335 resultaten.
pinot grigio
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.250 je ruikt honing uit je glas
en walst goudslingerend tot de rand
1 2 3
tranen druipen langzaam neer
en sporen uit elkaar – draaddruppelend
klein tot kleiner en tot niets
vloeibaar stro dat fonkelt en schittert
zoals ook jij hebt gedaan – toch
en je denkt
ik drink m’n glas klakzuigend leeg
want wat niet gedronken wordt
verschaalt
deze…
Het anker in een zee van licht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
908 * Voor Thomas *
Elke druppel draagt zijn glinstering
als een vloeibaar kleed der naaktheid
De kille winterzon glijdt als een oogopslag
over een koortsige Aarde
die eens het droesem dronk uit de diepzee
van haar verleden
Haar huid ligt gevroren,
bedekt onder een zware adem van ijs
Ze slaapt haar roes uit
in een bed van kristallen…
Bloedbaan?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Als je mij met je ogen raakt
word ik vloeibaar kristal,
transparante voedsel van licht
in een achtbaan van de dromen,
monding van de delta in de amazone,
zuurstof van het regenwoud, gebouwd
in mooiste meridiaan van je handen,
het water ademt waarvan we zijn
gemaakt, nog aarzelen de lippen,
vraag is, zullen we van elkaar drinken,…
Drenkeling?
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
600 Als je mij met je ogen raakt
word ik vloeibaar kristal,
transparant voedsel van licht
in een achtbaan van de dromen,
monding van de delta in de amazone,
zuurstof van het regenwoud, gebouwd
in mooiste meridiaan van je handen,
het water ademt waarvan we zijn
gemaakt, nog aarzelen de lippen,
vraag is, zullen we van elkaar drinken,…
Levenswiel ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
364 je de
mistroost van mistdruppels overleefd
in het perspectief van een gevoelsverschil,
verwachtingen die geen twijfel overlieten, de
ingeslagen weg van onkwetsbaarheid viel stil,
een grijze droom wat zich voorzet in een gedicht
dat maar niet komen wil in de matrix van de ziel,
kleuren uit het prisma verbleken, verworden
tot vloeibaar…
All about Eve, dans van licht en schaduw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
375 zij zagen het meteen:
er is iets met Eva
een gloed die op het
gezichtje schemerde
een ongeneeslijk lachje dat
niet van wijken wilde weten
ogen die schitterden
als zonlicht niet gefilterd
door schaduw zo legde zij
haar glimlach bloot zo
sneed haar lach het ijs door
om het lekker te laten smelten
vloeibare liefde ongefilterd
recht…
Naakte plaknacht
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
167 wachten in de plaknacht
door dwaasheid die zijn ziel ontdekt
beleeft hij in het idioom van de passie
nieuwe essenties van het woordenspel
fraaie woorden die voor vibraties zorgen
uitgesproken met hijgend vitaal stemgeluid
hij penetreert nu dieper in zijn liefdesdroom
alle liefde om hem heen snakt naar adem
de dwaze klok telt de uren van vloeibaar…
Een meisje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
674 ken ik niet
Haar gezicht is doorsnee en doorzichtig
Haar stem klink doodnormaal,
Niets bijzonders aan haar lichaam
Te zien, ze loopt richting mij
Draait vlak voor mij haar hoofd om
Ze blijft staan, bevroren, ontdooit niet van mijn stem
Koorts zonder hoge temperatuur
Is wat het met mij doet
Ik begrijp het niet
Ze is als water dat niet vloeibaar…
Ik blijf dat wezen…
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
425 De larve sluipt door het schemerlicht,
de tred van een vloeibare maan kruipt
tergend langzaam langs het snijpunt
van de dagen, hel verlicht wordt de
cocon van de winterslaap
waarin de tijd zich even
liet verpoppen maar uit de
zijn vliezen werd bevrijdt
ik schuur en stamp tegen
mijn rupsenhuid van ijzer, door
schors van de seizoenen…
Levensrijm ?
