4934 resultaten.
Verfeed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 Alsof
ik nog niets kan. Maar de jongens
weten wel beter, dus laat me dan
leuke dingen doen, verfeed
nog aan toe, hoe kan dit anders
de mooiste tijd van mijn leven zijn!…
Een mooi raadsel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 mag alles
van me weten
maar voor nu
is het te ingewikkeld
een mooi raadsel
noem je mij
Mijn vader is geweldig
maar hij ziet me niet
ik moet me klein maken
me oprollen in mijzelf
Zeg iets
doe iets
maar raak me niet aan
de ogen in jouw handen
mogen mij nu niet lezen
want wat jij denkt
klopt niet, te mooi
is jouw beeld van mij
alsof…
Wondermooi
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
407 Je wordt meegedreven,
heel even weg uit de
realiteit en de sleur,
alsof het een droom is.
Even vergeet je te
ademen, omdat de
bewondering voor de
zee zo adembenemend
is.
De zee geeft je zuurstof
en kracht om weer
verder te gaan.
Respecteer de zee in
voor en tegenspoed.…
Oom dichter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Ze vragen me soms
of u nog gedichten schrijft
over de taal van de vreugde
zoals u ooit dikwijls deed
alsof ze niet willen weten
dat u niet meer leeft onder de mensen
hier op aarde, voor de massa
bent u dood, niet meer aanschouwelijk
ik antwoord ze vaak
dat ik uw gedichten nog lees
in de avonduren wanneer de zon daalt
in de lethargie…
Vriendin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 de echo van de radio
ik probeer reclame te maken
voor haar uiterlijke schoonheid
maar dat heeft zij niet nodig
want ze is van binnen al zo mooi
in essentie van ontwaken
laat zij de wolken niet los
viert zij zelfs het kleinste beetje plezier
met de muizenissen van de nieuwe ochtend
ze fluistert, voor zo ver haar stem kan reiken
alsof…
Hoopvol
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
551 Er zijn momenten, waarop ik dood wil
Waarop ik niet eens kan denken aan wat nog komen gaat
Verlangend naar het moment dat mijn gedachten eindelijk stil
Zullen onderzoeken of het hiernamaals echt bestaat
Op andere momenten wil ik leven
Leven alsof er geen dag meer zal komen
Dan zou ik alles geven
Om te krijgen waar ik zo van kan dromen…
sterven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
802 Alsof er te veel verstand overblijft
voor het weinige leven
dat nog rest.
Ze zei: “ik heb nergens spijt van”.
Een moment dat een mens niet langer liegt.
Maar de waarheid wordt wel subtieler.
Ik zei:” ik kom volgende week terug”.
Dan blijf ik wachten, lachte ze.
Dat kon ze zomaar zeggen,
ook al wist ze dat ze eerder heen zou gaan.…
Nachtwoud van het oeverland
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
515 Het licht van rust scheen
op gevallen herfstbladeren
alsof ik iets wilde zeggen
voordat je weg zou gaan
te lang had ik gezwegen
bij wijze van eerbied
nieuwe verlangens kwamen
naar het nachtwoud op het oeverland
in mijn verbeelding was het anders
in droeve herfstwind van toen
vreemde geluiden hoorbaar
kalme echo van de nacht
er werd…
Ik heb mannen gekust
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Zoveel levens heb ik geleefd
verwoven met wat ik deed
en zei tegen de mensen
die ik aan kon raken
Ik heb mannen gekust
zonder hen te kussen
ik ben in de steek gelaten
verraden en geslagen
alsof het echt was
en in mijn fantasie sliep ik
met vrienden die ik af en toe
even omarmde
Mijn leven is meer
ik ben meer
inleving dan bloed en…
Verloren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
632 in de avond
kwijnt stilletjes weg in de nacht
omdat jij niet daar bent
nimmer voelde lakens zo koud
verloren lig ik in bed
hoofdkussen het enige houvast
om tranen in te bewaren
in dromen zoek ik
iets tastbaars, en vindt je
in alles wat me beroert
streling van de wind
een vleugje parfum
een kwetterende vogel
waardoor het net lijkt alsof…
Regennacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 Het is bijna alsof je de arme winterzon
achter de horizon hoorde dalen
de wind alles weggeblazen
herinneringen verdwenen
nu je met de donkerblauwe verf
getuige van jouw stille liefde
de ernst van jouw geweten kleurt.
