3063 resultaten.
Scheldpartij (Borderline)
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.647 , ik vlucht weer in een slachtofferrol
Geef mij handvatten om mij aan vast te houden
Ik wil niet meer vastzitten in mijn duister hol
Waar zijn die hufters die mij helpen zouden?
De woede, de frustratie, ik krijg het maar niet in de hand
Kwaad op alles om mij heen, een ieder die mij gebruikt!
Ik laat mij gebruiken!…
AUTOMUTILATIE, SNIJDEN IN MIJN LIJF
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.893 verdriet in elke spier
en verkramt mijn levensdagen leiden
alsmaar maar in mij de gruwelijke pijn
en die vreselijke drang mij te snijden
Spanningen en ontreddering in mij
en soms overwegen ‘t al op te geven
immers krassen, verstopt onder kledij
tonen je de littekens van mijn leven
Spanningen en diepe smarten thans
en op mijn weg in het duister…
Voorheen getrouwd
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
3.715 een verschrikking van wakker worden
naast een lichaam aanwezig door
afwezigheid, wiens rug naar ons staart
met alle teleurstellingen, ongeluk en pijn,
nare herinneringen, omhuld in resten
van getrokken haren, huid onder nagels
en pijnlijke vermoedens
die bevestigt zijn, met een klap
En zo leven zij, twee verraders,
collaborateurs met duistere…
Zo nu en dan komt er een lichtstraal boren
poëzie
4.2 met 16 stemmen
6.174 van een verdwaalde Vogel horen,
zo nu en dan…
Het venster is te hoog voor mijn bereiken,
zwak is de schemer, die er binnen dringt,
maar ‘t is somtijds of buiten iemand zingt
dat straks de wrede muren zullen wijken, -
zo nu en dan…
‘k Heb nog enkel sombere gedachten,
ik heb niets anders dan mijn welkend lijf,
toch straalt er in dit duister…
De wolken spieglen
poëzie
3.4 met 10 stemmen
3.494 Wij zitten bij de top van 't duin
Hoog in de bocht van 't diepe pad;
Laag ligt gelijk een bleek ravijn
Het strand voor 't duister klimmend vlak
Der grote huiver-effen zee.
Het is geen avond en geen nacht:
Niets straalt dan uw verklaard gezicht.…
Brueghel's carne vale
netgedicht
3.8 met 29 stemmen
2.683 van de burleske nar met helse lier
rest een smalend doch verloren dissonant
vannachter de verlaten toog - de herberg
eerder schouwtoneel van wervelend gewoel en vunzige gezangen
gewikkeld in de damp van zo vette spijs en wildgebraad
ebt moeizaam leeg - een laatste disganger hult zich gevangen in een ritueel van sleetse waardigheid in
zijn duistere…
Blitse bits
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
741 Want 't coloriet als spiegelend ijs of hete kolen in het duister,
bevroren ramen in het maanlicht of schaduw van de zon is
maagdelijk onbeschreven.
Monddood zijn ze nu, gelaserd in hun sporen,
en wendt of keert en draait ze her, hun stille pracht
en zilverkleur gewaad, gaat nimmer nooit verloren.
Niet even.…
Klaasverdwazing
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.335 in die koude heldere nacht
van 5 op 6 december van dat jaar
nam ik geheel onverwacht
een mysterieus gebeuren waar:
er klonk ver vanuit het duister
een aanzwellend gedruis
van gemurmel en gefluister,
mijn hemeltje was dat wel pluis?…
Diepzee
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
595 Zonder kans op retour ben ik door een duister wak gegaan.
Nu ik daal stijgt snel de druk, hoe diep kan ik gaan?
Ik laat me langzaam zakken, mijn longen staan op knappen.
Ik heb bescherming nodig, de elementen zijn vijandig. Ik
heb geen adem meer maar moet dieper gaan. Er is geen weg
terug, ook die wordt nu te lang.…
DE STAD
poëzie
4.0 met 2 stemmen
2.347 Krankzinnig is de stad, toch groots en prachtig,
het zwaar bewegen in de volle straten,
waar mensen gaan van duister’ angsten drachtig.
