3375 resultaten.
Najaar II
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.135 II
De meeuwen scheren langs 't verlaten strand,
Hun witte buikjes glimmen even op,
En nederwaarts gestrekt met spitse kop,
Zo laten zij zich vallen op het zand.…
De gedempte put
gedicht
2.5 met 4 stemmen
3.582 Zand en stof. Geen grein
verstand. Hoezo risico? Maar mijn gang alleen
was een doktersgang, niemand kende druppelpis
of wist van eenwording met de aarde, de mijne.
Wat een herademing!…
Als we wisten...
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
787 Als een mens van te voren weet, wat er gebeuren zou,
als het zanderige weggetje genomen zou worden,
al betekende dat, dat je schoenen vol zand zaten,
al betekende dat een omweg van hier tot ginder,
al betekende dat, later thuiskomen dan bedoeld.…
De laatste bloem
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.313 Wanneer de aarde
lijkt te bezwijken
heb ik altijd geweten
met mijn geweten, dat er nog
een bloem staande blijven zou,
de laatste bloem tussen zand
en wind van woestijn.
Ik wist immer, dat deze 'Fleur'
zich zou gaan verspreiden:
haar zaden zorgen voor vele nieuwe 'fleuren'.…
Het laatste punt?
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
937 Nu jouw hand me
niet meer streelt, maakt dat mijn lichaam
vleugellam en bleef steken in het zand, in een
droom gevangen, die je niet meer met me deelt.…
De worm.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
631 Wie vreet er toch zo ongezond
modder, zand, stront en mest?
Wat kruipt daar door de grond
van boven naar beneden?
Wat ligt daar in de zon,
uitgedroogd of platgereden?
Wat kruipt daar uit de grond,
glad en rossig, vochtig, nat?
Plat, gerekt en dan weer rond
verdwijnend in een ander gat?…
verhalen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 we zorgen dat uw mond vochtig blijft
vertel ons dan over bergen en rivieren
het hete, verzengende zand kennen we
maar al te goed.…
ik zie mijn Wad verdwijnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
486 je altijd blijven raken, ik zal
verhalen over jou schrijven
het leed beleven van de windmolens
in jouw buik, het vuil bestormen
in het binnenste van jouw ziel
ach mijn wad, kon jij mij maar dromen
me kleuren aan de horizon
met mij ontwaken
telkens wanneer de vloed
me overspoelt
kon ik maar jouw water wezen
het opgedroogde zand…
Zon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
561 Zachtjes hoor je een zoemende bij,
en ik voel het warme zand.
Zon, jij maakt de wereld mooi,
blijf voor altijd stralen.
Anders sluit ik mezelf op in een kooi,
en word ik aangevallen met kralen.
Zon, wij houden van jou,
als jij uit gaat gaan wij allemaal dood.
Dan zitten we allemaal in de kou,
en dan hebben we geen boot.…
Aanroepinge
poëzie
3.6 met 5 stemmen
2.299 Blomkes, lieve blomkes zoet,
die uw hartjes open doet
bij de eerste morgengroet,
schitter in mijn zangen;
Beekske, klappend beekske klaar,
dat uw blanke waterbaar
over 't zand laat varen, dáár,
vaar ook in mijn zangen;
Hellemende nachtegaal,
gij, gij spreekt de dichtertaal,
laat uw bossen, kom eenmaal
helmen in mijn zangen;…
Kroniek?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
453 Uit een kroniek van verdriet
konden we ons niet laten uitdrijven
en uit de zeearmen zwom je weg
over de onstuimige jaren van het tij,
de zwemkunst hoefde ik je niet te leren
nu de handen de uren niet meer strelen
maakt dat de dag vleugellam, diep
begraven in het zand en extra lang,
op de vloedlijn verstoof het inzicht,
dat geluk…
Bij de terugzending van een dichtstuk
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.264 .
--------------------------------------------------
Sterrensnuitsel - Een lichtgekleurde geleiachtige klomp dril op het zand of in het gras. Men wist niet waar dat spul vandaan kwam.
Het idee ontstond dat die geleiachtige klompen van sterren afkomstig waren en uit de lucht vielen.…
Doorzien
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
784 Ik was vanochtend even in het ziekenhuis
als je dat ziet en meemaakt, 't is net een fabriek,
dan weet je zeker wat je nooit wilt wezen: ziek
maar ja, artrose, 'k heb tot mijn tragiek wat gruis
dat tussen wervelschijven van m'n nekkolom
als zand dat daar niet thuishoort m' immobiliseert
knarst, schuurt, obstructie pleegt en pijnlijk irriteert…
TOOROP'S SCHILDERIJ: „De Dorpelwachters der Zee".
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.631 Verwonderd-rond, zacht-vragend kijkt het kind,
Het zand-blond kind, met de ogen blauw als zee.
En de oudre al wétend Leven; schoon gedwee
Van kleine hoop nog, dat hij toch wel vindt
Voor 't Eind bevrediging.…
Geen woord
gedicht
4.8 met 6 stemmen
5.473 Je zat
laat op de avond in je stoel en zei
dat het voorbij was en ik vroeg me af
waarom ik geen woorden had, maar stuivend
zand licht als kruim, duin zonder pad.
