Alle inzendingen

Het feit, dat koeien zich ook krabben konden Met in hun bek een bezemsteel of stok, Veroorzaakt bij mij niet direct een schok: De ruggenkrabber was al uitgevonden. Niks is er op een koe met bezem tegen, Kan zij ook eens haar eigen stal aanvegen.…

Gisteren Gisteren had ik het druk. Zo voelde het- ik zocht het kind in mij en vond vooral werk. Ik klapte in mijn handjes- niks opgelost wel enthousiast. Legde zakdoekjes neer alsof ze anders zouden weglopen. Rangschikte eitjes, allemaal even belangrijk dat vonden zij ook. Mijn wangetjes deden roze zelfstandig balletschoentjes…

De pingpongbal rolt niet omdat ik duw, maar omdat elke helling hem uitnodigt wit,licht,gedachtenloos, stuitert hij raakt elke rand terwijl ik toekijk niet om te volgen maar om te zien dat beweging geen richting is mijn hand blijft open ik leg niets meer terug op de pingpong tafel de bal komt tot stilstand op de vlak geworden vloer…

Ik droomde van De Steen Der Wijzen als de zuiverste onlogica ondanks te worden verslonden door een kop aan één van de zeven nekken ik weer vlug naar het begin klom. Ik wilde ziektes genezen de dood verslaan verder gaan dan alleen leren verstaan wat de elementen zeggen. Ik wilde dat leren lezen die taal verstaan verder gaan als…

Een karretje op een zandweg reed; De maan scheen helder, de weg was breed, Het paardje liep met lusten; ('k Wed, dat het zelf zijn weg wel vindt:) De voerman lei te rusten... Ik wens je wèl-thuis, me-vrind! Een karretje reed langs Berg en Dal; De nacht was donker, de weg was smal, Het paard liep als met vleugels; (De sneeuwjacht…

in mijn twijfels ligt verscholen een verlangen naar verloren tijd door het door lege zalen dolen op zoek naar ziel en zaligheid in mijn twijfels ligt vergeten een herinnering aan hoe het was sust mijn hart mijn eer, geweten ligt mijn gemoed niet waterpas in mijn twijfels ligt verborgen een gevoel van haat en nijd maakt van iedere nieuwe…

Waar ik drijf Zwemmen mensen Die daar dan sterven Terwijl ik in leven blijf…

In t duistre der nacht waar de wind wild waait En takken kraken in kille klacht Daar wortelt de ziel in aardes rust Gelijk een boom die t licht begroet met lust O vleugels wijd in hemels adem zwevend Waar wolkjes walsen in de zonneschijn De stilte streelt de bladeren beven En t hart herleeft in t vrije vaste zijn Geen muil…

Mijn nachten zijn als lucide leesvoer voor de duisternis in mijn gedachten ik heb de mensheid lief met haar gebreken het heeft misschien geen enkel nut dit schrijven, mijn leven, mijn gedachten en het is ook maar de vraag of het allemaal ergens naar toe gaat soms lijkt het nergens dichterbij dan ooit is de leegte onweerstaanbaar optimistisch…

open de deur en/of beide ramen kijk niet naar buiten hooguit héél even zet je in je stoel en laat hem binnenkomen de tijd de lege tijd de kale, lege tijd de serene, lege tijd de sneeuwwitte, lege tijd buig het hoofd en nip aan hem leg hem op je tong langzaam langzaam stil dankbaar diep dankbaar…

In hoeverre het waarheid is hetgeen je dikwijls beweerde zo dichter bij de letterlijke armoede in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt van een verlegen land vol verborgen leed kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend het wekt verbazing dat ik in gedachten witte en rode rozen kan laten verwelken in de eenzame roze vaas op het grenen…

Ik sta in een wereld waar regels loslaten, waar oude beloften afbladderen onder druk. Ik zie hoe macht duwt, zonder schaamte, zonder grens, hoe schaduwen langer worden dan waar ze thuishoren. Maar ik ben niet machteloos omdat ik geen reus ben. Ik ben niet stil omdat ik tussen anderen sta. Ik spreek eerlijk, ook als waarheid schuurt…

Hij die speurde naar het einde ergens op de grond Terwijl die pot vol goud al die tijd vlak voor zijn voeten stond Dagen achtereen snuffelde hij tussen bomen als een herdershond Met gebroken rug ravenzwart van verdriet leek hij verslagen Jarenlang hield hij vol met volharding op zijn gezicht getekend door eeuwige strijd Door wind…

