Alle inzendingen

De brug moet dicht voor al het vrachtverkeer De staalconstructie is niet langer veilig De VVD-reactie is schijnheilig Want zij doen nu al jaren het beheer Als elke drijfveer louter budgettair is Blijkt vaak dat onderhoud een brug te ver is…

Heden verscheen onder de glazen bol van patholoog X een doorkliefd biopsaal cutaan fenomeen Wat mag dit wel wezen en wat is de aard van het organisch huidmateriaal? In levende lijve imponeert het dorsaal groeit de atheroomcyste als bolgewas waar het voortwoekert als geld op de rug waar het sap vloeit onder de levensboom tot diep…

Wij vertrokken zonder te weten of het goed zou zijn. Alles leek zo gewoon: een afslag die wij kozen, na een gesprek aan tafel over een huis met een tuin die te groot was geworden, een deur die voor ons ging sluiten. Pas veel later zag ik dat die afslag mij tot hier bracht, vierhoog, waar ik ongestoord kan zijn, terwijl zij ergens in huis…

daar is regen voor om te groeien en te bloeien door met een hoosbui weg te spoelen wat in de weg zat waarna lucht klaart zodra wolken weergaloos verwaaien (kijk maar omhoog en merk hoe leeg afwezigheid kan zijn) nu vogels vleugels hebben resteert ons ‘n vleugje verlangen dat op de achtergrond droogt met traanvocht bij verdunde…

Hij trok aan het kortste eind, Zij had het langst getrokken, Hij zat met de gebakken peren, Zij met de handen in het haar. Bemiddeling was aangewezen, Die kreeg de handen op elkaar, Op de even dagen zij beschikt, Op de oneven dagen mag hij. Leven is weer pais en vree, Het is weer net als voorheen, Beiden zijn nu zeer tevree, Met hun beider…

iets te raken in de weerwil van het voelen, het los te maken van werkelijkheden die als krijgers de raadsheren trachten te doorgronden iets naar smaak aan het gerecht toevoegen het vuur iets temperen door slechts een gedachte die de dwaling van het moment omzet in daad iets van verrukkelijks aantoonbaar stellen aan al de getafelde die als…

Dat de vrouw snoeide viel niet op, wel de snoeischaar -- die ze liet liggen.…

Sterren zonder stem de nacht houdt haar adem in een blad beweegt zacht Wanneer sterren fluisteren, opent de nacht zich boven het landschap waar licht rust op de aarde als een gebaar dat niets vraagt. Tussen het ritselen van bladeren en de koelte die zich langzaam ontvouwt, ontstaat een stilte waarin mijn adem zich voegt in een ritme…

Ach - de klachten worden in ouderwets briefverkeer nog immer aangeleverd de diepte zou uit de zeeën verdreven zijn de pijn niet meer aan goden gekoppeld wat het zijn was en het worden en woorden die een hedendaagse Poseidon kraken konden een puissance van de ezels winnen deze standaarduitrusting verbreden met ervaring jezelf evenaren…

Een ribbelstrook zand en zonlicht schitterde in een geul oude vloed die ging toen een slingerpad het zicht op het strand openbrak, de gloed van de dag jou beetnam, je streelde met een wind vol kinderstemmen een kluwen vogels jou verlokte met hun wit van het blauw breken dartel als jij die van mij rende naar de zee die vlokken sneeuwde…

't Is nu de kentertijd dat de vrouw naar nieuw levenswater glijdt; diep water, waarin bare' als Bergen klimmen; wijd water, en ver aan de verre kimmen verwaast vredes zacht-bloeiende kust. 0 Maatschappij, gij zee, die kent geen rust, uit de luwe kreken van het verleden zwemt de vrouw naar uw ruwe machtigheden. Het is nu ook de…

Ook al ben je anders geaard Je hoeft er echt niet voor te schamen Ook jij bent ondanks je geaardheid het leven waard Want het maakt echt Geen ene flikker uit Dat je anders bent dan anderen Je bent zo als je bent Je kan er niets aan veranderen Ook al blijft de acceptatie Nog altijd klein maar Zorg dat je ondanks dat nooit Je eigen ik vermoord…

Dat was de avondwandeling zonder idee zonder die pot met goud aan dat einde niks vloog vervangbaar uit zijn hand De hedonistische nachtgenieter die vertrok als de buitenissige naast de lelijke maatvoering -met eeltplekken- fors ingekort door de smalle scherpe scheuren lag in naakte puurheid als ding -te kijk- [ondanks dat rook…

over het verre ijs van de dood een geheim landschap waar niemand kan komen zwerf jij in slaap en stilte tussen het wit en het zwart duizendjarige stenen een klok zonder cijfers een gans op de vleugel woorden van inkt alleen maar dit gedicht…

