Alle inzendingen

Ik ben niet gevlucht om in dit land een Karikatuur te worden. Als karikatuur werd Ik in eigen land vervolgd. Tweedimensionaal Zou ik het ook goed doen, maar ik kijk wel Uit. Het publiek weet wat er op het spel Staat. Al mijn werk gaat over liefde. Ook De haatpassages. Als een kat verdedig Ik me. Gij zijt decadent en ik eroverheen Met goedemorgen…

Reeds is de winter ons voor goed gescheiden, de lente ergens ver, aadmende, wacht, de rulle sneeuw wordt van wit zwart en zacht, en komt met ploffen van de daken glijden. In de prikklende lucht, nu zoel als zijde, die op de stad hangt als vochtige vacht, komt nu een storm, die langs de brede gracht zoet regenwater brengt, alsof…

Twijfel Twijfel is wat mij trekt aan verandering, geen gebrek. Meerdere kleuren draag ik met mij mee. Waarom kies ik er dan toch geen één, misschien één kleur die bij me past? Bij mijn broek, mijn sjaal, misschien zelfs bij mijn tas. Of zie ik dan toch een beetje wit een beetje somber, verdrietig, misschien een beetje sip ?…

Rusteloos zwerf ik rond, tussen vertrek en aankomst, in niemandsland. Een schelle omroepstem vervliegt in de ruimte die zich vult met fragmenten van verdoofde gedachten. Andermaal wordt een schrale bank mijn hotel voor de nacht, terwijl tijdloze rook tussen mijn vingers ontsnapt. Ik pauzeer, zwevend tussen wat was en wat komt, de…

De koffer is gepakt, De reis kan nu van start Om met veel passie Te verwarmen haar hart. Mijn liefde is voor haar, Zij die op mij wacht, waar Ik aan haar zal geven, ’n Passioneel liefdesleven. Reis blijkt vol hindernissen, Beren op de weg, Vrees de boot te missen, Wijl ik verdwaal, Zal haar niet, nooit treffen, Einde mijn verhaal…

Er vallen harde woorden uit het niets de bodem trilt vervaarlijk vuur likt de lucht lava sijpelt langzaam het landschap kreunt stenen bulderen as draagt zaad op verschroeide grond kiemt nieuw leven de Feniksbloem ontluikt. Uit brandende tranen gloeit nieuw geluk.…

Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid tezamen met de blauwe luchten; ineens het laten gaan van al te zeer om eigen zorg en moeite moeten zuchten; Ineens de glimlach zien van 't kind dat speelt en lacht en zonder vragen de dagen plukt zoals ze komen en niet te zwaar aan eigen last wil dragen. Ineens weer weten dat het leven mooi is al blijven…

Een heel klein radertje in grote wereldmachine gestuwd met hoge druk in zelfde richting als cylinder de machine draait en dat kleine radertje draait, draait mee in zin of tegenzin. Ik ben dat kleine radertje in draaiende wereldmachine gestuwd door de cylinder geslingerd als in een orkaan. Ik ben dat kleine radertje draaiend in die wereldmachine…

Als ik in het stille Groninger landschap de wind met me meekrijg, de bomen en struiken zoals kastanje, meidoorn en populier zie blozen. Alsof Ede Staal met de Poedersuikerbus heeft gestrooid, zijn geest nog rondwaart in de sloten, bruidskleed opgebolde paardenbloemenvelden. Dan is daar Pieterburen, waar Jonkers de kerk Bouwden. Kniel ik…

Stille reiger staat beeldhouwwerk in grijs en blauw wacht op de rimpel De wereld stroomt in hem binnen als zachte prikkels, gekleurd door zonlicht op de rimpels van de sloot. Hij staat stil en laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont. Zijn fijngevoelige, ontvankelijke blik weeft stilte uit lucht en beweging, en…

Stond hij tussen twee vuren, had hij kunnen ademen: hij zwom in vlammenzeeën, weidser dan de denkbaarste universa, hij verzoop in golven van haat; en wraak donderde hels rond zijn hoofd. Vloog hij boven het water, had hij kunnen nadenken: hij zakte in waterputten, dieper dan zijn bodemloze nachten; hij verdwaalde in grotten…

De jongen, Kind nog zonder verleden, Denkt vader God te zijn, Zonnetje altijd schijnt, Beren altijd uit de weg geruimd Toekomst lijkt ’n eeuwig heden, Verdriet door moeder weggekust, Pijn in ’n oogwenk weggetoverd, De hele wereld in één oogopslag, Zijn bedachte wereldbeeld, Waar bergen tot de hemel reiken, In badkuip oceanen oversteken…

Ik leerde, niet op school wat een aangenaam leven is voor mij; dat was stap 1 En nu verder, want ik weet dat de dagen saai kunnen zijn wanneer ik me ontspan en geniet Dus, stap 2 Ik zoek geluk ik wil iets doen waar ik goed in ben en waar anderen wat aan hebben Ik wil leven als een goede geest van vlees en bloed Maar zonder stappen…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

Ik reed heel snel maar kwam toch nergens aan want zelfs mijn haast besloot vandaag te gaan staan de weg zei Rustig, en deed zelf ook mee Mijn fiets ging sneller maar mijn doel zei nee de tijd struikelde over zijn eigen ik mijn klok kreeg plotseling een identiteitsklik ik lachte stopte keek het was oké ik was te vroeg voor later…

