4766 resultaten.
Voorjaar?
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
653 De wind krijgt vat
op zichzelf, ik beluister
de stammen, ik hoor nieuwe
stemmen uit hout
gekraak, rijk getooid,
gerooid van oude bast
op helder licht verlaat
in beregend struikgewas
schrijdend in zacht gewaad
twijgen in bleek contrast
schieten straks vuur en vlam
met bloesems op hun schoot
ander leven klemt zich vast
loom hangend aan…
Vuurvlieger
netgedicht
4.6 met 14 stemmen
638 in het duister neer
trof daar weer hetzelfde aan
dat matgeregeld leven
in afgepaste middelmaat
alles meer zo nors gegeven
alsof een wereld dan vergaat
hier mis ik zeer de monden
vol gul geschonken lach
van mensen zonder zekerheid
die geven om het geven
en leven met de dag
op uitgeslagen vleugels
draag ik aan hun verre vuur…
Windkracht
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
559 er heeft een storm gewoed
zonder dat ik iets kon doen
op de weg ligt een els uitgestrekt
mannen als wandelende takken
zwoegen hun vermoeide lijven
naar open haarden, vastberaden
knettert het vuur
vrouwen staan voor open deuren
vegen bladeren aan de kant
naar waar de wind gegaan is
kinderen smijten stekelbollen in vijvers
- die…
In dit ondermaanse
gedicht
2.8 met 53 stemmen
21.763 .
----------------------------------
uit: 'Rook zonder vuur', 1998.…
liefde in ons
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.546 jonge gras liggen
zachte regendruppels
borsten koelen de warmte
want jij beweegt liefde
dromend
de droefheid afgepeld
onstuimig gewemel
niet verheffend
buigend, tere halmen
rollend zand onder lijven
jouw zwijgen niet breken
mijn hand jou wekkend genot,
een zweem avondwind
over ’t stille water
druiven, herfstgerijpte
jouw laaiend vuur…
Een vrolijk vers
netgedicht
4.3 met 88 stemmen
10.930 Het leven is niet steeds maar grappig,
de druiven zijn soms heel erg zuur
maar toch ook lekker ooit en sappig
en soms warmt je een hemels vuur.…
Mijn hart
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
837 Maar jouw vuur smelt het ijs
liefde wordt vloeibaar
en dan 'en petit comité'
gaan we samen op reis,
gevoel is onbetaalbaar.…
Metamorfose
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
901 Weldra branden alle duivels
een bitter vuur van woedende wrok
duiken ze als vogels het water in
zonder kieuwen om te zwemmen
een stikkende nood verdrinkend.
Weldra is de mens onthand
zullen kattenklauwen heersen
paardenhoeven billen tillen
en zien we de stevige achterkant
van ons beestachtig ongelijk.…
zinderend verlangen
hartenkreet
3.3 met 15 stemmen
3.065
Eén blik van jou
vol warme genegenheid
raakt tot in mijn ziel
geen schaamte of verlegenheid
Eén woord van jou
vol liefde uitgesproken
laat m'n hart op hol slaan
heeft het vuur in me ontstoken
Eén zoen van jou
vol passie en hartstocht
zorgt dat mijn knieën knikken
ik ben totáál verkocht
Eén nacht met jou
verstrengeld in elkaar…
fragment
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.505 ik hou mij vast
aan de reling
steeds verder uiteen
in onderdelen
zwaargewond
aan het hoofd
woorden rijden
zich klem
in de korst
van mijn keel
ze hebben verleerd
hoe een vrouw
planmatig te bedaren
het onvermogen
is totaal
verdwaasd kijk ik
naar hemel en aarde
mijn klamme voeten
vatten vuur
rook verast
de kleur van mijn…
Echt
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.168 Vanmorgen bij het opstaan
had ik niet een reden
om fluitend aan 't werk te gaan
of me zelfs maar aan te kleden
Niemand die me missen zal
als ik een dagje binnen blijf
van de wereld weggesloten
gedachten stollend in mijn lijf
Waar is het vuur gebleven
het licht dat leven is
heb ik het ongemerkt verloren
of misschien zelf weggegeven…
De tango en de zee
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
780 Laat de muziek in pijn weerklinken
rijt de wond uiteen die mij verscheurt
geef mijn hart de klanken van de weemoed
zodat mijn oude ziel zich dieper kleurt
de trage tred van slepende akkoorden
vol van ingehouden passie en vuur
houdt mijn weemoedig hart gevangen
kluistert mijn geest in dit verdrietig uur
en in de zilte storm van mijn verlangen…
Ik spuwde honderdduizend draken.
