5288 resultaten.
Diep in mijn leven is een heiligdom
poëzie
2.5 met 12 stemmen
4.545 Diep in mijn leven is een heiligdom
Waar niemand toegang vindt, waar mijn gedachten
Niet binnen durven gaan. Als ik met zachte,
Bevende schreden langzaam naderkom,
Dan hef ik wel de ogen naar het dicht
Gordijn en strek de handen vol verlangen,
Maar grijp de plooien nooit en in mijn bange
Handen verberg ik wenend het gezicht.
Ik durf niet…
'K ZAL MIJ VAN TE DICHTEN ZWICHTEN
poëzie
3.4 met 14 stemmen
4.307 ‘k Zal mij van te dichten zwichten,
zo ‘t mijn hart niet wel en gaat:
wie kan rijpe bezen lezen
van een tak die droge staat?
Laat de lieve wonnenbronne,
laat het leutig zonnenvier,
laat de verse blommen kommen,
laat weerom de lente, alhier!
Dan ja, zal ‘k genezen wezen,
opstaan en, gespannen fel,
of ‘t een klare snare ware,
dichten ende…
KONING ADELBOUD.
poëzie
2.2 met 6 stemmen
1.514 Daar zat de koning Adelboud
Op een armstoel van het duurste goud.
De koning had zo'n dikke kop,
En een wichtige gouden kroon d'r op.
Zijn mantel was van hermelijn,
Zoals alle koningsmantels zijn,
En naast zijn armstoel stonden twee
Pages, die keken weltevree,
En elk hield in zijn rechterhand
Een wijnglas, vol tot aan de rand.
Toen…
LIED VAN GROOT-NEDERLAND
poëzie
3.8 met 10 stemmen
2.829 Waar een Volk leeft, leeft een recht,
een plicht tot eigenwaarde.
Ons volk heeft in zijn hart gezegd:
maak schoon uw deel der aarde.
Maak schoon, maak sterk uw deel,
dat gij met trots kunt tonen
de kleinste plek in 't groot geheel
waar Nederlanders wonen.
Wat een Volk kan, voelen wij;
wij leerden het drievuldig.
Een groter Neerland is nabij…
'T SCHEEPJE
poëzie
3.7 met 15 stemmen
6.024 Er dreef een scheepje in de sloot,
Een scheepje zonder roer,
Dat heel allenig zeilen ging
En door de biezen voer.
Het was een klompje van een kind
Met touwtjes en een mast,
Het raakte in het groene kroos
En niemand hield het vast.
De Moeder had het zeil gemaakt
Met nog een vlag erbij.
De Vader had ‘t opgetuigd.
Toen was hun jongen blij…
STOMEN
poëzie
3.6 met 18 stemmen
5.996 Stomen, stomen, stomen!
Heel de wereld door!
‘k Heb een plaats genomen
Op het langste spoor.
‘k Wil in zeven dagen
Even naar Japan,
Met die houten wagen
Voerman! kookt je span?
Stomen, stomen, stomen,
Vliegen langs de baan!
Die wil zitten dromen,
Mag met paarden gaan.
Moffen, Polen, Russen,
Zie ik in een week;
Zeil jij ondertussen
Heen…
Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven
poëzie
4.4 met 25 stemmen
3.177 Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven,
Ik zelf ben de Profeten, ben de Wet;
Ik heb geen Christus nodig, die mij redt;
Mij hoeft geen God mijn zonden te vergeven:
Vergeven wil ik Hem, die heeft geweven
Van goed en kwaad 't verraderlijke net,
En, Kruisspin, Zijn vergift'ge scharen zet
In de angst'ge ziel, ondanks haar spart'lend beven.…
Erkenning
poëzie
2.5 met 12 stemmen
2.265 Er is geen leed, er zijn geen tranen meer.
't Is al door Uwe liefdebrand verslonden..
De dood is als een schaûw voor u verzwonden.
Wij zien slechts licht, wij zien alleen de Heer!…
De vliegmachine
poëzie
3.4 met 10 stemmen
4.728 De aarde spant zich om hem uit te stoten,
de roekeloze, die haar greep ontsprong
en zich naar hare rondste toppen wrong,
waar 't wonder hem der luchten wordt ontsloten –
Want vorsing loert in zijn gedoken sprong
en heersen ligt in zijne wil besloten;
hij proeft de kansen om zich af te stoten
aan harde lucht, waardoor zijn schroefslag zong.…
Hoe stralend zijn de rozen weer herboren!
poëzie
3.0 met 7 stemmen
2.342 Hoe stralend zijn de rozen weer herboren!
Hoe vaak werd ons hun zoet geheim onthuld.
