Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.437):

Antigif

De ingevallen gelaatstrekken van een maan:
de senioren mokkend in ouderwets chagrijn,
een glyfosaatveld aan haat ten onder gegaan

(doornen van de duinvariant, als snijtanden,
tekenden en sneden de kleding, hun huiden
als flinterdunne herinneringen op stranden);

deze seizoensluwte brak hun schone hemden,
alles was klaar, drijfzand zoog aan hun voeten,
zij waren het niet die ruwe meeuwen temden.

Hij zweeg, met zijn handen vol van waarheid,
vrijheid om te vergeven, een grotere rijkdom
dan al het fruit op de savanne tijdens paartijd;

duister viel voorzichtig op de pot met gouden
lemniscaten, geuren en smaken van elke stad
zwerven rond voeten, deze hogere gebouwen

kraken tragere zonnestralen in ontnuchterend
eerlijke schaduwen. “Drink dit dicht, vervuild
door het afzichtelijkste licht, zo verontrustend

is dat niet”, de vogels zongen in schraal mineur.
Een miniatuurmeer, opgevuld met plastic lelies
waar bijen op stukvliegen; een ware mitrailleur

waarvan de vonken uitstekend sprongen op hen,
geen spatscherm of slabbetje - zonder de redding
voor hun verloren geesten te halen: zij zijn Zen!

Over lelijkheid mag hij niet spreken, onderwijl
moet hij zich wel bekommeren om andermans
stront; de stal is geen plek voor een natte dweil,

het is om te huilen. Als een vegetarische schotel
het beest in je losmaakt, jij op de vleesgeworden
illusieloosheid crasht, over de top hotel-de-botel,

dan rest hem niks anders dan het sterkste antigif.