4214 resultaten.
het portret
poëzie
4.1 met 24 stemmen
19.082 Neen, ik wil niet, dat na de laatste morgen
De beeltenis van dit bemind gelaat,
In een tot molm geworden kist geborgen,
Diep in de muffe grond met mij vergaat.
Doch als ik stervend ben, maar nog niet henen,
Dan wil ik 't houden in mijn vege hand.…
En nooit meer zal ik drinken
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.603 Zo zalig is aanvankelijk de reis
Ik ben met een ballon de grond ontstegen
(Door volle glazen vliegensvlug te legen)
En even ruik ik aan het paradijs
Met doodsverachting klim ik op de rand
Het zicht is door een witte wolk verdreven
Dan galmt m’n strijdkreet: dichters kunnen zweven!…
Moeder aller dansen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
802 Tot vragen spoort de dans ons aan,
naar de grond van ons bestaan.
Wat zou de dansers toch bewegen
ons dit beeld te doen beleven?
Dansen wij in onze dromen,
zijn we nipt de dans ontkomen?
Dansend zullen wij ondergaan
en zo weer eindigen ons bestaan.…
De vleugels van de wind
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
723 persoon
Pratend met het wolkendek in dit grote blauwe slot
Glimlachend naar het heelal, alsof ik in deze hemel woon
Plotsklaps suist de bliksem met zijn donkere wolken door de lucht
Weg is de rust en een angstkreet ontsnapt uit mijn mond
In de verte gaat een wekker af en ik slaak een zucht
Een geweldige droom… nu weer met beide benen op de grond…
Schone zegen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.127 ondoorzichtbaar stof
en toch ik wil haar ogen helder zien
zijn ze bruinig of donker blauw of dof
Is haar lichaam tastbaar zolang ik leef
kan ik haar wel binnen tijd verbeelden
ik denk dat ze niets om mij geeft
andren spreken over haar waar ik zwijg
En als ik merk dat ze is opgelicht
wordt al het andere dan te lelijk
om van te houden te gronde…
abrazo
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
6.129 meetronen
Ritmische ballades verstrengelen hun harten
in een vorig leven ooit in Buenos Aires verloren
Improvisatie dwingt hun stappen
in een omhelzing intenser dan nooit tevoren
Zij vullen de lege plaats
op klanken door de bandoneon
met melancholisch tristeza verzonden
Om zoveel repertorio traditional
smijten ze alle vooroordelen te gronde…
te vroeg
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
852 voor míjn zingen te vroeg
de tonen verslappen in mijn mond
en liggen vals jankend
op de grond, nog
buiten bereik van een oor.…
zomereinde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.071 vogels die vertrekken naar
warmere landen
het begin van sprookjesachtige
verkleuringen in vlammend rood
en okergeel
met ieder z'n eigenheid
in blad en vorm in het grote geheel
verliezen de bomen langzaam hun zomerkleed
en maken zich voor een nieuwe
fase gereed
de takken fier en wijd
in de reflectie van de tijd
de wortels verankerd
in de grond…
Herfstgloed in sonnet
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
908 hebben de statige bomen
hun groene bladerdek vastgehouden
alsof ze zelf een beetje sterven zouden
wanneer hun dekmantel werd afgenomen
zonnestralen verkleuren zonder schromen
de blaad’ren naar een zachte geelgouden
gloed die nog even kan worden behouden
tot rijp de randen langzaam zal omzomen
maar slechts na twee nachten vorst aan de grond…
dahlía's in donkerpaars
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
731 tussen de prei en een bedje ajuin
staan ze al jaren, sprietekes noemt
men ze hier, ik heb ze lief, omdat
ze zo knap zijn, nooit opgemaakt
een paar vingers in de grond zijn
al genoeg voor een kort gesprek
over de patatten en mijn moeder
haar zachte handen kliefden klei
nu zit ik hier en kijk naar vogels
wijds, zuiver klinkt een slag, die…
Zich hervinden
netgedicht
4.5 met 34 stemmen
941 doorgesneden
is het leed nog lang niet geleden
angsten, droefheid, haat en spijt
zo goed als alle kennis kwijt
slechts kleine restjes vaardigheid
ingrijpende hulp van buiten
laat de wonden stinkend sluiten
naar eigenwaarde kan men fluiten
maar hier en daar wordt zaad gevonden
herkent het volk wat de ouden konden
herovert denken de rijpe gronden…
M e n s
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.022 In ’t duister diep van omgeploegde grond
lig jij te sterven aan die nieuwe plant
die uit je openbreekt naar hoger land,
zich voedt met alle sappen uit je wond.