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
586 van de taal en alle zin -
of onzin, een liederlijkheid waardoor
ons de hemel wordt ontzegd, in onvermogen
verder te dromen, als reeds fataal,
de mooiste lopers werden uitgelegd
in alles waarvoor we zijn gezwicht,
soms kortstondig maar levensecht
naakt geboren in ontluisterend licht,
waaruit we moeten ademhalen, wordt de
wereld vloeibaar…
Springtijd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
499 Wij dansen om de oude zerken,
van gekarteld marmer, waaruit
bloed en staal moest stromen
en spitte vloeibaar goud uit de
moederschoot der weelde.…
aan het oog onttrokken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 tweeduizend jaar ben je
adembenemend jong
je kinderlijf tachtig
stamelende centimeters lang
bij toverslag verdwenen
Isis' krachten
Ra stolde de zon
Horus doofde het licht
de mens stolde
het vloeibare lichaam
van de kleine jongen
tot onvergankelijkheid
de zachte hand van Anubis voerde
het kind naar het dodenrijk
de oever langs…
H2O
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
477 Terwijl weer elders werd gebeden
Om hulp van boven en met reden
Als straten meer op beken leken
Onder het alias van regen
Verpest het soms een zomerdag
Terwijl men het ook prijzen mag:
Komt men het in een zwembad tegen
Dan geeft het immers blij gelach
Als het weer een keer gaat vriezen
Raakt het behoorlijk van de wijs
Het zal de vloeibaarheid…
insomnia
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
498 zwaar drukkend
ik kreeg geen verlichting geen slaap
het huis kwam tot leven insomnia
de klokken tikten de koffiezet tikte
de planken op de bovenverdieping kraakten
de boog van de keukenkraan keek me aan
wees naar de vloer en nog dieper onder de grond
ik hoorde het steunen van de aarde
wellend duwend naar boven druppel
na druppel traag vloeibaar…
Sehnsucht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
646 Ik nader tot de kelders van jouw vloeibaar reservoir,
gedachten worden smerig als een ranzig abatoir.
Het deint Mia, het schrijnt Mia, mijn paden worden nat
ik wil je graag beklimmen maar je flanken zijn te glad.
Jij speelt met mij een hinkelspel en duwt me uit balans.
Zo val ik uit de gratie en ontglipt me weer de kans.…
Alles stroomt,
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
460 Schaduwen, begraven onder
het natte mos, woelen als
tentakels tussen wortels,
hongerig naar voedsel wat
de laatste zomer bracht
roerloos drapeert de mist
zijn vitrage over de velden
ganzen strekken hun poten
in de vloeibare lucht, de ziel
van het seizoen blijft achter,
ingebed in veren van de
overwinteraars, waarvan al
velen zijn…
Fundamenten
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
271 Waar de flexibele steigers verdwijnen
en de vloeibare gedachten
langzaam drogen in de mal.
Het begint met een standpunt
dat niet meer wil buigen.
Een grijze massa die indikt,
uithardt rondom het gelijk.
Geen ruimte meer voor krimp of uitzet.…
Fractuur
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
268 Het schuurt waar de transformatie start,
de blinde vlek vervaagt in vloeibaar licht.
Het kantelt het bestaande perspectief
en brengt een scherper algoritme in zicht.
Geen stilstand meer, de upgrade is gezet.
De impuls stuwt de evolutie voort,
waarin de oude vorm oplost in de tijd:
de ruimte open, voorbij het harde woord.…
Angústia
poëzie
3.9 met 21 stemmen
3.957 De zee trekt onder de nacht
Naar vele verlaten stranden;
Als een vloeibare wind is zijn klacht,
En zout, zoals tranen branden.
Ik voel dat overal waar de
Branding in snikken breekt
Tegen de kusten der aarde,
Mijn leed met zijn golven smeekt
Om de verloren genade
Jou weer nabij te zijn.…
Ongestoord ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
659 Een nieuwe ozonlaag het
bitterzoet van zonnestralen
doopt in lankmoedigheid
toebedeeld, wordt geaderd
marmer vloeibaar door het
bioritme van een visioen.…
Dwaalsonnet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
565 Omdat zij daar een naderend stiltefront beramen
zullen spoedig tranen dwarrelen als vloeibare vlokken.
