inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 69221):

Ik denk, kon ik maar

Verweesd verglijdt de nacht achter mijn duister raam,
ook verdwijnt stilaan, licht om licht, onze trouwe maan,
eens de minzame stille getuige, ’n luisterend avondoog,
spiegel van wensdromen, ’n stomdom chaotisch dialoog.

Lichtjes fonklen door grijsgrauwe wolken,
opgejaagd door de helle morgenwind.
Mijn wispelturige geest maalt verblind
verder in diepe opstandige draaikolken.

Ik denk aan je en zie sterren kwijnend gloeien,
niemand weet waarheen mijn dromen vloeien.
Ze gaan naar je, gedreven door wind en wolk.
Ze gaan naar je, liefdevol hart van jouw volk.

Ik weet niet waar al die mooie dromen zijn gebleven?
Naar wat ik streef? In welke richting gaat mijn leven?
Ik denk aan je in 't zachtjes wegdeemsterend nachtlicht,
steeds weer herschijnt je beeld in ’t aarzelend daglicht.

Nu de donkere nacht volop de dag begroet,
welt in mij een kalme lijdzame eenzaamheid.
Nu je stem vanuit de verte me weer ontroert,
ik denk aan je, verlangen in mijn verlatenheid.

Ik denk aan je en mis je oh zo ontiegelijk zeer.
Kon ik maar, ik snelde onmiddellijk naar je weer.
Ik denk aan je en stileerde herinneringen blijven.
Kon ik maar, onze verloren dromen herschrijven.

Schrijver: Leon Lucien Jean Wagemans, 30 May. 2019


Geplaatst in de categorie: algemeen

4.0 met 1 stemmen 31



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)