Alle inzendingen

Ik weet nog goed, hoe het was, die dag de allerlaatste dag dat ik je levend zag je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen weg Omdat de strijd verloren was zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond dat er afscheid…

Wanneer de zilveren beken in de bosomzoomde valleien des doods in de verdeelde staten samenvloeien en uitsluitend in die gevallen waar de mekong in de slangendelta der gouden driehoek niet langer meandert door ondoordringbare leguanenwouden telkens wanneer de razendknappe, draadloze mini-pc van uw mobiele telefoon langs onzichtbare weg…

met kiezen op elkaars ontstegen sterk water verstand op het rekest de overleden idee dat het vaststaand concept eeuwig onveranderlijk werkelijkheden schept uit golven der fantasie de waarheden kweekt in kannen op kruiden zien wat niemand ziet hoog besluiten te slaan dan handen allen ineen het kopje d’r bijhouden doordouwen…

Een huis moet rafelranden kunnen krijgen, uit zijn hang- en sluitwerk slaan, donker mompelen, siberisch jammeren, moet zijn pannen kunnen losgooien als haar, zich laten kastijden door de twijgen van een berk. Zou daaraan dood moeten mogen gaan. Hoe zacht zouden steden dan, een droom van huizenspinsels. Huizen zouden uit hun windsels moeten…

't Dumstert en de landman gaat Met de avond in 't gelaat, Vrouw en kind traag tegemoet. Navond, navond, Vredige avond; De avond maakt de mensen goed. Mij, die zonder reisgezel, Haastig, driftig, verder snel, Ach, hoe hartelijk klinkt hun groet: Navond, navond, Vredige avond; De avond maakt de mensen goed. Eens is alle leed geleden,…

Ook ík denk dat ze ergens wel bestaan, Maar geen idee of ik ze zal ontmoeten, Ik weet niet of hun hoofden en hun voeten, Als die van ons zijn, maar ik neem het aan. Zelfs áls ze komen van een heilloos oord: ’t Is vast niet erger dan de mensensoort.…

langs akkers van schroom slenter ik of eerder schuifel ik voorwaarts aarzelend om ongericht in een verwarrende droom te zullen trappen ben ik dan nog mijzelf, respectvol aards of onderga ik enkel zielenkrampen mijn neerwaarts gerichte ogen begrenzen als beklemmende bundels van zwart licht meer en meer mijn krimpende borst totdat een…

ik plak een zegeltje op een gedicht AI knikt; zo doen we dat iedereen klapt ik sta met de schaar in mijn hand en weet totaal niet wat ik zeg…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

in mijn Friese land staat men stevig geworteld in klei je merkt dit overal, ook hier bij mij de nuchtere Fries zegt niet zomaar laat je mag wel gaan, nooit zonder gewicht dit blijft staan want was mijn land eerst niet doorgeploegd doorleefd en door de tijd getoetst dan trok men nog een paard aan zijn staart en zei dan pas…

dit is niet zomaar een lege vitrine er staan namen geschreven van schelpen en vlinders bossen en gebergten zingen er net als duinen en stuwwallen in de verte een stad je laat je gedachten gaan ongehinderd en voorgoed dit is geen vrijheid maar een eindeloze reis gevangen in bestemming…

Ze was als een regenbui in de lente onbevangener dan de eerste zonnestraal frisser dan dauwdruppels in de mist maar warmer als ijs Ze geurde fruitig naar appels, groeiende bij bladeren in de zon, als belofte, dat ‘t nog moest rijpen zij was zo’n helder licht ik was voor haar gezwicht Iedereen smolt in haar handen want zij droeg liefde…

het neusje van een zalm waarom de bedekte walm een walm de zalm gebruikt alleen zijn neus wanneer de geur te sterk wordt ja heus! een fijne gedachte.…

Opnieuw een kabinet op het bordes Dat grote hindernissen moet passeren Om zorgen (en de volksmond) te bezweren Rob Jetten lacht, maar wacht een zwaar proces Toch kan het met obstakels nog wat worden (Hij liep ooit de 400 meter horden)…

een fuga van de liefde zweeft met haar eerste prille stem door het dal een bries draagt de volgende warme klank in tintelende handen naar huis tonen voegen zich samen als een liefdevolle belofte een vloeiende groet troostende vallei poëtisch tapijt van verweven herinneringen hoedster van meerstemmigheid een fuga van de liefde…

als de dag, stilaan, haar licht ontvouwt lijkt zij in mij anders te willen kleuren waar het najaar over een komend afscheid rouwt ruik ik nu, niet onverwachts, jouw bevrijdende lentegeuren…

Alleen in bed, dat is niet zo erg maar ik mis jou, ik wil je voelen, ik wil je kussen Niet alleen in mijn dromen Het helpt niet dat ik steeds op mijn telefoon kijk Je belt me niet je denkt niet aan mij En dan belt mijn moeder Gaat het wel goed met je? Kom je morgen weer eens? Dat is zo gezellig Wanneer ik tussendoor even naar buiten…

