Alle inzendingen over oude muur

Haar vingers strijken over de haarfijne barsten in het metselwerk van de oude muur Aan de overkant ziet ze de teergroene bladeren van de linde Breekbaar in hun schittering de hemel straalt in een onpeilbaar blauw Haar vingers blijven halverwege een barst in de oude muur steken Juni loopt op haar einde…

Wandelschoenen staan quasi achteloos in rust voor een oude muur. Nat en vol modder wachten zij op wat straks komen gaat.…

geurige trossen stromen langs oude muren tranen van blijdschap…

Ik luister naar de wind hoe deze door de spelonken van de oude muren van het huis waait ik zie de zon schijnen over de schaduwloze straten van de stad ik hoor je stem die spreekt met oude woorden. Ik hoor en zie het ontluisterd aan.…

Ze was "het meisje" volgens Helmuth Kohl, maar toonde wilskracht, sloopte oude muren. Als kanselier heeft zij beslist allure. Ik wist niet dat er zoveel in haar school. In Oslo bleek uit haar decolleté, dat zij méér sterke punten heeft; wel twee.…

Spinnenrag taaier dan staal in een oud huis onder aan een trap. De banden gieren er voorbij en de dagen lijken taaier nog, langer nog en ouder. Onder aan een trap. Een trap tot het licht aan. Deur open gesmeten. Stukken uit de muur geslagen. Een oude muur, ooit taaier dan de taaiste dagen. Vandaag uit elkaar getrokken.…

zelfs het licht vluchtte weg uit de donkere kamers van het huis zonder spiegels waar het lachen verging alleen de schaduw van wat was, is blijven hangen en echoot het verleden tegen oude muren maar aan de kim klimt ongezien de Zon het huisje tegemoet…

Niet de citroenboom, niet de absint en de nacht, maar haar absentie: de witte jurk over de krans van een oude muur; de lelie omkranst de herinnering aan slanke handen, gescheiden van de aarde en haar gezicht, de boom is haar stem, de rozen zijn in haar gesticht, vertrokken om het zoet der liefde te verspreiden en naar eigen inzicht…

Meester als ik fluister hoe zacht en rozig Uw handen zijn, gelijk mijn nachtgewaad waarin ik woel vol lust naar U zie mijn handen zo vlezig van kloven met boenwas doortrokken mijn nagels zijn als resten van een oude muur maar U voelt mij graag Meester al zijn mijn palmen schuurpapier ik streel U lief, daar waar een meid nooit strelen…

mijn handen lijken wel op die van jou, als vrouw en als persoon verlies ik, doodgewoon mijn kalme levenslust angst vergrijpt zich, aan mijn zwakke moment hoe lang ik jou al heb gekend doet er nu niet toe jij was moe -en ik ik blies de dagen naar een ander stervensuur een oude muur, gekerfd vol letters schrijft ons testament…

fraaie oude muren glimmen in 't licht van goudgele zonnestralen schaduwen van door de zon belichte vensters werpen zich op de met bloed, zweet en tranen bedekte grond van het Romeinse amfitheater dat onwillekeurig mijn diepste gedachten doet terug voeren naar reeds lang vervlogen tijden van gladiatoren, gevechten, martelingen…

Nog één keer zal ik gaan en van op afstand zien de voordeur met vers vernis oplichtend in een scherf najaarszon en daar achter trendy vitrages de geur van oude muren tussen de spleten de echo's van mijn vroegste jaren de kleurige loper van de trap naar boven die hele perceptie van gemis opgeslagen in het landschap achter mijn ogen.…

Ruggengraat klampt zich - nonchalant gebogen,
 om onwrikbare spijkers in oude muren. Vind ruimte waar water woont.…

ik huil jouw tranen langs oude muren van kruisende paden waar wilde klimop oud en haast vergroeid jouw pijn verraden het lang gedoofd vuur al tot as geworden in een veel te vroeg uur haalt aldoor het heden in resteert een leeg gedicht op een liggende zerk een onherkenbaar gezicht op een verdord perk ik huil met jou de tranen zij…

ik betrap mezelf op een vleugje heimwee naar het oude Frankrijk Hotel des Alpes tout le confort A Die route de Gap en de Grand Garage van A.Saviard Centre Ville waar je destijds terecht kon voor een Peugeot of Simca de snel vervagende schildering op de oude muur in Pontaix maakt weemoed in mij los met het glas pastis op het…