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
3.280 Ik vuur een wolk uit wijde kaken
over vloeden van zonnedauw
of sterrenglans die altoos zou
gloeien in `t hart dat ik wil raken
Zodat ik bekoorlijk blijf haken
aan kant en keurig immer trouw
ook recht door zee, ik hou van jou
spuwde ik honderd, duizend draken
En dat is prima, zijn mijn zaken
als ik het daarbij laten kon
lees: rekening mocht…
As
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.116 Zwarte wolken rollen binnen
In een tijd waar vuur rookt
Donkerzwart gaat men beminnen
Als men oorlog stookt
Zwarte dampen wegen zwaar
Op de harten van vele mensen
Zwart roet in het haar
Licht zal men wensen
Haat en troebeling wordt geschapen
As is men aan het verstoren
Hoop ligt te slapen
Uit roet word niks geboren
Wanneer komt schone…
Najaar
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
814 Zelfs hier is de herfst voelbaar
ondanks de warmte van het middaguur
word ik in de schemering steeds meer gewaar
dat er kilte heerst buiten het avondlijke vuur.
Van de bergen in het noorden
rollen wolken naar het dal
waar jij en ik het traag verval
beseffen zonder grote woorden.…
jachtgeweer
netgedicht
3.6 met 202 stemmen
21.862 Het is zo’n tergend blauwe dag
waarop roekeloos vuur vlamvast
in de handen wordt gedragen.
Dat onstekingsremmers
katalysator zijn van loeiende kalverliefde
daar hoorde je Opa niet over.…
Hel'dre ogen
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.516 Ja jou alleen
Echt vanaf dat ogenblik
Mijn blik in jouw hel-
'dre ogen
Vol vuur en
Liefde
De mooiste kick
Dwaal met mij door 't leven
Standvastig. Zeker robuust
Onze harten klop-
pen samen
Over en
Weer. Bis
Bepaald. Beduusd.…
ja ik wil
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.074 dat je zorgvuldig een homp van mij
in het midden van het hakblok legt
tot ik mals en platgeslagen vraag
om ontleding met het scherpste mes
dat je olie op het vuur verwarmt
en sissend in het rauwe vlees
tergend traag zout in wonden strooit
of een slavenbrandmerk schroeit
dat je tandenbeet tot bloedens toe
sporen laat in mijn gemarineerde…
krom
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
836 Daar in de vuurplaats van steen
schuilt men voor het duister
laat het vuur fikken
zie de mensen lopen
met vage blikken
de mens op weg
naar wie weet wat
laten we wat stralen
door wegen en straten
door regen en wind
alle ouderen
en het kind
blinken en finkelen
laat de bellen
alvast maar luiden
sint pieter en al de bruiden
bruidegom
sla…
knallen in een zwart gat
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
793 vandaag ben ik in gedachten
bij onze jonge strijdende krachten
in Uruzgan volgepland met opdrachten
door kolonels met volmachten
sober gelegerd in kampen
om zich aan elkander vast te klampen
's nachts muisstil onder fletse lampen
waakzaam zonder te verkrampen
op missie leg ze vredig aan banden
zijn ze gewapend tot op de tanden
om bij vuur…
Onbreekbaar porselein
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
537 gestileerde schoonheid,
geroerd door een ranke hand,
gereinigd in water uit een schaal
van broosheid, verglaasd tot
krachtig metaal, versteende
onschuld, de vorm ontstijgt
het verstand van de mens in
het porseleinen werk, te zweven
in haar breekbaarheid, om het licht
een andere norm te willen geven, en
de betrekkelijkheid te delen, om het
vuur…
Voor de chaos
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
615 niemand kent de noorderzon
waar de fluittoon galmt en droomt
uit de trilling spoort het licht
