Alle inzendingen

Ik wierp een lijntje Naar die anderen van onze klas Die hadden echter zin in wat wijzer dan ik was Met de leeftijdsgenoten viel het meermaals tegen Daar we geen wijzer op de plaat kregen Tot ik dan dacht Heb nu voldoende wijsheid in pacht Mij opnieuw als aas aanbood Het succes was echter niet zo groot Ervaring in levensvreugde…

Wie nooit Is gevallen Heeft nooit geleerd Op te staan Wie nooit Malheur heeft gekend Kent niet de emotie Van de herkansing Wie nooit Winter heeft ervaren Waardeert zelden De warme zomerzon Nooit? Wellicht ooit…

Getrimde zeilen een zachte golf raakt het hout stilte draagt de boot De wereld trekt aan me, voorbij in een stroom van golvende indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte. De breekbare stilte legt zich neer als een lichte sluier over wat nog trilt - een uitnodiging om dieper…

Hoe was het weer daar, vroeg de spiegel met een kruk in zijn stem. Wat doet daar deze woede? Ik stond erbij als een jas zonder eigenaar. Ik vocht met ramen, met lepels, met een natte stropdas, en mijn gezicht deed mee alsof het een geheime bondgenoot was. De cadenza klom op tafel, tors rotsen, sleep touwen, en we schepen…

In het zoete duister van frisse lentenachten ligt eenzaam een zin soms loos te wachten: Dan ben je bij me onder woorden slechts schaars gekleed in woordenbroek maagdelijk in vers en zielsverlangen. Hoe zou het zijn wanneer we in elkaars onderbewustzijn konden dromen met elkaar en voor elkaar in een eindeloos hemels vrijen.…

Ik weet het Laurens M, dat jij het bent die mij zag sprinten in mijn rood gewaad knalroze zeg je? ook goed, inderdaad ik zag je, maar 'k was eigenlijk te laat verschrikkelijk, als iets is dat ik haat dan is het wel de klok die mij verraadt ik sprong last minute in de trein naar Gstaad al zwaaiend kuste ik jouw lief gelaat en hoop dat…

De aarde herinnert zich wat ze was voor wij namen wat we nodig hadden. Een worm draait zich om in het donker. Niemand ziet het. Het telt toch. De kers bloeit drie dagen. Daarna fruit of niets — ook dat is een antwoord. Ik sta in de tuin zonder conclusie. De grond is zacht. Dat is genoeg.…

bij een armer wordend licht is de stoel weer onbezet blijft de tafel gedekt voor een warm welkom bij duisternis en dageraad de dagen maken geen verschil de oevers, de rietlanden het broekbos alles blijft zacht bestaan op de plek waar wij waren op dagen die komen gaan…

Vier jaar geleden Was het op 17 april Eerste Paasdag Ik liet familie weten Dat je snel zou gaan Wie die dag kon komen Spoedde zich naar het ziekenhuis Voor een laatste afscheid Pasen zal altijd verbonden zijn Met jouw heengaan Maar ook met het diepe zielsgevoelde besef Dat we elkaar zullen weerzien Ik mis je, lieve mama…

Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken die regen zeggen, straks of al heel gauw; Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken. Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan, maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon; je kijkt toch verder, waar het al begon en weet toch ook dat droefheid…

Baken in de branding breker van de rusteloze zee, een vruchteloze volharding, vrouw uit één stuk, uit oer gebeeldhouwd vuur dat de wind beweegt die het water blaast naar de aarde en de gewassen voedt die ons voeden oer dat het vuur voedt het loevende lichtoog dat soms weerkaatst en versnipperd, verborgen en gemist in mist vol tranen…

Stop mij te onderzoeken terwijl rottende geuren uit een Haast’s arend kadaver dat bloot is komen te liggen op de zuidelijke insula mijn bulbus prikkelt. Klem ik me op je rug, lift mee, beklim ik de 380 KV met bungelende verrekijker, tuur naar het wassen van zoete aardappelen op het andere eiland, terwijl de honderdste aap al bezig is…

Het verschil tussen religie en een sekte zit vooral in de omvang van die gekte ook voor elke terreurgroep geldt dat ’t aantal aanhangers is geteld een maf idee begint op kleine schaal dan gaat de massa ermee aan de haal zo ontwikkelt een individuutje zich tenslotte tot een instituutje dat handelt in kleinzielige taal wees daarom alert…

Geluk ligt niet in verre velden niet in goud dat blinkt en wenkt niet in wat de wereld zelden zonder voorwaarden aan ons schenkt Het woont niet in bezit of namen niet in dagen zonder pijn maar in hoe wij, stil en samen met ons eigen kijken zijn Een regenbui kan zacht verstoren of de aarde vruchtbaar maken hetzelfde water — anders horen…

Doe hem ook zo’n roze bril zodat hij dat zomerjurkje ziet fladderend over het perron achter de laatste coupé aan waarin de eigenaresse waarschijnlijk geen weet heeft van het flagrante beeld dat zij achterlaat Geef hem anders wat zin niet zozeer de zin van alles maar gewoon waardoor hij weer een keer zonnestralen voelen wil de wind…

