon geworden bijna
alsof het nooit heeft gereisd
om hier te mogen zijn
pas op voor het zachte…
- Schemering sterft weifelend -
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
858 scheidt de nacht de sterren van jou,
als verstrooiing van het zonlicht, dauw
de zon, die recht onder de horizon verdwijnt
vanzelfsprekend de vanzelfsprekendheid
en in mijn hoofd, als duizend lichtpuntjes
verdeeld.. het zonlicht gereflecteerd
verkruld en lang overleden
druisen 1000 ongestelde vragen
dag vraagt vannacht terug
wat blijkbaar…
Mijn Minnaar lonkt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Mijn Minnaar lonkt als altijd aan de horizon, maar vandaag is het
de vaart die mijn hart voor zich won - ook al voel ik mij bezwaard. Het
is alsof ik vreemd ging op de fiets. Maar mijn Minnaar deert het niets.
Het kabbelende water van de vaart voelt zich evenmin door mij
bezwaard. Ik strek mij op de vlonder uit.…
Outopia
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
457 Vervolg op mijn eerdere bijdrage
van 16 juli jl., "Jupiter's Roos"
_________________________________
DARK ROSE
Nog even over de recentste
versie
Van 't altoos immer uitdijend heelal
Het tijdloos eindeloos oneindig
al
't Is iets van Webb dat ik nu van heel ver zie...
Nu lees ik in mijn notapaperassen
De infraroodopnamen van James…