3347 resultaten.
Zij heeft niet te leen gegeven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
541 zenden hun slaven om water
voor de kale akker
zij komen terug met lege kruiken
en getekende hoofden
dor en hijgend gillen
de uitgebluste poppen
op de springmatras
op kale heuvels
happen de wilde bokken
naar lucht
het einde nabij zijn zij
koud is de
kracht van een
huilende doodskop
ver weg van de boom
met kale takken
vlucht…
onberispelijk iets met wiskunde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
461 de slaap was vannacht onberispelijk
aanwezig, zelfs de taart hing aan de klok
die grijnzend naar me keek, vele dromen
brachten de kers terug en werd gelegen
in een toef van een zoet roomhartig verlangen
de bochten in de weg werden verlegd
tot wijde hoepels met een enkele
strook die het vluchten bleef behoeden
daar de omtrek van de nacht zich…
Het horrorspel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Het hemels horrorspel
doet mij schrikken
doet mij bibberen
doet mij zwijgen
doet mij kijken
naar bliksems als spots en stratoskopen
in zalen vol volk,
binnengestoven lijk druppels,
voor de grote vlaag op de vlucht.
Onwennig doe ik m’n cel open
uit angst voor het vonnis.…
Haar telraam?
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
422 verhaal, het blijft een optelsom
wat er gaat gebeuren, Ik ben het
eerste raamwerk wat het ziet,
waaruit de onbevangen
vorm lijkt te zijn verdwenen,
het telt de zegeningen waaraan
het zich aan wil hechten, herschrijft
de bevindingen in een daverend lied,
iets anders wil het niet, daarvan
valt nog veel te leren, tot zover
is het vluchten…
Delen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 een bloem in de loop van een geweer
een hand op het hoofd van een kind
een arm om de schouders van een zwerver
een woord tot hen die worden doodgezwegenå
water voor de dorstigen
bedden voor vermoeiden
brood voor hen die hongeren
welkom voor hen die vluchtten
maar ook begrip voor hen die bang zijn
vergeving voor hen die wreed waren
liefde…
De kust
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
484 Voordat ik weer op de vlucht moet slaan.
Keer ik nog een keer terug.
Zwijgend over wat ik zie.
Berucht zijn mijn gedachten.
Aan de kust.
Ik weet het niet.
Als mensen onbewust naar mij staren.
Zin hebben om mij uit te lachen.
Maar ze doen het niet.
Zo kan ik rustig slapen.
Aan de kust.
De ketting van het leven.…
Er woedt een oorlog in Europa.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
630 Radeloze moeders op de vlucht.
Hartverscheurend en hartverwarmend
gaan samen langs de landsgrenzen van de beschaving.
Dit hadden wij niet kunnen vrezen.
Een nieuwe tsaar geselt Oekraïnes rug.
Een rug die niet zal buigen. Nooit. . .
In de steek gelaten?
Hulpelozen landen aan de zijkant?
Nee, liefde is sterker dan haat.…
De laatste anderhalfwereld
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
452 nauwelijks met
het oog zichtbaar
geven infectiekans
tot de dood volgt
remedie is nog niet
gevonden geen winst
bepaald dus behandel-
nood niet opgeschaald
mensen behandelen
elkaar als dieren laten
ze verdrinken zij stikken
tijdens vervoer liegen
en bedreigen stelen
hun laatste geld
strippen ze als kippen
kinderen verkocht
op de vlucht…
Kettingsnelsonnet - De beste wensen!
snelsonnet
4.2 met 31 stemmen
1.364 woord voor zin verdwalen,
maar laat het resultaat verlichtend stralen
hij schrapt en schaaft en opent elke deur
en nu, het einde van het jaar in zicht,
denkbeeldigt met zijn pen het woord en dicht
hij schuilt heel soms in verzen van beton
onneembaar fort voorkomt dat men hem kort
en almaar morrend poëzie verstoort;
opnieuw weet hij te vluchten…
Op een bed van veren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
508 Wilde ganzen gakken het afscheid
de vlucht van kraaien voor het licht.
