2904 resultaten.
schepen met bolle buik
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
464 op de zee drijven ook witte walvissen vadsig loerend
met een statige luchtpluim boven de dikke kop
of ze gevaarlijk zijn weten we niet
een vergeten vissersschuit schuift langs
de hongerige scheepslieden hangen overboord
maar door een ongewisse stroom verdwijnen ze spoorloos
de antieke Cyprioten.…
Comparing you to a summer's day
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
330 sooner or later eindigen
tussen zes planken en vervolgens verdwijnen
in het grote niets van het heelal...
Ik zou dáár maar eens over schrijven
in plaats van holle clichés debiteren
Dat lijkt me letterlijk en figuurlijk veel zinvoller en wijzer,
Summer's day!…
De schommel zonder grond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
233 Dus blijf ik in de boog,
of verdwijn ik erin.
Tussen adem
en adem die terugkomt.…
Stemvee(ks)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
448 De sleutel tot dit in allerijl in elkaar geTimmerd snelsonnetje ligt ditmaal bij de stemvork van onze klankdichter van de dag, Bart Adjudant
___________________________________
"Het stemvolk twijfelt, maar toch mag ik hopen
Dat men mij ziet als leider, niet als wicht
Een feeks met smoel, een sfinks zonder gezicht
Een Rutte 2.0...zijn ze bezopen…
Maannacht.
poëzie
4.5 met 4 stemmen
7.110 Toen zagen wij de vlugge
nimfen uit oud verhaal
aanschimmen en terugge
duiken in loverzaal,
hun schijnig blanke leden
opeens hun lokking breden,
dan in de heimlijkheden
verdwijnen weer als damp.…
Waar nabijheid begint
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
354 Maar ergens tussen beleid en beton
verdwijnen mensen nog steeds in de marge.
En toch, elke keer als iemand zegt:
‘Hier, trek dit aan, het is voor jou,’
wordt die marge even dunner.…
VERS
poëzie
4.3 met 11 stemmen
3.316 Een woord
is nooit zo licht als 't wel behoort;
vleugels die wijd opengespreid zijn, trillen in de lucht,
maar afstandsloos van de huizen,
waaieren open, in breder vlucht
en verdwijnen zonder spoor. Maar het geluk blijft daar
aanwezig, al is geen spoor ook merkbaar.…
Tussen man en muis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.679 Liever liet hij zich verdampen in de Kalahari
Geoefend in verdwijnen
Meester van het vergeten
Zwierf hij naar verzonnen streken, op Safari
In de duinen of ruiter van dolfijnen
In een peilloos blauw spande hij een keten
Tussen staartvin en middel
Terwijl ze doken ademde hij door verscholen kieuwen
In het slakkenhuis van zijn oor
En gedreven…
De zee
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
933 Ik zie hoe de zee hoger komt
en de kokkels weer van het zand verdwijnen
en weer met de golven naar de diepte gaan.…
hooggehakt in haar lach
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
663 Weten dat lijnen in verten verdwijnen
alsof horizon oplossing biedt. Zij komt.
Haar lachende mond in het stralend gezicht.
Straten en pleinen tonen haar klasse.
Een wiegende weg verraadt sensueel,
soepel verend haar pas.
In bomen dromen woeste gedachten
wellustig de blaadjes jong groen.…
Misbruikt...
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.842 Niet dat ons gevoel ooit zal verdwijnen
Over het hoe en het waarom,
Zorgen we dat onze dochter niet weg zal kwijnen
Ook al is het nog zo krom....
We zullen het met ons mee moeten dragen,
Al die pijn en het verdriet,
Maar we zitten nog met zoveel vragen,
Is er nu geen mens die dat niet ziet?…
Een doodgewone winterdag
hartenkreet
3.7 met 13 stemmen
658 Merels, koolmeesje, roodborstjes en tortelduifjes
beschermd door hun dikke vederpak
komen schuchter dichterbij gevlogen
pikken gulzig aan de granenbol
en verdwijnen weer fladderend van tak naar tak.…
Morgen ben je jarig
hartenkreet
5.0 met 5 stemmen
1.964 Morgen zal de zon door jou schijnen
en zullen de tranen om jou verdwijnen
als de engelen je zieltje zullen dragen
en jij spelen zal in liefdevolle dagen.
Samen met al die engeltjes daar boven
zal jouw hartlichtje nooit meer doven
Morgen vieren wij jouw allergrootste feest
met je halfbroer, halfzus en ik zij aan zij.…
Lantaarndrager
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
998 Wie ben jij toch, die zo geruisloos blijft verdwijnen
en haast onzichtbaar in het duister verder schrijdt.
Wanneer ik uitgeput de hoop heb opgegeven
verschijnt een schaduw; zie ik ’n glimp van een gezicht.
Jij bent degene wiens lantaarn was geheven;
die mij verleidde met het schijnsel van zijn licht.…
Vermorzeld hart
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
722 Hoe weet ik ongeschonden te verdwijnen?…
Diepte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 vlammen
op de Mont Ségur
langs gedeukte Romeinse helmen
afgebroken zwaarden
mismaakte lepragezichten
zijden gewaden en
valse inzichten
naar naakt rennende
krijgers op grasgolvende vlakten
tot in koude grotten
met miskraam binnen
en sneeuw buiten
Rillend daal ik verder
door de nevelige tijd
stiller wordt het
om mij heen
beelden verdwijnen…
Zacht zingend op weg
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
525 Ik kijk met onverbloemde lust
naar de schaduw rond zijn mond,
mijn middelvinger volgt lijnen
die bij aanraking even verdwijnen.
