3063 resultaten.
Droom
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 t delen van de gronden
deze natie een staat een droom
soms waren ze twistziek
in hun felle dialogen
vaak waren ze vol liefde
voor alle naasten vol mededogen
en in beginsel vredelievend
voor alle kinderen van Sem
voor hen de stam van broederliefde
want generiek zo identiek
Helaas laatst bij mijn ontwaken
drenkt zich de droom in duister…
De fluit van Pan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 Ik hoorde de fluit van Pan
en mijn bloed ging sneller stromen,
mijn huid begon te tintelen, en
ik kreeg vreemde, duistere dromen,
een intens verlangen
naar een Gehoornde God
die mij de zijne maken zou,
zijn wilde dans mijn levenslot;
Ik opende mijn armen, mijn hart,
ik opende mijn hele wezen, wie
zich vol overgave aan Hem geeft
hoeft liefde…
Mijn geest reist naar jou....
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
1.703 Teder verheft mijn geest
zich in het duister van de nacht.
Boven de wolken drijf ik
langs het maanlicht, heel zacht.
Voortgedreven door nachtelijke stromen
zweef ik door de lucht
langzaam naar jou om je
te bezoeken tijdens een van jouw dromen.
Het maanlicht verlicht jouw lichaam,
sierlijk gevleid in diepe rust.…
De nacht-trein
poëzie
3.2 met 8 stemmen
4.784 De gloeiende veeg van mijn vinger,
fosforisch op de blauwe glaswand van een nacht;
het grauw geraas van een levenslot
aan de duistere bocht
van een dennenbos waar God mij wacht.…
De kunst der minne
poëzie
3.2 met 4 stemmen
2.189 ‘t Is mij zo duister als Chinees,
Hoe ’t andre jongens overleggen,
Om steeds wat nieuws te kunnen zeggen
Tot hunne Lize, Kaat of Trees!
Soms zit ik bij mijn uitverkoorne,
Tot beider hindernis,
Van schaamte rood tot achter de oren,
Omtrent zo spraakloos als een vis!…
Midden in de nacht
netgedicht
4.1 met 33 stemmen
2.926 En breng het duister in de wereld snel tot klaarheid.
Tevreden zuchtend dat ik dat weer mooi gefikst heb.
Probeer ik alles te onthouden wat ik dacht.
Ik draai me nog eens lekker om en zeer ontspannen,
slaap ik de tijd weg van wat rest van deze nacht.
En als ik wakker word en lui mezelf eens uitrek.…
Ontblote zwerver
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.344 Jij kwam in mijn leven en de morgen geurde naar lavendel
Al het kille van de regen liet je me drogen aan je warmte
Met een streling van je stem kleurde je de schaduw van mijn denken
Met je lief-zijn en je openheid ontsloot je de boeien rond mijn enkels
Je sliep in mijn woelen en de nacht leek amper duister
Omdat je me met jezelf me door…
Schaduwgedachten
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.128 zijn gedachten
Het water spoelde over zijn voeten
De liefde klopte door zijn borstkas heen
Waarom kon zij hier niet wezen
En waarom stond hij daar alleen
Er dwaalden twee schaduwen door een stad
7 miljoen lichtjes die zoveel verlichtten
En toch twee schaduwen lieten ontstaan
Heel even waren er twee paar ogen en handen
Gedachten bleven duister…
Je blik is als de onbewolkte hemel
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
986 Je blik is als de onbewolkte hemel
In het meest duistere van de nacht
Flonkerend en heel erg steriel
Als een moderne woning in al zijn pracht
Je luistert overdreven naar mijn gezemel
Vergeven van emotie en romantiek
Op je gezicht staat niet te lezen
Deze man is vreselijk oubollig ziek
Je groene ogen bevriezen der vissen bloed
Denken gebeurt…
Vergeten boek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
596 onbekende
langs het pad van eenvoud lopen de blinden
driftig zoekend naar een vertrouwde legende
die afgestorven takken samen kan binden
troebel is de lens die geluk dichterbij brengt
gebroken licht lijmt de zin en de tijd tot leven
van witte letters nevelt een beslagen schaduw
op dichte ramen door en door in zwart gewreven
naar angst in het duister…
En zo het dan een waan is
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.393 I
En zo het dan een waan is te geloven
Dat liefde ons eens allen verlossen zal
En haar zegen oneindig gaat te boven
De krachten van verderf in het heelal; -
Te geloven, dat de duistere demonen
Die huizen in het menselijk gemoed
En alles wat ademt, en leeft, bewonen,
Haar, overmand zullen valle' eerst te voet, -
Zo wil ik liever leven…
Stadstaal
gedicht
2.8 met 16 stemmen
7.064 Duistere taal sijpelt
door de oude stenen, grijpt om zich heen.