Om te overleven
onder het maanlicht
van de duisternacht
ben jij de eenzame mens
die jij voor ogen ziet.…
Ik ben zo moe van de stikstof en u?
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
494 Ik ben zo moe
Ik ben het zo moe, zat
Soms voel ik alsof ik zelf aan stof toe ben
‘Want tot stof zult gij wederkeren’ (De Bijbel)
Maar dan moet ik wel eerst stikken
Maar soms bij leven
Stik ik de moord:
De boeren, burgermoord in Nederland
Vanwege de stikstofcrisis
WNL brengt leven in die brei met het boek ‘Stikstoffuik’
Ik ben zo blij…
IJskappen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Groepen mensen trekken leiders aan
geven hen macht, en die macht
trekt mensen aan
In nieuwe tijden smelt de macht
Aanhangers haken af
Het peil daalt weer
Zo stuwen en duwen de massa's
de wateren der welvaart op en neer
alsof het hen overkomt
Ver weg beweegt de zee mee
brengt daar droogte of vloed
en kwelt de mensen tot ze zich verenigen…
Haperen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 steeds meer
valt er af
van mijn wereld
Aangewezen op vrienden
die mij nodig hebben
Er lijkt dus niets veranderd
maar zo is het niet
niet zoals het was
niet wat ik waard was
Ik weet te goed wat het is
om bedrukt de dag
te ondergaan
Het kan lang duren
dat ik er even niet ben
Verdwaald in onbereik-
bare gedachten
tot ik weer klink alsof…
Meloenengeur
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
573 En weer krijg ik het gevoel
alsof jij in het pikkedonker
naar mij toe kruipt
en jouw hart met mijn hart
laat versmelten.
Jij hebt het over meloenengeur
en de aantrekkingskracht van
het herfstseizoen en hoe wij
ver van de wereld
verwijderd zijn.…
Gelukkig zomerkind
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
643 Het voelt alsof
een nieuwe twijg ontspringt
in de nerven van mijn oude ziel
een leeuwerik luid gebekt
fluit zijn zomerlied met veel respect
opgetogen strooi ik
een handvol vlinders over het gazon
laat ze dansen in de zomerzon
van bloem tot bloem
het raakt mijn gemoed
dat warm, minzaam als zwoele wind
langs mijn dagen trekt
ontspruit…
Regendruppels
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
514 Ik kan je liefelijke geur nog steeds ruiken,
het is net alsof je naast mij staat.
Ik maak voorzichtig het raam open,
en vang wat regendruppels in mijn hand.
Die ik vervolgens behoedzaam laat lopen,
als tranen in ons hartje gemaakt van zilverzand.…
De smaak van morgen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
477 ik brandde
krabde schuurde
en plamuurde
maar kreeg
mijn liefde
nauwelijks
glanzend alsof
het patina
van jouw
lieve blauwdruk
iets van haar
subtiele
geest had
prijsgegeven
nog altijd
creëerden wij
de mystiek
van samen
hielden tedere
herinneringen
in stand
waarin wij de
meerwaarde van
liefde beleven en
mogelijkheden van…
Stoned
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
1.130 dealde onderhandsgewijs daar
En verschafte ons onze eerste Marok
Een gast die hij kende had een hashblok
Zei hij dus dat kwam dik voor mekaar
In het weekend blowden we de stuff
Gezeten op een bankje aan de boulevard
Oskar suizebolde ervan en grinnikte
Maar ik werd na enkele hijsen stug en duf
En de joint maakte mijn lichaam loodzwaar
Alsof…
Stille liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
764 Hoop dat jij dit op dat moment dan zult ervaren,
alsof je door een pijl van Eros wordt geraakt.
Om er nog wat meer kracht op te zetten,
loop ik in mijn slaap telkens door jouw straat.