Zij voelen om zich wringen, wreed, oerkrachtig,
het onmeedogend leven, dat verwaten,
en donker dreigend, stuwt hen oppermachtig.
---------------------------------------
uit: De afgelegde weg (1934)…
HET KRUIS VAN JEZUS CHRISTUS.
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.510 Al 't vorig' blijft ons nacht, een heilig, godlijk duister.
Maar Englen, Serafs knielen neer,
Aanbidden starend eeuwig meer!
En schittren schoner in den weerglans van uw luister.
0, Kruis!…
Argentina
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.137 Door het duister hoor ik: ‘Hopa! Hopa!’
De kreet waaronder men de ossen aandrijft.
Larrios, Dolores en Chiara,
Die voor eeuwig bij mij zouden blijven,
Kom, ik heb behoefte aan uw lijven,
Meer dan aan de Heilige Maagd Maria.
De pampero wakkert wolken aan.
De peones slapen in de tenten.…
Matthijs
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
492 damocleszwaard dat nooit boog
De ijzeren stem van de man met de zeis
Vroeg hem hoe hij heette en sprak hem toen aan
'Matthijs,' zei hij, 'k was hier eerder geweest
Please, allow me to introduce
myself
Ik ben niemand minder dan
't copycatbeest
Heb sympathie met mij,
gij evenknie
In u en in mij zit het beest met drie zessen
De duistere…
Jouw licht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Als eens je levenseinde opdaagt,
jouw daglicht voor het duister zwicht,
misschien dat je je angstig afvraagt:
verspreidde ik wel voldoende licht?…
inspiratie, verbinding en groei
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
650 stilte dwaalt
ontstaan nieuwe verhalen
over handen die dragen en harten die zien
die ons samen krachtig maken
waar wanhoop is borrelt ook een lied
van hoop op een nieuw verschiet
dat de wereld vlammend gloeien laat
in kleine en grote gebaren voor elkaar
elk gebaar, hoe klein het ook lijkt
verbouwt een muur tot een brug
voor wie licht in duister…
De wasmand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
587 Al wat we nu te weten komen, is economie
en wie luistert tast omtrent jou in het duister.
Maar ik niet.
Ik weet van het kind dat zetelt op je arm
en hoe je zoeken kunt naar woorden.
Warm in extase verbazend je beheersing af kunt leggen.…
Antigif
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
129 Hij zweeg, met zijn handen vol van waarheid,
vrijheid om te vergeven, een grotere rijkdom
dan al het fruit op de savanne tijdens paartijd;
duister viel voorzichtig op de pot met gouden
lemniscaten, geuren en smaken van elke stad
zwerven rond voeten, deze hogere gebouwen
kraken tragere zonnestralen in ontnuchterend
eerlijke schaduwen.…
AFSCHEID
poëzie
2.2 met 31 stemmen
5.788 Reeds wordt het nacht voor ’t brekend oog;
’t Mag U niet meer aanschouwen.
’t Wordt duister; maar mij dunkt, ik zie omhoog
Een nieuwe morgen grauwen…
Gij roept! ik kom tot u, en draal niet meer!
Geliefden, ’t hoofd naar boven!
Voorbij is ’t leed; reeds ziet mijn oog de Heer,
Wie ’k eeuwig ginds zal loven.…
Feest van Licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
2.831 Licht bekijkt zich vlammend uitgedost
voor de grote goudomrande spiegel
kritisch keurt hij kleur en contrast
zich pijnlijk bewust van wat het kost
Lichts goede bekenden van jaren her
Duister en Schemering zien aanleiding
voor een feest waarvoor gul invitaties
zijn verstuurd per post SMS computer
Licht draait nog eens rond hoofd fier
geheven…
AVOND IN DE STAD
poëzie
3.2 met 37 stemmen
6.502 Nu komen van over de zwarte stad,
nu stijgen op uit het wiegelend nat
van de kille, duistere grachten,
de kille, zwarte gedachten.
