Alle inzendingen

Waar laat ik mijn schijnwereld zodra jij dingen doet die werkelijkheid dragen het onwaarschijnlijke moment waarin jouw nachtlach zichtbaar wordt Afstand veranderd in emotie je wijst in de richting van een bank je stuurt me met je ogen jouw wachters heb je weggestuurd dan is daar jouw ondenkbare beweging hoe jij schijnbaar zonder twijfel…

Hij maakte vroeger kennelijk furore, Een vlag bedekt zijn onbekend gelaat, Dit monument betreft zijn heldendaad, Uit overmoed doet hij een stap naar voren. Het beeld van Banksy toont ons in het kort, Dat vroeg of laat een held te pletter stort.…

In een goedkope kamer waar de zon door kapotte lamellen naar binnen zeikt, zit ik te kijken naar iets in mij dat tegen de tralies slaat, alsof het denkt dat dat helpt. Dromen liggen te rotten in de koelkast, niemand die ze nog wil aanraken, ik ook niet, maar ik doe de deur toch af en toe open, uit gewoonte. Ik zit aan de toog, natuurlijk…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

In het diepe duister met de dood haast in de ogen op een haartje na de staart van de chinese olifant... elimia de pimia, ijskoningin zonder furore, in '81 djalal abad in kyrgistan geboren en achttien jaren later gesneuveld in boltini's tent ach was het maar madurodam kindparadijs bij wassenaar...…

De hele reis heb ik aan niets gedacht dan aan de kleine acrobate die -al haar moed verzamelend- de diepe sprong maakte maar ze miste het net en heeft het daarbij gelaten…

Oh mama, ik weet nu wat jij voelt. Woorden die scherp vielen, voel ik nu van binnen. Als hij praatjes heeft, zijn zin niet krijgt. Als mijn woorden sneller zijn dan het licht. Zijn hartje overloopt, en druppels rollen. Ik wil er met mijn schouder zijn, maar mijn armen moeten soms stil blijven staan. Wij zijn geen vrienden.…

Alles wordt maar mooi genoemd, en wat mooi is heet -- tegenwoordig leuk.…

het groene gras groeide grootser dan gister water uit de hemel daalde traag neer op het veld en de oevers van de milde meander had gestaag iedere druppel geteld stoffig was wel het zandpad waarover ik liep het zal dagen kosten deze droogte te vergeten ik ontmoette een uitlaatgenoot en riep; ben je al door een adder gebeten het is sporadisch…

Mei de maand met accenten vandaag de dag van wijlen Pim Fortuyn gisteren de dag van de bevrijding eergisteren de dag van dodenherdenking de 17e de dag van het huwelijk van mijn ouders 1939 de 19e de vriendschapsdag van mijn man en mij, 1984 de 22e de partnersdag van mijn man en mij, 2006 de 20e de geboortedag van 1 van mijn zussen, 1945…

Een doek, verzadigd van kleuren, geel van de middagzon, diepblauw van de nachten waarin we wakker lagen. De verf ligt dik, een reliëf van rimpels, littekens, bladgoud. De kwast rust in de pot. Geen angst voor het witte kader: de compositie voltooid. De geur van lijnolie vervliegt terwijl de avond de contouren verzacht. Een slotakkoord…

als ik drijf in de schaduw van heden en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief vormt het ademen kwetsbare sneden roept de rust en komt de nacht als een dief niet dat ik door klappen ben geraakt of vast de wakken tel voor morgen, door deze of gene wordt gelaakt neen, de ziel lijkt mythisch verborgen later bouw ik voort op oude stenen zij…

Lui ben ik absoluut niet dat is mijn persoonlijke verhaal geen keuze, maar moraal van zien in deze keiharde wereld bovendien ontwijk ik de mens die hard begint te schreeuwen jouw blik voelt als een wilde leeuw, ‘t verslindt mij, zonder mededogen daarom zeg ik niks, kijk niet in je boze ogen stilte kan veel zeggen, als woorden kunnen drogen…

Merel op tak avondlicht op stille daken wind in de lucht Hoe de hemel al zachter hangt tussen de daken, doffer licht ligt over ramen zonder glans. Dan gaat zijn zang daar doorheen als iets kleins dat alles verschuift wat stil wordt. Hij zit hoog in het groen, herkenbaar als een donkere vorm die rust op takken die niet bewegen. Zijn stem…

De diepte ja, die kennen we. Die is vaak nogal hartgrondig. Maar de geur van violieren. De deur naar de andere kamer. Waar ieder voorwerp specifiek de geliefde spiegelt. Waar ieder ander een rivaal is. Die deur. Daarachter. Wie er liederen zingt. Die. --------------------------------------- uit: 'Paard Heer Mantel', 1986.…

Geef mij een mes. ik wil deze zwarte zieke plek uit mijn lichaam wegsnijden. ik heb mij langzaam recht overeind gezet. ik heb gehoord, dat ik heb gezegd in een huiverend, donker beven: ik erken maar één wet: léven. allen, die wegkwijnen aan een verdriet verraden het en dat wìl ik niet. ------------------------------------------- uit…

