2974 resultaten.
Terzinen
poëzie
3.5 met 8 stemmen
4.330 Er zijn veel dingen, die wij niet begrijpen,
het avond-rood en 't zingen van de wind,
het vreemd geluk, dat stil in mij gaat rijpen
als ik de spiegels van lief's ogen vind,
en uit de lage tuin de geur der rozen
door de verrukte nacht, waarin 'k haar heb bemind,
waarvan niets blijft dan dit éne, broze,
het weten dat we voor elkaar verloren…
Zwervend Kunstenaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
575 Plots beroert een hand zijn schouder
In zijn oor klinkt zacht gefluister
Onttrek jezelf uit het duister
En geef de stad opnieuw haar kleur
Kunstenaar versta je roeping
Verknip die leiband van de staat
Vorm een spiegel, scherp de geesten
En stel op goed moment een daad
Hier mijn spuitbus en penselen
Vertoon je kunstwerk overal
Op elk gebouw…
ik ben er één met de natuur
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
588 brons
ze verrast me elke keer weer
terwijl ik vanuit de bus observeer
vanachter een verrekijker met een frons
er groeien planten uit m ‘n materialenkast
sprinkhanen hoppen in de tuinen
energie heeft de tovenares geketend
als een illustere, kleurrijke bol vol glitters
gesluierd rouwt ze, de mens blaast de hoorn
en bedwingt zo als een spiegel…
HAAR KLEINE BORSTJES
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
953 Ze was in feite best een mooie meid
met haar zo fantastische, lange haar
De spiegel echter toonde haar ‘t feit
je borstjes, meisje, vergeet die maar
Iedere avond voor ze naar bed ging
inspecteerde ze de mogelijke groei
Ze zocht slechts een beetje welving
haar borstjes evenwel, misten bloei
Waar andere meiden ‘iets’ toonden
daar zat bij…
Mijn buurman.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.118 Mijn buurman, één meter negentig lang,
vijf en tachtig kilo schoon aan de haak,
schoenmaat zesenveertig,
handen als kolenschoppen,
eenmaal terug in zijn huis
kijkt naar zich zelf
in de grote de spiegel in de gang
terwijl hij staat te huilen als een klein kind.…
Het koffertje van dokter Janssen.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
746 pleisters van een bijzondere materie,
of gewoon een spiegel met een lach?
Want als dokter Janssen is geweest,
springt de patient weer vrolijk in het rond,
roept en zingt:"'t Leven is een feest,
ik ben weer beter, 'k ben gezond,
'k ben weer vrij van alle pijn,
maar vraag mij niet hoe dat kan".…
Wat je ziet, achter de orchideeën
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
722 Eerst komt een groene aangereden,
blonde dame stapt eruit,
verschikt haar haren,
spiegelend in de autoruit
Dan een wit klein geval, daar stapt ze in,
duurt ff voor ze wegrijden,
begroeting valt natuurlijk
niet te vermijden.…
De Onzichtbare Man
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
659 zoom eens in
op dit lichaam
in slow-motion:
vruchtvleesopname)
soms blijf ik dagen weg
want wie onzichtbaar is
wordt geen moment gemist
en mag in alle vrijheid dolen
(ik zoek
zoekende steen
die verder rolt:
zoeksteengebeente)
onzichtbaar heb ik soms de drang
weer even zichtbaar te zijn
al was het alleen om mijn paniek
in de spiegel…
GEESTENKOOR BOVEN DE WATEREN.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
901 Stroomt van de steilte
De straal naar beneên,
Dan stuift hij lieflijk,
In wolkende golfjens,
Over de vlakte
Der berghelling heen;
Blank als een spiegel
Verlaat hij de rots,
Danst hij ter diepte
Met vrolijk geklots.…
Lepeltje, lepeltje
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
713 Vanmorgen stond je je op te poetsen voor
de spiegel, roepend dat je iets niet kon vinden.
Je wilde wat lekkers uit de dag gaan lepelen.
