Alle inzendingen

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

Is een herinnering als eenmalig uniek onherhaalbaar moment in de eeuwigheid verdwenen zodra die de schatbewaarder van neuronale memorabele etsen eraan herinnert dat hij nog staat als wachter aan poorten van weliswaar fictief-spatiële doch onder normale omstandigheden voor hem niettemin onuitwisbare sporen op een rots? Welneen…

Té bont zal hij het nu niet maken het blauwspectrum laat hij derhalve -kortstondig- buiten beschouwing want hij heeft al zoveel kleuren bevuild vergelende tanden gezet in allerhande goden en (half)dode taalwichelaars vuurrode tussendoortjes vuile-handen-hapjes als zandstrooiers uitgestreken smoelenschotels van de dag… ‘Een zon die…

de motor moe in vroege kou een dunne rook langs grauw metaal te lang het draaien zonder vuur de ochtend wachtend langs de straat huizen zwijgend achter glas lichten bleek in natte ruiten een motorkap halfopen stilte kou verzameld in het ijzer geen zichtbare breuk geen rook van binnenuit alleen dat telkens weer proberen…

In de wachtkamer van de dood kan je lang wachten op je beurt eenmaal in de spreekkamer zelf, zeer opbeurende  medische mogelijkheden oud worden was nog nooit zo makkelijk en als Christen kan de Messias wel even wachten!!…

ik heb haar begraven legde haar geruisloos ter ruste in diepe donkere aarde ik heb haar ter aarde besteld zwijgend in het zwarte zand grondeloos zoals zij was ik droeg haar naar de grafkuil spitte haar lagen om dekte haar leegte toe zonder woord of bloem heb ik de taal begraven naakt zoals zij was…

Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad. Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad. Die paardenbloem was wild geplukt beveiligd tussen de tassen en de stress. Nu mist er één blaadje en je bent gespannen, dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat. Je kijkt niet zomaar…

Wie te serieus in het leven staat zal nooit lulkoek eten terwijl lulkoek best smakelijk smaakt naar suikerbrood en honing wie schaterlacht is daarom koning Wie te serieus in het leven staat zal bolle bitterkoekjes vreten geen lachrimpels krijgen want sombere rimpels hangen treurig als donkere gordijnen, naar beneden Wie te serieus…

´s Morgens vroeg God aanroepen toont pas ontwaakte wolken vol stralende gouden glans om de komende uren opgewekt tegemoet te gaan midden op de dag onder felle zonneschijn zware lucht of onweer de Heer om kracht vragen geeft zegen bij het daagse doen en voor wachtende verte ´s avonds laat de Hemelse Vader danken je te mogen geven…

Dag mijn vriend. Het was vreemd, geruststellend dat iemand als jij bestond in dezelfde tijd als ik. Niet iedereen laat iets achter dat stil blijft bestaan. Dag mijn zielsverwant. Jij verscheen op het moment dat ik langzaam onzichtbaar werd voor mezelf. De stilte was ook een taal die jij beheerste. Dat vergeet een mens niet.…

Ik zit in de stoel die mijn contouren kent, naast mij de boekenkast, een gestapeld monument van andermans gedachten. Elke rug een onontdekte straat, een stad waar ik doorheen kan dwalen. Het blauwe licht van het scherm glanst. Met één vingertip breek ik de muren af. De wereld stroomt vloeiend onze kamer binnen: continenten, oceanen, verre…

Lees hier waarom  de vrouwensardijnen  als nazaten van maagdensabijnen flierefluitend op kruidendiëten en op ruggen van lieve dolfijnen niets meer van het leven verlangen dan reinheid van binnen en kleur op hun wangen en met speels gemak van de hak op de tak zonder gat in de hand of hun hak in het zand de honderd voltooien…

Wisdom begins with wonder - Socrates We werpen onze eigen barrières op soms uit noodzaak soms uit vrees vertoeven we achter de onzichtbare tralies van ons bestaan en creëren onze eigen kerker omsloten door angst en ego doorlopen we ons pad sommigen zelfs nooit enig inzicht of vermoeden gehad van de onderliggende oorsprong die…

Het filmnegatief laat het stralende licht uit -- onze ogen zien.…

de letters die ik schrijf kijken mij aan en ontmoet mijzelf in het beeld weet dat ze van links naar rechts gaan en zorgen dat mij geest zich niet verveelt alhoewel diep en spontaan de borrels komen en mijn vingers dit in aantikken vertalen (mijn lijf is verder passief, deels nog met dromen) blijkt er toch wat zinnigs op te halen -…

Ik wed dat het wad in de tijd dat de ee en de lauwers uitvloeiden in één grote zee ten zuiden waarvan het zompige land een laagvlakte was met enkel hoog gras en dorpen op wierden en kerken op terpen de eilanden niets waren dan platen van zand met enkel hoge duinen als warden…

