Alle inzendingen

Een minderheidskabinet van 66 zetels zoekt meerderheden in de Kamers boven de 75 nou die is makkelijk te vinden want iedereen moet plassen en poepen, winden of te wel pissen, schijten, floepen laten ze(we) het dan als eerste hebben over het kleine kamertje over het kleine kamertje, wat iedereen moet gebruiken voor het poepen, plassen, winden…

Er is geen antwoord op de lethargie die uit jouw schizofrene verveling straalt in de verwarde melodie van het zwijgen dappere nieuwsgierige Kolibrie je bent op zoek naar verse nectar in het diepe hart van een zoete bloem jezelf als centrum van de wereld in het schimmentheater van gisteren door uitgewoonde droomavonturen het dwangmatig…

- Herakles bij Atlas (dl. 1) - Luister Atlas, ouwe makker ik moet je wat vertellen jij draagt dan wel voor straf die hele aardbol op je nek maar ik was ook de minste niet al in de wieg had ik geen weet van al m'n onvermoede krachten in mijn jonge jaren wurgde ik met speels gemak de grootste slangen ik was een echte robbedoes een schobbejak…

Storm raast door het raam ik sluit mijn ogen heel zacht adem brengt de rust De wereld dondert door de open ramen, een storm van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert. In deze leegte hoor ik pas fijne nuances, het fluisterende suizen van mijn eigen bloed. Niet langer…

God schiep eerst de aarde, later de mens naar zijn evenbeeld. Wij lijken dus op God. De mens is van nature goed maar neigt naar `t kwade. Zo sprak een medebewoner met overtuiging tot mij. Ik luister overal naar. Soms grappig of totaal niet. Dagenlang, wekenlang somber. Maar ik liep dus door het bos. Mijn gedachten dwarrelden op de aarde…

‘t Winterde toen zij naar buiten schreden. De blauwe vreugdekoepel, bloemengeur en vogelzang zouden hen begeleiden, stappend naar het einde, de laatste deur. De bruid, zijn witte maagd, ongerept als boomsneeuw in de morgen reikte haar slanke meisjeshand tot gewijde overgave, volmaakt akkoord voor hun vliegdans van dolle vogels, opdat hij…

wanneer ik de halve waarheid spreek is dat nog geen leugen enkel als ik niet zou deugen geraakt mijn geloofwaardigheid week als mijn geheugen hapert zo nu en dan is daarvoor niet altijd één enkele reden soms ben ik blij dat ik vergeetachtig ben, heb zo minder aan het verleden geleden ik kan me nauwelijks nog achter rook verschuilen en zie…

Vier astronauten gaan straks naar de maan, De Orion, gereed om te lanceren, Zal even rond het hemellichaam scheren, Als testje om er later op te staan. Geen ‘giant leap’, maar slechts een kleine schrede; Dit kón toch al zo’n vijftig jaar geleden?…

Zoveel vuren branden wereldwijd die ik alle helaas niet kan doven mij ontbreekt die vaardigheid maar je kunt mij echt geloven want wanneer ik onraad ruik ik dat luidkeels zal proclameren vooral in ’t geval van machtsmisbruik opdat ieder hopelijk zal leren hoe vuur en vlammen te beheren die door een schreeuwer zijn ontstoken als hij…

Wellicht was ik liever onzichtbaar geweest als een kangoeroekind voorgoed in de plooi van zijn springende moeder Maar zie, op een dag ben ik buiten de ring, de vliesdunne breekbare cocon getreden langs de smalle oevers van mijn naam die mij niet verlichtte maar ons verplichtte tot een spannende bedding om die ene wereld…

Wat me in de wereld opvalt is belangrijk: ontevreden gezichten op straat behalve de mannen die me onderzoekend bekijken wanneer ik hen iets vraag Zo zag ik blije mensen en veel vrouwen met een kinderwagen mijn gedachten weerspiegelen toen ik zwanger was, en zag ik borden Huis Te Koop toen we gingen trouwen Buiten zie ik beelden uit…

Gisteren was de lucht voor het eerst schoon. Geen mist, geen ruis, alleen de rauwe uren. Ik tel de dagen tot april, wanneer een metalen ring mijn vlees moet markeren: een bewijs dat ik de oorlog heb overleefd. Ik ken een plek aan de noordkant, waar de rozen zwart kleuren in het uur na de zon. Daar gaan de poorten dicht met een geluid…

Ja,het is de hoogste tijd wanneer ik mijn karretje van deur naar garage rijd de apk-aha- Daar ben je weer eens per jaar loert het grote gevaar de gevraagde vraag; rijd ik nog of rijd ik traag verder door of ga ik met mij karretje teloor dat zou mij betreuren zouden wij niet meer tot het wagenpark heuren.…

als men zich benoemd voelt tot priorin is het tegelijkertijd delen van zachte woorden soms een brug te ver. deze blijven opgesloten in besloten kring. deze dient als pantser tegen de boze wereld immers ik ben gods eigen ster; het moet wel naar mijn zin ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met ontvangende oren die weet hebben van intieme…

Ik liep door kamers waar ik mezelf vergat tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn ik droeg maskers die goed pasten tot ik merkte dat ik eronder stikte Ik zocht mezelf in anderen in hun ogen, hun dromen, hun goedkeuring maar ik vond alleen stilte en in die stilte... vond ik eindelijk mij niet perfect, niet af, maar echt En dat is genoeg…

