inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 69217):

Ik denk aan je, kon ik maar

Verweesd verglijdt de nacht achter mijn duister raam,
ook verdwijnt stilaan, licht om licht, onze trouwe maan,
eens de minzame stille getuige, 'n luisterend avondoog,
spiegel van onze dromen, 'n stomdom chaotisch dialoog.

Lichtjes fonklen door grijsblauwe wolken,
opgejaagd door de helle morgenwind.
Mijn wispelturige geest maalt verblind
verder in diepe opstandige droomkolken.

Nu de donkere nacht volop de dag begroet,
welt in mij een kalme lijdzame eenzaamheid.
Nu je stem vanuit de verte me weer ontroert,
ik denk aan je, verlangen in mijn verlatenheid.

Ik denk aan je en zie sterren kwijnend gloeien,
niemand weet waarheen mijn dromen vloeien.
Ze gaan naar je, gedreven door wind en wolk.
Ze gaan naar je, jij lieflijk hart van jouw volk.

Ik denk aan je en mis je oh zo ontiegelijk zeer.
Kon ik maar, ik snelde onmiddellijk naar je weer.
Ik denk aan je. Stileerde herinneringen blijven.
Kon ik maar, onze verloren dromen herschrijven.

Schrijver: Leon Lucien Jean Wagemans, 30 mei. 2019


Geplaatst in de categorie: algemeen

4,5 met 2 stemmen 99



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)