Alle inzendingen

wij zullen dan zeker samenkomen op een meanderende dijk wellicht waar de geur van indrogend slijk geen afbreuk doet aan ons uitzicht in die aanstormende geschiedenis wat ook weer een verleden wordt worden wij vast en zeker aanbeden op dat toneel waar niks aan schort daar hangt het rode gordijn rechts komen slechte recensies amper voor…

Sans Souci woont al ruim twintig jaar in het grondstoffenrijk van het zuiden rond de pietersberg in limboland bij de vaalser- de cau- en de maasberg de heuvels van de droogkomieken koekenbakkers en zingende kelen in het door schrijnend aculturele ontlezende laaglanders bevolkte destijds kundig water beherend door droogte thans pijnlijk ontberend…

Springbalsemien staat als zachte roze poort voor ondoordringbaar bos.…

Ik heb nooit gedacht dat ik zou blijven. Geen lijn zonder einde, nergens. En toch, hier is het, nu. De zin terwijl het gebeurt. Een dag telt omdat hij eindigt. Een gesprek raakt je omdat het ophoudt. Een hand die je vasthoudt is waardevol omdat ze ooit loslaat. Sartre zocht een gemis dat ik nooit heb gekend. Misschien verschijnt betekenis…

deze plek is onbekend toch zegt iedereen ervan te weten alles rechtlijnig, geen doolhof van twijfel of milde fluister hier is geen waarheid te vinden daarvoor is de vindplaats te stellig het water nog te vloeibaar en bomen te schaars voor bos voorbij onaangeroerde weelde lonkt wederkeer in veilige haven het blijft bij woorden, vastgelegd…

Het profootvolk weet al niet meer waar melk vandaan komt of het leer boots on the grond, met rubber zool verdwenen zonder wederkeer ook metamorfoseerden hosen tot made in china namaakleer Bestaat het koebeest bij de gratie van haar uier slechts voor kaas gezuurde melk, kefir en vla of wordt de huid te duur verkocht en is profootvolk reeds…

Waar moet je over schrijven als er zoveel brand Zovelen als kudden rennen naar een ander land en dan weer terug? Over lange rijen bij een benzine pomp? Schrijven over mijn tuin toch lieflijk ‘t uitzicht ondanks het gele gras ‘t bos mooi en koel ondanks het lage water in de plas er eten in mijn koelkast was? Er een wij is, altijd…

nog ligt de zomer in de berm die aan de oever staat te braken, althans zo zie ik het aan de dagen die fungeren als kwalijke daden die me teisteren met nachten die gelang de tijd voortschrijdt niet verzachten maar onevenredig toeneemt deze rotatie schommelt op het hellend vlak dat in graden van recht naar staand in ongelijke hoeken wordt…

Jij bent voor mijn hoofd als voer voor leven, Of zoete seizoensregen op aarde; En voor jouw vrede dien ik te streven Als vrek worstelend met echte waarde. Nu fier als een genieter, toch weldra Bang dat deze tijd zijn schat zal stelen; Nu makend dat jij alleen met mij gaat, Dan, wereldwijd, mijn pret moeten delen: Soms vervuld door het feest…

Zij laat zich andermaal afleiden door wapperende vaandels door monsterlijke vergezichten en elke zinderende zinsconstructie alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven door overspoelende trouvailles, misleid door dubbelzinnigheden op dat terras wat zich verhult achter een mèr-à-boire Ein Prosit auf das Meer waar ook de schor geschreeuwde…

ik wandel rond, ofwel heen en weer over een stoep, langs het zand en tenten het is nog vroeg maar adem nog de schaduwsfeer van de late voorgaande uren in deze durende zomerse lente . de mens die ik ontmoet droomt nog vaak van de nachtelijke uren of duwende gedachten en lopen komend mij haast in trans aan mij voorbij ik word ook ingehaald…

Merlijn betoverde de mensen met de adem van een draak zodat ze hun strijd vergaten en met elkaar leefden zonder besef van geleden verliezen en verdriet zelfs zonder haat jegens de ander die hier vanaf zijn geboorte woonde of zich er juist pas kort geleden was komen vestigen Eindelijk kon het, eindelijk was het vrede, dankzij de vergetelheid…

een matte streep rust rood goud ontvlamt de vleugel het gras wordt weer stil Als de Spaanse vlag zich tussen het groen laat zien, ontstaat iets wat geen naam nodig heeft, een verschuiving waardoor mijn ogen niet langer zoeken maar eenvoudig aanwezig mogen zijn. Haar vleugels bewaren een gloed die pas zichtbaar wordt wanneer ze zich langzaam…

Nachtvlinder rust stil langs donkere bloemen heen maan ademt zacht licht Nachtvlinder, je draagt meer kleuren dan het oog in één moment kan bevatten. Je fluwelen vleugels, een zachte streling van stilte waarin de ochtend langzaam ontwaakt. Nachtvlinder, je waakt over mijn dromen wanneer de nacht haar geheimen bewaart. Je beweegt door…

