Alle inzendingen

Vlinder op een blad de morgen houdt haar adem alleen dauw en licht Het moment waarop een kopje warm tegen mijn handen leunt, terwijl de ochtend zich ontvouwt in een heldere rust en de eerste stilte iets in mij aanraakt zonder een enkel woord. De geur van een kiwi na het opensnijden, koel en zuiver in de kamer, terwijl buiten een merel…

De vijver bewaart licht tussen oude bomen stilte wortelt diep Tussen bloemen ontvouwt zich een taal die ouder is dan woorden. Kleuren ontsluiten een wereld waarin verwondering zacht neerdaalt en mijn hart leert luisteren naar wat stil wil blijven. Onder kronen van bomen verliest de tijd haar haast. Ritselende bladeren en tere vogelgeluiden…

Hij is een dromer, papa Hij is jouw jongere ik Jullie willen rondtrekken Jullie willen steeds weer nieuwe valleien nieuwe uitzichten Waarom willen jullie weg? Waarom is het niet hier jullie Beloofde Land jullie grazige weiden? Hij is een dromer, papa Hij is zelf een fantoom ....Ik volgde hem het veld in ....Ik worstelde met…

Waar de rails het landschap hadden verlaten waar ijle mist de stilte droeg, liep het kind blootsvoets, ontkoppelde spoorstaven omhulden het licht van voetstappen, alsof het ijzer zich herinnerde hoe het ooit zong, en elke stap een zachte ontwrichting langs roest die glansde als een oude belofte welke nooit…

Wat is het goed aan 't hart van zacht verliefd te zijn, zijn luimen naar een verre' of naêre lach te meten, en, te elken avond weer het kommer-brood gegeten, weer blij te mogen rijze' in iedre morgen-schijn, deed nieuwe liefde-lach het oude leed vergeten. Ik weet niet wat geluk is; maar uw schoon gelaat is kalm, en maakt me blijde, en doet…

Het is de kunst om mij in afgepaste mate en op de juiste toon tot u te richten; maar dat lukt mij in de regel nauwelijks. Begint het in mijn bast te klinken, hoed u: duizend bronzen klokken donderen mijn gram over het grasveld uit, gericht op u - onschuldige bezoeker. Brombast. Breektaal. Briesklank. Over wat aan het hier ruim tentoongestelde…

Frans Timmermans deed weer eens van zich spreken De nazi-Jood...de Holocaust failliet Klinkt dat niet als een rasantisemiet Welnee...de ouderdom komt met gebreken Een witte oude man en zijn verhalen "Naar achteren"...het liefst in zeven talen…

Waar langgerekte plantages uitgestrekte bosschages ruisen als een prélude à l'après-midi een reeboksater die als volleerde balletdanser over kali's van modder en drijfzand springt staat een mandoer die hem dubbelkoppige Ianus, opwacht en tot bedaren dwingt als achter hem over de brug een koor van sirenen als karyatiden het klaaglied…

de halte plaats herbergt voorttrekkende wielen, schoenen en overmaatse jassen - rugzakken vol gestouwd met kluwen ergernissen peuken en afgematte matrassen fragmenten van uitgeholde gedachten van een in vorm gegoten persona die het wachtgeld aan een willekeurig gekozen passant heeft geschonken dubbele glazen wijn weerspiegelen de bitterkoekjes…

Waarschijnlijk was hij vinoloog, die dief Van vierenveertig peperdure flessen. “Gefundenes” en toegeëigend Fressen, En exclusiever nog dan exclusief. Gebotteld -uiteraard- in een Chateau: De allernieuwste glühwein uit Bordeaux !!…

de bezigheid van het voortbewegen trekt diepe sporen in de bedding van een volgzame kalender welke dag wordt het vandaag hebben alle dagen namen zodat we weten van hoe en wanneer wat als alle muren op elkaar lijken weten we dan nog waar we zijn zonder te hoeven vragen om over het tijdstip maar te zwijgen en alle vruchten die nog nadragen…

Aan tafel schuift een zin als een stoel over een houten vloer. Iemand legt woorden neer, niet om iets te bewaren, maar om de lege plek tussen twee ademhalingen dicht te timmeren. Aan de overkant knikt een gezicht op de juiste momenten. De ogen staan open als ramen waarin niemand verschijnt. Buiten trekt een merel één heldere…

O duivelse vlam! Gij hebt uw gram in onnavolgbaar voortijlende labyrinthische tijgersluipgang in de krochten van uw diabolische brein  in midzomernachtsdroom door een volle maan getoucheerd op waarlijk onbedaarlijke wijze ongekend laten laaien  in de contreien van Cervantes' Man van La Mancha waar een woedende brand…

Met vreugde bezield schrijf ik gedichten tot eer van Onze Lieve Heer de woorden uit mijn pen zijn steeds lovend bedoeld maar misschien kan ofschoon vol goede wil enige vrije uitdrukking beledigend overkomen bij lezers of God zelfs O Hemelse Vader hoe het spel tussen gedachten en inkt mag wezen bestrooit U het met Uw genade zonder…

Ballast of logboek, betekenissen of afval, alles van mij dat ik bewaard heb omdat ik niet weet wat ik wil houden, elke dag ben ik bezig te leven en laat ik het maar rusten Al mijn spullen heb ik uit de weg gezet de boeken die ik nooit opnieuw zal lezen de oude fotos, de kleurpotloden een stoel en prachtige puzzels alles van mij dat voorbijgegaan…