Gij mergelende dronkaards wáárheen voert uw weg? Uw huid bespant uw jukbeen elke dag weer strakker. 'k Las wél dat Bacchus was een joviale knaap belust op dans en zang, maar toch geen wreed tiran, een makker, en geen kwelgeest. Ik denk aan U o mergelende dronkaards die uw lach te vroeg verleerd hebt en wier vlees, door…

Troost u, want was ik in Holland gebleven, 't Verlangen naar dit Land liet mij geen rust. In onrust geboren, word ik gedreven Tot waar de Dood mij kust. -------------------------------- uit: Kwatrijnen (1924)…

Nu zelfs Amalia en Maxima de Nederlandse krijgsmacht gaan versterken, begint mijn burgerplichtsgevoel te werken, ik denk: ‘Je maintiendrai! Pro patria!’ Al ben ik enkel dichtkunstspecialist, ik meld me als reservereservist!…

rijdend in het spel van deelname schuift de ruimte door zichzelve geruis is slechts een gedachte die de richting imiteert wij bewegen als een stam van lijnen dooraderd met doelen en verdwalen, vormen die elkaar dragen zonder te weten wie het draagt het spel speelt zichzelf bewustzijn hangt erin, zoals mogelijk in leegte…

Het Kampioenschap van 1959 Om nooit te vergeten Alle Spartanen weten hoe ze heten Tinus Bosselaar Ad Verhoeven Hans de Koning Piet de Vries Andries van Dijk Tonny van Ede en vele anderen Het waren legendarische namen Die het Kampioenschap toen binnen gingen halen Het Kampioenschap van 1959 En het feest in de Rivièrahal Want ooit komt…

daags na Valentijn vind ik het nog steeds prettig dat hij verwittigt voor altijd en immer de mijne te zijn zo’n truttig berenkaartje of een bos chemische bloemen kunnen mij gestolen worden maar zijn oprechte woorden die wil ik horen die wil ik voelen die wil ik zien op een plek als deze waar ik vrijwel dagelijks de kans krijg ze te lezen…

Majestueus en rijzig, de walnoot boom met groeven in zijn bast en hier en daar een vlekje. De walnoot, niet geschrompeld, in de herfst gegroeid. Het water passeert vaker en ergens zit een plekje De tijd knaagt voorbij, gaat de walnoot voor de bijl? Terwijl de boom blijft staan. Trots maar licht gebogen. In zijn schaduw een echo zonder…

Aan de oppervlakte blijven‐— dat was mijn drijfvermogen niet omdat ik licht was maar omdat de diepte mij kende ik leerde ademen alsof het een besluit was leerde wachten in het water dat geen vragen stelde en toch alles onthield na de duik was ik niet verbaasd over de onbewuste ziel die opdook maar ook over de rust waarmee zij mij hield…

Hoe het leven toen was in de eenentwintigste eeuw zal wel een raadsel blijven De bronnen zijn drijfzand: onduidelijk, tegenstrijdig en psychologisch niet uit te leggen Het meeste is verloren gegaan bij bezuinigingen, onnadenkend of omdat het overbodig leek Een deel schijnt met opzet vernietigd te zijn, en wat er rest is egotripperij…

Liever had ik dat het heelal niet had bestaan. Gewoon alleen de aarde was genoeg geweest In die onmetelijke ruimte ben ik verdwenen voor ik heb bestaan. Tijdloze huiver zo veel zo groot zo onbegrijpelijk. Geef mij de hemel en de hel het vagevuur mag blijven voor de vragen.…

strijk tegen haren, in weerwil en over hoornige huid leg stil en zeg voort sta op, droom, vergeef en blijf liggen blijf liggend liggen zonder te weerhouden tast door zonder te schaden sta daarna nogmaals op nu met vaste hand en opgeheven hoofd herhaal dit zonodig zonder in herhaling te vallen…

Het geheim van de dichter mag niemand zien. Hij schrijft met onzichtbare inkt. Maar als je goed leest dan ontdek je misschien dat er tussen de regels iets zingt. Het geheim van de dichter is niet zo groot. Hij verstopt het gewoon waar hij wil. Het vliegt als een vogel of vaart als een boot maar houdt zich verschrikkelijk stil. Het geheim…

‘Het land is er plat en het volk is er stijf,’ Zo spreken van Holland de vreemden; ‘De kunst en natuur hebben weinig om 't lijf; Men ziet er geen bergen of beemden. De mensen - ze sluiten zich op in hun kluis, En stoppen 't fortuin in de kisten; De vreugd van het leven - ze hoort er niet thuis, Verveling verjaagt de toeristen.’ -…

De griep heeft deze week weer toegeslagen We slepen ons naar huisarts of drogist Een dure volksgezondheidsspecialist Beantwoordde bij Nieuwsuur nog wat vragen En hoeveel mensen naar de dokter moesten? Die cijfers wist hij vlotjes op te hoesten…

De weg was lang en bochtig, ‘t Wegdek hobbelig en vochtig, De schoenzolen gesleten, De knieën moe en versleten. Na deez weg vindt één van ’t paar, Het einde in een baar. Na hun seksueel actief leven, Is d’ander daar nog niet mee klaar. Dat vindt men ongepast, Vormt voor d’achterblijver ’n last, Die voor ’t oog verborgen is, Maar achterblijvers…