Het wenden van de zonnebloem
haar bloei door lucht en vogels verteerd.
Aan de andere kant van een muur alleen de contouren
iemand die hier was en verdwenen is.
Voetafdrukken in jouw landschap
even bang voor vader als voor een andere god.…
Zegeningen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
499 Zo nu en dan tel ik mijn zegeningen
bij tijd en wijle somtijds af en toe
cassettes vol juwelen zegelringen
misschien breng ik ze naar de kringloop toe
Heel zelden draag ik mijn verlovingsringen
als ik een vlucht boek met frans avia
of bel italia, doet er niet toe
dan maakt mijn hart een sprong en hoor haar zingen
die ene hit van abba, waterloo…
De dag die altijd terugkomt
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
376 En terwijl jij vluchtte,
klemde je mij vast
tussen ja en nee,
tussen blijven
en verdwijnen.
Toen je terugkwam,
brak ik weer —
als een val
uit een vreemde hemel,
waar niemand weet
waarom je valt.…
Voorjaarsbode
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
313 In je onbevangen, stille
vlucht vind ik de tedere moed zacht te ontwaken en licht te ademen.…
De reiziger
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
544 Soms rust ik in het midden
van mijn eigen beweging, waar gedachten
als lichte vogels cirkelen, en ik leer hun zachte, wijdse
vlucht te vertrouwen zonder te weten welke richting zich zal openen.…
Bezige bij
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
140 Onder de warmte van
een zomerse dag vindt haar vlucht
een eigen ritme, alsof het ruisen van gras en
wind samenkomen in een taal die alleen het leven kent.
Op een laatste bloemkelk
rust haar kleine gestalte, een moment
waarin de tijd zich opent, alsof alles wat bloeit en
groeit zijn eigen stille ritme mag behouden en zachtjes verder leeft.…
Onder het zachte sterrenlicht
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
1.010 Hier hoef ik niet te vechten, niet te bewijzen of vluchten,
alleen zijn is genoeg, gedragen door licht zonder gewicht.
Soms verlang ik naar iemand die daar ook kan zijn -
niet om het licht te benoemen, maar om erin te rusten.…
petrarca sonnet 126 vertaald in blank verse
poëzie
3.5 met 2 stemmen
5.565 een
bedelend oog om een bedauwde
vrucht ter voeding van de smart
bij het laatste woord
gezuiverd lot het hemeldek ge-
sloten, een klagende geloken blik
dankt de herrijzenis die loochent
eigen herberg's schone staat dood
hoopt op lege deur ter statiger pas-
sage de deur met kracht gedacht
geen aarzelende porie in het lichaam
postgevat vlucht…
Een inspecteur belt
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
904 Toch sluip ik langs takken op een verlaten pad
en zie mezelf zijn vlucht doorwroeten
voorbij zijn gezin, voorbij laatste stad.
Op een gebroken tweesprong hangt iets onder een tak:
inspecteur van politie rookt zijn sigaret,
wijst mij het ongewisse met groots gemak
en ik volg zijn vonk zonder verzet.…
Uitgewezen
gedicht
4.4 met 94 stemmen
15.941 zag ik een vogel, vrij in de lucht,
wist ik het zeker: ik vlucht!
zeven jaar hier, veertig jaar daar,
zeven jaar vrij, veertig in gevaar.
vrijheid werd wachten – eindeloos
wachten en wennen werd uitzichtloos.
