3205 resultaten.
- Schipbreuk der dingen -
hartenkreet
3.8 met 28 stemmen
978 Kunstig onder het woelige water verdwenen,
toen het relationeel helemaal fout liep.
Gevoelsmatig in de problemen geraakt,
en uit respect liefde vermoedelijk weggespoeld,
klippen onhandig omzeilt die er bleken te zijn.
Geen reddingsvesten aangedaan en met hulp
elkaar opgerakeld uit de gevoelsoceaan.…
Poespas
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
1.743 prachtig vervolmaakt
op een bitter andijvieblad
gestoofde blokjes pastinaken
met vier reepjes bloemkoolstelen
die met - iets nog van een zeebaars
kiekeboetje wilden spelen
op dat veel te grote bord
waar ik een spruitje nog van at
dat er alleen lag en niet snapte
dat ik berenhonger had
Na twee minuten vissengraat
was al het fraaie weer verdwenen…
Een zomer lang
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.057 Tot eenieder die er kwam
van Noordzeestrand verdwenen was
verliefdenlaantjes had gelopen
warme zee vergeten was
totdat de bedelman zich pakte
met de wolken van het strand
gestilde Noordzee zag verdrinken
met een zon die opgebrand
haar laatste maantjes van geluk
voorbij de einder had geschoten
had genoten van het water
witte billen had verschoten…
TEVEEL INFORMATIE
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
792 Generatieverschillen
uitbreiding electronica
IT in alle hoeken en gaten
telefoon uitverkoren
laptop niet te ontwijken
computers in ieder gezin
jong en oud bezeten
niet meer zonder kunnen
eenvoud is verdwenen
snel is de code
verbinding hebben
contacten te over
over de totale aarde
is het oppervlakkigheid ten top
spreken in korte zinnen…
- De levensdraad van de sterveling -
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
659 over,
als een zware anker ketenend het verzengend vuur
en weet valsheid haar ware gezicht te verbergen,
teleurstelling elke poort te openen
witte lelies leiden mijn waar bestaan,
zonder vreugde tel ik ze telkens weer,
eenzame geborgenheid moest mij beschermen,
als hebben zij nooit bestaan, als waren zij slechts schijn
als heeft de verdwenen…
Kom, drink!
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
853 de druiven zijn rijp, de witte
en de rode, beide kleuren zijn ons lief,
laten we ze plukken en er wijn van maken,
om zo dit tranendal van boze duivels te
vergeten, zwelgen in de roes van verdwenen
Amorpijlen of Amor is ook dronken, zet het
onrecht om, hef de bekers, giet het vocht
van hogere goden, voor even, als in een
droom, niet terugkeren…
wortel schieten
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
692 Nachtenlang doorgehaald met woorden
die kil en raadselachtig en onbewegelijk
waren, soms zelfs helemaal verdwenen.…
word wakker nu!
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
656 een oord
waar haat voor goed verdwenen is,
waar mensen elkaar schragend dragen
waar niemand meer pamfletten schrijft
op oproer uit te dagen.
een land
waar eendracht groeit
in woord en daad
waar niemand meer
wordt uitgestoten of gevangen
maar vluchtelingen van overal
hartelijk worden ontvangen.…
verdorde vallei
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
537 Het water was verdwenen
de aardkorst vervelde
verloor haar vlakte
vertoonde barsten.
Regen kon de bodem
niet meer likken
er kwam geen druppel meer.
De wolken waren uitgeweend.
Hoewel triestig
verdorde het gebied verder.
Onherbergzaam voor mens en dier.
Verlaten.
Geen hoop meer op beterschap
integendeel.…
Bedrogen
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
746 Ik onthulde je onoprechte liefde voor mij
en toen was je snel verdwenen, ontmaskerd
had je nog een laatste gemene troef,
de politie bellen, slachtoffer spelen,
ondertussen mij lekker verlaten.
Het is jouw karma, schat, je weet dat
je ooit hetzelfde wat je mij hebt aangedaan
zelf zult meemaken. Daar kun je donder op zeggen.…
Zoals astronauten zagen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.015 was
hoe licht zij zwaartekracht kon nemen
tussen sterren die je speelde
op gedroomde witte stenen
Zoals astronauten zagen
die als God er zouden staan
dat zij misschien wel van papier was
van haar grootsheid was ontdaan
een blauwe fee die onaanraakbaar
van de maan steeds had geschenen
met een duim die je ervoor stak
in een oogwenk was verdwenen…
Soms raak jij...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
510 Soms raak jij nog even mijn behaarde arm aan
met een zacht, wit veertje kietelend als God,
oud-geliefde, voor eeuwig verdwenen Godin,
's nachts voor het slapengaan in mijn bed
doe ik alsof ik mijn tranen niet voel.…
melancholie
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
713 verloor van jaar
tot jaar zijn vertrouwde glans
oude huizen lijken nu droefgeestig gestemd
alsof zij moeizaam leunend tegen elkaar naar
lang vervlogen tijden te hunkeren staan
naar geluiden van rinkelende flessen op de kar
van de melkboer achter zijn stapvoets lopend
boerenpaard
naar de verwaaide geur van de hoefsmederij
de verdwenen…
NEERSLAG VAN EEN LEVEN
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
609 uitzicht op zee
Hier vertoeft ze het liefst
Moeder af, schrijfster
Hier staat de mens op
Die stierf bij het ter wereld
Komen van haar dochter
Vijf jaar later, het huis met
Slingers, ballonnen, de jarige
Stil en wit in haar bedje
Maar net levend onder het ijs
Vandaan gehaald, herstellend nog
Een kleine rolstoel in de hal
Zij verdween…
Mag ik eventjes huilen?