Een kus, een lipstiftje en toen verdween
de auto, met al dat moois: je heupen,
borsten, eigenwijsheid en wij-gevoel,
om de hoek van de Prinses Irenelaan.…
De sleutel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
536 begrijpelijk toegang
In het hele stuk
De muur en het behang
Spannend liefst met veel geluk
Gekend en belezen
Wilt u die jukebox compact in de mail
Ervaren en bewezen
Voorlopig gedeeltelijk heel
U leest wat u verstaat
Oubollig of scherpzinnig
Verdraaid opnieuw dezelfde plaat
Liefdevol gevleugeld vinnig
Soms zijn er lagen
Noem het spiegels…
Ik denk aan je, kon ik maar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
642 Verweesd verglijdt de nacht achter mijn duister raam,
ook verdwijnt stilaan, licht om licht, onze trouwe maan,
eens de minzame stille getuige, 'n helder alziend avondoog,
spiegel voor verliefde dromen, ons stilzwijgend dialoog.
Lichtjes fonklen stil in grijsblauwe wolken,
opgepoetst door de felle morgenwind.…
Zalmtoren, Hoge Erasmus en de nachtzoen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 hij
de Zalmtoren 215 meter
de Zalmtoren koestert
de Hoge Erasmus en
zal haar van grote hoogte blijven koesteren, liefhebben
alhoewel
zij
de Hoge Erasmus naar een man was vernoemd
was vrouwelijkheid haar troef met haar opvallende glooiende borstpartij
zij
de Hoge Erasmus kleedt zich in verrassende kleuren
welke door de zon een spiegelend…
Wat ga je doen?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
430 Er komt een bron van informatie
van gedachten en
gevoelens op je af
alsof je
in een kleuren carroussel
vertoeft; met de kleuren van
een mooi vlindertje
voor de spiegel zijn het er twee,
alsof je plotseling stevig
met twee benen op
de grond blijft staan
terwijl het voelt
alsof je diep in jezelf
je naam hoort roepen
met ogen die…
Alleen gelaten?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
625 Het gezicht afgewend van
een beloofde wereld die hij
schiep, een volmaakte plaats
waarop hij als eerste liep,
uit die klei waarin hij droomde
modelleerde hij zijn eigen beeld,
perfecte spiegel in alles wat zich deelt
lichtjaren later opgedragen
door de visioenen die hij
zond, om zijn spoor te volgen
bleef het pad niet gezond
waar zijn…
Maanreflecties
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
427 Tegelijk vliegen of zwemmen dagvogels voorbij
die evenzeer kennis maken met het zilvergrijs waar hun afdruk
dompelen in een wondere wereld op hetzelfde moment wordt heldere spiegel
beluisterd met enige lieflijke gezangen en aantrekkelijke gezichten; een imperfectie nabij.…
Over wolken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 Op welke wijze partijen met verschillende
inhouden en vormen ontspringen waarin dromen spiegelen
op hetzelfde moment voel ik me aangetrokken tot een verstrooiing in lig-
ging en uitgestrektheid die met haar bijzondere lichtstralen kleeft op enige vleugels.…
Zomerbui
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
390 Hoe inhouden en vormen van waterplassen worden
ontworpen van waaruit spiegels zullen ontstaan waarin ik rijk aan
beelden zowaar mijn zelfportret herken tegelijk verkent weerkaatste lichtstraal
Alles overziend klaart lucht geleidelijk op maar deze unieke buien zijn mij wel bijgebleven…
Oneindigheid
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
510 Zee, de spiegel waar sterren reflecteren
in het water en menig lied hartelijk wordt ontvangen
op hetzelfde moment spelen golven als muzikanten een symfonie
vol onverwacht en plots van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken.…
De kunst van vleugels en nesten
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
667 In hun doen en laten zien mijn ogen een spiegel
van mijn eigen verlangens: vrij en verbonden met een leven vol verwondering en heel te zijn.…
Het stille meer
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
650 Een meer bevangt mij
haar rust neemt mijn adem in
reflectie nabij
Langzaam strekt het water zich uit als
een spiegel van eindeloze lucht, waar wolken zweven
in een zucht van wit en grijs. Oevers buigen zich naar hun eigen
spiegelbeeld, terwijl riet zacht ritselt in de ademhaling van onzichtbare wind.…
Vallen en opstaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
440 Ik liep door spiegels,
viel in stiltes die te luid waren,
zocht houvast in handen
die soms niet van deze wereld leken.