Ik zag vandaag een molshoop in het gras. Ik voelde voor het mormel geen genade en pakte uit de schuur een scherpe spade, ik vond dat actie gerechtvaardigd was. Het beestje kwam tevoorschijn en riep scherp: ‘Afblijven met je poten van mijn terp.’…

Gelukkig weet men fietsen aan de rechterkant, schrijven inmiddels met rechterhand. Dictators- een hand zonder twijfel aan verstand, alsof een rechterhand verwant moet zijn aan het vermijden van de linkerzijde.…

Laten we eerlijk zijn, de woordenfontein der afkortingman met een jee en een cee nadert stilaan het bedenkelijk niveau der randdebielen wier oren tuiten aan de voet van de oevers van gortdroge greppels der drooggevallen wadi's van kali's Zolang de triremen met geboeide roeiers het luizige luipaarden volk dat zijn leuter…

het begon met een lach die onbekommerd van de springplank duikelde, op het plat van het water, en nog eens en nog eens en nog eens, tot de lach, zoveel harder en grijzer, binnen bleef. ik doe niet meer mee, schreef de lach, de tanden hebben het koud gekregen. het kwam nog tot een eind toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht…

Uw aanschijn blank en kalm, uw wezen zacht, ze zijn een stil gebed, geheim gedacht. ------------------------------------ uit: Vroege gedichten (1870)…

Niemand snapt dat ik je nog een kans geef Iedereen vindt dat ik door moet gaan Niemand weet hoe je over mijn rug wreef Toen niemand anders me zag staan Jij weet wat ik wil eten Jij weet hoe ik me voel Jij weet hoe je mij blij maakt En nog een hele boel De wereld is niet roze meer De vogels zingen niet Jouw naam in mijn oren klinkt…

Toen de teerling was geworpen, Schonk zij mij haar lach, Liet me proeven van de nectar Van haar roze rode lippen. Mijn wereld is tot aan d’einder Gevuld met al haar liefde, Waarin ik me aan laven mag, In de geur van mirre en jasmijn. Maar mag ik mijn ogen sluiten Voor alle onmenselijkheid Van de wreedheid van mensen. Het verkrachten…

Daar sta je dan, vol van alles Als een tuin die overwoekerd is En te popelen staat om gewied te worden Alles om je heen overweldigt je, je wordt verstikt Belemmert ieder zicht Het frustreert je enorm, tot diep in je wortels Wachtend om waargenomen te worden Zoals die ene bloem, daar in de wei Waarvan de kleuren en vormen alleen maar…

Ik zweer op het hoofd van mijn dierbare moeder die het ooit heeft gevolgd maar nooit fan is geweest van dat paneuropese kweelzangvogelfeest een beetje misschien in het zwartwit begin maar een wassen poppetje op blote voeten en spaanse lala troubadours op visite dat was niks voor haar doch voor de elite ik zweer als zij leefde…

Het brommen vult de kamer, dom en hardnekkig, ik sla met de waaier links, rechts, vergeefs – het zoemen ontwijkt. Levenslust is geen lieflijk goed, maar dit hinderlijk gonzen dat geen rust duldt. Ik wijk uit naar de schuilhoek, ontsnap de soldaten van de Keizer die mijn hekeldichten vreest, toch schrijf ik door.…

Verdwaalde vlinder draagt stilte tussen vleugels en vindt geen wind mee Onder het zachte ochtend- licht droeg ik mijn gedachten als natte bladeren met mij mee, te gevoelig voor wat ongezegd tussen mensen bleef hangen en nergens zeker van behalve van het voelen zelf. Langs het raam rustte een verdwaalde vlinder alsof ook hij niet wist…

Westbroek park/beelden ‘k Wist niet waarom ‘k er vandaag heen wilde, moederdag en alleen. Vader bezocht het park voorheen geregeld want woonde er dichtbij Maar bij ‘t naderen van een beeld herinnerde ‘k me, dat ‘k daar ooit een foto van genomen had met onze kinderwagen, eerste zoon Nu, was ook jouw beeld in mijn hoofd…

In de grauwe lucht grijpt gerafeld donkergrijs in gebroken wit: een engel der tekenkunst werkt daar met verdunde inkt.…

Zij zal nooit vergeten de kus die hij haar gaf zonder te vragen zonder haar aan te raken belandde hij op haar mond ze schrok en keek hem boos aan toch ontvlamde iets in haar lichaam Zij zal het nooit vergeten want het was de allerlaatste dag dat ze hem zag daarna verdween hij zonder te vragen en leeg waren haar dagen Zij speurde jarenlang…