Ik ben mijn zin kwijt, Het was de zin ik zeer omgaf, De zin, die zin aan m’n leven gaf, En zo door ’t leven leidt. Die zin is spoorloos uit zicht, Ik ben nu zeer ontzind, Want erin is vermeld, Hoe’t in m’n leven is gesteld. Mijn zoektocht heb ik gestaakt, Leef nu zonder levenstaak, Mijn leven is niets meer waard, Ik sta als zinloos op…

Je bent er nog. In deze zachte vreemde heb je op mij gewacht. De deur staat aan. Mijn lippen raken je. Ik neem de stille bewijzen waar van je bestaan. En naar de dood getekend door de jaren hervinden wij met onze ogen dicht het leven in eenvoudige gebaren. De eerste merel zingt het donker licht. De wandeling, de brug. Knotwilgen duiken…

Laat dicht de luiken; 't zonlicht dringe Niet in deez' ruimten, waar geen morgen Haar langer wacht. Ga, laat m'alleen met mijne dode. 'k Wil mèt haar zijn in d'eerste wake Van hare nacht. Ik wil de teedre woorden spreken, Die 'k nog voor haar in 't hart bewaarde; 'k Zei niet genoeg. Ik wil haar dodensponde sieren Met bloemen…

in den dwarrelenden dwaaltuin waar winden wijs en wonderwijsjes wisperen staan sneeuwklokskens stil en stout in hun groen-grijze gewaden te glinsteren zacht tegen het tierlantijnend tempeest dat dartelt en tiert in lichte lust en lach heffen zij fier hun fijne hoofdskens hoog en harten helder als hemelse hiert daar zweeft de moerasruiter mild met…

In de ogen van een kind, zo vol verwachting, schuilt soms een wereld vol angst en ontwrichting. Een woord als een dolk, geen zichtbare wonden, maar de ziel wordt geraakt, diep van binnen geschonden. Tieners verdwalen in een storm van onzekerheid, waar een fluistering hen raakt met venijn en spijt. Vriendelijke maskers, maar achter de façade…

ontwricht Ik ben niet van hier dat is zeker kan niet zeggen van waar want er zit nog verdriet het legt mij in alle luren al die tijd heb ik het geweten het is het beven om ons lot waar je dit wil lezen is mij om het even zult het niet begrijpen want het is niet aan u gericht maar ga er ook niet aan voorbij het is voor u maar een gedicht…

Op een stille ochtend komt hij even kijken. Een klein vogeltje, blauw en geel. De pimpelmees blijft niet lang, hij zit, hij kijkt, hij zingt. Zijn liedje is zacht maar het vult de lucht. Het zegt niets groots, alleen dit: de dag mag beginnen. En wanneer hij weer wegvliegt blijft er iets achter dat niet weggaat: rust, licht, een kleine glimlach.…

Als ik elke dag tegen de draad in de haren van mijn hond strijk, om weer eens de plank- mis te slaan lijkt hij op mij of ik op hem.…

Iedereen heeft zijn eigen gave in de neurotische enclave alle registers geopend het publiek vol verbazing hier is het aardse paradijs eerbiedig oud en wijs een geheim vertaald in tijd in zinnen van pijn en leed meer dan alleen gezelligheid voor oude vileine bokken geen nieuwswaardigheid hier houdt men niet van jokken en blijft de…

- CETERUM CENSEO - Overigens word ik onderhand de egotripperij van mannelijke tronies waarmee ons eerzame gewetensvolle en onvolprezen verzamelzangbundelplein voor elck wat wils (mits van voldoende niveau en staalhard kaliber en minstens tien karaats edelmetaal) wordt ontsierd, behoorlijk zat. Waren zij Adoniskopieën, borstbeelden…

Voor mijn allerliefste en zeker knappe zoon, Er is niets op deze wereld, Dat waardevoller is dan jij! Jij bent mijn leven! Jij bent de verbeterde versie van jouw vader en mij. Jij bent geboren uit liefde, Ik zal jou beschermen met mijn eigen leven. Ook ik als moeder ben echt niet perfect! En het gaat ook bij mij wel eens mis. Op die momenten…

Zo en niet anders prijst de vreetzame middenstand zichzelf in 's lands hoofdstad aan het mokum van de jordaan en ver daarbuiten in welig tierende fantasieloze dominokeukens in lichtgrijze grachtloze fastfoodketenpanden wel heel iets anders dan dat eeuwig gezeur van drijfzand in modder dat zichzelf aan blijft staren een spaanse…

Moer As Ik (1973) Duinen Zon Wind Jij Een Eden Een sneeuwwit embryo Je lichaam een zee van genot Jij de zee Ik de bronstige bok Ik sta in een moeras en blijf zakken Niemand ontwijkt het Ook jij niet Ik voel de zee Ik wil erin Maar ik kan niet zwemmen Jij wel Je moet eruit Straks is het eb en dan ben je alleen op het strand…

Eens lieten rondom en door Beetsterzwaag melkbussen opgewekt hun rammelgeluid horen op boerenkarren, die vrijuit zelfbewust voortreden, hossend en traag. De heilzame witte drank stroomde gestaag begeleid door stoomgeblaas en -gefluit, d' Olterterper zuivelfabriek in en uit. Binnen haar muren arbeidde men graag. Tenslotte verdween dit gezegend…

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…