3063 resultaten.
Katrijn tript
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
529 Het laatste werd hij gezien aan de rand van het Duistere Woud, zijn narrenkostuum kapot en tot de draad versleten, zijn eigen naam vergeten en voor altijd tandeloos wauwelend tegen niemand in het bijzonder...
Don't do drugs, kids.
:)…
Traandamp
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
851 Elk gebrek wil ik verdragen,
behalve de jongen die zijn vlam laat doven,
zich verslikt in een duister fortuin.
In spinsels van bedrog gevangen.
Geef me de mens die de vloer durft kussen,
dansend op het blinkend ijs,
met de daver in de ader.
Laat de mens natte klei zijn
of vaardige vingers die de klomp kneden.…
Annunciatie.
poëzie
4.5 met 21 stemmen
3.548 Ik zag u duister in het avondrood
verdwijnen in de duisternis der heide
en keerde huiswaarts langs het kiezelpad.
Ik sprak niet "goede Dood", ik sprak niet "boze",
maar 't dennenbosje geurde, en de rozen,
en ik had het leven nooit zo lief gehad.
-------------------------------------
uit: Laatste verzen (1923).…
Zielzucht
poëzie
3.8 met 18 stemmen
3.711 Op U hopend
Die 't ons opent,
Bleef 't gezicht
In dit duister
Naar Uw luister
Heengericht;
Maar - wat zag ik?
Wat vermag ik,
't Graf ten buit!
Blind geboren
Is 't verloren
Zo Gij 't oog mij niet ontsluit.…
Ik denk aan u
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.960 Ik denk aan U, als door de brand der velden
De dorpsklok de ure van de middag luidt,
Aan U, wanneer de vespertonen melden,
Dat de avond zonk en duister de aarde omsluit.…
Van Gogh
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
666 van houd
GRAANVELD MET VOGELS
de vogels van de vrijheid
vinden voedsel zonder te maaien
maar de graanoogst is binnen
en de zon gaf kracht en gaat
weer onder
ZELFPORTRET FOPPE ALS VAN GOGH
deze verklede aap ben ik zelf
met hoed tegen de zon en bruinverbrand
zo zou ik graag zijn
ook zonder oor
DE STERRENHEMEL
in het nachtelijk duister…
Perceptie
gedicht
4.7 met 3 stemmen
2.449 In de winter, toen mijn gezicht reeds de vormen aannam
van een masker der Azteken, en er wormen, kort als koren,
in mijn oren, zich wiegden, heen, weer, zachtjes heen en weer,
trad er uit het duister een naar voren, als uit plooien
van een zwarte gladiool. Het was te laat.
En, ogen, te jong.…
Mit
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
490 Werd in een ergens duister verleden bespot ook gehoond
Voetnoot - geloof in een wonder - werd verworpen, niet geloond.
Klop ook totaal, in niemand of niets meer geloofd
Netjes niemand meer vertrouwd, werd zo vaak afgekoofd.…
Nu de herfst is gekomen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
550 die herinneren aan tochten uit onvergetelijke jeugd
en mensen geloven zoals de trotse bomen doen
groen in blad, niet verkleuren, gedachten openen
nieuwe deuren, ze drijven fluisterend voorbij
alsof er tijdens het verkleuren en het vallen van bladeren
een droeve melodieuze symfonie vol vergane glorie klinkt
in het luisterende getrouwe duister…
De nacht en het verlangen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
570 Al ’t naaste en ’t verste is duister,
en geen wederhopen
der heerlijkheid van heden
enigen morgen vertroost de ziel,
verdronken in de zorgen
die komen, ongestelpt,
tot in het bloed gekropen.…
oud strijder
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.287 al die stilte,
al dat duister,
al dat geraas,
al die expressie
ben ik
verlaten
koud
uitgeput
leeg
hier speelt mijn pen in strofes,
zonder regels met gevoel een tekst bijelkaar,
woorden arrangerend op volgorde zo chaotisch
net als de liefde in mijn hart,
ze maken een haag van rozenstruiken...
...rozen voor jou.…
Het Collectaneum van een Mens --Deel 2: Interbellum -- paragraaf 1
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
667 mie doch
icke siene dien hogh
gelieke die sonne
umhoch te gaone
ghie wete dis seker
dun wieshiet kumt
me du jaore
Julius: Vitanova hfdst 3vers 3
gaat heen
vermenigvuldigt u
in woord en daad
komt terug
en vereenvoudigt u
op weg naar
uw bescheiden maat (3)
ik schets u hier
een portret
van een schaduwrijk man
mijn duistere…
Orages en Normandie
netgedicht
4.5 met 23 stemmen
1.131 Grauw grijnst de bui ons toe
De grommende donder nadert pijlsnel
Een uur al is de zon gezonken
Het duister wordt blauwflitsend licht
Weer een print denk ik gelaten
Ontwakend uit mijn schemerdroom
halfwakker nu besef ik het onweer
De hemel laat fel blauw verlichting toe
Spookachtig maanlandschap rondom
Hoezo geen leven op de maan
Rondom…
Schepping
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.138 Omruist van zangrig bladgefluister,
door 't mystisch spel van licht en duister
omtinteld met een stalenkrans,
komt ge als een nevelschim gegleden,
nog vormloos ver ... maar diep aanbeden
in uw aanstaande schoonheidsglans.
'k Voel uw bezielende adem waaien
van verre. Zie! de bloemen zwaaien
u 't kleurig, reuzig geurenvat.…
NAJAAR
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.168 Wij zagen hoe de donkre grond,
Uit zwaarte, lichte wondren schiep,
Of hij van 't duister opwaarts stond
En met zijn bloei den hemel riep.