De verte zoemt zachtjes bijen,
voordat de stilte ons omhelst.
Hij glimlacht in zijn droom.
Met gespreide hand streel ik stil
zijn doorleefde robbenpels.
.…
Die stem van die verte.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
973 So's temend geprewel van stille gebede
kom stemme van ver, waar die awend-rood kwijn,
waar die rande in sterwende glanse verdwijn
en 'n nagalm nog sleep van d' skeidend verlede,
- so's klagte vergete, maar klagend tevrede.…
Allerzielen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
487 Gedachten van hun die waren en zelfs levenswerken
kunnen zo uitgestrooid in oneindige diepten verdwijnen.
Vervolgens kunnen de dagen erna
zich soms adellijk blauw gedrapeerd ten ruste leggen
alsof niets golven of het afscheid in beweging hebben gezet.…
010. nabije afstand
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
527 Mijn Moeder klaagde nooit over de telefoonrekening,
wat het kostte om haar kind achter een deur te
zien verdwijnen, terwijl ze naar het terugtrekkende
snoer keek.
Misschien dacht ze dat dit de enige manier was
om mij te kunnen bereiken, door me weg te sturen.
om met de onderwereld te praten.…
De wasmand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
587 Het is raar en eigenlijk wel onhandig, zo'n lief in het nieuws, want
waar een vriendin die gaat gewoonlijk stem en omtrek verliest
en je voor heling zoveel mogelijk het bestaan zonder verkiest
alvorens ze later in de herinnering weer tot leven komen mag,
zal jij nooit echt verdwijnen, langs blijven komen
met de stalen discipline van de wasmand…
Stille ochtenden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Dromen van de nacht verdwijnen,
geuren van het wakker wordend land,
pas gebusseld hooi.
Haar blik dwaalt in mijmer
over het langzaam wiegend maisveld,
gekitteld door een frisse zomerbries.…
Dansen met het leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
239 Ik danste met de stilte,
tot iemand zijn hand uitstak —
warm, eenvoudig,
een uitnodiging om niet te verdwijnen.
En zo werd bewegen
een thuiskomen:
in spieren die loslaten,
in een hart dat opengaat,
in een hoofd dat weer aarde vindt.
Stress smelt,
tijd wordt licht,
en ik herinner me
hoe het voelt
om deel te zijn van een kring.…
Mane Novum
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
374 der vergetelheid
lieten ontrukken
om ons te leren
danwel laten profiteren
van de eloquente eruditie
in schone letteren in dichtvorm
de dageraad, sukkels,
het Mane Novum
der westerse beschaving
werd ons gisteren door onwetenden
door de neus geboord
door het
ZONDER OPGAAF VAN REDEN
in het niets der anonieme
kerkers te laten verdwijnen…
Voortdrijvend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
320 Ik verdwijn niet.
Ik word de stroming.
Geen haat.
Alleen ruimte.
Laatste refrein
Rust in de syntheses,
een hartslag zonder haast.
Alle losse delen komen samen.
Beweging en stromingen —
ze gaan altijd door in mij.
Geen haat, alleen ruimte.
De maan blijft drijven.
Hartslag, drijvend.
Hartslag, drijvend.
De maan blijft drijven.…
Maitiid
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.187 De winter bliuwt net hingjen -
Voorjaar
helemaal niets meer doen
drijven op het scherp van
niet weten waar te horen,
het zwalkend cirkelen van
een watersnip in eendekroos,
leven aan de kant van waan -
in boeken verdwijnen tussen
regels, gedachten die trekken aan
de tralies van het vierkant,
blijdschap ritselt uit het verleden,
in…
Blikken
netgedicht
4.7 met 44 stemmen
1.952 Ze heeft verdriet de pijn vloeit uit haar ogen
Ik raak terstond vol mededogen
En dep de tranen van haar wang
En mijn liefde blijft beslist haar leven lang
Zoveel gezichten waar de zon gaat schijnen
Of wolken uit haar pupillen golven
Waar aardse diepte in is te lezen
Of waar ze de hemel projecteert op het behang
Waar buien opkomen en verdwijnen…
Overgang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 zeer gekend
maar de pijn ervan
misschien niet genoeg onderkend
Men bouwde een lieve wereld voor ons
schuld en boete
was iets van een vroegere generatie
er was volop inspiratie
Wat er echt was gebeurt
hoorden we , konden we nooit echt weten
we mochten het nooit vergeten
Nu, wat is nog waar in de wereld en wat niet
als echte sporen verdwijnen…
levenskrijger - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 als een ninja bliksemsnel
groei jij steeds groter weer
sneller dan wij wensen soms
verdwijnen kromme zinnen nu
wanneer je een prinses speelt
of juist een stoere ridder bent
met vriendjes en vriendinnetjes
leef je voluit het leven intens
oma pest je graag met kaarten
of je verslaat haar met catan
je bakt met haar jouw pannenkoek
of laat…
Onbeduidendheid. Gedachten in de ouderdom 1
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
600 Bovendien zal niet lang na mijn laagste zucht
alles uit het heden van mij en ieder verdwijnen
of opgenomen worden in een al dan niet individueel
of gemeenzaam gerucht wellicht met een foto aangelengd.…