Over de smalle weg van de herinnering omzoomd door de mij vertrouwde iepen, waar nog zo veel oude bekenden liepen was ‘t dat ik vannacht mijn dorp in ging. Door de bomenkrans zag ik de schittering van zonnestralen, door bladeren gedempt, die op enkele plekken echter ongeremd oude muren bekleedden met schildering.…

streelt langs de oude muren het late zonlicht zacht, beroert het vergeten hart met warmte die herfstig kleurt, in purper rood. de tijd zweemt voorbij beiden zijn oud en broos de liefde keert het tij er bloeit een laatste roos…

stegen met mos waarin karrensporen gesleten in stenen stegen stijl tussen oude muren waar eens het leven drentelde en het kind de klank van zijn lied ontdekte in de armoe verscholen onder een deken van grauwe schaduwen waar de zon niet kwam Licht op kronen van de kathedraal waar de zon speelde en rijk geklede heren geen stegen kenden…

je denkt aan krijtstreep met een aktetas aan paraplu en 't elegant flaneren van bonte dames naast correcte heren bevroren glimlach boven grijze jas je denkt aan sportschool en het klatergoud aan tatoeages, bier en zonnebanken die passen bij de goddeloze klanken van dialect dat primitief wordt uitgekauwd onzichtbaar blijft de oude muur in…

Slot Bommelsteins oude muren kijken Tom Poes en heer Ollie na, als het tweetal voor lange of korte reis vertrekken zal, hun leven met dol avontuur verrijken. Na hetgeen de helden mochten bereiken staat keukenkunst van bediende Joost pal bij behouden thuiskomst, die diepe val en moeizame klim voor smullen doet wijken.…

Er groeien verse zaailingen in vruchtbare geboortegrond in de argeloze achterbuurt van een gehavende havenstad leven zij somber tussen het beton en grijze stenen zoekt groen een broos bestaan de zwoele wind proeft zilt en zwaar oude muren slaan een warme nevel neer wortels klauwen in diepe grond breken door de asfaltlaag heen de haven…

Een paar hoeken om en je staat in de stilte op een bodem, tussen oude muren, lagen metselwerk in zomaar een winter. Uit de tijd gestapt. Het vriest.…

Jij was de vogel, de watervrouw, de klimop langs de oude muur je was de tuin vol beelden, de honing in de verre hoek het dak van riet dat je huis bedekte Je was de kracht van klei, de vele kleuren van het licht de bloemen die je steeds weer ontdekte je was de vrouw in wie ik mijn moeder tegenkwam Je was het kleine dorp, de kerk, de winkel…

In een plechtige stoet trekken de mieren zich terug in de kieren van de oude muren. Voor ons niet te volgen. *) uit de Koran, de soera AL Namal op blz. 377. Gedicht n.a.v. het boek “Het huis van de moskee” van Kader Abdolah, Geïnspireerd door het 1e hoofdstuk over de mieren, voortbordurend op de prachtige beeldspraak van de schrijver.…

zacht dreunen Een mechanisch kreunen van staal dat leefde Het wrong zich gestaag in mijn genen Dat een ritme in mijn hartslag weefde De donkerte was met mijn lot begaan Vol eerbied bogen gevels naar binnen In ramen kierden de eenzame nacht Hier, hier weefden we ooit vers linnen Het geluid van mijn broze stap klonk Als gefluister tegen oude…

Wij stuitten op oude muren; hier had ooit vale boosaardigheid een onderkomen. Een houten hand verwees ons scheef naar niets dan een put, stug zwijgen keerde zich tegen ons. Ten leste wadend door ijskoude stromen vonden wij ook daarin geen weg.…

En oude muren laat herrijzen als eigen identiteit om die te verpakken in hun nieuw uitgevonden genialiteit z’n grenzen sluit, wordt alles onbereikbaar door de intolerante van toegankelijkheid, want als je niet binnenkomen mag, kunnen we er ook niet uit, het enige wat overblijft, een cultuur die sterk verschraald.…

Aan het oude huis grenst een oude tuin. De oude tuin is omgeven door een gebarsten oude muur en omarmd door een in de breedte wijdvertakte klimop. In het midden van de tuin staat fier een oude eik, die zich slaperig uitstrekt. Daar midden in het gazon rust het oude houten bankje. Het bankje waar wij zomers overdag thee dronken en ’s nachts wijn.…

De oude muren vallen om, de straten leren weer marcheren. De drukpers bracht het vrije woord, maar ook de oorlog en het vuur. Pamfletten joegen mensen op, hele landen brandden uit. De krant kwam met de telegraaf, de leugen reisde sneller rond. De massa trok al zingend mee, recht de loopgravenmodder in.…

Mensen die als kind alleen de taal van de macht hebben geleerd, accepteren die als enig normaal taalgebruik, ongeacht of ze later daders of slachtoffers van zo'n systeem worden.…