Alle inzendingen

Ze hangt als een lege boodschappentas aan mijn arm en ik bedenk me wat er met haar uit mijn leven verdwijnt: Buisman, een stoof, de theemuts. Niets houdt haar trouwens nog warm. Bevelend wijst ze naar de supermarkt en vraagt me wat ik zie: ik noem een naam. Nee idioot, dat is de overkant en hoe komen wij daar? Ik wil haar nooit meer ontstemmen…

Als Trump nou niet een foute wannabe was In een AI-gegenereerde prent Maar als een bovenaardse president Ook echt de zaligmakende Messias Dan vonden we dit jaar toch met zijn allen Dat hemelvaart niet vroeg genoeg kan vallen…

waar vind ik troost als zwermen zwarte vogels altoos boven mij vliegen soms in angstaanjagende duikvluchten recht op mij afkomen waar vind ik troost als de lente geen lente meer is de zomer geen zomer meer zal zijn waar vind ik troost als ik voortdurend leef op losse schroeven waar vind ik troost zachte troost…

O limbo, jij die duizelingwekkend oorsuizend door de schacht ter helle vaart vertel mij, wat is in vredesnaam een loevende lichtoog? Ik ken wel toevallig een veiligheidslichtoog, zo'n lantaarn op de helm van een kompel als jij diep in tartariaanse spelonken maar een loevend lichtoog is mij niet geheel helder - sterker, ik weet…

Vanmorgen dacht zij hoe elk begin diep binnenin altijd een einde in zich draagt. Hoe zij met zoveel liefde de wondere kracht van het nieuwe leven met de hele wereld wilde vieren. Vanmorgen zag zij hoe vogels wegvlogen dacht zij aan de zwarte dag die zij niet wissen kon. Hoe zij het tere leven in haar lijf gekoesterd had een ademen…

Mensen van de dag je kunt het zelf niet rekken leven met traan of lach tot je het niet meer kunt trekken. Mensen van de dag het leven begint zo mooi geniet elk moment en lach de jeugd is als lentetooi. Mensen van de dag elke dag in zomers warmen waarin je vrij leven mag en de vrede mag omarmen. Wij, mensen van de dag denken dat we…

neem mijn hond slaapt zij Als ze wakker is geeft haar lichaamstaal hoe haar stemming is zij volgt wie haar voedt een zoet volgster is van A,H,J,en Z haar alfabet schooiend zoeken naar een terloopse aan over haar kop…

In Munnekeburen kon ik uren turen naar witte wolken in een sloot naar het koolzaad dat ontsproot de paarden-boterbloemen in de berm, het verse groen weer aan de struiken, afgelegen van verkeer de huizen alleen met boot of lopend aan te komen Ik waande me, zo stil en fris de lucht, in de bergen even En dan de ooievaars, die er zweefden…

Een Nare tijd Dat gevoel raak ik niet kwijt Elke dag is tegen mezelf een strijd Komt het ooit nog goed met me als persoon Ik moet weer zoals anderen worden Dan ben ik weer vrij Een Nare tijd was het voor me Hopelijk gaat het voor altijd voorbij…

Hij liep rond Met een schuldgevoel Het moet slijten totdat je het Van je af kunt schudden Vertelde men hem Wanneer dat niet lukt Kun je het pas echt schudden Want Wat niet lukt, lukt niet Dat is dan weer knudde…

Zo graag zou ik je laten weten hoe dankbaar-blij mijn ziel nu is maar ‘k vind niet gauw de juiste woorden en vraag ook best vergiffenis want ‘k twijfel soms nog aan je vriendschap want zelden stuur jij een bericht als ik niet eerst een mailtje stuurde of woorden van een nieuw gedicht. Je hebt het druk, dat weet ik echt wel en dagen gaan…

Wil je vooruit in het leven? Dienen achterwaartse stappen Te worden vermeden Twijfels die je kraken? Kan je een pas Op de plaats maken Liever ter plaatse trappelen? Dapper met wat ganzen Verder blijven dansen…

Ik draag een huid die ouder is dan mijn herinneringen, een omhulsel dat mijn naam al kende voor ik zelf wist hoe ik moest ademen. En elke ochtend, wanneer het licht langs de randen van mijn bestaan strijkt, merk ik het opnieuw: dat ik vastzit aan de lijnen die ik meegekregen heb, aan de kamers waarin ik leerde kijken, aan de stemmen die…

Schrijf ze of lees ze Mooie woorden helpen wanneer je ze nodig hebt al zijn het maar woorden geen eenzame eenzaamheid geen verdrietig verdriet en geen wanhopige wanhoop wel suggestieve beelden van herkenbare feiten of persoonlijke fantasieën en die kunnen je troosten kunnen je uit de greep halen van de echte situatie en de echte gevoelens…

zeker was ik verbaasd de overloop dreigde zich op te stapelen tot iets dat keek in mijn pyjamabroek rende ik over de overloop heen de pot hield zijn adem in alsof daar een hond zat opgevouwen in porselein staart tegen de rand gedrukt wachtend tot ik keek een zachte grom onder het glazuur ik gaf hem water…