Mijn hart werd een slagveld
tussen rede en verwondering.
De donkere kant fluisterde luid,
de lichte bleef geduldig wachten.…
Toen wij daar zaten
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
311 En ik dacht aan al die fouten,
de lijst die steeds langer wordt,
hoe jij een spiegel werd
voor alles wat ik niet wilde zien.
Hoe ik, met handen vol breuken,
toch wrok kon voelen—
tegen jou, tegen hem,
tegen alles wat had kunnen zijn.…
Winterwonderland
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
364 Het water draagt een spiegel van december,
een streep van ijs, een zilveren litteken,
waar eendenpoot en schaatsspoor
als ongeschreven zinnen blijven hangen.
Bomen staan bedachtzaam aan de oever,
hun takken vol herinnering aan zomerblad,
nu enkel lijntjes in de lucht getekend,
wachtend op een nieuwe bladzijde van het jaar.…
Herfstwinden
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
25 De hemelse spiegel
opende de gesluierde ogen
en zuchtte zo diep...
Bossen ,woud,
takken staan te verliezen
nu de wintertijd vroeg ontwaakt
slaat de avond heel snel toe.
Omkranste kruinen,
dorre bladeren ritselen, vallen.
Een laatste glans...
Schaduw dat daalt
Het lichaam verlaat...
Rijzende poolster...
de nacht die opstaat.…
LAIS CCXCIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
495 Het inzicht flitst, de schichten verblinden
en met haat zijn de randen afgezet
en met verachting wil u verbinden
verkregen kennis met de strakke wet,
het eenzaam kot waar tijd werd stilgezet,
al de dingen die in 't duister zweven,
vol van wezens die er niets beleven.
Alles is nu af en om het even,
want uw leven wordt nu het gegeven
dat het…
LAIS CCXCIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
394 Dag jij. Ik kus jouw huid, zilte parel
van de dood die mij omsluit, ik draai om
en om de zuil van git, het is een spel,
staatsgreep, grijplok, ik voel mij heerlijk dom
omdat ik zoveel later dan jou kom.
De ochtend dan. Ik blijf erin bestaan.
Jouw lach was nacht, geen zon wil in mij gaan.
Rest mij de nevel in jouw vilten kleed
dat ik tot golemrijk…
LAIS CCXCV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 Op het einde der tijden, de dood van de nacht
zal mijn zachte ster verschijnen, minnaar
van uw al. Ik kleur uw wangen roodzacht,
mijn glans is jurk, glijdende zijde daar
als uw oker zich onthult, luid gebaar
van u in het nieuws van mijn verlatenheid.
Ik laat mij door uw leden leiden, scheid
hemel van aarde, hel van ons zijn, lik
de tong van…
LAIS CCXCVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
425 Fragiele stralen, noorderwind en schriel
de meeuwen krijsen boven 't stort. Nood brandt
in de magen der verdoemden, de kiel
maakt water, het zoute wordt vuur, het zand
verglijdt in de klemmende hand, de wand
stuurt leegte naar de andere wand, niets
houdt nog stand, het licht is van kant, iets
heeft in mij een pop van stro verbrand.
Ik wou je…
LAIS CCXCVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
448 Door een veld van afgeknotte stengels,
bevroren aarde, lage zon, verblind,
verkleumd, de kraai crowd (ik breek in tengels)
mischief brokkelt af mijn woord, niets verbindt
mijn stelsel nog, eyes break, mijn huid vertint.
Airborne mijn lijf wordt flies files lifes go up
in designated lies, my name's a stub.
Mijn hand crumbles into code, mijn nood…