Alle inzendingen

ik heb liedjes zonder woorden voor je gezongen ze raakten verloren tussen grijze bomen het lot dat alle liederen is beschoren glinsterende tranen nestelden zich in de warboel van je baard in de gloed van de maan hoorden we iemand huilen het was te vroeg om weer te keren naar zomerse dagen te laat om te voelen alsof de zon wat…

wat de liefde met mij doet lijkt soms op schermen met floret het is gelijk ballet, met schakende voet, de ander raken in mijn verlangen van overvloed . doch nagenoeg enkel het torso wel te verstaan en alert aanzien hoe mijn geliefde prooi op haar vaardigheid wedt . het is een spel van komen en gaan alsof men telkens van schaduw wisselt…

dit geheel moet nog uiteenvallen in de som van alle delen het vruchtvlees is nog niet volmaakt gedragen tot voortgang tot hier geldt berichtgeving als vanouds onder voorbehoud door tijdgebrek komt het moment zich in grondlagen te onteigenen eerder dan ontwrichting in voorbestemde bloedlijnen uit lijfsbehoud van het eigen totale,…

Wil je nog een keer mijn nieuwe naam fluisteren nu ik doof voor argumenten blindelings de weg kwijt raak door wat ik voorgoed ga verliezen aan het front met bloederige feiten tot kanonnenvoer verworden voordat ik blijf zwijgen in mijn graf.…

Ik gord mij aan tot een werk rijk aan wederwaardigheden vol verscheurende tweespalt in Rome en in de provincies en tot in de hoogste elites families in afgunst en nijd bloedig zelfs tot in de vrede Vier keizers op brute wijze uit de weg geruimd door eigen dolk of het zwaard burgeroorlogen drie in getal en minstens zoveel in den vreemde…

Mensen mishandelen en twisten en dat was niet voorzien - een ongewenst gevolg van hun zelfstandigheid Natuurlijk kan God zich bedenken Weg met de schepping! Weg met de scheiding van de wateren in de hemel en op aarde! Een zondvloed, en zand erover! Opnieuw! Ander plan! Vooruit, een nieuw begin een redding en de berusting dat er nu eenmaal…

Zit ik een week te peinzen over grappen om wat die domme Infantino deed, heb ik een pakkend snelsonnet gesmeed, blijkt dat die vent zijn plannen weer gaat schrappen. Daarmee bezorgt hij zich een nieuw probleem: ik overweeg nu een miljardenclaim.…

dan zie ik naar jou, jij bent het romige softijs dat mijn ogen nog wonderlijk doet smelten, zelfs het toefje slagroom likt aan mijn innerlijkste verlangen onze tongen likken tesaam aan het restje dat als een romig straaltje lekkernij zacht door de mui wordt gedirigeerd naar jouw mond, jouw mond die ik al vijfenveertig jaar heb geproefd…

we hakken hazelnoten koesteren rozijnen en dadels roosteren rogge, tarwe en haver lopen in de vroegte van de morgen de meer dan dorstige tuin binnen met onze goedgevulde gieters nu en dan vallen, knakken, breken we zoeken een legerstede wikkelen ons in zachte doeken pogen ongeduldige uren en/of dagen te koesteren zorgen goed…

Toen haar blik de mijne kruiste, Wist ik meteen, zij is het, 'n Gevoel van top tot teen, Alsof ze in m’n lichaam huisde. Ze reageerde zonder woorden, Wat ze zei, sprak uit haar blik, We hoefden het niet te zeggen, Onze ikken werden één. Onze harten klopten één ritme, Ons bloed stroomde tesaam Door aan elkaar behorende adren, Duidelijk…

JAKOBA trad met tegenzin Ter snode wereld in; En heeft zich aan het end geschreid, In hare onnozelheid. Zij was hier nauw verschenen, Of ging, wel graag, weer henen. De moeder kuste 't lieve wicht Voor 't levenloos gezicht, En riep het zieltje nog terug: Maar dat, te snel en vlug, Was nu al opgevaren…

De aarde is zwaar, de sterren zijn ver, en ik ben wentelensmoede, wilde versintelen als een ster, moet op en onder spoeden. De zwarte, dikke wereld rond laat ik mij onder het gaan steigeren, kantelen op mijn mond, opstaan en slapengaan, opsteigeren, omkantelen op mijn mond, opstaan, slapen gaan. En lang nadat ik dood zal zijn dein ik…

De oorlog in mijn hoofd Een strijd vol aan de gang Een constant gevecht tussen het goede en het kwade Niet meer duidelijk wat het is Geluk voelt niet juist Verdriet al helemaal niet Omringd door mensen die het goed bedoelen Maar toch zo alleen Een wil om te leven Een wil om te sterven Een contrast zo wazig Mijn eigen grenzen verdwenen Waar…

wij zullen dan zeker samenkomen op een meanderende dijk wellicht waar de geur van indrogend slijk geen afbreuk doet aan ons uitzicht in die aanstormende geschiedenis wat ook weer een verleden wordt worden wij vast en zeker aanbeden op dat toneel waar niks aan schort daar hangt het rode gordijn recht komen slechte recensies amper voor kringelt…

Sans Souci woont al ruim twintig jaar in het grondstoffenrijk van het zuiden rond de pietersberg in limboland bij de vaalser- de cau- en de maasberg de heuvels van de droogkomieken koekenbakkers en zingende kelen in het door schrijnend aculturele ontlezende laaglanders bevolkte destijds kundig water beherend door droogte thans pijnlijk ontberend…