Ik wist van kindsbeen af dat brood
geen weg bezat. Ver weg hoorde ik
vleugelslagen. Klap na klap.…
mensenkudde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
558 de dichte sluier van 't omfloerst verstand
zweeft tussen ons en de realiteit
als 'n wolk van stof die zonder onderscheid
de wereld overdekt met 'n laagje zand
niet buiten, maar van binnen zit een wants
die ons verveeld maakt, moe en tweedehands
de chocoladekoppen van de krant
die honderdduizend keer voor de klandizie
gedrukt zijn, overschreeuwen…
Het schijnt dat een ander schip
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.432 En de geopende rotsen,
schoon, gewassen, eeuwig,
hebben zich in het zand geschikt
als een cordon kastelen
als een cordon torens.…
In beweging
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 jij kwam uit de wolken
opnieuw begonnen
een lange weg zelf beklommen
hem met jouw liefde bedolven
de aarde draait en slijt zich rond
water drijft land verder van ons
zand werd bevrucht en vormde een grond
krachtig en prachtig behoorlijk gezond
ijsbergen smelten langzaam aan
bomen laten hun bladeren gaan
dieren stierven langzaam
geen mens…
Een misantroop voor enkele weken
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
493 Met zijn kop in het zand.
En zijn hart in zijn hand.
Vol met barsten en scheuren.
Levenloos zonder kleuren.
Hij voelt zich zieker dan ziek.
Het is te zien aan zijn mimiek.
Hij haat zichzelf soms zoveel.
Het grijpt hem dan naar de keel.
Er loopt een traan over zijn wang.
Omdat hij weet dat hij het niet kan.…
Revolutie in Barcelona
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
783 Hij vroeg haar de hand met de magische woorden
Zittend op zijn knieën in het zand
Bij het ondergaan van de zon
Met tranen in de ogen zei ze ja
Hij voorzag echter een tragedie
Geen Rome & Julia, geen Hamlet
Een streven naar onafhankelijkheid
Die gedoemd is te worden neergeslagen
Ware liefde zal overwinnen
De natie weer één maken
Maar nooit…
Wat heb je op je lever
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
620 Ik ga deze dag zeg ik hardop gewoon opbergen
steek mijn kop niet in het zand maar trek me op
aan jouw moed, leven is niet verloren, het is geleefd
ongrijpbaar is een weet, er is verschil in thuiskomen.…
Ik zie in mijn verbeelding de konijnen
poëzie
2.7 met 3 stemmen
799 Ik zie in mijn verbeelding de konijnen
Weer sluipen door de helm en door het zand,
En duinrozen ontbloeien en weer kwijnen,
Terwijl de golven breken op het strand.
Gij, mollig diertje, bedeesd is ook uw wezen,
Uw vacht wordt zacht door zon en wind gekoosd,
Uw bout, gekruid, is wellicht onvolprezen,
Gedijen moge steeds uw willig kroost.…
Voorschrift
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.422 Trek de woestijn in,
laat de karavaan
de groene rijkdom der oasen,
u zij de dorre oceaan
van zand; goud en topazen
bewaart ge niet,
die zijn voor uw vriendin,
de koningin van Scheba;
de stierenvechter laat ge de arena,
de volkstribuun
het duizendvoudige gehuil
van de hyena's
die beurtlings ‘kruist hem’
en ‘hosannah’ roepen;…
Eeuwigheidswaarde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Wellicht zeg je zand erover al was het aarde
nu zij gisteren de dijk passeerde en werd begraven.
Leven is soms ganzenbord met gekleurde pionnen.
De dood is zondermeer de dood die aanklopt,
die sneeuw was en is sowieso puur dat witte kleed
dat bestaanbare en het nu weer wachten op de lente.…
Mijn vergeten land?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
428 Wisselend licht scheerde
langs de stadsrand, over
horizon van waterplezier
van een gastvrije waterland,
verworden tot een zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er…
Weerspiegeling?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
417 in die gedachteloper verloopt het zand
in de richting die hand van welke hersen-
kant hem plaatst, we kunnen hem blijven
draaien, met de ons aangemeten tijd.…
Omwentelingen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
468 Er verdampten onnodige woorden in
elke ademtocht, omarmden de verten in
iedere blik die een leegte achterliet,
een korrel zand, die door het getij, in
menige omwenteling zijn eigen wereld
beliep, op een nog onbekende strand,
en een afdruk schiep om in te schuilen.…
Tijdelijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
723 Zee, op deze zomeravond zijn wij aan elkaar gelijk
het warme zand heb jij om wille van het tij
met rust gelaten, weldra komen er verliefden
samen, tot aan je grens die vloedlijn heet
wachtend op de zon die afscheid neemt, hopend
op het groots moment van zonnerond op horizon
sprekend avondrood, over afscheid en de wederkomst
sprakeloos zien…
Het lover van het leven?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
419 Uit een kroniek van verdriet, we ons
konden ons niet laten uitdrijven uit
elkaars zeearmen, je zwom weg over de
onstuimige jaren van het tij,
de zwemkunst hoefde ik je niet te leren
nu de handen de uren niet meer strelen
maakt dat de dag vleugellam, diep
begraven in het zand en extra lang,
op de vloedlijn verstoof het inzicht,
dat…
licht marine blauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 wandelaars over het strand
zij vinden aanlopende golven
en vrachtvaarders
op vaste afstand
bij klaarlichte dag werpen vlaggen
kleuren aan de mast
op het laag bed van golven
liggen dun gestrekte draden
als schering dwars
op de stroom geslagen
langzaam wordt het patroon
naar de kust gedragen
de trap van het duin
telt witte treden zand…