Alle inzendingen

De nachtwacht maakt haar opwachting in zilvergrijs voor hem die neigt tot opstaan in de oorlog met in loopgraven kanonnen de omloop van de dageraad aan gouden rand der dag gewonnen is halverwege door de tijd vermalen aan haar reis begonnen de zon als altijd zonder mededogen onbezonnen haar eeuwigdurend werk voor een…

De zilverreiger staat roerloos bij de rivier. Zal geduld lonen?…

De d en f zitten naast elkaar de één kijkt links de ander rechts – daartussen huist de – dromendief ze voelen zich verwant in dit fascinerend flardenveld op afstand dichtregelproef – van Xanten en van Wanten…

Hoogmoed spreekt met verheven stem, gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden. Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting, en blijven even hangen in de lucht. Niemand antwoordt. De ruimte blijft onbeweeglijk staan. Nogmaals klinkt de stem, harder nu — maar slechts stilte draagt haar verder. Dan breekt iets wat geen geluid maakt…

Emotieloze dagen wisselden zich af met hitsige nachten vol hevige emoties in het heuvellandschap van zijn jeugd hij kon niet langer ontkennen dat er iets negatiefs in zijn gedachten sloop een boze geest die iets naargeestig van plan was ergens diep in zijn gevoelswereld was er een wildernis met een rivier die in alle tijden voor vreugde…

"Ik weet dat ik niets weet" Socrates ik weet waarschijnlijk dat ik koude voeten krijg als ik met blote voeten in de sneeuw loop, dat stilte niet leeg is alleen onbewoond lijkt dat het water mij nat maakt waar het licht aan gaat dat morgen anders bedoeld kan zijn Ik weet dat ik liefheb ook al woont zij niet thuis Ik…

Geluk Ik heb het in me nog jonge leven erg druk Alleen mis ik liefde en geluk Alles wat ik doe komt uit het hart Ik zeg het zo vaak In me leven een nieuwe start Geluk is het belangrijkste in het leven Al dat verdriet ik kan er niet meer tegen Geluk Ik ben Anders in het leven terechtgekomen dan ik had gedacht Ze hebben me nooit geaccepteerd…

Kijk nou waarmee zij zich heeft ingesmeerd: De vijand moet beslist niet kunnen merken Dat Maxima Defensie komt versterken, Vandaar dat Maxima zich camoufleert. Al camoufleert zij zich van top tot teen, Zij straalt door alle camouflages heen.…

De kleine witte bloem van de late winter hangt losjes aan haar steel treurt licht om het getij vol gebrek en grauwheid zij zal bij een sneeuwbui krijgshaftige aard tonen zich een gang boren door het vijandige wit zon in grijze wolken gevat brengt op het reine klokje een geluidloos schimmenspel van jaargetijden die elkaars komen…

Buon giorno signore Scrittore! Nog niets geschreven behalve 1 reactie op een nieuwkomer aan het front lichter dan laaiende lichtende verten aan de eindeloos uitdijende dichthorizon las voorts weer nieuwe producties van signore Lorenzo met de magische toevoeging M die staat voor het eerste duizendtal op de site waar het aantal…

De tram op de heuvel zingt geluidsgolven langs zijn baan in de verte zacht weerkaatst door de bomen, ik tuur en luister naar hun respons De wind voert het lied de hemel in, ik zweef mee in het volle licht waarin de uilen zich stilhouden, nergens klinkt hun grauwe roep Vesting, Noord- en Zuidhuis Monnikendorp, Uil, Westveld Een zoemtoon…

Ik reis zo licht als mogelijk zo licht als het maar kan opzoek naar lege plekken een landschap zonder plan In rust wil ik graag leven niks anders dan natuur want dan is de beleving eerlijk, oprecht en puur Ik hervind mijzelf in stilte onderweg en zonder richting onbekend geeft mij de vrijheid met geen enkele verplichting…

Stilte lag als glas in verslagen handen, geprezen om de schittering, de diepere betekenis. Krachteloos verdronken in de leegte van verwoesting, afgronden van verlangens, waar het licht ook komen mag; schemering betekent slechts dat de duisternis indaalt. Geworstel met schaduwen, dankzij die overdaad, de bekende achtergrond…

