2556 resultaten.
Lied der Vlaamse zonen
poëzie
5.0 met 1 stemmen
796 Storm op zee!
't Wierd gezeid dat Vlaanderen groot was,
groot scheen in der tijden wolk,
maar dat Vlaanderland nu dood was,
en het vrije kerelsvolk.
Maar dan klonk een stemme krachtig
over 't oude noordzeestrand
en het stormde groots en machtig,
in dat dode Vlaanderland.…
Roze morgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
723 Vrouw, wier liefde mij omringt als avondwind,
die verre waait maar nabij blijft—een zucht in ’t riet,
stil op mijn huid, als stilte voor de storm begint.
Zou ’t argwaan wekken? Fluister wat de horizon verbiedt,
laat ons geluidloos horen naar de zee, die zingt
waar geen oog ooit reikt, waar golven ’t zand nog mint.…
Weer opstaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
344 Mijn hoofd een storm, mijn hart een kamer zonder raam.
Ik viel – vier keer zelfs –
en iedere val liet een litteken van inzicht achter.
Tot ik, tussen medicatie en muren,
stil werd.
En in dat stille weten dacht: nu moet het anders.
Ik leerde opnieuw te leven.
Niet als patiënt,
maar als mens die zijn eigen pad terugvindt.…
Avondgroet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
211 Niets houd ik achter, niets is te klein:
mijn stilte, mijn storm, mijn licht, mijn pijn –
al wat ik ben, al wat ik kan,
laat het het zijne zijn.
En als de laatste ster verbleekt
en de morgen komt aansluipen,
dan nog blijf ik u schrijven,
in licht, in donker, in alles wat leeft:
Overal.
Altijd.
Voor u.…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 Geen storm houdt hun purperen vleugels tegen.
Ze zweven tussen aarde en blinde sterren,
totdat de laatste brief verwaait,
de spiegel breekt,
en alleen hun melancholische schreeuw nog weerklinkt —
het sluitstuk van een liefde die de tijd overleeft.…
De Grote Trek
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
868 Weerbarstige oktoberdagen
eerste bladeren vallen in 't rond
windvlagen, stormgevaren
takken breken af
Tochtig is de trek,
't afkoelen van de aarde
weersveranderingen en kortere dagen
Noord-Zuidverbindingen bij valavond
magnetische velden en sterren om zich te oriënteren
't verzamelen voor "De Grote Trek"
afhankelijk van de soorten
fragmentarisch…
waar vogels spinnen eten
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
654 verdwalen tot het donker wordt
geluid in stilte smoort
angsten in je bloed gaan suizen
als je uilen door de nacht hoort ruizen
ga mee vliegen
hoger naar de ijle lucht
waar horizonnen
naar de verten zijn gevlucht
voel vrijheid
langs je vleugels strijken
terwijl je tracht
de hoogste toppen te bereiken
glij maar met me mee
laveer door stormen…
schrijf ik nog één zin van liefde
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
546 verstomd, mijn woorden ongerijmd
of laat ik het gaan, kan dat ooit bestaan
ballades van liefde die haatte ik echt
maar nu draai ik ze steeds omdat mijn hart het me zegt
redt me van eenzaamheid ik slaak weer een zucht
neem me terug, neem me terug
en ik huil van verdriet
maar je ziet het nu niet
als die wolken maar weg zouden gaan
die de storm…
verhuizen
hartenkreet
2.7 met 12 stemmen
4.699 Het lijkt wel een ravage
na een hevige storm.
Overal ligt alles.
Mijn ogen zien niets meer tastbaars.
Oei, ik heb een lepel nodig
waar heeft hij zich nu weer verstopt.
Ja, inderdaad ik heb hem zelf in een
doos gedropt.
Vermoeid doe ik verder
maar aan wat
aan alles en niets.
Geen structuur, geen besef.…
Verzen voor mijn liefste.
poëzie
3.7 met 6 stemmen
1.265 De storm steekt op, ik voel Gods toorn nabij.
O God, waarom? Verboden is de vrucht,
De rijpe vrucht van onze liefde niet,
Rooswangig lokkend tussen loof en lucht.