Gij hebt zo vaak gelachen en geduld
Dat ik in uw beminnen ging verloren,
En dieper is mijn liefde dan tevoren,
Want gij zijt dood, en ik ben van rouw vervuld.
Maar dit is troost, wat is geweest,
Kan niet vervluchtigen of sterven.
Hoe ver wij aan elkaar ontzwerven…
Zie, eeuwig rustloos...
poëzie
3.9 met 7 stemmen
1.660 Zie, eeuwig rustloos, als het golfgeklots,
de zee der mensheid om de wereld varen,
soms schijnbaar kalm, met gladde spiegelbaren,
maar dra vervoerd in woedend stormgebots.
Zij wentelt om zichzelf, in kalme trots,
en schijnt in eigen grootheid te bedaren,
maar beukt, in zucht naar 't eindloze opgevaren,
weer 't dreunend strand, àl naar de…
Het hofje
poëzie
2.4 met 5 stemmen
2.290 ‘k Ben weer in mijn oude hofje
Met zijn propere huizenrij
’ Bleekje met de appelbomen
Zonnig, vredig stukje wei.
‘k Hoor het suisend bomenruizen,
‘k Hoor de pompenslinger gaan,
En ‘t gesliffer van de muiltjes,
‘t Vrouwen-dribb’len komt aan.
En als ’s avonds ‘t stadsgerommel
Heftig aan de ziele slaat,
Is ‘t of met het hofjespoortje
‘n Andere…
Advertentie van de Schoolmeester
poëzie
3.5 met 12 stemmen
3.302 O Neêrland! stuur toch, blij te moe,
Uw kroost naar mijn collèzie toe,
De beste school die ooit bestond
Op ons gezellig waereldrond.
Men leert hier aan de lieve jeugd
Het Engels, 't cijfren en de deugd:
Men zingt er en men leest er
En elk diner, 't is geen bedrog,
Vindt gij als thuis, ja beter nog,
Vooral dat van de meester:
En ieder bed…
LEVEN
poëzie
3.4 met 7 stemmen
4.320 Mevr. Dr jur. heeft prachtig verdedigd
de éen-kilo-brood-dief
zijn gezin
en bedenkt 7 (zeven) arme kinderen
vader
een korst brood
de rechters hebben gesnikt Het was een sterk stuk
In de avondkoelte wandelt Mevr. Dr jur.
Lützowplatz
en zet zich op een bank
juist tegenover de kont van de zeegod
Verdiende rust
0 Wonne…
God is zo ver!
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.275 God is zo ver! - Ik kan Hem niet bereiken
Mijn bede rijst niet hoger dan die ster
En hoger woont Hij dan de sterren prijken -
God is zo ver!
God is zo rijk! - Berooid, met lege handen,
schuil 'k huivrend weg, een bedelkind gelijk.
Mijn haard is zo koud, reeds donkren de avonlanden
God is zo rijk!
God is zo groot! - In blauwe hemelzalen…
Dualisme
poëzie
3.4 met 32 stemmen
2.936 Mijn Wetenschap en mijn Geloof,
Die leven saam in onmin,
Want de ene houdt, wat de ander doet
En denkt en meent, voor onzin.
Intussen, beide heb ik lief,
Juist e v e n trouw en innig,
En toch vind ik mij–zelve niet
Onreedlijk noch krankzinnig.…
Laat aan mijn nederlaag...
poëzie
3.6 met 9 stemmen
3.953 Laat aan mijn nederlaag geen twijfel over!
Niets liever wil ik dan verslagen zijn!
Een zegevierder was ik hier tot nu,
die leek wel nimmer moe van overwinnen
en steeds tot nieuwe kamp krachtvaardig en bereid...
Lag niet de wereld weerloos als een buit
voor deze jongen hoogheerlijke glimlach,
het stralend onbewogen masker voor
ondragelijke…
De schutterij
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.894 Daar komt de schutterij,
Met vaandels en met pluimen.
Zij lopen in de rij,
Zij kauwen op d'r pruimen.
Wat zijn ze in hun sas!
't Is of hun neuzen krullen.
Zij lopen in de pas
Als lieve, zoete knullen.
Refrein:
Daar komen de schutters,
Zij lopen zich lam,
De mannetjesputters
Van Rotterdam!
O wat een geschitter,
Wat maken ze lef!…
STERREN
poëzie
3.7 met 9 stemmen
3.066 O de heilige onsterflijke sterren,
hoog boven mijn sterfelijk hoofd,
Waar 't geloof met zijn kindervertrouwen
mij een hemel eens had beloofd,
als deze ogen zich sluiten voor eeuwig
- en dit lijf wordt ten grave gebracht, -
o de stille onbegrijpelijke sterren!
o 't mysteriënheir van de nacht!