De hemel is stralend blauw, maar de zon schijnt niet. Wat krijgen we nou, het regent dat het giet! De natuur staat op z‘n kop, klimaat wordt bedreigd, broeigas vormt een strop. Het wereldeinde hijgt in de nek van de mensen. Onze erfenis een wereldramp, die wij toch niet wensen. Stop met CO2 uitstootdamp…

Wanneer jouw contouren zichtbaar worden die dag blijf dan even staan mijn ogen zullen moeten wennen en mijn hart weet jij het ook nog hoe je mijn verlegen aandacht inademde en na een aarzeling mijn hoop uitademde als ik even niet keek dat was volstrekt niet verkeerd en ik fluister je nu je haren vertoonden aanlokkelijke vrouwelijkheid…

In Drachtens Van Haersmapark zuchten hoge loofbomen over wat hun misschien wacht zullen vele van ons weldra gekapt of gerooid worden? moet dan een grote plaats voor motorvoertuigen het park en grasveld verwoesten? door de wijde tuin waaien zachte luchtstromen vol weemoed wegens het verdwijnen van steenwerk der herinnering aan gesneuvelde…

Wat toont ons het historisch materiaal van de kampdagboeken van Vuyk vertelt zij het 'Indische zwijgen' verhaal van dappere vrouwen - geen verborgen angsten van edelmoedige moeders met spruiten hun armen beschermend om hun dochters' schouders het hongerontbijt en hun daaglijkse dood hun overlevingsdrift na een vernedering twee uren…

soms blijkt bevrijding een groot gemis en het uiteengaan een node keuze toch ontken ik niet als ik nu zeg ja, dat er nog steeds die liefde is ik stond er van harte voor open plots werd er een pijl afgevuurd waarvoor ik niet wegdook, immers het was een speer op weg naar geluk; het alleen zijn had te lang geduurd liefde blijkt een hard gelach…

Het was goed zoals het was. Je schoof me iets toe dat ik nog niet kende. Ik proefde, bleef even hangen in dat eerste moment. We zaten, dicht genoeg om niets te moeten uitleggen. Glazen raakten leeg, woorden vielen stil zonder ongemak. Alles kwam en ging weer weg, alsof het wist dat blijven niet nodig was. Je liet me zien,…

Het nationale oorlogsmonument Werd gisteren beklad door demonstranten De afkeur klonk meteen van alle kanten Allicht: het steekt, het kwetst, het grieft, het schendt Zo lang men genocide tolereert Wordt elke dag het monument onteerd…

Dikwijls verwens ik de nachten om hun ondoorgrondelijk duister om hun geluiden alsof spoken lachten mey een huilend hoongefluister. Opgesloten in ruimte zonder schaduwen waar geen mens een hand voor ogen ziet opgevreten door angst en zenuwen in een wereld die geen hoop of soelaas meer biedt. Met blinde ogen tast ik langs de wanden hopend…

Dit ongevraagde gegeven wat leven nou eenmaal is hoeft van hem echt nooit zozeer gestolen te worden De voorkeur gaat uit naar een alfabetische ordening tussen alle andere boeken of bij herdenkingsborden Hij studeert al veel langer zo hij zich herinneren kan op een onvijandig bestaan onder de omstandigheden Het begrip is reeds gegroeid…

In het noorden .....word je nu eenmaal .....beschoten door zwermen drones In het westen .....word je nu eenmaal .....opgesloten en verjaagd In het zuiden .....word je nu eenmaal .....verkracht en vermoord In het oosten .....word je nu eenmaal .....gemarteld en uitgehongerd Nergens .....zijn ziekenhuizen en scholen vrij .....niets is heilig…

Ik loop de zolen van mijn voeten dun op de kiezelpaden van het hoofd, bezoek de uiterwaarden waar de stilte als mist tussen de wilgen blijft hangen. Elke stap is een poging tot begrenzing, een paaltje slaan in de vloeibare grond, maar de kustlijn trekt zich altijd terug wanneer ik denk dat ik de branding raak. Mijn taal is slechts een lantaarn…

Zeven dagen per week driehonderdzestig dagen draait het keukenritme op mijn idee mijn hand snijdt, mijn geur is bekend want het is mijn domein van begin tot het end Maar dan komt de dag die paar keer per jaar, dat hij daar staat met een kom en een paar eieren meel, een liter melk en een snufje zout en de keuken is van hem zonder twijfel…

wat je nodig hebt is moed de velden achter je te laten voor wat zij zijn of worden en zelfs die groene blaadjes zullen heus wel verkleuren zonder jouw betrokkenheid de schoonheid van de linde zal niet minder zijn dan wanneer jij haar aanschouwt tot je plotseling beseffen zou dat bloemen jou niet zien elk leven zonder jou kan dat…

Oorlog voorbij Tanken van de straat de supermarkt weer open In mijn hoofd Sterven de mensen Vallen huizen in elkaar Een diep donker gat Dat daar nog rest Voor mijn ogen Slechts nog tralies Die de bomen Onbereikbaar maken En de lucht In verticale lijnen deelt De gedachte kan niets Voor anderen wellicht Het verleden, voorkomt een toekomst…