Waarom, o God, zoo gij ons lijden ziet,
Drijft ons uw wrekende engel op de vlucht?
Rood blinkt het vlammend zwaard dat ons verbant.…
schipbreuk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 voor
ooit verbindende ambitie
met sluipende muiterij
lekslaand zijn dan de rotsen
als ontgroeid dan de mensen
van daaraf hun vleugels uitslaan
naar nieuwe onbekende horizon
in het nietig wordend bootje
wurgt angst de ankers roestig
verpletteren scheuring en schipbreuk
de ooit fiere bemanning
tegenop tegenwind laverend
wordt nog de storm…
pet af - hoed op | van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
782 babylon van morgen
van links tot rechts kwamen zij
de nieuwe geluiden en tradities
van rebelse katholieken en provo’s
die van ondersteboven en binnenstebuiten
morrelden aan de orde en het gezag
in de golven van die vergankelijkheid
vervluchtigen zo jouw jaren in de tijd
die het verlangen naar nieuwe verten
naast briesende en beukende stormen…
Hoop
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
543 Een donkere weg, een duister pad,
Wind door de bomen, een donker bos,
Regen, storm, bliksem, ja alles nat,
Dat kille gevoel, zo alleen,
Voortslepend, met een pak, mezelf.
Zag ik licht, dat gaf me hoop,
Niet wetend waar ik was, tijd die voortkroop.
Je kwam op tijd, nee niet te laat.
Je stak die hand uit, zei: kom maar hier.…
Eerste prioriteit
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
580 geleden dat het normale leven tot stilstand is gekomen
Geleidelijk aan is de onrust toegenomen om covid 19
een virus met mutaties
wispelturig als de wind
Och, wij mensen kunnen het nooit helemaal zeker weten of Corona plotseling een andere kant op waait met een
ruiter likkebaardend op het vaal gele paard dat de grens van Holland in een storm…
Rusalka, een Baltische sage
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
688 Storm geselde de golven
tot woeste waterwolven
terwijl ik onder Rusalka
haar lichaam werd bedolven.
Ik wist van geen schip in nood,
hoorde geen alarm dat floot,
ik lag bloot onder Rusalka,
genoot van haar deep throat.…
Sproken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 uw oren
Want ik ga op je
lange tenen trappen
Gedaan met het grollen
Laat staan het grappen
Ik kom niet om aan te pappen
Je zult uit een ander vaatje moeten tappen
Of je doet me uit mijn broek stappen
De gevolgen zijn dan niet te overzien
Dan blaas ik je terug naar
een weerbericht met Armand Pien
Blaas ik jou helemaal plat
Dus geen storm…
Jaloezie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
412 Het kent twee gezichten, maar één zelfde stem:
de één wil jouw zon, de ander jouw storm.
Het lacht om je val, het huilt om je glans —
maar het mist telkens weer zijn eigen kans.
Want wie steeds vergelijkt, raakt zichzelf kwijt,
als een spiegel vol barsten die waarheid ontwijdt.…
Tussen bergen en diepte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
248 Maar stormen kwamen, angsten stegen,
Psychose sloeg in, de grond begon te beven,
Fundament wankelde, houvast verdween,
Ik werd beschaamd, bang, sprakeloos alleen.
Droom fluisterde geruststelling,
Een engel stond nabij de rij,
Een stem die hoop bracht, even vederlicht,
En weer ging het leven stil voorbij.…
Proefvaart
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
309 kaarten
Zonder zweet op je voorhoofd
geen roer in je hand
geen draai aan het wiel
in geruite kiel
onbevreesd onvervaard
voor de luimen en grillen
en luide bevelen
van kapitein nemo
de bestevaer
Ergo, eerst een proefvaart
met het Moeilijk Woord
- doorgaans gemeenlijk
op één hoop gegooid
met trossen los
oog in 't zeil
storm…
50 jaar gehuwd
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
793 Jullie bouwden een leven, steen voor steen,
door storm en zonneschijn, steeds te been.
