167291 resultaten.
Poëzieweek
snelsonnet
1.0 met 1 stemmen
15 Ziezo, de poëzieweek is begonnen
Poëten dragen voor uit eigen werk
Het klinkt wellicht als vloeken in de kerk
Maar waarom heeft men ooit zo’n week verzonnen
De dichter dicht, en dit is eerlijk waar,
Wel tweeënvijftig weken in het jaar…
Metamorfose
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
69 Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid
Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.
In de luwte van deze zelf
gekozen diepe stilte zakt de trilling van
de ander langzaam…
De hazelaar
gedicht
3.6 met 12 stemmen
12.960 Onverwacht mij tegen
in 't nog winters jaar
op de sprong der wegen
bloeit de hazelaar.
Tegen 't licht gehangen
slingertjes van goud;
aarzelend, bevangen
raak ik aan het hout.
Trillend dwaalt van boven
't fijne wolken los;
en met bloei bestoven
in het naakte bos
blijf ik in een beven
teruggehouden staan,
en ik raak…
Winter
poëzie
2.8 met 10 stemmen
1.789 De fijne rijm bedekt nu boom en plant
En ’t stijf-gestolde water, spiegelglad,
Kaatst hel de zon terug van ’t glanzig pad,
De blanke sneeuw ligt blinkend op het land.
En aan de langzaam-glooiende oeverkant
Steekt nederig een klokje ’t groen blad
Naar boven, koest’rend zich in ’t zonnebad,
Een dun, groen lintje op hermelijnen rand.
De lucht…
waar tijd niet raakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
13 altijd een kind zijn
niet omdat ik niets geleerd heb
maar omdat verwondering mij niet verliet
ik draag haar als een jas die nooit verslijt
in de wind
danst zacht de droom
geen grote sprongen
eerder wiegen
zoals gras dat weet
wanneer het buigt
en wanneer het blijft staan
ik loop door dagen
die ouder worden dan ik
hun randen rafelen…
Het bewijs
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
14 Wat als afscheid nemen
slechts vellen papier waren,
volgekrabbeld in een roes
zonder dat je wist
wat ik vastlegde.
Een stapel wit
die langzaam zwart trekt
van het gemis.
Ik sta aan de rand van verlies.
Niet dramatisch.
Administratief.
Moet ik afscheid nemen van jou,
of van het deel van mij
dat ik zonder ontvangstbewijs
in jouw handen…
Bewaar dit
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Spiegeltje aan de wand.
Je vangt het laatste licht.
Het rust op blote schouders.
Het glijdt langs warme huid.
Een hand volgt traag een lijn.
Een adem zucht en daalt.
De blik wordt zwaar van voelen.
De avond houdt van stil.
Geen stem. Alleen dat kijken.
Geen vraag. Alleen die adem.
Bewaar wat hier gebeurt,
en laat de nacht het stil bedekken…
Herakles #4
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
40 ..."Altijd die mythen met hun
moord-moraal
altijd die grieken met hun oorlogstaal
ja Atlas, jij en ik, wij
allemaal
zijn met dat zaad behept,
bebaard of kaal
wij zijn europa's grootste hinderpaal
al ben ik sterk als archie,
man van staal
verwacht van mij geen stoere mannentaal"...
*
Zoals je weet, mijn beste wereldAtlas
zit…
Beeldschoon
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
29 Beeldschoon was hij
goddelijk geraakt
voor liefde gemaakt
de jacht was zijn leven
geen nimf kon hem vangen
hij hield zich verheven
vrij van verlangen
Echo bleef treuren
treuren om hem
kwijnde weg en verdween
in galmende oorden
werd woorden na woorden
ze vervaagde tot stem
Het meer was kristalhelder
toen hij zich boog
de natuur hield…
Fluisteringen van een Empaat
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
25 Luister, kind van een al te groot hart,
wij hebben de last gevoeld die je draagt.
De wilgen buigen voor je smart,
hun bladeren trillen van begrip,
hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen.