Je voeten in het grind, dezelfde plek, gras plat getrapt tot een tweede huid. De overkant wacht als een licht dat dichter lijkt dan het is. Maar water heeft geen geheugen voor twijfel. Het likt aan je schoenen en gaat door, neemt bladeren mee, geen namen. Op een ochtend is de vraag gewoon weg, zoals mist optrekt zonder aankondiging – niet…

gestold in stilte samen rimpelloos verdwijnen in tijdeloze lichtigheid…

De auto volgepakt...we gaan op reis Al is de Straat van Hormuz afgesloten En gaat de olievooraad naar de kloten We denken nu niet aan de brandstofprijs Maar morgen wacht u toch een hard gelag Route du Soleil op Zwarte Zaterdag…

Regel, na regel, na regel, verschijnt op mijn tablet, weet niet wie of wat stuurt, met verbazing verschijnt, wat je hier nu leest. De woorden herken ik, maar wat er staat, komt uit het niets, van een onbekende, wildvreemde boreling.…

Het schemert. Halflicht: licht en donker tegelijk -- De boom staat op wacht.…

we struinden dagelijks in niemandsland het aangelande land “de Waddenzee “ die de gelegde vloed had gebracht en eb had verzuimd het verzamelde goedje mee terug naar moeder zee te nemen zo verschenen wij, Marten en ik die over de dijk - de waker over al het goede leven daarachter behoedde tegen overvliedende waterdragende stormen - richting…

Omdat ik hun ogen niet zie, de verstopte lenzen die mij immer in de smiezen hebben, betekent niet dat ik gek ben; doordat ik hun sleutels niet heb, of zo’n gedempte stem, die mij dwingend door fases leiden kan, tegenwerk, alsof ik gek ben. Voordat ze de wonden toch zien, voorverwarmde handen die zij steeds weer uit die zakken halen, verkleur…

Tafel met lederen hoeken. Pas op de plaats. Geblader in een plaatjesboek. De hersens doen vermoeid. Gedachtenstop. Ontmoedigd maak ik mijn ideeën zoek. Een halve dag in kamerjas gewacht op een beweging in de dooie boel. Vergeefs heb ik vandaag aan niets gedacht. Nu, bijna roerloos zak ik op een stoel. Koppigheid volstaat. Ik kleed mij aan…

O te luistren naar de zee, Tot de ziel ga fluistren mee: Tot haar zwijgen ‘t Wonderwoord Uit zijn diepten stijgen Hoort! Alle malen, hartezwaar, Kere ons zoekend dwalen naar ‘t Bruisend breken Van de vloed Waar de ziele spreken Moet. 't Lichte zingen van de zee Draagt de ziel op zwingen mee Waar zij dichter Bij de poort Zachter spreekt…

Op slot. Het voelde klaar. De stilte, een verademing.…

'Wat doen de bewoners hier toch de hele dag', vroeg een bezoeker. 'Wachten', zei een verzorger. WZC wachten op morgen wachten op ontbijt wachten op toilet wachten op medicatie wachten op middageten wachten op bezoek wachten op avondmaal wachten op slaap wachten op sterven.…

't Is herfst in de zomer Indian Summer de platanen tonen hun gele pracht de iepen zieken uit of tooien zich maagdelijk alsof het nog lente is alleen de winter laat op zich wachten want de 3e tropische periode staat voor het groen nog voor de weekend-deur en voor de oudere mens(en) ook, die vallen... dood bij bosjes!…

Als speler die van het spel houdt, die zich pas afvraagt waar hij beginnen moet, nadat de dobbelstenen al, als een verloren hoofd, vele verspeelde rondes over de tafel zijn gerold. Toen die seizoenen jarenlang en verbreed vergleden waren, omdat de vrijgevochten handen zelfs die realiteit niet respecteren wilden waarvan zij…

Leg ik me vast aan mijn verchroomde kikker ben jij mijn kade waar je bankje staat waar ik mag zijn en even mijzelf mag verlaten het touw – het touw is wij waarlangs we lijnen – scheeps om elkaar heen gedraaid de golven klotsen zachtjes tegen het diep – basalt – de paalsteek is gelegd we deinen…

de eenvoudige schrijfkunst is niet iets bedenken, het begint zelden met een gedachte het is merken dat de appel langer op tafel ligt stof dat zich anders verzamelt op een nachtkastje het huis wist allang wat jij nog moest opschrijven, de manier waarop een hand blijft hangen na een afscheid…

hij vraagt niet als zij in het voorbijgaan een eiland van louter schapen ziet het diepblauwe water naar zilvergrijs verschiet hij kijkt niet als zij in het voorbijgaan de lucht van hemelsblauw dan rozerood naar ultramarijn verschuiven ziet hij praat niet als zij in het voorbijgaan naar een verdwaalde stormvogel wijst twee kleine valken en…