Nu is een ijle gedaante. Zij buigt zich even
over de spotlachende sater, fluistert taal in
zijn hoog gespitste oren. Als ze zich overgeven,
komt een ander patroon omhoog, kan de stad
haar adem niet hervinden. Ik bind mijn haren
vast, zoek een tong om deze taal te spreken.…
Uren
poëzie
3.4 met 5 stemmen
986 Zijt gij dan ook gestorven, koor der uren,
En ligt gij bleek en roerloos, hand aan hand,
In huivrig duister, naast gedoofde vuren,
Ergens ver weg aan een verlaten strand?…
Er is een lijk gevonden.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
676 Men tast volkomen in 't duister.
De bevolking is met angst vervuld
door 't Zwanewater bij Callantsoog.
En vanochtend stond er in de krant
dat er weer een lijk gevonden was,
zonder hoofd, in 't struikgewas
langs 't Zwanewater bij Callantsoog.…
Gerrie Knekelman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
720 Ons peloton kent al een drom van duistere omfloersten.
Het gaat niet hard, het gaat niet zacht.
Van hier naar nergens en uitsluitend door de nacht
loopt een parcours langs steile onverlichte wegen.’
Bang zie je achterom. Supporters zijn verdwenen.…
Madame la Marquise
poëzie
4.0 met 1 stemmen
941 Zij schertsen, maar een weemoed schemert in hun oog;
Krank van verteerden lust en delicate pijnen
Paren de woordjes zich aan heus en lucht gebaar,
En de mimosa kwijnt, roerloos in 't porseleinen
Geraad, vóór 't spiegelglas van 't duisterend boudoir.…
Aan een zeer jong meisje
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.069 het leven dat er leeft, de driften die er dreigen,
en voor wie u bemint wat tederheid misschien
'k Hadde in uw ogen, - meren waar nooit dagen dalen,
maar wondre bloemen soms, en rodere koralen,
en in haar vreemde schoot de schoonste schelpen rijk;
en ook, misschien, voor wie de diepten door mag staren,
dáar, waar de nachten al hun duister…
Tweede deel van rondreis door Zuid-Spanje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 Het Moorse paleis
in nachtelijk duister is
vol vlekken van licht,
schaduw en schimmig schijnsel.
Spookt hier duizend-en-één-nacht?
Ogen dwalen lang
bij de gebeitelde wand:
fijne duizeling.
