Alle inzendingen

Ik merk dat de woorden harder worden Maar mijn ziel zachter wil zijn Voor iedereen zorgen doet soms pijn Maar ik wil niet alleen dit dragen Het voelt soms zwaar Kan de pijn van de ander niet wegdragen Ik wil het gewoon laten zijn Ik hoop dat dit ook verdwijnt En dat ik dan een keer wakker word Met hem, die man die naast mij ligt En dat ik…

De olijke gans, die dikwijls tevoorschijn komt in de verhalen van Tom Poes en heer Bommel weet steeds een baan te vinden. Roeiende veerman. Genoeg geweest? Iets anders? Verkoper van ijs of groente, warme hapjes... Alles voor een klein tijdje. De grappenmaker kan door lollige domheid snel een werkgever krijgen, met veel genoegen…

De Boeken Presentatie van Ouddorp Het Boek De 40 Gedichten van Danny van Strien gepresenteerd De eerste druk uitverkocht Je was het nog niet verleerd Bij het ene boek in Eigen Beheer is het gebleven Je verkocht het op de Zuid Hollandse Eilanden en de Regio Rijnmond Want daar kende ze je teksten bij het leven De Boeken Presentatie van Ouddorp…

De bosuil verscheurde de kermende kuikens van de torenvalk om ze snel op te vreten De harteloze hermelijn beet bliksemsnel alle jongen door om ze daarna een voor een te verslinden De graspieper verloor zijn kroost aan een brutale boommarter de dichter voelde de oneindige droefheid van wat het soms betekent om mens te zijn…

"Hé kijk! Er zijn weer nieuwe campinggasten, Ze komen naast ons in een grote tent. Wacht eerst maar af, totdat je ze wat kent, 't Is beter om nog even af te tasten. Die van hiervóór - ze hielden zich eerst schuil -, Begonnen patsboem over partnerruil."…

Ik luister ik luister altijd wat ik hoor is niet wat jij zegt maar wat ik zeg tussen jouw woorden hoor ik mezelf terug en wat ik daar hoor geeft mij meer terug dan jij ooit hebt gezegd niet omdat jij niet spreekt maar omdat wat ik hoor door mij heen een andere betekenis krijgt alsof ieder woord ergens aankomt waar…

In een stille wagon Is het druk Mijn aanwezigheid is aanwezig Zonder oordeel Met muziek in mijn oor Weet ik dat ik de rest afsluit Maar is dat aangeleerd of wetende afwezigheid Tonen in mijn oor zijn soms druk soms rustig Zijn we nog sociaal of sluiten we daar juist vooraf Misschien zijn we net al als koeien Kauwend in de wei Niet weten…

Het was gisteren mijn dag Dat ik de zonzijde echt zag Vrolijk spelend ging ik los Als een jonge hond in het bos Ik wilde vaak, ik wilde veel Groot geluk dat was mijn deel Was energiek, ging uit mijn bol Zelfs een rotklus gaf mij lol Zorgen gingen aan de kant Ik woonde in een prachtig land De olifant die werd een mug Die sla ik plat,…

Wind draagt je naam tussen bladeren en stilte ik luister nog steeds Waarom hoor ik je voetsporen niet meer, alsof ze te vroeg oplosten in de stilte, terwijl ik nog altijd luister naar wat achterblijft in de ruimte tussen herinnering en gemis. Wanneer een deur zich sloot, voelde ik elders ruimte, een opening waar creativiteit zacht kon…

dit is niet tijdelijk evenmin voorwaardelijk klinkt als uiteenzetting halverwege aan te treffen we bevinden ons in bewoonbaar gebied op gepaste afstand van eerdaags vertrek van lichtjaren ontdaan in directe nabijheid zelfs in onbepaalde mate recht voor onze neus volstrekt feitelijk; staande op grond die aarde ademt…

Mijn ogen dwalen over haar zijn, Strijken langs haar lippen, Om dan haar borsten te strelen, Op weg naar haar diepste wezen. Er aangekomen hen voeren Naar een waarlijk hof van Eden, Waar ’t zalig is vertoeven, Tot ’t eind der tijden willen zijn.…

Wat willen mensen van elkaar VEEL! wat willen mensen met elkaar WEINIG!!…

Over koetjes en kalfjes praten en de vergankelijkheid in een oase met koffiekoeken een uitje vangen van 's morgens tot valavond…