Avondlucht ademt een tapijt van witte wolken stilte kijkt mee De lucht spreidt boven mij een dun veld van lichte vlokjes. Tussen blauw en stilte beweegt een zachte stroom die traag iets in mij opent, alsof de dag zich van binnen ontvouwt. Hoog boven mijn schouders drijft het patroon in gelijkmatige lijnen. De warmte blijft onder dit weefsel…

De geest is uit de fles, En ja, dan is de beer los, Is er geen houden meer aan, Staat de doos van Pandora Wijd en wijdopen. Waar moet dit heen, En ja, hoe zal het gaan, Breekt armageddon aan, En staat de dag des oordeels Reeds voor de deur, Zal Gods toorn ons treffen? Want dan, ja dan helpt zelfs daar Geen lieve moedertje aan, Dan…

Als de volle maan geen rol meer speelt in het bewustzijn van een nachtverdichter dé bloeiwijzer der strijd om verveling voor wie tijd een grootse oplichter is en iele stemmen der generaties geen zicht meer hebben willen op sagen of mythen, fabels, kennisinflatie negeren bij antwoorden én vragen wanneer het doek valt, de sluizen sluiten…

Reading: schrei niet, hier is het wreed gebouw Waar een dichter in den tredmolen liep, Dorst leed, honger, op een plankenbed sliep, Teedre handen stuk trok aan 't geteerd touw. In een tredmolen: loop, dat niet de grond Uw voeten breekt, die onder uw voet wijkt; Kramp vast uw handen, als uw kracht bezwijkt Slaan wentlende treden uw voeten wond…

Als ze echt niet besteld zijn, de toetjes en aperitiefjes bij de obers die god-weet willekeurig maar wat serveren aan delicate thema's en argumenten rosé, als men bij zoveel opgediste zinnetjes en met zoveel omhaal van woorden verliefdheid opnieuw niet leven kan, vang dan een jonge spreeuw - fladderend verdwaald bij de ruit, vouw je handen…

In rijen stonden kastanjes, appels in manden, aan verdrogende oevers modder zoog de wielen vast – de wachter zweeg met beide monden. Minerva ontving van Ceres haar oogst, waar schuiten scheefgetrokken lagen in slib – zij brak het gerimpelde brood en legde een dam; hier sloeg de wachter vier ogen neer. Jupiters toorn vuurde bliksemschichten…

Ontsomber mijn landschap breek mijn populieren af die gedenknaalden zijn van een onvoltooid verleden Novemberschemering Of vrijpostige ochtendnevelslierten die mijn aandacht afbreken en verbuigen totdat er niets anders overblijft dan iets wat je rauw zou kunnen noemen Dat je alleen nog wilt uitspugen Tussen alles wat hier gilt in…

Dagelijks struin ik door dit park van woorden waarvan de meeste bedjes netjes aangeharkt staan in voorspelbare rijtjes, alle basisgeuren en -kleuren, tot in den treure herhaald. Vaak zijn er verlepte exemplaren en vale stinkende opgekomen, of, om ondoorgrondelijke redenen door de plantsoenendienst geplant in de nacht. Hier wordt niet gesnoeid…

krakend in tijd ten onder gaan maar in onze woorden in onze eeuwen van traag geleefde tederheid samen blijven voortbestaan of zijn wij elkaars dromen hebben wij ooit bestaan…

bij zonsondergang werden de ramen zo roze als bloemen totdat de zon de hemel verliet om middernacht waren ze zo zwart als inkt toen de dichter zijn vragen losliet de vergeefse verplaatsing van letters van tafel naar inktbak een gedicht dat niet werd gebouwd hoe schep je taal als zoveel verschillende woorden hetzelfde betekenen?…

het is hier weids maar niet wijdvallend binnen grenzen kleurt deze achtergrond anders dan voorheen een toebehoren, onvervreemdbaar maar niet ondeelbaar kijk, daar loopt een wandelaar nog net binnen zichtruimte zolang gebroken adem binnen alle perken blijft is het hier goed toeven zelfs met gestrekt been, warempel…

Aan het einde van mijn pad zie ik dat ik de architect was van mijn eigen lot — niet de wind die stuurde, maar de hand die tekende. Lijn voor lijn, soms in het donker, tastend naar een vorm die zich pas prijsgaf toen ik hem al bouwde. Was er een plan? Of ontstond de vorm in het lopen zelf, zoals rivieren geen kaart volgen maar er een achterlaten…

Hij zocht in het wilde weg, Hij vond niet hetgeen hij zocht, Dat was natuurlijk geen wonder En evenmin domme pech. Een goede vriend ried hem aan Doelgericht te gaan zoeken, Volgens een duidelijk plan, Hetgeen hem na wat zwoegen Lukte, én met beoogd succes, Hij kan nu op z’n lauweren rusten, Heeft eindelijk wat hij zocht, Geniet ervan…

wat wil je werkelijk bij mij, van mij, wat wil je dat ik zie wat jij nog ziet, alsof ergens in jouw herinnering een versie van mij is achtergebleven vergeet niet- ik ben niet degene die daar bleef staan misschien droom je nog altijd van haar, terwijl ik allang verder ben gegaan.…

Hoe groot of klein het ook is Een ieder hond is Voor de mens vertrouwd Het kijkt je aan Geeft je een lik Kruipt dicht tegen je aan Zo laat ie weten dat Ie van je houdt Een hond voelt jouw Angsten zorgen en pijn Een hond zal je nooit veroordelen Een hond groot of klein Zal zonder enige twijfel De betrouwbaarste vriend van de mens zijn…