De wetten, ooit door Faber opgeschreven Omtrent asielbeleid (het strengste ooit!) Zijn toen met een novelle opgetooid Waardoor de soepverstrekkers veilig bleven Geerts marionet speelt een vermetel spel Steunt de novelle niet, de wetten wel…

alle kruinen met mijn oren alle takken met mijn ogen alle bomen met mijn voorhoofd alle stammen met mijn namen alle bladeren met mijn adem alle wortels met mijn haren alle bijlen in mijn handen alle scherp geslepen messen alle schoon-gezaagde planken alle zware houten kisten ------------------------------------------------ uit: '…

Niet als de slaaf; als je verslaafde. Niet als de kweller; als je gekwelde. Niet als de zwerver; als je verdwaalde. Niet als de breker; als je gebrokene. Niet als de verkrachter; als je geknakte. Niet als de dronkaard; als je drenkeling. Niet als de viller; als je levend gevilde. Niet als de bezitter; als een bezetene zal ik je liefhebben en…

Daar ginder al over de heide De blaren vallen Nooit heb ik je lippen gekust, Regen Ritmedansje Witte wijven…

Hij trok aan het kortste eind, Had liever het langste gehad, Kiezen bleek helaas valse schijn, Had hij niet van haar verwacht. Hij confronteerde haar ermee, Bleek evenwel een rode lap, Kwam als ’n boemerang terug, Had hij dus niet aan gedacht, Zit nu met de gebakken peren, Hoopt nu dat ’t tij zal keren, En hem aalmoes toe zal vallen, Maar…

stilte overheerst in de echo van deze kamer als einde dat een vraag afsluit met geluid wat is verbruikt heerst er bitter stilte tussen onze gedachten alsof woorden pijn verachten op dit onverwachte pad bloedt stilte in mijn hart het tekent einde der leven zwijgen van je mond dat nog zoveel heeft te geven stil drijft het…

Wie zit er 's nachts in de toren mens sana de kroontjeskruisspin? op de kale berg rust a godinne In het veld dat mij draagt zijn demonen de kinderen der rekening als bloemen verwelkt in de goot voor de echokamer waar ieders lot doorweegt als reality soap in het derde persoonsperspectief zijn dwaze moeders in een niemandsland bloesemdrift…

Temidden van de verliezen Vervagen de dromen van een vlucht Na de val blijft alleen een gebed van zwijgen over In het gonzen van de tijd Ik zoek je glimlach op de verre oever van het mededogen…

Ik wierp een lijntje Naar die anderen van onze klas Die hadden echter zin in wat wijzer dan ik was Met de leeftijdsgenoten viel het meermaals tegen Daar we geen wijzer op de plaat kregen Tot ik dan dacht Heb nu voldoende wijsheid in pacht Mij opnieuw als aas aanbood Het succes was echter niet zo groot Ervaring in levensvreugde…

Wie nooit Is gevallen Heeft nooit geleerd Op te staan Wie nooit Malheur heeft gekend Kent niet de emotie Van de herkansing Wie nooit Winter heeft ervaren Waardeert zelden De warme zomerzon Nooit? Wellicht ooit…

Getrimde zeilen een zachte golf raakt het hout stilte draagt de boot De wereld trekt aan me, voorbij in een stroom van golvende indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte. De breekbare stilte legt zich neer als een lichte sluier over wat nog trilt - een uitnodiging om dieper…

Hoe was het weer daar, vroeg de spiegel met een kruk in zijn stem. Wat doet daar deze woede? Ik stond erbij als een jas zonder eigenaar. Ik vocht met ramen, met lepels, met een natte stropdas, en mijn gezicht deed mee alsof het een geheime bondgenoot was. De cadenza klom op tafel, tors rotsen, sleep touwen, en we schepen…

In het zoete duister van frisse lentenachten ligt eenzaam een zin soms loos te wachten: Dan ben je bij me onder woorden slechts schaars gekleed in woordenbroek maagdelijk in vers en zielsverlangen. Hoe zou het zijn wanneer we in elkaars onderbewustzijn konden dromen met elkaar en voor elkaar in een eindeloos hemels vrijen.…

Ik weet het Laurens M, dat jij het bent die mij zag sprinten in mijn rood gewaad knalroze zeg je? ook goed, inderdaad ik zag je, maar 'k was eigenlijk te laat verschrikkelijk, als iets is dat ik haat dan is het wel de klok die mij verraadt ik sprong last minute in de trein naar Gstaad al zwaaiend kuste ik jouw lief gelaat en hoop dat…

De aarde herinnert zich wat ze was voor wij namen wat we nodig hadden. Een worm draait zich om in het donker. Niemand ziet het. Het telt toch. De kers bloeit drie dagen. Daarna fruit of niets — ook dat is een antwoord. Ik sta in de tuin zonder conclusie. De grond is zacht. Dat is genoeg.…