Ik slaap goed, ik sport en ik eet gezond, ik kan alles doen wat ik wil, mijn lichaam werkt ik ga maar door, ik kan zonder pauzes /Doe het andersom/, zegt de lerares /Gedachten kunnen veel maar het zijn spoken die boven het leven staan Ze kennen geen dood en kijken over het lijden heen/ Was dat maar zo dan zat ik hier niet zo ongemakkelijk…

weet je wat ik had bedacht mijn lief het snoeien van jouw liefde het plukken van je schroom, de zachte dadels in je ogenschijn en de klanken waaraan je bent getafeld meewarig voor alles die jou als een stalen frame in een ogenschijnlijke jargon van mededogen bezien daar zou ik iets van willen snoepen het verheerlijken in de geste…

waakzame zwanen in witte gewaden laten de jongen samen begaan, hebben gevaren reeds in de gaten, geven de vaart en het rustpunt aan…

Strijk en zet komt hij om negen uur betreedt de loper tot de toegangsdeur alwaar het sleutelgat hem welkom heet en rinkelende schellen zijn entree kenbaar maken en hij op het marmer der hoge lichte lange smalle gang zijn passen zet tot daar waar het kantoor zich tot geruststelling van zijn gemoed nog onveranderd in dezelfde staat bevindt…

Wat ontkiemt steekt zijn kop op: de lissen, verwarring, het diepe. Een dag zaait zich uit, dikt zich in, plooit zich open. We zetten ons schrap tegen de onrust, maar de liefde rust niet, laat niet betijen. De liefde drijft boven, barst van het blad, het is niet te stoppen. Overal scheuten en botten en kroos. Waarom wil je wieden wat er zich…

De dagen van de zomer zijn getogen De jeugdpracht van de blâren vergaan, Hun gouden tover is nog troost voor de ogen Maar weldra zullen naakt de bomen staan. Hoe is op deze dag mijn hart bewogen, Dat mart in ’t bos en wil er niet vandaan, Het weet de pracht dier zuilengang en bogen En uchtendlucht aan ’t einde van de laan. Nog is de droom…

Strelen over warme dijen handen uitgestrekt onherkenbare vergezichten naamloze woorden heupen die dragen beelden van beminnen zoenen buiten het zicht de navelstreng doorgeknipt de liefde in een zucht…

klein prinsje in je mooie pak al sabbelend, nadenkend, je handje om mijn vinger heen, leef je nu voor mama alleen, al is de toekomst wenkend Ochtendgloren in nevelwit, horizonlicht van pril begin, ik dank en zing en smeek en lach en houd mijn adem in…

Je probeert ergens voor de duidelijkheid jouw volle aandacht op te richten een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in want de marmeren schouders zijn van een dode vriend en de afgebroken…

(Wees gegroet, voorbijganger!) Wij laten haar nog even persisteren in dubio van wankel evenwicht positioneel is zij nu uit het zicht verdwenen, doch de limes zal ons leren of en zo ja wanneer de kansen keren dat zij meer ziet op gele kleitabletten dan weer zo'n roomse keizer in portretten en dit weer transformeren tot gedicht waar…

Op het tuinpaadje beleeft een slakkenechtpaar zijn liefdesleven. Gauw die diertjes oppakken, tussen planten neerzetten!…

Liefde en haat, vreugde en verdriet, Tederheid en wreedheid, Altruïsme en afgunst, is wat je Wereldwijd overal ziet. Maar het is niet gelijk verdeeld, Je kan het nergens kopen, Het kost allemaal niets, en toch Sommigen zijn gelukkig, En anderen helemaal niet. Welzijn is niet met de dommen, Juist de slimmen en vooral de sluwen Díe hebben…

onze vergane schepen misthoorns loeiden in hun laatste nacht onze schepen die nu het licht bevaren en in zonlicht schitterend vergaan…

de straat is weer ontmaagd door zacht sproeiend regenwater hitte en klamme onzichtbare zuchten hielden het voetbed en klinkers, gehuld in stoffig zand en ook mijn duffe geest lang gevuld met vragende uitzichtloze vluchten, ieder op eigen wijze, zo men de behoeftigheid zelf leest . ik zie ook hoe de vruchtjes aan takken druppeltjes…

Ik lig wakker, wil niet fantaseren niet dromen van jou niet dromen dat mijn gedachten zich in de materie binden aan een intiem dichtbij passerend stukje van jou niet belemmerd door sociale schotten maar passerend door een membraan en dat er dan ook iets van jou in mij komt niet in mijn verbeelding maar in mij, iets voelbaars…

heerlijk lezend op het balkon -mandje van luchtballon -tussen aarde en zon laat onverwacht een kille wind wat wolken binnen drijven kon terug zon, wees sterk, overwin, laat mij nu niet in de kou moeten blijven…

De volle maan sneeuwt over 't land krijtwitte stralen.... Leg thans uw handje in mijn hand, kom samen dwalen. Langs 't beekje loopt het liefste pad: het lover suist er, 't water spat en blinkt in 't duister.... Sta even stil..., een enkle stond! - Ik zoen uw ogen, wangen, mond..., maar wilt gij spreken, - fluister, fluister! Wat ligt…