Jonge fruitbomen,
vijvers met fonteinen,
bloemen en kruiden
fleuren de binnenplaats op:
luilekkerland voor vogels.…
een droom
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
598 bruggen en het prachtige land dat we eens waren
een open raam in een landhuis, waar je bijna in stapte bewust om mij te ontmoeten
straten die ik veranderde, eens had je er juist door gewandeld
en soms waren de spiegels duizelig van je aanwezigheid,
wie weet, misschien schoot de zelfde vogel door beiden van ons
gisteren gescheiden in het duister…
ONDERWEG
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
523 dicht bos
zijn boomkruinen deinen fluisterend
tegen elkaar aan
geheimzinnig lied van de toekomst
danst binnen lover en naalden
tussen de toppen zweven
schimmige vragen rond
menselijke zoekersogen
treffen achter dit woud
de einder die tijdloos glanst
rondom een paarsblauwe berg
waarboven een oranje zon schijnt
die afkoelt bij dalend duister…
Tussen linkse en rechtse politiek
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 niemand ziet
en aan de rechte kant een stijve
straat waar alles
in de plooien gaat
nooit geen jool
alleen een stinkend riool
waar jarenlang de pest doorwaadde;
mensen ze komen en gaan, mensen ze wennen
eraan, dat is het
meeste noch wat mij zozeer krenkt
nu ik de situatie overzie
denk ik het leven
lijkt op poëzie;
zwart en duister…
Voorjaarsvlinder
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
515 Bovendien komen vroege zonnestralen in licht
en warmte op die voortaan de dagen ontdekken en innemen
waarbij elke vorm van donker en duister wordt opgelost in het luchtledige
waar ook een plotselinge sneeuwval en late wintervorst het hazenpad hebben gekozen.…
Hagelwit
netgedicht
2.7 met 21 stemmen
460 Hoe open lucht langzaam begint te verkleuren
en vergrijzen met een opeenstapeling van duistere wolken
op hetzelfde moment werpt zon haar laatste dagstralen over stad en land
Bovendien boezemt het onbekend verschijnsel menigeen fracties chaos en wanorde in.…
Klokken luien
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
490 caput leeg en frazig hol
de geest
Nul komma nada zegt het satanbeest
Het plebs scrotaris is ondergedoken
Obscene blik de ogen diep geloken
Libelle linda cosmo vrouw
de tic
Als maarten roert zijn staart
krijg ik de hik
Het vlammentongenvuur is aangestoken
De hermandad doet wat niet mag maar tast
Naar oorzaak en motief nog in het duister…
Zomervlinder
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
397 Bovendien komen vroege zonnestralen in licht
en warmte op die voortaan de dagen ontdekken en innemen
waarbij elke vorm van donker en duister wordt opgelost in het luchtledige
waar ook een plotselinge sneeuwval en late wintervorst het hazenpad hebben gekozen.…
De herinnering leeft
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
571 Kijk elke avond naar schilderachtig avondfirmament
waar ik tussen maanlicht en sterrenbeelden jou zal terugvinden
Eenmaal op het kruispunt vertellen wij onze indrukken en ervaringen van
een afgelopen dag, in het nachtelijk duister laat je altijd een wakend lichtje branden.…
De zee om ons heen
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
575 Een plotse zeewind
dromerig en verfrissend
zin om te reizen
Zee, zo mooi om te zien dat je golven
breken op het strand maar je hebt ook duister geheim
de dood loert in je diepe wateren terwijl lieden jouw krachten trotseren
Wild of niet, je neemt ieder van ons genadeloos in de maling die jou durft uit te dagen..…
Schrik
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
733 natuurlijk herstel
harmonisch spel
vriend'lijk verbinden
wonderen besproeien
kiemen kruiden
smaken geschillen
overwinteren overwinnen
Schrik opbaren
ten grave
geestrijk verzacht
spring leven
lichtvoetig op wacht
' t openbreken van noten
Muzikaal herboren
composities componeren
tonen spellen
Lichtpuntjes aftekenen
duistere…
Gekend worden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
374 Een anker dat niet meteen voor tegenwind zwicht,
maar standhoudt in elk duister uur.
Ware vriendschap durft ook de stilte te verbreken,
met woorden die schuren, maar juist eerlijk kunnen zijn.
Je hoeft niet met alle winden mee te preken,
of je eigen kleur te doven in een grijze lijn.…
aan het godenfront; Kafkaëske schijngestalten
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
443 alhoewel inmiddels meer dan uitgeteld
alleen Cupido zit vast achter slot en grendel
schrijft zijn memoires als het ware
in een gefingeerde bezwaarprocedure
ziek als ‘ie is
van z’n verspilde veel te dure zwijmelpijlen
getroffen in onschuldigste borsten
welke hij
stekeblind in zondigste nachten
meende getroffen te hebben
in het duistere…