Het brommen van een vlieg is in de kamer. Ik kan niet werken door dat domme brommen. 'k Sla met mijn waaier, links en rechts, vergeefs. De Keizer houdt niet van mijn hekeldichten. Hij heeft soldaten om mij uitgezonden. De Hemelzoon stoort mijn gezoem de rust. Ik ben naar deze schuilhoek uitgeweken…

Hendrika, een vereenzaamde en truttige huisjesslak, kwam bij de mannetjes helemaal niet aan de bak, maar nu bruist ze plots van vitaliteit, ze zingt, ze lacht, ze danst en ze vrijt, want ze liet zonnepanelen installeren op haar dak ...…

Het CPB verwacht geen koopkrachtplus Door oorlog is die danig aan't verdampen Hoe worden wij gespaard voor deze rampen Herstel wordt volgens hen een lange klus So mach ich mir den ganzen Tag Gedanken Und Morgen....weiterhin in Deutschland tanken…

Over schoonheid heeft ieder ’n mening, wat de één adoreert, verguist de ander. Maar over het summum van schoonheid, daarover zijn allen het per slot over eens: Zijn Aphrodite en Adonis. Aphrodite wedijverde met Persephone om Adonis, wilden beiden diens liefde. Aphrodite streek met de eer. Adonis bleek per slot maar 'n gewone meneer. Voor…

Uit de nacht die mij omhult, zwart als een bodemloze afgrond, dank ik de goden, zo zij bestaan, voor mijn ziel, die standhoudt. In de meedogenloze greep van het lot ben ik niet geweken, niet gebroken. Onder mokerslagen van blind toeval bloedt mijn hoofd, maar buigt het niet. Voorbij dit veld van woede en tranen rijst slechts de schaduw…

In de snijdende winternacht als je wangen schrijnen en je de weg naar huis zoekt waai ik door je heen reik ik je paars voor dageraad. Tijdens de onwillige maartse buien gepaard met hagel en striemende wind waai ik door je heen laat ik je groen stromen voor aarzelende lenteknoppen. Als de zomerstorm vat krijgt op je angst voor onweer…

Een mooie dag, een blije lach al doet mijn schouder pijn. Het is wat 't is en zeer gewis zal 't ooit wel beter zijn. Er is zo vaak pijn en gekraak maar ook veel moois te zien Dus laat ons maar ondanks gevaar toch dankbaar zijn misschien.…

De liefste vogels vliegen zomaar weg, verdwijnend in de stilte, met een lach. Zij laten woorden achter, nooit gezegd, maar die wel altijd werden meegebracht. Nu pas glippen ze over de lippen, vullen het hart met wrange pijn. Het zijn slechts talloze, verdwaalde stippen, op een abrupt afgebroken lijn. Goud verdampt in lege handen, bij…

rode mieren marcheren ongecoördineerd door de zenuwbanen onderhuids kietelen duizend-en-één atoomfantoompjes het vel versteend spieren en verwante aanhechtingen trekken pijnigen en treiteren gewrichten weigeren het licht nog te dragen botten worden uitgehold en razend volgeblazen met helse heksenketelstoom zonder schroom…

Het recht is blind en voor elk gelijk de een is arm de ander rijk de een slaapt warm de ander in wind die hem zo verkilt want dat is wat hij wil wie vaardig is in recht slaapt niet langer slecht De dader die in liefde geeft waarvan hij zelf nodig heeft zijn nat zijn droog zijn hele leven hij heeft nochtans zoveel te geven…

Je waant jezelf een sombere clown in mist van een verloren landschap wat je met jouw hart niet weet te bekoren: nostalgie van vlinders op stoffige meubels of bedelende geur van verwelkte bloemen naast rottend zomers fruit nu de vergankelijkheid betoogt dat je mij geen gedag zegt in de nacht nu het er op aankomt is een heldere werkelijkheid…

De stad uit, pas op overstekend wild na zonsondergang verboden toegang en we bleven maar praten en praten en ik zag hoe donker het tussen de bomen was een paar passen vlak naast het pad ....maar ik hoopte, hoopte ....dat we moeite zouden doen ....en ik hoopte, hoopte ....dat we eerlijk zouden zijn Op het feest vroeg ik wat jij dacht…

Iedere dag vult een deeltje van een jaar. Een jaar dat een deeltje is van je leven. Je leven dat je vele dagen al lief is. Vul dagen die je nog krijgt met liefde die je hebt. Vul de wereld in de jaren vol vrede.…

Vele mensen vluchten weg uit hun land vol dreiging verblijven beschermd in het gastvrije Nederland dat ondanks zijn klein-zijn en reuze grote bevolking een geliefde fee heeft met de naam Verdraagzaamheid de wondervrouw spreidt haar armen medelijdend en liefdevol over wie hier heil zoeken maar wordt tegelijk beloerd door een struise demon…

ik tel geen schaduwen die achter mij wachten de dood staat ergens maar niet in mijn handen ik draag het ochtendlicht als een vraag die geen einde kent vrij ben ik niet omdat ik ontkom maar omdat ik kijk naar wat groeit naar wat ademt naar wat nog niet is gezegd en in dat zachte weten dat alles beweegt leer ik niet te sterven…