Alle inzendingen

Hele nacht wakker Waar was je gaan slapen Je berichtje die middag Dat we niet meer samen aten Zag dan in je status Jij had mij verlaten…

De oude Psyche sprak met stil berouw: Ik hunker naar die prille liefdesdagen Wat zou ik graag mijn grijze lijf verjagen En transformeren tot een jonge vrouw Dan kan ik mij weer passievol verpozen En zoete zomers lang MET AMOR VOZEN…

De keuze, zegt hij, is niet groot, er is verdriet om bij te blijven, of kies je voor het leven. Zo makkelijk klinkt hij, lacht moeilijk en wenst geloof ik alle dingen nieuw. Achter het raam zit het huiselijk leven onder de lamp bij de hagelslag luistert slordig naar elkaar en de muziek; vier jaargetijden, eerste deel. Hoor de lente.…

De dagen worden langer al, Al is 't ook een klein beetje; Maar, lieve vrindjes, weet-je, Een beetje is meer als niemendal: Elk beetje brengt ons voet voor voet Weer 't lieve voorjaar tegemoet. Komt, laat ons eens naar buiten gaan, Naar 't bos en naar het veld; Daar zien wij nergens bloemen staan, Maar 't is er naar gesteld. Die arme…

De laatste bergen Beklom ik niet Onze woorden wissels Onbesproken liet De hemden die je kocht Bleven ongedragen Koele nachten Zonder aan te raken Kille dagen Vol van onbeantwoorde vragen…

Gebroken hart. Onbeantwoorde liefde. In de kiem gesmoord.…

Ziezo, de poëzieweek is begonnen Poëten dragen voor uit eigen werk Het klinkt wellicht als vloeken in de kerk Maar waarom heeft men ooit zo’n week verzonnen De dichter dicht, en dit is eerlijk waar, Wel tweeënvijftig weken in het jaar…

heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met de verf aan de kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…

Kruip als een nar in de huid van een dichter die de waarheid liegt en niet zegt wat er staat... het mag van mij, maar wees consequent en spreek jezelf niet tegen in wat je twee poëmen terug nog hebt beweerd dan denken wij, met onze breinen op scherp die zot meent niets van zijn woorden bij hem is alles ambigu, multi…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, zielenknijpers, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Schemering sluit de dag af onder grijze wolken waar mensen, onbegrepen door domme tijdelijkheid dwaze schimmen van een stoute droom vertolken nuancering van gisteren vormt nieuw decor fraaie kleuren dansen op het innige refrein in schemerfantasieën willen ze teder lieven sierlijke vormen zorgen voor magische realiteit.…

er was alleen een silhouet getekend in het felle tegenlicht er was alleen een schaduw nooit meer zag ze zijn gezicht de inkt is verbleekt alleen de echo is gebleven van gehate woorden hardop neergeschreven overmoedig had ze gezegd: ik zal je gezicht nooit vergeten maar haar geest veegde het weg het waarom wil ze niet meer weten…

de stad ademt rook sirenes snijden de avond knieën op nekken wetten op lichamen dit is geen orde dit is gewicht van een staat die leerde hoe hard stilte kan drukken op asfalt liggen namen geen labels George Breonna zoveel anderen hun adem bleef achter in de straat we zagen vuisten omhoog niet om te slaan maar om lucht te…

Ik noem het daglicht Omdat ik weet van het donker Ik moet op de tast gaan Ik sta op de uitkijk Ik staar naar de horizon Ik lees de krant Over het aardse, het gerommel Gebarentaal van dieren in nood Over vogels die op de vlucht slaan Het heeft geen naam Ik noem het droogte, ik noem het hitte Ik noem het tijd op mijn horloge Ik noem het…

De boer kijkt uit over z'n land. Zijn koeien staan aan de kant van de sloot, zijn schapen staan op ’t droge te slapen. Ik kijk naar een aquarel met kleuren zonder smet van schilders kleurenpalet. De blauwe hemel verdwijnt in het licht van de zon, schijnt zo fel, dat alle kleur wegkwijnt. De boer keert terug naar zijn hoeve. Daar wacht…