De vraag is : draag je leven in je pit
of ben j’als zaad niet meer dan poederstof
waar hoop noch droom, maar enkel dood in zit ?…
De hond en het bokje
poëzie
4.0 met 13 stemmen
3.497 Zij stoeiden en speelden en huppelden rond,
En buitelden soms alle twee op de grond;
Dan rustten ze een poosje, dan sprongen zij weer
Al holderdebolder, de tuin op en neer,
En kregen elkaar eens fiks bij de kladden,
Het was om te lachen, zo'n pret als zij hadden.…
zucht
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
1.311 proef vrij
stroom lijn het oppervlak
meander armen
streel zacht de wegen
van boezem tot bron
dwaal en haal lucht in
verborgen valleien
koester de warmte
waar veiligheid welft
thuis op de laagvlakte
binnen de heuvelflank
daar klopt het leven
de rotskracht in rust
zin speel als kind
en verwonder je eindeloos
mond kus de grond…
zondaars kennen geen genade
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
861 de klok slaat zonde
draait de waarheid dol
wie heeft haar opgewonden
maakt de hel zo vol
heiligen verpozen zich
in het licht van glas in lood
ze staan al jaren op pilaren
betreuren eeuwenlang hun dood
zondaars kennen geen genade
woekeren dicht bij de grond
zij belijden steels en schuchter
onschuld met de mond
ze hebben lak aan…
Brief
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
686 Vandaag iets dicht gemaakt dat niet bestond:
een gat in mijn geheugen met verdriet,
zoals je oude dingen weggraaft uit de grond.
Alsof je teruglas wat zij achterliet
haar zachte lippen naast je open mond.
Wou schrijven dat, maar deed het niet.…
Lindeboom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
588 De grond waarin je wortelt,
heeft ons jouw geheim verteld,
dat jij als enige in de straat,
zo'n duizend ringen telt.…
wonen voor een autist
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
2.745 Ik woon onder de grond,
ik woon in een kanaal.
Ik maak daar wel 500 vrienden,
zelfs een kleine garnaal.
Ik woon in de woestijn,
ik woon in een meer.
Ik loop daar op de bodem,
wel een paar duizend keer.
Ik woon op de aarde,
ik woon op de maan.
Ik krijg daar een huisdier,
een sneeuwwitte zwaan.…
Op weg naar vrede
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.020 Aan hebzucht gaat de aarde diep te gronde
en oorlog lijkt er nimmer van de lucht.
Het kon een paradijs zijn zonder zonden,
doch onheil maakt de sterveling beducht.
Miljoenen mensen slaan weer op de vlucht.
Waar blijft de tijd? Die heelt toch alle wonden?
Dat mensen arm zijn, laat de rijken koud.
Oneerlijk is het aardse slijk verdeeld.…
Keizersgracht 188
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
685 Treurig kijken de schaarse bladeren naar
de grond. Het massieve hout wat omgeven
is door verjaarde ziektes heeft geen glimlach
meer om haar mond. Nostalgie met een
nooit vergeten historische zwakte, gaat
binnenkort tegen de vlakte.