Zaadbelofte tussen mos, kleine, nieuwsgierige spriet, al een beetje een zoethoutje, zoek je naar een taxusgeur? Uit een puberend 'Why not?' klim je zigzaggend op tot kerel, breedgeschouderd, gotisch vertakt voor wie jou straks het hof maakt. Kijk nou: een mens beschadigt je aanzien: jou treft een akelige torrenplaag... Hevig strijden je…

Iemand, die in de verte zijn schreeuwen hoort, Zegt: "dat is zeker weer een afschuwelijke mensenmoord." Je moet het horen om het te geloven. "Gelukkig," zegt Buffon, "zijn de doven." Want als men maar even op zijn eksteroog treedt, Dan gilt hij, alsof hij van geen uitscheien weet. En als men hem van de borst durft tillen, Dan maakt…

Het feit dat ik in Holland ben geboren, en bovendien precies in Amsterdam, bewijst toch wel dat ik ben uitverkoren: ik kreeg de hamvraag en ik won de ham. Een ander wordt geboren in Vietnam of raakt bij voorbaat in Algiers verloren, maar ik, die zo terloops ter wereld kwam, mag rustig tot de blijvertjes behoren. En ook het tijdstip was…

Wie de Keijzer van de troon verstoot VERMEERdert het gezeik: Mevrouw Van der PLAS en verliest een zetel met wel 110.000 stemmen Bar Boeren Bedrog: BBB…

Amerikaanse droom Van Belgen tot Chinezen Het werd een megaklapper Als Dichter, Fotomodel en DJ met talloze Hits Hollywood schiet door mijn hoofd als een flits Amerikaanse droom De Story en Privé zijn voor mij overbodig Ik ben beroemd op mijn manier En heb hun niet nodig De Videoclip Vroeger ging je zelfs bijna als Fotomodel naar Amerika…

Mijn hersenpan loopt vol weetjes, verdwijnen ook veel vergeetjes. Elke dag komen meer weetjes, verdwijnen nog meer vergeetjes. De vraag is waarom zoveel gedoe, daarvan worden hersenen moe, ’t stopt op ’t eind als je overlijdt, ben je alle weetjes dan weer kwijt.…

Kakofonie van bos en weide Gekwetter, getjilp, gefluit en gekoer van jewelste. Een kauw klinkt kaka kaka als Komrij’s kakafonie hilarisch doch geen woord gemaakt Tie tie put Kruuk kruuk Srrrie, srrrie Nog geen woord gemaakt Onomatopee vogels Koe-koek, oehoe-hoe o-grut o-grut o-grut Tjif tjaf tjif tjef Kiejuh-wie-wie-wiet…

Ai strooit met poëtische zinnen Iedereen kan er wat mee beginnen beetje selecteren met plak en lijm en zo denk je: mij krijg je niet klein Ai heeft geen ziel alleen regeltjes die regeltjes zijn het zelfde als zegeltjes je kunt plakken maar `t gaat niet leven hooguit gaat je hand ervan beven dus stop met het belazeren van jezelf begin…

Waar het ik verzonk in kroosomrande spiegelgrond hervond het ongekende nog niet volgroeide kind zijn onbekende ouder ik in zijn geschriften terug nog niet verzonken tot op de bodem van wat nog niet gezien was nog niet aan de vlakte trad er was geen vonk voor nodig geen licht dat klaarder scheen dan anders, maar zijn eigen bron sprak…

Laat in de avond heb ik mijn ogen gesloten in de avond toen de lente al kwam niet ver van de Spaanse trappen heb ik de dood in de ogen gekeken Mijn Griekse urn laat ik achter mijn eeuwige stralende ster voor eeuwig staat mijn naam geschreven in water Ik heb mijn ogen gesloten maar ik voel mijn bloed door jouw aderen stromen…

Tussen eindeloos brekende golven duikt hij op goed geluk af in het water van haar kielzog, waarvan het malse lijf bekend. Verzadigd tot wrakhout laat hij zich in haar diepten zinken. De zwemmer, een naamloze knoest, peilt vergeefs het water: zout en nat. Overheen onbekende diepten drijft hij wellicht een leven lang en strijkt zijn hand…

Zusters van Drachtens klooster belijden met vreugde hun diensten en vertrouwen in God, waar ze toegewijd op bouwen, tot hun huis een ander leven zal leiden. Hier mag een ieder zich aan bezinning wijden; allerlei zienswijzen kan men stouwen. Menig feest klinkt vrolijk bij trouwen. Toonkunst wil volle zalen verblijden. Het gebouw geniet sterke…

Soldaten komen traag marcheren met duizenden bepakt en bezakt door mijn knagende maag ze beklimmen per vlaag trede bij trede langs ribben omhoog kruipen richting mijn kraag waar ik de rede bevraag zoek ik mijn evenwicht maar zak langzaam naar de aarde omlaag.…