Woorden uit een ver verleden als zachte zijde gesponnen, waarmee vele harten in het heden nog altijd worden gewonnen. Zacht gedragen door perkament spreekt inkt in vele tongen, welbespraakt, soms consequent, en soms tot leugens verwrongen Woorden die de geest kalmeren als geurige balsem voor diepe wonden, taal kan elke pijn transformeren…

ik zou nooit en te nimmer iemand beschimpen die ik mijn liefde schonk ook al proeft de ander in de zoete wijn een giftige nadronk die woorden laat spreken met een bevlekte dubbele tong anders zal je vermogen tot deemoed enkel bestaan uit tranen, die zich vervlechten met een onstuitbare overvloed of geraak je in je eigen spiegel…

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

twee stoelen een kale kamer waar niemand lang verblijft twee krukken aangerukt zitten dan maar weinig woorden voor het vonnis een vlieg rust op het heldere raam licht en warmte van buiten trekken troostend aan facetogen zien geen barrière in het vensterglas…

Als niet de feiten tellen niet eens de mensen maar geld en macht onder de vlag van vrijheid gelijkheid of geloof zwaar wegen in de zakken van de senatoren en landverraad het verwijt is aan ieder die keer op keer zou willen protesteren wanneer herhaald wordt dat Carthago vernietigd moet worden .....dan falen de verstandige woorden…

...geven wij kennis van de geboorte twee jongetjes, amper voldragen, en ook nog een meisje zij sloegen de trom, maar niemand die hen geloofde tot zij erna kwam, al jokkend haar valselijk wijsje Voor volk en vaderland slaan wij 'n piketpaal in drijfzand en modder - symbolischer kan het eigenlijk niet het land zat muurvast…

Wanneer het witte licht zwart raakt is er een zwartkijker gemaakt?…

Onverwacht mij tegen in 't nog winters jaar op de sprong der wegen bloeit de hazelaar. Tegen 't licht gehangen slingertjes van goud; aarzelend, bevangen raak ik aan het hout. Trillend dwaalt van boven 't fijne wolken los; en met bloei bestoven in het naakte bos blijf ik in een beven teruggehouden staan, en ik raak…

De fijne rijm bedekt nu boom en plant En ’t stijf-gestolde water, spiegelglad, Kaatst hel de zon terug van ’t glanzig pad, De blanke sneeuw ligt blinkend op het land. En aan de langzaam-glooiende oeverkant Steekt nederig een klokje ’t groen blad Naar boven, koest’rend zich in ’t zonnebad, Een dun, groen lintje op hermelijnen rand. De lucht…

De Koninklijke mantel al lang uit de koninklijke mantelzorg nog lang aan BEATRIX wordt 100!…

In heel Europa valt de appel van haar voetstuk. Één per dag om de dokter weg te houden, was een spreuk waar wij jaren op vertrouwden. Het is toch niet zó gezond is nu de indruk. Wil je een appel zonder plekjes of een pitje? Wees voorbereid op het scenario ‘Sneeuwwitje’.…

als ik al mijn stemmen van afgelopen maand hardop voorlezen zou intro- en retrospectief zéér zelfreflectief door een bril van nu nadat zij zijn waargenomen in levens gekomen op eigen zinnen zijn gaan staan boven- en onderstromen weer vertegenwoordigd hebben gezien als toen elke opgebouwde fabel ieder minuscuul detail gemakshalve…

altijd een kind zijn niet omdat ik niets geleerd heb maar omdat verwondering mij niet verliet ik draag haar als een jas die nooit verslijt in de wind danst zacht de droom geen grote sprongen eerder wiegen zoals gras dat weet wanneer het buigt en wanneer het blijft staan ik loop door dagen die ouder worden dan ik hun randen rafelen…