Geen protesten meer en geen enkele
instantie is op gaan staan.…
Bevroren
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
807 kantjes eraf
Het werd niet veel beter
Ik wou dat ik weg kon vliegen
Ver weg van hier
Geen kwellingen meer
Nu sta ik hier in het donker
Te wachten op niets
Kil en koud van binnen
Ik loop naar de zee
Staar over het water
De wind snijdt in mijn gezicht
Ik ren weg
De golven moeten hoger
De wind moet nog harder waaien
Ik val op de grond…
mijn onrust fietste ongestraat
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
805 onzichtbaar was de draad
die ik vanmorgen vond
mijn onrust fietste ongestraat
reed mijn gedachten rond in
zwart met lange mouwenmaat
ik voelde hoe de wond
ging trekken tot ik jou
als mijn bestemming vond
de hemel brak toen ik je sprak
je las in letters op de grond
de zon scheen op mijn rug
mijn woorden waren stug
haperden in nieuw gesproken…
BITTERKRUID
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
992 De vlinder fladdert vrolijk
Zijn vleugels groot gespreid
Daar is plots ook de zonneschijn
Die mijn droeve geest verblijd
Twee vingers nam ik ooit
Maar gaf er geen terug
Nu moet ik boeten voor mijn daden
En voel me kleiner dan een mug
Twee tranen liet ik varen
Over wangen op de grond
Gedachten dwalen nu naar jou
Omdat jij altijd voor me…
Overdadige lentedag
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.040 Als omgekeerde longen asemen wortels
de laatste opgekropte kou uit de grond.
Sloten slikken het voedzaam slijkwater
dat uit kwellen kwijlt in het weidse land.…
Waagstraat
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
3.615 De eeuwig wisselende hemel welfde
zich eeuwenlang boven dezelfde grond,
waar altijd anders en altijd hetzelfde
de stad zichzelf herkende en hervond;
van wat hier door de jaren is verrezen
is veel weer door de jaren neergehaald,
maar altijd werd door deze plek het wezen
van Gronings stad en ommeland bepaald,
dat, steeds als men het nieuwe…
Slaap
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.977 Toen Anna even voor z'n spiegel stond,
beproefde zij d'r pas verworven kracht
en viel algauw in slaap en op de grond.
Het leven ging voorbij, doordat ze 't liet.
Hij had z'n kennis kennis bijgebracht,
maar haar bij kennis brengen lukte niet.…
geef mij de vier
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.216 jouw eigen altaar
bleek wachtend
op scherpe punten
slacht mij af
met je kwade lust
laat mij de bodem zien
schroom niet te stunten
mij te doen vallen
tot onder de top tien
stroop mijn vel
na dit gedicht
ik ben eerlijk
zie mijzelf als
lichtgewicht
slechts massaal gebrul
wil ik horen
schreeuwende koren
die mij zonder schroom
de grond…
Dreiging van het beest
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
2.363 Na jaren verder weg dan ooit
leek geluk weer wat dichterbij
misschien wel voor het grijpen
tot de dreiging van het beest
weer plotseling genadeloos
broos herstel de grond in boorde
herleven weer veranderend
in angstige onzekerheid
hoeveel cellen kozen reeds
de zwarte zijde van het beest
hoeveel cellen pleegden verraad
aan hun tak: het…
DE DOOD VAN MEI
poëzie
4.6 met 13 stemmen
4.679 En in zich voelde zij het laatste: wil,
De allerlaatste wil der stervenden,
De wil tot doodzijn die het zwervende
Mensengeslacht doet stilstaan en hen drijft
Van zelve naar de grond waar ’t lichaam blijft.…
hartslag
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
830 mag ik jouw tuin lenen
om de stilte te horen
en de wind
traag en met geblazen wolken
terwijl de witte rozen
langzaam slingeren
rond de groeven op de grond
voordat de winter
met verschraalde vlagen
de maannacht laat betranen
op woorden van steen
en de wilde wingerd likt
aan het slapend rood
mag ik jouw tuin lenen
zodat ik…