Waar komt het woord “wonder” vandaan? Als er geen wonderen bestaan? Ja, wat een wonder. Verwonder je maar niet, als je het wonder niet ziet. Het ligt aan onze ogen. Het is zo gewoon wat we zien. Het opgaan van de zon, iedere morgen. Dat hoort zo, dus maak je geen zorgen. Hij was er al toen we begonnen. Toen we nog speelden in het zand…

hij kan vrij bewegen in zijn eigen huis waar hij niet stil hoeft te zijn voor wie daar nooit komen zal hier gelden zijn regels niet de tegeltjesonwijsheden aan de binnenwand van zijn hersenen geramd en het spijkerbed kan er door de voordeur uit het laatste laagje water aandachtig opgedweild alle naklingelende kopjes kapotgekeild…

ik zwerf door de kilte van de nacht mijn gevoel dekt de lading er is niemand die het ziet, in mijn winter of draagt mij tastbaar mee, misschien wel, maar doodstil, buiten mij geen enkel woord dekt mij toe het is als verliezen en rouwen, het overkomt je men mag niets verwachten je hebt het niet voor het kiezen…

Wortels diep in rust vleugels openen naar licht stilte draagt mij zacht Zacht rijst de zon op adem van de aarde stroomt vleugels vinden rust Wind streelt mijn gezicht bladeren fluisteren zacht vrij, maar stevig staat Hemel vol adem wolkjes dansen in de zon hart vindt thuis in lucht…

Een molen staat stil, het water glanst zacht. Het hout dat eens draaide , slaapt nu in het licht. Het rad rust vredig en het riet buigt zacht. Een eend glijdt voorbij en de wind... neemt alles mee!…

ik haalde je op in slechts een stille buitenkant zacht grijs mauve misschien licht in gewicht rechthoekig verborgen opgeborgen in een zakje van papier ik hoorde je woorden met een hart dat slaat om niet te verdwijnen liplezen kan ik leren…

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen zielloze glimlachen, nooit vergeten, die mij nu beschimpen…

De polders in de mist In grauwe mist die als een rouwkleed drukt op polders waar ik jou voor ’t laatst heb gezien, staat nog die wilgeboom, gebogen, gebroken, zijn takken schreien om wat nooit meer zal zijn. Hier liep ik met je, hand in hand, zo dicht, door gras dat toen nog warm was van ons lachen, nu bijt de kou tot in het merg…

Feyenoord Woorden schieten te kort Het was een lange reis Maar ik ben weer thuis bij Feyenoord In goede en slechte tijden altijd bij elkaar gebleven Het Rood en wit van Feyenoord zit in je leven Wat je zegt maakt niets uit Je bent verbonden met Feyenoord en Rotterdam Zuid…

HEDEN NACHT ​De wind raast. De takken breken. De tijd tikt door als een defecte hartslag. In de zwartste hoek kijken sterren toe. Zwijgend. Als getuigen van niks. ​De nacht houdt z n muil. Geen genade. Maar dan: Het grijs breekt. Het licht dondert binnen. Niet lullen. Niet hopen. Gewoon: Gaan.…

Je spijbelt van school deze droeve woensdagochtend in het chagrijnige regenland transparant is de ballast die jij hebt weggedaan om verder te groeien een oude koffiemok met als opschrift Amsterdam leeft gedichtenbundels en een atlas het verschil tussen non fictie en fictie nog maar nauwelijks aanwezig deze druilerige ochtend vroeg…

In 1935 was de toekomst plat De orde stond op bezwijken in gezinnen, winkels en fabrieken In de parlementen en de cafés werd veel en verhit gesproken eerst met iedereen, al gauw alleen met gelijkgestemden Wanen en misvattingen in overvloed burgers groepeerden zich tegen elkaar, gingen op de vuist Redenaars zochten conflicten en verkeerde…

Maagdelijk puur, frisse winterkou, vlokjes poedergeluk uit de hemel De witte deken van sneeuw, keer op keer bruut vernederd Overheen gelopen, schoenafdrukken als stille getuigen, gele slushpuppies als onbeschaamde schandvlekken van hondjes en kornuiten Grote poppen, kleine poppen, ooit wit, langzaam smerig Strak natuurijs, maar wakken op de…

als een waterlelie baadde ze omringd door narcissen zich wanende onbespied twee mannen voelden hun vlees en hun bloed met hun hart en hun ziel en hun zaad kwam tussen droom en daad zij waanden de witte waterlelie lief te hebben vals als zwarte kraaien en als rotte appels in de verte bij de grazende weiden klonk een hijgend hert…

Misgrijpen, vreemd woord zul je vast denkend aan de trap plaatsen tegen mijn bank de greep glijdend er van af te kunnen steunen dan grip nietwaar?…

onderwijl krijgt ijsberen vorm op normloze klanken (van de blaasbrouwerij) zij als meervoud van jij baant de weg vrij voor een nabije verbintenis binnen de kaders van onvermijdelijkheid van veranderende aanpassingen zonder verrassingen uit een hoed met een willekeurige maat op losse eindjes geschroefd ik hoef niks van haar vandaar…

Hij ligt er nog, de steen: een jaar geleden Heb 'k zelf hem daar gelegd; en ik herken Heel goed de plek, vlak naast die scheve den, Waar 't zandpad, wit, loopt naar de hei beneden. 'K dacht vaag: Wat 'k doe, lijkt op wat Pharao's deden; Eenzelfde ontzetting vroeg in mij en hen: Alles vergaat: ben ik niet, die ik ben, En was en blijven…