Lief, de dag is zo druk en zo nuchter,
zo…
Gij draagt het gladde mom der dood
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.942 Gij draagt het gladde mom der dood;
uw oog is groot van lijden;
het naaste naken van de nood
heeft uwe mond gescheiden.
Reeds is het, of het laatste woord
uw lippe gaat verpaarsen.
Gij spert uw vingeren, doorgloord
van eeuwig licht, als kaarsen.
Uw glimlach voert het bijster beeld
der eeuw'ge ontvangenisse.
Het lam des offers…
DE VIER KAMERADEN
poëzie
3.0 met 4 stemmen
2.136 Ik zit aan mijn tafel in de werkersbuurt
de lucht is grauw, het licht is stil, dood-grijs:
wat kinders en een orgel klagen droeve wijs
omhoog, 't is of de dag al eeuwigheden duurt.
Ik zit aan mijn tafel, rondom mij zijn stil
drie schamele gestalten zwijgend neergezeten,
zij zijn mijn kameraden lang reeds, en zij weten
dat 'k vrij hen bij…
Rafaël
poëzie
3.8 met 8 stemmen
2.388 (fragment)
Ik zweer! ’t zal eenmaal mij gelukken
Itaalje! uw heilge grond te drukken,
Ik daal van de Alpen af, in uw gezegend licht;
’k Zal in uw landouwen
o Tiber! de eeuwge Stad aanschouwen,
Op zeven heuvelen gesticht.
o Wat, wat zal mijn hart gevoelen,
Wat vuurstroom door mijne adren woelen,
Als mij, o Rafaël! een geest, tot mij gedaald…
Tussen de regels
poëzie
3.3 met 14 stemmen
4.409 Tussen de regels lezen staat u vrij;
Maar daar niet naar te luisteren, staat aan mij.
Vervalsing is ‘t, of louter fantasie.
Wat zwart op wit staat heeft betekenis;
Niet wat vermoeden, gissing, argwaan is.…
Eenzaamheidsverlangen
poëzie
3.4 met 22 stemmen
5.830 Ik wilde alleen zijn met mijn droefenis
En ik verborg mij in 't gewoekerd gras.
Maar tevergeefs: mijn droefenis verried mij,
Mijn smartkreet overstemt de roep der vogels.
Waarom kan men niet lijden ongehoord
En ongezien, terwijl men toch alleen,
Alleen de lange levensweg moet gaan,
En toch nooit eenzaam leven kan: altijd
Zijn broeders, zusters…
Aanroep
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.273 Was al mijn voelen en mijn leed van jaren
geen pelgrimstocht naar u, die ‘k diep belijd,
tot wie ‘k zacht zing, o wees gebenedijd,
wier zuiver beeld ik biddend mag ontwaren.
Ik ben een man, die sterk werd in de strijd,
die strijdend zong en zocht opnieuw gevaren,
wetend, diep-in, dat ééns de dag zal klaren,
als vogelstemklank door…
Vrijheid
poëzie
3.2 met 23 stemmen
6.036 'k Was jong en vroeg: wie is de Vrije Man?
Een Grijsaard antwoordde op mijn vragen:
't Is Hij, die, zonder morrend klagen,
Het onverkrijgbre missen kan.…
Gelijkenis
poëzie
2.8 met 16 stemmen
3.742 De pijnboom, eenzaam,
Op steile spits,
De storm rolt rotsen
Voorbij zijn stam;
En diep daaronder,
In 't dal, de kruinen
Die vrede aadmen,
In dommel suizlen ...…
En zo het dan een waan is
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.393 I
En zo het dan een waan is te geloven
Dat liefde ons eens allen verlossen zal
En haar zegen oneindig gaat te boven
De krachten van verderf in het heelal; -
Te geloven, dat de duistere demonen
Die huizen in het menselijk gemoed
En alles wat ademt, en leeft, bewonen,
Haar, overmand zullen valle' eerst te voet, -
Zo wil ik liever leven…
Aan mijn moeder
poëzie
3.9 met 11 stemmen
5.014 Moeder, 'k ben wel ver van 't land
Waar me 't leven werd geschonken,
Waar mijn eerste tranen blonken,
Waar ik opwies aan uw hand.
Waar uw moedertrouw der ziel
Van de knaap haar zorgen wijdde,
En hem liefdrijk stond terzijde,
En hem ophief als hij viel.
Schijnbaar scheurde 't lot de banden…
ANNA PAVLOVA
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.184 ‘n Enkele lijn is genoeg en ik zag u van teen tot schedel :
’t Verende gaan, de heup, het teruggeworpen lijf.
Vurig en edel waart ge, glimlachende! – en vurig en edel
Zij ’t galopperende vers, dat ik, u huldigend, schrijf.…