soms weer die vogel, hoog in het blauw,
blauw werd steeds grijzer, langzaam aan grauw.…
Overspel
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.409 Haar vel deint van een lage lach
Toch blijft zij liever droog op haar vlot
Met zilte vingers
Knoopt ze haar bloes aan de mast
Tokkelt een toonvast lied
Tot de minnaar spartelt op haar dek
De zomer draalt op haar laatste benen
Een waakvlam prikt de zool
De hitte vlucht uit mijn wintertenen
Naar een zuiderse schoot
Ze gaat een ander ontdooien…
nooit gedacht
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
2.205 helderzacht,
door flarden winternevel
vervagend in haar lach
Een eenzaamheid, groot en geheim,
verschuilt zich in de stille ogen,
geen mensenkind ooit zo bewogen
zij danst
zij zweeft
zij spreekt in rijm
Haar onberoerdheid, als een kind,
soms haast niet zichtbaar, toch zo stralend
zorgt dat je haar steeds wedervindt
Als ze niet vlucht…
vogelvrij
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.839 Trotse vogel, je bent ongebonden vrij
sierlijk op je eigen luchtstroom zwevend
Vol energie boven de kleurrijke massa
zo onbezorgd van dag tot dag levend
Luisterend naar je eigen gevoel
nam je een bijzondere lange vlucht
Zonder grenzen en zonder regels
een leven zo hoog daar in de lucht
Jij mooi en uniek exemplaar
een ongrijpbare…
Een Gelders lied
poëzie
2.9 met 13 stemmen
4.172 Mijn arm is 't wild geducht:
De reebok helpt geen vlucht,
Het zwijn geen scherpe tand,
Als, in mijn dreigend roer,
Een snelle dood ontbrandt.
Ik smaâ de lauwer niet,
Die 't koor des Vredes biedt,
Maar schat een andre meer!
De krans, door 't zwaard verdiend,
Is ook een krans der Eer!…
Koortsdanser
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
917 De vos baalt van meegekooid publiek voor hem op de vlucht,
als grijnstroeperingen, kansloze legers van dieproze biggen.
De twee Roberts die zijn er ook nog met hun eindeloos relaas.
Er staat geschreven dat zijn leven niet veel waard zal zijn
als de nacht valt en hij waakt als een verlepte paladijn.…
De muggendans
poëzie
2.4 met 14 stemmen
2.766 Waar 't voetpad langs de heining vlucht
Door beemd en weide heen,
Daar zit ik soms in de avondlucht
Gans stillekens alleen.
De krekels zingen daar in 't gras
Hun allerschelste toon,
De muggen vinden wis de bas
Dier zangren wonderschoon.…
vervloekt rood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
975 toen je afscheid nam
was je op de vlucht
waarheid verstopt
doel mislukt
lopen in de spinselnacht
hak geluid weerkaatst
echo op asfalt
terug val
of antwoord
laat me vallen
ontwaak in mij
je maakt me kapot
maar toch voelt het goed
jou haat maakt mij zelfs blij
verlaat spinselstaat
ga mee
het is laat
elf uur elf
hoe lang
moet het bloed…
vriend
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
5.721 zet je stem maar wat zachter
want ik ben als altijd ruim binnen bereik
Ik die graag je broer
en je maatje wil wezen
Voor jou zet ik mezelf probleemloos te kijk
Ik ken jouw vriendin, je zorgen, je angsten
jouw liefde voor vroeger, kastelen van lucht
Voor 'n knipoog, een hand, lieg ik jouw leugens
en weet ik, want neem ik je mee op mijn vlucht…
mijn lach en ik
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
1.306 alhoewel haar verleden steeds
dichterbij komt,
jij werkte niet echt mee,
blijkt dat de ernst er vroeg in zat
sindsdien neemt men
mijn uiting van vrolijkheid
kennelijk moeilijk waar
och denk ik thans
wat viel er nu te genieten
in dat vrome systeem
van vroegere tijden
was ik niet immer aangewezen
op tweedehandsschoenen
ik vluchtte…
Naamloos van gezicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
896 heb jij het land gezien
waarheen we vluchten
gisteren en vandaag
mijn benen kunnen
niets meer dragen
omdat ik uitgelopen ben
herinneringen hatend
vergetend slapend
heb jij de weg gezien
in het ons beloofde land
we zijn verdwaald
op wegen die niet leiden.…
ENKHUIZEN
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
880 Voor de muziektent
aan de Paktuinen 1950
De kleine haven ligt vergeten
in't onklaar worden van de dag
door aan de einder aangemeten
zwart wolkendek als rouwbeklag
de zwermen meeuwen krijsen dronken
hun cirkels tot een vlucht aaneen
en muzikantentrommels bonken
hun ritme uit de stad hierheen
veel mensen zijn te hoop gelopen
't gehoor…