De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren.
Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde.
Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…
V.A.N.D.A.A.G.
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
33 vandaag krijgen we de rekening
op een ontgroenend blaadje
als vers gepresenteerd
menu voor de toekomst
welke nog immer ongewis is
in het schaamteloos wit
van haar ogen
haar strakke kaken
en lijnen gehuld in olijf-
groene bestaansonzekerheid
van die dingen
ja
van die dingen
hocuspocus die heren in het zwart
bont en blij blauw
gedogen…
Onbereikbaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
38 Kleine erupties in een zee van tijd
onbereikbaar voor jouw nijverheid
waar bloemen in wildernis dansen
via breekbare momenten schuldbewust
in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief
door onuitputtelijke drang reeds uitgerust
schaduwen verborgen door zilte wind
onbereikbaar voor harde werkelijkheid
in eigen fantasie een vreemde bemind…
De onbegrepen dichter
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
57 Zijn dood is al geregeld
Het wachten is op het uur U
De plek is reeds betegeld
Zonder dat iemand weet van nu
Het duurt hier nu niet lang meer
Zo dadelijk en dan is `t gedaan
Een eind aan zinloos lijden
Hoelang is er nog te gaan
Een paar minuten en
De messen zijn geslepen
Hij is inmiddels vast gegrepen
En pak toch snel een pen
Om…
Jarig
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
47 Vandaag ben ik jarig
en trek ik voor de zoveelste keer
de lappen stof die men,
eenmaal met zorg genaaid,
noemt: broek en hemd
keurig over mijn gladde huid,
om me te begeven naar een oord
waar precies zulk geklede mensen lopen.
Ik verblijf daar om te arbeiden
en tot de middag, zodra het signaal draait,
niet altijd van grote honger, tegelijk…
Zien en herinneren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
43 Wil hen te eten geven
die dagelijks
verkommeren van smart
die slechts met moeiten
van dag tot dag
worstelen door 't leven
en door mede mensen
tot stervens toe getart.
Wil hen laven met de wijn
die dorsten naar gena
met wijn dat Uw bloed was
door ons vergoten aan het kruis
met spijkers van onze zonden
zie ons staan aan Golgotha's voet…
Candace
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
37 Van repliek dienend heeft ze het gemikt
Op een fanbase die haar bullshit slikt
En een boeman openlijk of verdekt
Waartegen ze als de Stoottroepen optrekt
In het web van haar eigen gebral verstrikt
Lijkt ze recentelijk wel van Lotje getikt
Die spraakwaterval alsof het staat gedrukt
Onder wiens podcast de waarheid gaat gebukt
Werd zij door…
Strikje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
23 Als ik je in een doosje kon doen
Met een strikje eromheen
Zou ik dat meteen doen
Want zoals jij, is er geneen.…
Binnenwerk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
37 Uit steen en klei is haar romp gesneden,
beschilderd met een woord dat bij haar past;
ze wordt volmaakt door hem die haar betast,
haar vragende ogen moet hij nog kneden.
De wereld vat ze samen met gebaren,
die ze oprolt met haar duim en vinger;
niemand troost haar, zelfs niet die indringer,
binnenin verzamelen zich gevaren.
Ze past nog steeds…
BIJ WELK LAND?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
12 De Atlantische Oceaan
en de Noordelijke IJszee
voelen over hun golven
een druk trefpunt
van kwade luchtstromen
de koude adem uit Groenland
smeekt de zucht van Denemarken
bij Andersens Sprookjesland
te mogen blijven
terwijl Amerika
hebzuchtige reuk
naar binnen zuigt
wil dit reusachtige eiland
van het Poolgebied bezitten
het strenge…
Canis lupus
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
37 In het uur dat alles stil wordt
en de nachtschapen zich veilig weten
in hun kraal,
is hij die schim in het kreupelhout.
De rimpelingen in het zwarte water
als hij de oever bereikt.
Zijn plotselinge vlucht, met de storm in zijn poten
de polder in.
