Alle inzendingen over tijd

open de deur en/of beide ramen kijk niet naar buiten hooguit héél even zet je in je stoel en laat hem binnenkomen de tijd de lege tijd de kale, lege tijd de serene, lege tijd de sneeuwwitte, lege tijd buig het hoofd en nip aan hem leg hem op je tong langzaam langzaam stil dankbaar diep dankbaar…

Maagdelijk puur, frisse winterkou, vlokjes poedergeluk uit de hemel De witte deken van sneeuw, keer op keer bruut vernederd Overheen gelopen, schoenafdrukken als stille getuigen, gele slushpuppies als onbeschaamde schandvlekken van hondjes en kornuiten Grote poppen, kleine poppen, ooit wit, langzaam smerig Strak natuurijs, maar wakken op de…

Hij ligt er nog, de steen: een jaar geleden Heb 'k zelf hem daar gelegd; en ik herken Heel goed de plek, vlak naast die scheve den, Waar 't zandpad, wit, loopt naar de hei beneden. 'K dacht vaag: Wat 'k doe, lijkt op wat Pharao's deden; Eenzelfde ontzetting vroeg in mij en hen: Alles vergaat: ben ik niet, die ik ben, En was en blijven…

Zacht rust de vleugel gevangen in morgenlicht de aarde ademt Broos op de bloemtop tint en toon vinden hun weg licht omarmt de rust Ochtendlicht raakt mijn bewustzijn, kleur en klank vinden hun weg naar binnen. Herinneringen bewegen onder mijn huid, stilte draagt wat woorden niet vasthouden. Paden wandel ik die ik heb gevoeld en gekozen…

Wanneer ik stilsta en luister naar de jammerende wind, die onvertaalde woorden fluistert uit een oeroud verleden, zie ik treurwilgen zwijgend staan, in plechtige ontreddering, aan de oevers van zonovergoten beken. Hun liederen, gezongen door ritselende bladeren, onhoorbaar — maar zichtbaar voor het oog dat ziet. Geworteld in geschiedenis vertellen…

Ik ben niet bang voor wat er zal gebeuren. Er zullen witte dieren door het veld gaan lopen en dat zal alles zijn. --------------------------------------------------------- uit: 'Lees maar lang en wees gelukkig', 2013.…

en wij daar zo stil gelegen zo stil gelegen naast elkaar wij verdwijnen wij verdwijnen zwijgend wij verdwijnen kwijnend uit elkaar…

Sneeuw wordt geboren om te vallen en alles wit te maken en daarna te smelten voor de zon. Achter de zon verdwijnt de sneeuw evengoed, geen reden om daar geheimzinnig over te doen. Van hout valt veel te maken. Het blijft onderhevig aan de tijd, of je nu aan houtwormen denkt of aan een boom. In de bijl en de beitel klinkt de aanzet tot een ommekeer…

de grijze tijd kent zijn kern van waarheid is geen circaplusminusgok of het kijken van zuiverekoffiedrab en dan met kretologieverstand iets mompelen in je baard de wrede tijd vaart altijd voor de wind laat zijn sporen na die onnavolgbaar zijn in de tijd ben ik de schaduw van je hand de schaduw van je hond de eeuwige schaduw van mijn…

Weten en gevoel van sterke vreugde zweeft over heel de wereld wil een ieder strelen bezoekt het rijk der weelde even graag de armoede dringt door paleizen en kleine woningen veredelt schuren en stallen brengt zijn geest in hemelbed smalle matras of strozak die gezamenlijk het alles belovende van de legerstede scheppen.…

Wij wachten daaglijks dat morgen Vrijheid aanbreken moet, Om nooit meer te gaan in ‘t verborgen Terug – ons licht voorgoed. Gebeuren zal dit niet, Zomin als een engel daalt Naar streken waar verdriet Tot wanhoop wrang verschaalt, Niet volgens onze orde: ‘t Geluk wacht zijn eigen tijd Om geboren te worden Binnen de werkelijkheid. Maar…

De nacht was te kort Tijd ging te snel Volledig ontspannen Lekker in mijn vel Draai de wijzers Terug naar elven Normaal zo onrustig Vannacht de rust zelve Genoten, maar voorbij De dag is weer begonnen Het geluid dat we straks weer horen Wie heeft de tijd verzonnen Stilstaan bij dit moment Is alles wat ik wil Het is nog even donker…

Eindeloos dein ik op de golven Van mijn bestaan, Soms in een dal, dan op een top, ’t Is komen en gaan. Eindeloos duurt het eeuwige zijn, Kort duurt het menselijke, Daar komt te vroeg steeds ’n einde, Na te kort durend begin. De tijd gaat eindeloos voort, Tikt soms vliegensvlug, Dan zonder progressie bijna stil. De kim daagt in nabije…

Maanden, komt, brengt bloemen aan, De lucht is bleek met de laatste maan, En het jaar, het jaar is dood! Het jaar is een koud, dood man in huis, En ik wil het begraven met zang en geruis Van vallende bloemen... Het jaar, ach 't jaar is dood!... Blijde maanden van 't dode jaar, Volgt zachter achter de baar Dan toen gij volgde na elkaar,…

We hebben slechts dit éne ogenblik want gisteren is al lang voorbij en morgen komt pas later. Misschien beseffen we dit pas als we even stil willen zijn en niet in drukte vervallen. Kostbaar is elk moment en minuten zijn meer dan getallen.…