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.806 Het kan toch niet
dat ze verdwenen zijn
en zijn opgegaan in rook?
Eventjes huilen.........
dat mag wel, ik ben soms zo moe
ik ga eerst even rusten nu en sluit m'n ogen toe.
Daarna.........
moet ik er weer tegenaan en verder denken
het leven gaat door, maar eerst eventjes bijtanken.…
Keervers
gedicht
3.0 met 19 stemmen
4.708 het daglicht gaat liggen
commissies weer zwijgen den haag zich verbergt
tirannen in bunkers de weldoener spelen
de lente een klaproos op slagvelden legt
als kinderen vragen waar vaders naar toe zijn
als wie er asiel zoekt geen brood krijgt maar steen
dan weet ik van zeeën
van nooit en nog verder
en dat liefde vluchtte
per voertuig verdween…
De Twee Koningskinderen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.214 Er waren twee koningskinderen
Die hadden elkander zo lief
Ze konden elkaar niet bereiken
Want dat zwarte gat was veel te diep
De zon had tot dan toe
Hen met hart en ziel beschenen
Maar door het diepste duister
Was het licht voorgoed verdwenen
Tot uit de zondvloed van duisternis
Een duif van vrede verscheen
Met een klein groen takje…
zo gaat dat
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
652 Haar grootmoeder Kate overleefde ooit
de ondergang van de Titanic, terwijl haar
man Leonardo in de golven verdween.
Haar moeder Marilyn bleef steeds hopen
dat haar man ooit president zou worden, maar
droomde elke nacht dat zij in de afgrond stortte.…
DE STATENBIJBEL
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.443 Ik lig hier nu al vele eeuwen
mijn knekels liggen door elkaar
er is niets meer van te breien,
dat komt door het respectloos heien
de kist om mij heen, is al verdwenen
mijn schedel heeft nog al mijn tanden
ik mis veel kootjes van mijn handen
de mooie bel, die ik heb meegekregen
heeft altijd aan mijn zij gelegen
de Statenbijbel is ook al…
BLINDE LIEFDE
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.128 Schoon straalden zij, aleer de macht begon
Der heerlijke, door wie haar glans verdween;
Gij zijt, geliefde, mij een beeld der zon;
Verblind door luister zie ik u alleen!…
Craquelé-slib
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
474 Bovenop een hoge berg
bivakkeerde ik als sneeuw
Langzaam maar zeker stroomde ik
als water op weg naar de zee
In grote hoeveelheden
door lange, diepe bedding
slijt en rond ik vele stenen
water van armen slok ik op
Craquelé-slib als in kunst
nadat water in massa verdween
door laagte getrokken, op weg
Immer.…
Wacht maar...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
530 Kracht herrezen in ieders hart
verdwenen het verdriet.
Stil maar,
tot dat woorden er echt toe doen
wezenlijk en oprecht.
Ik heb gehoord...
er is geen verschil
tussen een mens goed of slecht.
Voor God zijn alle mensen gelijk;
'Hij geeft het licht van de zon
aan goede en slechte mensen'.…
Heimweeheuvels
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
504 in de straten
Het spijt mij dat ik je toch ben vergeten
er was niets in de droom
of in nabijheid van essentie
er kwam geen spiegel
voor mijn ratio
de geest van mijn gedachten
hervond het dwalen van de zon
je las een gedicht
tekende een gezicht
je kocht een boek
beschilderde een doek
je gooide wat boze dromen weg
en ik verdween…
Onmin of meer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
549 Ik nam mijn koffer op en verdween uit mijn hoofd.…
Onbreekbare tijd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.350 Informatief was
hoewel - toen ik -
voor even, tafels zag zweven
stemmen werden gesmoord
en licht uit mijn ogen verdween
gestrekt en evenwijdig aan
een deel van de bureaus met stoel
minuten werden
uren, en uren daarop
volgend werden dagdelen
van donker en licht
dat na twee etmalen terug was
na onbreekbare tijd zonder be-
geerte
handen…
De nacht valt in
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
525 gaat aan
zo'n schamper licht
het heeft geen kleur
geen geur
het zal natuurlijk
nooit echt duren
de nacht valt in
een schaduw velt zich
rekt zich over alledaagse zaken
het zal mij niet meer raken
langzaam sluit ik alles af
mijn hopen, dromen, vergezochte idealen
mijn angsten, stiltes in
mijn levendige falen
weg, verdwenen…
Liefste,
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 vinden kan
scheren mijn ogen langs rotsen en
dalen in adelaarsvlucht,
zoekend naar je lach
je ogen en
zacht gelaat
dat ik bedwelmen wil
onder kersenbloesem
in het roze
noem ik je
liefste
Wanneer ik je verlaten vind
zal ik strelen en zachte woorden
prevelen waarin gevangen
zonnestralen uw wangen
verwarmen doen
tot alle droefenis is verdwenen…
Lila aster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
465 Ik wist:
jij bent verdwenen
en toch aanwezig.
Op het tafeltje
een lila aster.
Jij vulde heel de ruimte.
Nog waaiden berkenblaren
voorbij mijn venster
en de hond blafte.…
Eindelijk weer even
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
532 De zon is weer verdwenen, maar de zorgen zijn
heel even toch wat minder zwaar en ‘k weet een
zoet geheim dat zachtjes zingt, heel zacht.…
gebroken liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
650 De weerspiegeling in mijn hart
verdween in het niets.
Verloren zijn de teugels,
die zo strak waren aangespannen.
Stenen werden opgebouwd
tot een stevige burcht.
De funderingen waren lucht
en dreven als wolken weg.
De wijzers van de tijd
deze stonden met de seconde juist.
Nu is er een wijzer weg
onherstelbaar gebroken.…