Alle inzendingen

Kijk naar boven Oogjes toe Je protesteert Maar probeert Want je hoort De stralen naderen Telkens spannend Het afspoelen Van je hoofdje Flink zo Het is gedaan Nog onzeker Je de oogjes opent Ja, alles is nog daar Dan neem je Het bootje En duwt het Met al je kracht Onder water…

Die avond vertrok een auto richting snelweg en de honden blaften niet het dashbordvak was leeg op een kaart van west-europa na een pak tissues een aangebroken rol pepermunt er woedde koude oorlog in mijn hoofd we reden zwaar weer tegemoet tegenliggers voerden groot licht in de verte wij naderden de interzone niemandsland het…

Grau, theurer Freund, ist alle Theorie Und grün des Lebens goldner Baum. Goethes’ Faust Zeg mij waarom, ô Vrienden, wilt ge uw brein Met allerhande dromerij bevrachten? Is de geschapene wereld u te klein, Dat ge immer ijlt naar ’t rijke der gedachten? Is al ‘t genot dat de aarde bieden kan Te zouteloos, te smaakloos u, mijn Vrienden? Waant…

Na acht golven, steeds hoger gespannen ontstaat de negende golf met immense kracht de allerhoogste, uit jongere zusters geboren als laatste slagveld dat alles mag bekoren Het water buldert woedend boven de wind sopranen zingen een stevig zeemanslied vastberaden omdat geen mens wederliet nemend alles mee, al wat ons ooit gegeven Haar armen…

Ruud Gullit ziet het zitten met oranje Met Memphis en Van Dijk in het verschiet Zijn ze voor hem zeker een favoriet Ontkurk alvast uw beste fles champagne Ik vind het iets teveel een goednieuwsshow Hij slikt vast bovenmatig Vitaepro…

Achter de dichter staat deze waargenomen wereld van blazende zwanen, openslaande deuren, zo’n hemel die niet opbeuren wil ingedroogde beeksluizen, de neerbuigende hengstenhalzen, het grote rode mierenbal de bever buiten het dal, de uiterste waarde stronken, gebroken modder, opvliegende eenden, gekwetter, zwart-witte koeten die drijven…

ik ruim de dingen op in het huis waar alles en niets veranderd is de stilte waarin we elkaar niet horen in de onberekenbare nacht bomen rukken aan hun wortels alsof ze zich los van de aarde willen maken ik ruim de dingen op alles en niets verandert de dood blies ons dood…

Muurbloem is geen bloem zij is schaduw achter rozen op vergeeld behang in vaalbruin beige krijgt zij weinig water geen uitbundige regenbui klagen is uit den boze haar hart mag geen emotie tonen daarom zijn rode stampers ongepast gele pluizigheid als den doden Muurbloem mag niet praten zich nergens over uitlaten over grond kruipen niet…

Een eigentijdse parafrase op Epode 7 van Horatius * Moordenaars, waar ren je heen en waarom grijp je naar je zwaard dat weggeborgen lag? Is over land en zee dan nog te weinig bloed gevloeid? Straks wordt de wens der Meden nog vervuld wanneer de staat door eigen hand en toedoen aan haar einde komt Geen roofdier dat zich zo gedraagt…

Wat ondernemend Haren onderneemt: Men zet je bij de wijnloop aan tot zuipen, Zodat je op het eind naar huis moet kruipen. Maar ONDERNEMEND HAREN klinkt dan vreemd. “INNEMEND HAREN” is hier meer correct, En uiteraard zolang de voorraad strekt.…

soms geraakt mijn rede uit het zicht en is dan op een levendige verwarring gericht ik ben dan door een subject verlicht en wordt mijn ademen al schrijvend een gedicht als ik wakker word, na verloop van tijd ben ik toch dankbaar dat mijn ziel is verleid en draag in vrede dit gevoel mee naar de eeuwigheid; ik spreek over houden van, niet van…

Opeens is het kind er Wij staan niet eens verbaasd Het zindert in de rondrentuin Het vliegt aan door een waterslang Het danst in het eenzame bos Wij zetten het op de kaart Nestelen het in ons hart Het zingt van de zee Het slaapt met de wind Merel van mos Herinnering van wintersneeuw Als de vissen onder de waterspiegel Ze schieten weg…

Aan het somberen over ouderdom en mankementen terwijl ik mos weghak van het tuinpaadje. Zwaar werk voor een 84-jarige, daar niet van. Een zoon stuurt een bericht: 'Geniet van de mooie lentedag!' Terstond gaan mijn ogen en oren open. Ik zie het zomerhuis in de lente, een maarts viooltje in de wei. Ik hoor het ti-tu-ti-tu van de koolmezen…

Zo komen de meisjes samen zes over land en ze stappen een voor een op de vlonder. Niet hangend aan een waslijn maar als danseressen aan een bar de rokken niet doorzichtig licht in de wind boven stromend water kijkend naar het land. Ze zijn niet even groot, muzieknoten op een balk, misschien zijn ze aan het zingen. Eén meisje wijst met…