door de dalen van gebergten
iemand wekt de taak der taken
om de wereld neer te leggen
water vuur en aarde buigen
om elkaar en strijken tijd
toen er brak een zwaar gelaat
door elementen die het zwart
van de zon met woorden weefden
en een straal…
Navelstaren
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
754 door dijken gutst,
ween van angst door het
woud van verbeeldingen
heen, waarmee de kennis
troebel wordt en de ziel
weer openscheurt en je
temperament verkleurt,
en je de jaloezieën sluit voor
de inwendige dageraad,
verlaat het eeuwig klagende
pad van onrust, kantel
molenstenen over putten en
bemalen bronnen, die vol
onmachtig vuur…
Dementie
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.071 is
vergeten
in de tijd
met een sluier van niet weten
draag je stiltes in me op
kijk je blind naar ons verleden
alsof de dag is afgegleden
tot een wereld
die je mijdt
maar soms
verlicht de helderheid je ogen
schittert kleur tot regenbogen
zie je wat ons samen maakt
dan ben jij opnieuw de moeder
de onvolprezen hoeder
die in vuur…
Nieuwe goden?
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
580 Loop over enkeldiepe mossen
langs door wortels gebonden
en onder door klimop bestegen
bossen, waar de zon elke morgen
zichzelf en de kim bestijgt om
’s avonds in een onverlaat uur
het heilig vuur vermorst, geregen
in het duister en het licht tot
heilzame korst van natte zoden, een
nachtelijk deksel van een nog te
ontdekken loden kist…
naam achter
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
457 waarheid wegblijven
op de rand van stad en park
sloegen wij alles van ons af
wij konden nooit meer vergeten
wat ons was aangedaan
wij bleven hangen in een synoniem
om terug te keren naar onze achternaam
om maar niet te spreken over politiek
of opleiding
het was een gegeven
en voelde als stroom
die alles in het brein verlond
en in een zee van vuur…
riem
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
767 de cirkel van vuur doet me niks
angst is maar emotie
die ons waarschuwd voor het gif
van zelfvernietigend gedrag
een angel steekt ons vandaag de dag
o Ohhiuchus drager van hij die sist
het is de laatste draai
die ons evenwicht moet herstellen
een schorpioen heeft geen schubben
maar schilden zoals een insect
de mug zit gevangen in een eindeloze…
In kraak en ritueel
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
537 ik verdwaal in jaren
ben de maanden kwijt
seizoenen krijgen nog respijt
dagen hebben geen gezicht
uren glijden als los zand door
vingers van mijn koude hand
alleen de zon
geeft mij m’n dromen terug
haar warmte stuurt mijn vlucht
dan zie ik weer
het laaiend vuur van
pure hartstocht in je ogen
breek jij de hemel
voor me open in…
- Boom van Hout -
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
795 Mijn inheemse boom van hout
in vroegere tijden brandt je haard
het vuur maakt ringen,
de schors valt grijs-roodbruin
als waslaag in de zon
mythologie en volksgedicht
vormen bovenmenselijk alle kleuren
de geur van hout gedestilleerd
die als geen ander
gemoed kan schenken
omkranst dans je,
schildwacht van de schemerige heide,
de…
wintermuts
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
543 ik draag de winter warmer nu
een dikke trui past beter als mijn handen
wat beschut in mouwen steken
en mijn hoofd
heel zorgeloos verborgen
witte wolken weeft
de glinstering van mooie dagen
vraagt om vuur, aangestoken met een zachte kaars
het licht als luwte in een wereld die
om liefde geeft
verbazend, hoe jouw lach nog mooier klinkt…