Springbalsemien staat als zachte roze poort voor ondoordringbaar bos.…

Ik heb nooit gedacht dat ik zou blijven. Geen lijn zonder einde, nergens. En toch, hier is het, nu. De zin terwijl het gebeurt. Een dag telt omdat hij eindigt. Een gesprek raakt je omdat het ophoudt. Een hand die je vasthoudt is waardevol omdat ze ooit loslaat. Sartre zocht een gemis dat ik nooit heb gekend. Misschien verschijnt betekenis…

deze plek is onbekend toch zegt iedereen ervan te weten alles rechtlijnig, geen doolhof van twijfel of milde fluister hier is geen waarheid te vinden daarvoor is de vindplaats te stellig het water nog te vloeibaar en bomen te schaars voor bos voorbij onaangeroerde weelde lonkt wederkeer in veilige haven het blijft bij woorden, vastgelegd…

Het profootvolk weet al niet meer waar melk vandaan komt of het leer boots on the grond, met rubber zool verdwenen zonder wederkeer ook metamorfoseerden hosen tot made in china namaakleer Bestaat het koebeest bij de gratie van haar uier slechts voor kaas gezuurde melk, kefir en vla of wordt de huid te duur verkocht en is profootvolk reeds…

Waar moet je over schrijven als er zoveel brand Zovelen als kudden rennen naar een ander land en dan weer terug? Over lange rijen bij een benzine pomp? Schrijven over mijn tuin toch lieflijk ‘t uitzicht ondanks het gele gras ‘t bos mooi en koel ondanks het lage water in de plas er eten in mijn koelkast was? Er een wij is, altijd…

nog ligt de zomer in de berm die aan de oever staat te braken, althans zo zie ik het aan de dagen die fungeren als kwalijke daden die me teisteren met nachten die gelang de tijd voortschrijdt niet verzachten maar onevenredig toeneemt deze rotatie schommelt op het hellend vlak dat in graden van recht naar staand in ongelijke hoeken wordt…

Jij bent voor mijn hoofd als voer voor leven, Of zoete seizoensregen op aarde; En voor jouw vrede dien ik te streven Als vrek worstelend met echte waarde. Nu fier als een genieter, toch weldra Bang dat deze tijd zijn schat zal stelen; Nu makend dat jij alleen met mij gaat, Dan, wereldwijd, mijn pret moeten delen: Soms vervuld door het feest…

Zij laat zich andermaal afleiden door wapperende vaandels door monsterlijke vergezichten en elke zinderende zinsconstructie alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven door overspoelende trouvailles, misleid door dubbelzinnigheden op dat terras wat zich verhult achter een mèr-à-boire Ein Prosit auf das Meer waar ook de schor geschreeuwde…

ik wandel rond, ofwel heen en weer over een stoep, langs het zand en tenten het is nog vroeg maar adem nog de schaduwsfeer van de late voorgaande uren in deze durende zomerse lente . de mens die ik ontmoet droomt nog vaak van de nachtelijke uren of duwende gedachten en lopen komend mij haast in trans aan mij voorbij ik word ook ingehaald…

Merlijn betoverde de mensen met de adem van een draak zodat ze hun strijd vergaten en met elkaar leefden zonder besef van geleden verliezen en verdriet zelfs zonder haat jegens de ander die hier vanaf zijn geboorte woonde of zich er juist pas kort geleden was komen vestigen Eindelijk kon het, eindelijk was het vrede, dankzij de vergetelheid…

een matte streep rust rood goud ontvlamt de vleugel het gras wordt weer stil Als de Spaanse vlag zich tussen het groen laat zien, ontstaat iets wat geen naam nodig heeft, een verschuiving waardoor mijn ogen niet langer zoeken maar eenvoudig aanwezig mogen zijn. Haar vleugels bewaren een gloed die pas zichtbaar wordt wanneer ze zich langzaam…

Nachtvlinder rust stil langs donkere bloemen heen maan ademt zacht licht Nachtvlinder, je draagt meer kleuren dan het oog in één moment kan bevatten. Je fluwelen vleugels, een zachte streling van stilte waarin de ochtend langzaam ontwaakt. Nachtvlinder, je waakt over mijn dromen wanneer de nacht haar geheimen bewaart. Je beweegt door…

Na het bezoek droeg zij haar lichaam naar huis, alsof de straat haar nog eenmaal wilde laten passeren bij de verwarming vond de vloer haar eerder dan zijzelf het geheugen trok zich terug, als water dat onder een deur verdwijnt na opstaan droeg haar hoofd een doffe dag, die niet meer week er was niemand aan wie de stilte zich kon…

Numquid nosti semitas nubium? Weet gij waar de wind geboren, waar de dauw geboren is? Weet gij kunstig op te sporen wat hierbij, hierboven is? Weet gij wat de sterren zijn, en wat de zon, de mane? Wat in de bergen, in de mijnen ligt, en in de zee bevat? Weet gij iets klaar uit te leggen van al ‘t geen men u vragen kan? Antwoordt dan en…

door de beslagen vensters van mijn geest zoek ik naar vaste vormen naar waarden en normen en hoe het is geweest door de bestofte kamers van mijn hart dool ik door honderd hoven van onwetend naar geloven en voel mij zo verward door de bedauwde draden van het web verstrik ik in hersenspinsels van waarheid en verzinsels en verlies…