Samen lachen, samen huilen,
in elkaars armen altijd schuilen.
De jaren gingen als een rivier voorbij,
met elke golf meer ervaring, zij aan zij.
Herinneringen van goud, kostbaar en duur,
met liefde geschreven, puur natuur.…
Een eenzaam avontuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
104 De nacht komt warm en ruikt naar opengebroken aarde,
als hij jouw mond als een rijp en dorstig fruit omsluit—
een storm van huid en haar die alle rust ontwaarde,
waarin het ik verdringt en in de ander open spat.…
Illusie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.072 De nacht ruikt naar de opengebroken aarde,
je mond is rijp, een storm van huid en haar.
Maar de zwoele extase die het ik bewaarde,
spat open—en laat slechts de leegte waar.…
SNEYSSENS
poëzie
4.0 met 8 stemmen
3.749 Een nieuwe storm behagelt hem met zweerden,
Maar wijkt gekneusd en steigerend terug.
'Geef over' schreeuwt men. - 'Gent" huilt hij en zwaait een bloedige scherve,
Maar stort doorkorven op de lijkenhoop.…
Rixt
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.137 Ach lieve Rixt, je hebt je kind
verloren in een woeste storm
die over Ameland raasde,
maar wij wisten niets te zeggen
tot troost voor jou, we waren machteloos.…
alles voor de eerste keer
netgedicht
4.2 met 78 stemmen
6.878 voor Bob
22 oktober 1943 - 13 december 2006
Kerstmis
wisseling van jaar en
januari, guur en kil
‘t voorjaar, vol van licht en leven
jonge eendjes, kikkerdril
warme lome zomerdagen
open deuren, open ramen
langzaam ging jouw geur vervagen
storm verjoeg de maand september
oktober kwam met vallend blad
zonder de handenvol kastanjes…
altijd en overal
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.687 Nu de storm is gaan liggen
en zeker weet dat zij
wel wat zou willen
zou ik het van de daken willen schreeuwen
en al loop ik alsnog
tegen gesloten deuren aan
aan of uit
langzaam maar zeker
lopen wij vooruit
alleen via de achterdeur
want die staat nog op een kier
en als je zachtjes doet
lopen op je tenen
zoals dat waarschijnlijk moet
alleen…
Bij monde van de Schelde
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
896 ontnemen ochtendnevels zicht op andere kanten
stoeien kleine golfjes voor de boegen
weten stoere mannen wel van wanten
als loodsboten door golven ploegen
krijst in ruime luchten meeuw
ziet in het verschiet jouw laatste friet
op het Bolwerk staat fier die beroemde Zeeuw
ontlokt het lome zand de andere een geeuw
daagt een storm het water uit…
Moedergesteente
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 zijn stoel
Blijft op een toekomst hopen
Als een blinde torpedo zonder doel
Geen geld kan verloren jaren kopen
Kleine handen op een strand
Bewaren schelpen voor later
Want in samengeknepen hand
Komt de zee in rustig vaarwater
Gezichten trekken plooien recht
Glunderen weer trots te wezen
Waarom ook dit fantoomgevecht
Het is zinloos de storm…
Klacht van de weduwe na het vergaan van de vloot
gedicht
4.5 met 2 stemmen
2.451 Je droogde je trager dan gort uit 17-zoveelste storm. En ik knier. Zucht dat het kraakt.
Ik vermaal je. Ik moet want het lopen gaat door het gaat asblauw en gaat als een snijbrander
vloek je tekeer en mijn zolen: aan spelden gewend. Schuur ik, kerf me, leg ik me uitgestrooid
op je vlakte. Verraad in asblauw. En ik knier.…
Het hulkje der liefde
poëzie
4.3 met 3 stemmen
990 Vrouwen, zegt men, zijn niet moedig,
siddren bij 't geringst gevaar;
doch ge leerde mij al spoedig,
dat die uitspraak laster waar:
niet slechts onder 't spelevaren
op de gladgekamde baren
roeiend met de ranke boot;
ook bij 't huilen, koken, woeden
van de stormen, van de vloeden
waart ge een trouwe reisgenoot.…