En in de stilte zonder jou te wekken,
roep ik mijn naam zolang de droom verder gaat.…
Toch verheugd
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
372 In mijn gedichten ben ik omringd
Door al mijn dierbaren,
Is ’t alsof ze hier nog waren,
Ben ’k weer blij als ware ik kind.
Maar ’k weet het is verlakkerij,
Zij zijn niet hier,
Neen, ze zijn niet meer bij mij,
Maar ’t biedt toch wel vreugd,
Waan me even in het toen,
Wat mij telkens weer verheugt.…
Het straatje
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
320 elkaar
geen autoverkeer verstoort hun rust
ze dromen over vervlogen tijden
toen het hier bruiste van levenslust
de mensen die er woonden
deelden samen lief en leed
ze deelden alles wat ze hadden
niemand had het hier erg breed
het stille straatje droomt verder
denkend aan zijn geschiedenis
het weggetje is nog net als toen
het lijkt alsof…
Het voorbijgaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
336 een kraan
temidden van waaiende plannen
door straten vol verkeer
van goed- en kwaad-
schikse resultaten, en ondergronds
voert het riool de emoties af
De kinderen joelen regen
hun bui spat mij nat en slaat
luchtbellen uit het water
Er drijft schuim
om mijn kuiten
maar ik kan het niet voelen
niet pakken, het verdwijnt
in mijn handen alsof…
Wandelen in het donker
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
261 Schaduwen wiegen de stilte,
alsof de tijd zelf slinkt.
De maan streelt het pad met zilver,
elk blad draagt een glinstering mee.
Ik loop tussen werelden van stilte,
waar dromen de richting wijzen.
Een uil kijkt toe, alle geheimen dicht,
het bos houdt zijn adem vast.…
Het spoor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
307 Nog even, denk ik,
alsof tijd zich laat kneden
door wilskracht.
Met gesloten ogen
zie ik het kind dat ik was,
en het andere
dat ik achterlaat.
Stemmen lossen op
in het geweld van geluid.
Het briefje op de kast
is geen verklaring.
Alleen het bewijs
dat iemand hier
te lang heeft gestaan
zonder richting.
De trein komt.…
Pasen in de Achterbuurt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
228 Pasen, Pasen, de vogeltjes zingen,
de klokken luiden alsof ze iets te vieren hebben.
Gezelle staat te juichen dat het jok eraf is,
dat de dood de strijd heeft verloren.
Maar loop eens door deze straat, Guido.
De God is misschien opgestaan,
maar de helft van de buurt ligt nog in coma
van de goedkope gin van gisteravond.
Wierook dampen?…
Over de drempel springen
netgedicht
3.1 met 15 stemmen
272 ook voorbij mijn aards bestaan
ligt een toekomst te wachten
los van mijn ik, lijf en klachten;
de kern van mijn werk zal niet vergaan
plots viel deze gedachte te binnen
als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen
het is alsof ik verder kan gaan met zinnen
en bezinnen, wat ik nu doe,
is waar en zijn geen dromen
een vorm van aards…
Moeder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
194 Alsof schoonheid
zich even verzet
tegen verval.
Maar zelfs jij
bent slechts een doorgang.
Een kort uitstel
van wat uiteindelijk
alles bereikt.
Want ook jouw gezicht
zal ooit herinnering worden
in de blik
van iemand anders.…
De jas aan de kapstok
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
114 Alsof hij elk moment
weer meegenomen wordt.
De rits zit dicht,
de zakken leeg,
de mouwen wachten.
Soms loop ik erlangs
zonder erbij stil te staan.
Tot ik mij ineens afvraag:
Hoeveel dingen
blijven wij bewaren,
niet omdat ze nog nodig zijn,
maar omdat loslaten
betekent dat het echt voorbij is?…
Het stoffige zilverglas
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
127 vlees en bloed
een jonge man met vrome ogen
een moeder die zacht zong
nu zijn ze opgelost
in het kille kwikzilver van de tijd
hij schraapt de achterkant
van de spiegel kaal
in de hoop een glimp
van zijn eigen jeugd op te graven
maar hij vindt slechts
het stof van een mislukt bestaan
zijn vingers zijn
zwart van het oude zilver
alsof…