En met zijn bloei den hemel riep.…
De boswachter
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.587 Hij gaat langs de kronklende wegel in 't bos,
't geweer op de schouder, in luchtige dos,
na verre ronde, na bange wacht
op eenzame paden, in duistere nacht.…
Insomnia's strijder
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
528 strijder naar het spel
van ‘t beest
in ‘t heiligdom van elke dag
overspeelt hij het lot,
voor fortuin die hij vreest
is zijn zielemaat te groot geweest
IV
Als redder van haar grote verwachtingen
van onzichtbaar gezicht tot gezicht
een verhaal zonder einde
roman zonder begin
steeds onzeker over
gemaakte keuzes
hoort de strijder in duistere…
Dageraadsfluister
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
234 Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken,
zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister doet verjagen.
Maar zie, het licht sluipt nader, niet als held’re stralenregen,
doch als een dief met gouden vingers, tastend langs de rand.…
Brieven aan N. 9 t/m 16
gedicht
3.0 met 2 stemmen
7.428 Door de beregende ramen van de caravan
zag ik je buiten lopen: drie beelden
donkere toverlantaarnplaatjes van zuster
Ursula in een getekende werkelijkheid
welke vlinders zocht je in het duister
te ontlopen?…
HOE ANDERS IS HET INDISCH LICHT
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.503 een geur van kruiden
de lucht was droog en warm
een om je heen geslagen arm
die je welkom in het zuiden
heet, en recht in je gezicht
zegt: je staat nu in de tropen
en in het helder Indisch licht
geen zomeravondluchten
de nachten vielen gauw
ik verfriste me met lauw
water, tjitjaks vluchtten,
verdwenen als een schicht
op Java in het duister…
Samenval
poëzie
3.7 met 9 stemmen
3.009 Toen suisde het duister en gonsde het water...
Opeens loop ik weer in de stromende regen.
't Was even donker en nog niet later,
En toch, hoelang had ik onder gelegen?
Alles is eender; alleen een zwak licht
Brandde als een bleek gelaat tussen 't groen.
Dicht ik het Leven of leeft het Gedicht?…
zondag in september
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
1.020 De vleermuizen worden schaars
Ze spelen nog wat in het dove duister
Je raadt hun gepiep…
Hun zwenkende vlucht
Nipt zwichten ze voor de hindernis.
Niemand heeft in de gaten
Hoe ze een winterbed vinden
Achter een vermolmde luik
Op de vuurtoren lazen wij vreemde tekens
Kreten van verf. Kladwerk.
Buiten het bereik van ons verstand.…
Boswandeling
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
2.182 schoen
Mijn wandelstok, gesneden uit een gevallen tak
Lekker in de hand, zo zonder knoest en bast
Plotseling door de schemerbomen een luid gekrak
Een wonder, een ree of hert die zich verkast
voor mijn ogen ontspring een bruine schicht
de donkerte van zijn natuurlijke omheining
Bijna niet te zien zo in het tanende licht
toch wel enorm zo’n duistere…
Een mooie droom,
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.142 Veel vreugd en geluk
De seconden die tikken
De tijd gaat voorbij
De zomer die komt
Het is al weer bijna mei
Een echte kick krijg ik
Van een roos met blond haar
Voorbijgaan zie ik haar
Een droom die wordt waar
Ze is mooi en kortgerokt
En ik voel voor haar lust
In m’n gedachte heb ik haar
Al duizend maal gekust
Dan komt er het duister…
Woordmagiër
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
887 Het duister in mij is nu licht,
de klanken in mij zijn tot woord geworden.
Het ongerijmde is gevat in een gedicht,
maar het gerijmde is tot pijn verworden.…
de dag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.043 en onderaan de stammen
valt af en toe een straaltje licht
en brengt de charme in gezicht
van paddestoel en zwammen
een vogel zingt haar schoonste klank
als ware het een woord van dank
voor al het schoons geschapen
en al wat leeft op onze aard
des nachts weer krachten heeft gespaard
ontwaakt nu uit het slapen
waar tot voor kort nog duister…
‘n Donderdag met raadselachtige honger.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
622 Wind striemt als lasso, als los koord van een giek
rustiek licht te vroeg duisterend met menig hogere piek.
’t Weer plukt kruiend kruinen eensgezind frisser gezwind
aanzwellend herfstig met deze allesoverheersende wind.
II
Nee vandaag antwoord 't getij niet echt gedwee,
‘t zwiept golvend klotsend zeewater wier mijlenver mee.…
Het dal
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.808 Zie 't wijde dal, in zachte sluimering verzonken,
omsluierd van het dikkend duister, - eindloos ver,
geruisloos, lichtloos, als van d'avondwijn nog dronken.
Ginds pinkt, verdooft, pinkt weer één pinkelende ster.…
HET KRUIS VAN JEZUS CHRISTUS.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.325 Al 't vorig' blijft ons nacht, een heilig, godlijk duister.
Maar Englen, Serafs knielen neer,
Aanbidden starend eeuwig meer!
En schittren schoner in den weerglans van uw luister.
0, Kruis!…
NAAR HET EINDDOEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
501 luchtwezens
zowel vreedzaam als hevig twistend
stemming beheerst door wazige vragen
menselijke zoekersogen
dwalen over dit woud heen
treffen tenslotte de einder
wijd en tijdloos glanzend
rondom een paarsblauwe berg
deze oogt vaag is echter onwrikbaar
boven de afgeplatte top
schijnt een oranje zon
het warme hemellichaam
koelt af bij opkomend duister…