Dwalend door het veld,
roept hij naar de gloed van de sterren.
Het is de geur van de grond…
Depressie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
28 De echo spreekt.
De muren antwoorden niet.
Mijn gedachten ingesloten,
Door angsten en verdriet.
De aarde draait.
De vloer wankelt.
Mijn wereld kantelend,
De waarheid verdraaid.
Druk van binnen,
Het klopt aan.
Mijn bewustzijn brengt me hier,
Naar het bestaan.
Druk van buiten,
Uitend tot pijn.
Kwellend door mijn brein,
Alles lijkt…
Figurant waar je woont
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 In Gilroy verkopen ze knoflook
-koffie, -appels, -ijs, en -koekjes
In Deventer kleurt alles geel:
mosterd, tongen, en baarden
het asfalt, rozen, en de zon
schilderijen in het museum
honden, kleren, overal mosterd
-soep, -salade, -bonen, -thee, en -eieren
Ze leven ervan, ze zijn
wat ze eten, ze zouden
Garlic en Mosterd willen heten
om…
Liprozen
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
31 Geïnspireerd op een bizar gedicht van A. Vegter, potsierlijke dwaas, dat ik hedenochtend abusievelijk in mijn mailbox ontving...
*
Toen ik tussen leprozen-
en liplezendag
de gewijde stilte openknipte
was ze dat
tot mijn niet onverholen vreugde
niet per se al te zwaar gevallen
ze misdeelden geenszins
een gevoel van verzet
maar hoe…
460
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
29 Vierhonderdzestig stappen heb ik nu gezet,
Ik heb de koers bepaald en de bakens verzet.
Emily keek toe vanop de zijlijn,
en zag hoe ik groeide, zo dapper en fijn.
Ik tel de dagen, de mijlen, de moed,
vierhonderdzestig keer voelde het goed.
Zij gaf me de pen, maar ik schreef het verhaal,
in mijn eigen ritme en mijn eigen taal.
Ik sta hier…
Laverend aan de slag
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
29 "Zo'n proefvaart is op zich al heel kort dag"
zo sprak de jeune premier als admiraal
"Ik zeg maar zo, in onverbloemde taal
Wij gaan deo volente Aan de slag!
Wij zullen keer op keer moeten laveren
laat dat geen reden zijn om terug te keren..."…
afscheid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
38 en na de storm
de stilte
de stilte
die geen storm meer
dragen zal…
Boterval
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 Een plotse val,
Met de neus in de boter,
Is als dat wonder geschiedt,
Een waarlijk geluk,
Maar vaak,
Komt het besef
Te laat.…
Sneeuwwit gewaad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
22 Ik zie de bomen groeien
onder een sneeuwwit gewaad
als koningen herrezen uit
onbestemde landen
zolang de vorst hier heerst
takken kreunen door het
ijselijk gewicht
als de aarde weer opwarmt
vloeien lange tranen en
zullen ze uiteindelijk weer zwijgen
de metamorfose was tijdelijk…
ontkleurde kamers
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
37 ondertussen alsnog
bestierde ontsiering
Yeşilgöz’ hocus pocus
de diepgevroren focus
op de kerndelingen
op gewekte burelen
liggen ontgroende
blaadjes te rotten
onder een vers
laagje voor laag
net netjes gestapelde
gebroken sneeuwwit
als rechtsgedraaide melk-
fase richting de toekomst
der ontkleurde kamers
wit voor onze ogen maar…
Rijp
gedicht
2.7 met 20 stemmen
7.123 Ik had die winterdag, twee jaar tevoren,
het bos bezocht. Tegen het strakke blauw,
scherp zichtbaar, was van waterdam en dauw
een groots, stram woud van beelden ingevroren.
Verstijfde arenden, met kop en klauw,
gedrochten, vlerken, hertshoorn, duivelsoren.
Toen, bij een berk, als uit zijn stam geboren
en daaraan vastgegroeid, iets zwarts. Een…