Ze zweven zwijgend door 't venster heen,
op iedere schouder zet zich één,
op mijn hoofd, mijn borst en mijn brauwen,
ze drukken met klemmend benauwen.…
Mortis imago (een beeld van de dood)
poëzie
3.5 met 16 stemmen
4.024 Daar steunne* ik, hergestorven, her-
geboren, af en aan*,
mijn hope en mijn betrouwen op:
gij, zonne zult verzinken,
en duister als de blommen zijn,
die stierven: eeuwig staan
zal blijven hij, die bouwen wilt
op God, en eeuwig blinken*.
--------------------------------------------
blomme: bloem
doorborsten: met kracht uit het zaad gebroken…
de mens en ik
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
764 Ben ik slechts een samenstel van daden
Of beweeg ik me als een machine voort
ben ik uit een oerkiem voortgekomen
en groei organisch naar een ideële poort
of ben ik slechts een samenspel van krachten
dat stoeit, met in en tussen, elk mijn hersensoort
sta ik hoog verheven of lijd ik onder duistere machten
en vat ik stuur of mis de zin van dit…
gedonder in het vooronder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 Dit zout grieft mijn ziel en wonden,
in deze ijskoude doortocht heb ik rijkdom niet gevonden,
maar gestrand in dit afschuwelijk mooie sneeuwblinde land,
waar het warme denken van onze harten,
al bloedend in onze matrozen en stuurlui is gestold,
in een duister zonder einder,
waar slechts de angst voor ijsberen het land heerwaarts heeft verbrand…
Lof en dank en gêne
netgedicht
2.2 met 24 stemmen
2.103 Eigenlijk vraagt dit op het eerste gezicht nogal duistere gedicht om een inleiding. Maar die zou te veel het gemak van de lezer dienen die geen zin heeft in herlezen en hernadenken. In plaats daarvan een uitleiding.
Het gebeurde in 1960, aan het einde van het schooljaar, op een klein gymnasium.…
Herfst
gedicht
3.2 met 8 stemmen
17.687 De nacht, die naderkomt, duister en heerlijk,
En even heul brengt voor de levenspijn
In de armen van het hier alleen begeerlijk
Geluk: bemind en niet gekend te zijn.
In stede: Dag. Een gemelijk ontwaken
In de slagschaduw der toekomstige plicht,
In slaafse haast zich wreevlig op te maken
Naar geestloze arbeid, wrokkende verricht.
Avond.…
Zomerse Avond
poëzie
4.0 met 6 stemmen
1.145 De stad, het woelen moe,
Sluit, angstig voor gevaren
Die in 't bedrieglijk duister waren,
Haar logge poorten, en elk huis zijn deuren toe.
Voort biên de heuse bedden
De matte werkliên rust.
De halve wereld voelt met lust
Zich uit de dichte drom der daagse zorgen redden.…
Het beest in de kelder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 Er leeft een beest hier in de kelder
Iedereen is doodsbenauwd
dat hij 's avonds in het duister
fluisterend de trap op sluipt
Stilletjes langsachter kruipt
stiekem op je tenen kauwt
Ik ben niet bang
heb niets te vrezen
omdat het wezen mij vertrouwd
De buurvrouw durft niet meer naar binnen
wordt van de gedachte koud
dat hij kruipend langs…
Pantheon
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
646 Hecate
heerseres der duistere nacht, want maanloos,
eens, besluiteloos op een kruispunt, roep ik
rusteloos op zoek naar een grafveld uw naam,
wijs me dan mijn weg.
Hades
onzichtbare heer in de schaduw, uw rijk
schimmig maar gelukzalig, doods maar eeuwig,
rijkdom, schone schijn zijn er niet, enkel diepe
vrede in uw rijk.…
Spraak
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 Wat verwarrend scheen in het begin
verschijnt helder aan het slot dit gedicht:
wolken regenen, bloemen lachen, alles heeft zin;
het stomme spreekt en het duister geeft licht!…
DE MAN EN ZIJN ONDRAAGLIJKE LIJDEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
419 moord wordt ervaren
met name de moord op het waarom
als zelfs niets werd toegelicht, nagelaten, achtergelaten
en je uit de brokstukken, de puinzooi 'het' mag opmaken
de pijnzooi die dat veroorzaakt wens
je echt niemand, geen mens toe
want die pijn is zo wrang, zo wreed
hieruit te komen is een lange weg
een lange, een donkere, een duistere…