Als ik mijn oor te luisteren leg, voelen druppels zacht.
Verre regen klinkt als een knapperend haardvuur.
Vrijheid lonkt, die niet binnen maar buiten wacht.…
Onomkeerbaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Hij zal het woordje dooi slechts laten horen
wanneer het ijs dat ligt op sloot en plas
- nadat ze voorshands waren toegevroren -
weer vloeibaar wordt zoals het vooreerst was.
Kortom als ‘t weer zo blijft zoals ‘t nu is
dan lopen we van ’t jaar de dooi wel mis.…
letsel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
490 krassen
op grauw papier
maar verder
dan luttele woorden
kom ik niet
de onmacht blijft
wordt zilte weemoed
die welt en luwt
in wisselend getij
ik tel
nog steeds
de vele dagen sedert jou
getal dat veel te traagzaam groeit
tot lang geleden
- en misschien ooit: voorbij-
terwijl ik uitdoof
als een kaarswiek
die smoort
in eigen vloeibaarheid…
Bloedbaan?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
550 Als je mij met je donkere ogen raakt
word ik vloeibaar, transparant kristal
als achtbaan van onze gezamenlijke dromen,
vraag ik je om in jouw bloedbaan
te mogen stromen, op het gevaar af
dat ik mijzelf ook als vluchteling beschouw
het water ademt waarvan we allen zijn
gemaakt, nog aarzelen onze lippen
de vraag is, of we wel van…
Festina lente; 7b. To-To (Het Bos 2)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
262 To-To bemerkte dat hij droomde,
zo vloeibaar had hij nooit eerder gevlogen,
zo
zelfverzekerd was hij niet eerder geweest; nee,
dit mocht geen werkelijkheid worden; hij sliep.
[Op een pluisje licht, zo leek het, dwarrelde zij,
zij die onbenoemd zal blijven,
niet onbemind,
haar schoonheid is zelfs bij de mensen bekend.]…
Spiegelstad
gedicht
3.1 met 10 stemmen
3.259 Dagen helder als vloeibaar ijs
met koudvuur van het vaste weten
dat zwart zo diep moet zijn.
Ik ben gegaan, zij is gebleven.
Iedere nacht hoor ik haar stem.
Laat me slapen, voor altijd slapen.
Nooit zul je me meer zien.
Schepen vertrekken naar daar
waar de zee.
Nu staar ik uit het raam, gestaag
valt miezerregen.…
Wat zouden wij zonder onze rood-bonte koe moeten doen?
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
559 Een vloeibare brandstof als een
geschenk van boven aan de mensheid
gegeven.
Van baby tot het jonge kind; en vervolgens
een heel volwassen leven. Zo'n rood-bonte
Friese koe heeft ons meer dan zijn melk gegeven.
Hij gaf aan Friesland een wereldwijd icoon.
Een uithangbord als een uitgesneden sjabloon.…
Blijf ik toch dat wezen…?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
494 De larve sluipt door het schemerlicht,
de vingers van de vloeibare maan
kruipen tergend langzaam langs het
kantelpunt van dagen, die lijken
te ontsnappen uit de cocon van
gesponnen winterslaap waarin de tijd
zich liet verpoppen maar van
zijn vliezen werd bevrijd
door de trommels van het seizoen
schenkt de zon als zijn eerste boreling…
De regels van het spel?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
477 Roerloos drapeert de mist
zijn vitrage over de velden
ganzen strekken de poten
in de vloeibare lucht, witte
gedachten blijven achter in
veren als ze zijn vertrokken
in een houten lijst gevat ,
gelijst in een kwatrijn, de
gekromde tijd verschuift,
de wereld wankelt op z’n
poten tot een zonnestraal
hem vindt, een streepje
licht…
Even dragen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 vloeibaar baarmoedervocht
waarvan elke trilling
als een golf
haar celgeheugen zuivert
van aardse pijnen.
Luchtclusters lichten op
ontrafelen de knopen
van eeuwenoude blokkades
als ziel van mens in mens meegedragen...…