Na het bezoek droeg zij haar lichaam naar huis, alsof de straat haar nog eenmaal wilde laten passeren bij de verwarming vond de vloer haar eerder dan zijzelf het geheugen trok zich terug, als water dat onder een deur verdwijnt na opstaan droeg haar hoofd een doffe dag, die niet meer week er was niemand aan wie de stilte zich kon…

door de beslagen vensters van mijn geest zoek ik naar vaste vormen naar waarden en normen en hoe het is geweest door de bestofte kamers van mijn hart dool ik door honderd hoven van onwetend naar geloven en voel mij zo verward door de bedauwde draden van het web verstrik ik in hersenspinsels van waarheid en verzinsels en verlies…

Numquid nosti semitas nubium? Weet gij waar de wind geboren, waar de dauw geboren is? Weet gij kunstig op te sporen wat hierbij, hierboven is? Weet gij wat de sterren zijn, en wat de zon, de mane? Wat in de bergen, in de mijnen ligt, en in de zee bevat? Weet gij iets klaar uit te leggen van al ‘t geen men u vragen kan? Antwoordt dan en…

Je bent ongelofelijk... Geboren en getogen in armoede en oorlog. Je vader zou je laten onderwijzen. Zeg nee Franz...zeg neeee. Nein father!!! Ich bin ein compositeur!! Alleen zeg ik, geboren te zijn voor het schrijven van de mooiste muziek, omdat het uit mijn pen moet vader!!! Snap het dan vader...forellen zwemmen langs mijn voeten... Toe…

De wekenlange droogte houdt niet op We zien de Rijn ook nooit meer krachtig stromen Maar druppelend ons landje binnenkomen Het Hollands landschap gaat zo op de schop Geen koeien in de wei meer, maar kamelen En boeren kunnen cactusfruit gaan telen…

Ze lag met gesloten ogen Te zonnen aan het zwembad, All inclusive, alles erop en Vanzelfsprekend alles eraan. Ze was een ware schoonheid, Zo schoon ik nooit eer zag, Het doordrong tot in elke vezel, Met ’k in haar verdronk. Als vanzelf gleed ik in haar lichaam, Ik ging gans op in haar, Van d’uiterste top tot aan haar teen, Wilde in…

Door velen was ze geliefd in metropolen als Venetië en Jeruzalem, nu rilde ze als een verkleumd katje in de regen op die verlaten markt in de provinciestad. Onder haar arm klemde ze een doos Turks fruit voor me en zong onhoorbaar een kinderliedje wachtend tot ik kwam. Lieflijk groette ik haar en vroeg meteen haar hand – niet voor eeuwig…

"Wij waren in Benidorm, in het begin van het vakantieseizoen, maar dat viel ons tegen", meldt een ontevreden echtpaar Groen, "De winkeliers aldaar zijn luie lieden, die siësta zouden ze moeten verbieden, want wij zijn gewoon om rond 14u onze boodschappen te doen !"…

Ik ben geen vlinder, maar een mot, verstopt in de nacht, stil en vlot. Mijn vleugels zijn niet groots en fel, maar ik heb kleuren, diep en wel. In het duister vind ik mijn pad, waar ik reis, is het nooit glad. Mijn dans met de maan, een stille wals, onopgemerkt, zonder grootse praal. Ik ben een schaduw, zacht en stil, maar met vastberaden…

Het maakt niets uit Het universum vragen ogen De werkelijkheid Uit dromen Dronken stellen vragen In je ogen Tranen Voor altijd duurt te lang Toch maakt het leven Bang De big bang De potlood En eng Zou er echt wat zijn? Voor altijd door Hoe fijn Zomer zoem…

Als je oud bent Ga je krimpen Moeilijk te aanvaarden Dan moet je naar een reservaat Voor krimpende bejaarden Ooit komen ze je halen Je verdwijnt achter een hek Dit reservaat ligt uiteraard In Krimpen aan de Lek.…

deze vaargeul strekte zich L-vormig voor me uit, gedreven door een voortstuwende kracht lande ik ruw in een volkomen nieuw leven verwacht zonder vermoeden, buitelde ik onwetend in een rolprent, er waren slechts snijdende puntige doornen, enigszins nog gezalfd door het vernix caseosa waaraan het bloed van haar nog kleefde baby’s huilen,…

In dit theater der onverwachte verbeelding zien we de sirenen dansen in klassieke kostuums liederen prevelen in de oude talen. Even zagen we Cupido op de hoge heuvels een mollige jongen door felle bijensteken van het besef van de pijn door zijn afgeschoten pijlen doordrongen jengelend aan het been van een jonge Venus zonder…

Onze zonverbrande koppen staken uit het zolderraam als lucifers Het landschap gehuld in mist van Marlboro We stelden ons voor dat de horizon iets zou brengen Op de gyproc muur onder het schuine plafond van donker dennen posters van protserige Amerikaanse zangers Eén vergeelde met opgekrulde hoeken van buffels of waren het…

Een goochelaar in Opijnen kreeg ineens te veel konijnen Ja, voortplanten deden ze goed dus hij pakte zijn hoge hoed en liet er een stel verdwijnen…

Woorden, woorden — te veel gezegd wordt vaak een leugen. Ik zwijg liever, en laat de stilte spreken tussen ons, op deze zachte middag. Geen belofte weegt zo zwaar als een blik, geen zin zo waar als wat ongezegd blijft. Rachel — ik noem je naam, niet om te vullen, maar om te dragen. En als de avond valt, hou ik ruimte open…