Mijn vrienden leven als buren een seconde van mij vandaan Ik kan zien of ze thuis zijn in de Wije Nik dat aankoekende weefsel van wisselende hoop dat drama van ons leven als een behendigheidsspel: ik ben ik en ik is wij, een wereld vol bruggen tussen soortgenoten Maar de wegen raken in verval Over fysieke grenzen heen reizen we…

De vlinderstruik staat in volle bloei, vlinders dartelen in het rond. De zon schijnt verblindend fel, de bladeren lichten blinkend op. De zomer zomert als een carrousel, draait en draait maar door. De winter is nog eindeloos ver ver achter de zomerhorizon.…

De avond valt. Bossen slikken licht. Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen. Bomen flitsen langs als geesten in de schemering. Geen pauzes, geen remmen. Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt. Excuses voor de muren die ik achterlaat, voor de brokstukken van wie ik was. Ik wil vallen. Een klap die alles stopt.…

Alles is een wonder, het begint al in de trilling van het licht, in het zachte kantelen van een wereld die haar schaduw verlegt. Werelden draaien als zaden in de wind, honderd miljoen in een zwijgende dans, elk een vonk, een fluistering, een ademtocht van sterrenstof. De dieren bewegen als gedachten die niemand ooit hardop zei,…

Hoe zal het blonde kindje zijn met neusje fijn en oortjes fijn en zachte haartjes als satijn? Hoe zal het blonde kindje zijn met oogjes blauw als morgendauw En rode lipjes als karmijn? Hoe zal het blonde kindje zijn met lidjes rond, en lachgezond en lonkend lachend zonder grijn? ------------------------------------------ uit: Voor '…

Zo vaak als nodig is, zeg ik nee. Zeg ik nee. Nee. Het besluit is gevallen, het valt, het blijft vallen, en gelijk het valt, zo val ik. Wij vallen diep, mijn besluit en ik, maar wij vallen samen. Wij zoeken het ravijn, en van klimmen is voorlopig geen sprake. Op de bodem van het ravijn groeien wonderlijke bloedbloemen. --------…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde.…

In een flink Fries dorp vinden veel mensen hun weg naar nieuw werkgebouw. Talloze handen maken scheergerei, dat leeft dankzij stroomdraden. Deze werktuigjes van zoemend ronddraaien en snijden reizend voort. Ze verspreiden zich door heel Nederland, zoeken over de wereld. Grote bedragen vliegen voldaan op stormwind naar hun…

Ze schrijft volgroeide tekeningen op het roze behang van mijn achterdocht als wrede tatoeages op de kwetsbare huid van de rug die mijn zakjes moet dragen Ze maakt me zwart, maar ik blijf witte maagd in mijn gedachtenoceaan zwemmen tussen nodeloze woorden. Waarom? Vraag ik me af terwijl ik lees hoe groot haar leed is Waarom wil zij mijn…

Nog groene sprinkhaan op open paardenbloem zacht de wind houdt zich stil Ochtend komt aan in stilte die nog ademt, licht dat zich uitspreidt over zachte grond, alles lijkt even te wachten zonder haast, alsof de wereld zichzelf weer wil voelen. Een sprinkhaan rust op een open bloem, klein aanwezig in het gewichtloze nu, zonder drang om…

Het vreemdste wezen dat ik ken is wel de mens in mijn ogen alhoewel ik er zelf ook één ben al heb ik moeite elk te gedogen. In hun aart zijn ze niet zo slecht ook ikzelf maak wel een slipper 't gaat niet altijd krom, ook wel eens recht niet elke roeiboot is een klipper. Is de ene mens goedheid in eigen persoon de ander zou je op willen…

Diep in de oceaan Waar zij woont onder golven Spreekt zij met de bries haar eigen woorden De zeeman zijn gemoed geroerd Zij is de schoonheid zelf En laat een spoor na Waar de zeelieden dan ook Zij zingen tot haar hun liederlijk gebed En als de avond valt - Maar nee, zij geeft zichzelf nooit feil Wordt in het rijk der Goden Dag na dag herboren…

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stilte opnieuw kan kiezen geen tranen die zich…

In dat ene ijzer vastgeklonken aan de muur valt alle pijn niet ondersteboven gebroken in vrijheid zocht ze mijn hand waar in de vroege ochtend zij de mooiste zon zag komen de vogels harder floten dan gras dansen kon…

Tussen veld en kust begon hij klein, een schommelkind in zonneschijn. Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht, haar hand die blijft, niet duwend, niet trekkend, maar aanwezig in de boog. Aan de andere kant: stilte die niet wacht. En ergens daaronder geen plank, geen bodem, alleen terugval in de lucht. Sinds mijn kindertijd datzelfde…

Ik wil niet mooi schrijven over het ongemak van zijn leven en het succes van zijn plannen om daar een eind aan te maken Het is verschrikkelijk Voor mij klopt het niet Voor mij had het anders gemoeten Samen, op de een of andere manier Ik herken hem soms in een voorbijganger die mij ontglipt Zelfs als ik meteen op hem af spring en een kus…