De winteravond valt nu vroeg en duister kan intieme angsten niet verhullen een moeder is gestorven en het gefluister in gedachten van het ontheemde kind is er weer een jaar verdwenen uit de strenge hand van vadersloon in een land met platte horizon waar inflatie boven gedachten zweeft en de zondaars plichtmatig zwijgen tot aan…

Zon weegt op takken de dag vouwt zich langzaam dicht stilte spreekt nu luid Als lichtjes doven in het huis, waar schaduwen blijven na stemmen en warmte, voel ik hoe de dag zich vouwt tot een stille aanwezigheid die meer zegt dan geluid. Wanneer kerst langzaam naar binnen verschuift, en ik voel dat het ervaren een opening is, ontmoet ik…

De aard van oude volksvertellingen verheugt zich om heden nog zijn wezen te mogen beelden tijdens het lezen van opkomend verhaal met tekeningen. Tom Poes en heer Bommels belevingen zijn vol tovergebeuren, dat doet vrezen, dankzij list, uit rustig denken verrezen, wordt bestreden; opluchting mag zingen. Bij onderneming dringt reuze wonder…

Als blonde kindren hupplen de Seconden De poort des Morgens uit, vol lichtgeluk. Als kreunende ouden, steunende op hun kruk, Strompelen traag de zware Middagstonden. Hoofdschuddend, zuchtend, droef-eentonig druk, Tonen zij bloot de nooitgenezen wonden, Tekenen rood op schouderen geschonden Door 't eens zo trots getorste levensjuk.…

Is dit oud worden? Zijn? Vaker en vaker je familieleden oproepen, je klasgenoten. De levenden. Meer en meer de doden.…

het is nooit mijn bedoeling geweest noch zal zijn de lezer te behagen een klein plezier te doen een verstilling in de verdrukking der dagen door een vertraging in de tijd aan te leggen tussen zinnen laag voor laag de werkelijkheid indringend een ademzachte fluistering lang stil te laten staan om exact dat op die fractie van die ene…

dagen van december gaan onstuimig rond dagen van december doelloos op de grond als nagelaten bladeren waaruit de ziel verdween ze kunnen niet verbloemen dat ik een beetje ween de dagen die verstrijken komen echt nooit weer en je mag best weten het doet behoorlijk zeer...…

ze zouden… het trouwfeest vieren in het meest perfecte seizoen een tere lentebries voelen snel en sneller dansen …onder maan- en sterrenlicht langzaam en langer zoenen onder de kersenbloesemboom terwijl vogels en violen musiceren …slapen in een bed van blauwe bloemen de liefde langzamer en langer vieren regen noch bliksem horen…

Ochtendstond heeft goud in de mond Wij zilveren boterkoeken Koffie smaakt altijd beter met twee Deze dag haalt ons traag in Oeroud patent op frisheid dat elke week 's morgens verrast Klokvast om de zeven dagen Een oase ruimte in de week De nanoen rekt zich behaaglijk uit Het grote raam kadert fraai tuintableau Herfst hangt nog aan de…

============ =================== moeder zei ooit dat alles veilig was, juist door al het gebid, maar ik hoorde alleen het tikken van vergeten geesten en loeiende dieren de muren stoven kalk van oude generaties, dood en onder, ver onder de vloer lag het kind dat ik had moeten zijn. de buitenwereld klopte aan met moddervingers— schoolrapporten…

Zacht water stroomt voort bladeren dansen voorbij tijd vloeit met de beek Water glijdt stil tussen de met mos beklede stenen, licht breekt in trillend zilver, en elk kabbelend spoor fluistert over het voortdurende bewegen van het weemoedig bos. Vergankelijke bladeren drijven langzaam mee op de stroom, draaien hun eigen kring van loslaten…

Wat in de kinderjaren Het harte boeit en tooit, Blijft eeuwig in 't geheugen, En men vergeet het nooit. Als men 't eenvoudig liedje Van mijne kindsheid zingt, Dan denk ik aan de liefde, Waarmede ik was omringd. Dan denk ik aan de stemme, Die 't liedje klagend zong, Wanneer de zonne daalde, Wanneer het maantje blonk; Wanneer de…

95 of ruim 22 jaar geleden, wat is de langste tijd? Sinds zijn geboorte of sinds zijn dood? Twee eeuwigheden, ongrijpbaar als lucht, bewegen met mij mee omhullen me altijd, de tijd verbindt me met alles dat ik niet ben, tijd is het onzichtbare web waarin ik leef waarop ik blijf plakken en mijn hoedanigheden achterlaat als een oude…

Beloof me, kind, als ik van hier verdwijn treur niet om mij, straks bloeit weer de jasmijn en geurt de kamperfoelie. Erger zou het wezen als zij verdwenen waren, - ik er nog zou zijn. ------------------------------------------------------------------------------- uit: Tot in de nde, nde graad; nestoriaanse kwatrijnen, 1998.…

Laat d' ouderwetse dichter nog zijn lier Besnaren om het zonlicht te bezingen; Ons, jongren, wenken hoger, beter dingen Dan 't eeuwen reeds banale hemelvier. D' elektro-lampen, met de kracht van vier- Miljoenen kaarsen kunnen mededingen, Zou 'k menen, naar de lof der stervelingen, Die bidden uit 't elektrisch-kerkbrevier. Hebt dank,…