*283* De nachtegaal kwam voorbij, niet voor de eerste laatste maal, door frasen als zwanenzang, langzaam beslissende zinnen, op ‘t witte sterfbed tollen als in ‘n sterrenhemel. De knoppen niet uit te zien rollen, opkomende bollen niet laten knakken onder volle billen, knokige knieën diep in de grond gedrukt; tenen niet in vechtstand…

Nausikaa, gij tedere, kuise maagd, Ik zie u steeds op Platoons hoogten zweven, Gij, die door smart wellicht nooit werd geplaagd, Wat bracht Odysseus in uw kostbaar leven? Hij deed uw ziel van een ontroering beven, Waarvan gij nimmer, nimmer hebt gewaagd, Getrouw was hem Penelope gebleven, Zij, die zo lang door minnaars werd belaagd. Hebt…

Je moet, zegt men, een keer volwassen worden. En bedoelt dan waarschijnlijk: heel serieus over God, Staat en Vaderland meemummelen, en nooit eens roepen: 'Krijg een dikke neus!' Geen grapjes maken over het soort zaken waarmee zelfs een magnaat te worstelen heeft. Vooral, wanneer hij door een Hongkonggriepje geveld is. En plots merkt dat hij…

  Wat ik denk dat ik doe, dat me kost geen ene sou. Wat ik denk dat ik wil, houd ik liever nog stil.   Als ik loop door mijn tuin, mis ik niet het gemis van een duin. Wat ik wel mis, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik geniet.   Het mooiste en begerendste op deez aard, en dat is voor den drommel het waard, is dat wat ik helaas al…

Ikzelf ben onverschillig eerlijk, maar toch zou ik mij kunnen beschuldigen van zulke dingen dat het beter was geweest als mijn moeder mij niet had gebaard: ik ben zeer trots, wraakzuchtig, ambitieus, met meer wandaden op mijn wenken dan ik ideeën heb om ze in te verwerken, verbeelding om ze vorm te geven, of tijd om ze uit te voeren.…

Wat de nacht te bieden heeft als de geluiden roepen vanaf de rivier, zijn voeten zich vastklampen aan het glas dat zwaarder wordt dan het wachten; alles wiegt, gelaagd in de golven. Waar de duistere tijd op zijn curriculum staat, in het licht der waardeoordelen van dag en dageraad, die samenzweren onder bescherming van de onbezonnen…

2006: op weg naar Compostela lees ik geboeid 'De omweg naar Santiago'. Wat een gecultiveerde heer! Tot ik later de pijn en de afschuw hoorde in 'Het Laatste Woord' van Liesbeth List. Ging Nooteboom in zijn boek de weg naar Canossa?…

Wat het is: hij vulde de leegte op, overschreeuwde de stilte, maakte de badkamer schoon, liet het licht nog een keer weerkaatsen op zo goed als witte tegels. Misschien kon hij, tussen zijn gemijmer door de traptreden meenemen, gedachten scherpen op de plinten, waar stof sinds jaar en dag wachtte, klaar om zich in te verdiepen;…

De kop van jut staat er voor elk wat wils tussen mas que nada en saudade op een steengril afstand van cantina In de ware jacob drinkt een bobo op haar, met zonnebril en zwarte pruik en vraagt dan, glaasje madeira my dear? bestelt een hap in cannibale royale zegt haar na het dessert hasta la vista same time tomorrow, in papa's loft…

Eenzelfde kamer als zovelen, het afgetrokken behang daargelaten mag men best tevreden zijn; niet de drukte van een winkelstraat, maar een kapotgetrokken trailer voor het betraliede raam; het uitzicht op de steeg, het vermelden niet waard als leeggetrokken beeldspraak. Maar al die lijven steeds weer, losgetrokken spreien, stijfgestreken…

De dood heeft onze liefde onafscheidelijk gemaakt omdat je in mijn hart woont is er geen afscheid of vaarwel het blijft in de herkenning je leeft gewoon in mijn herinnering jouw andere stem tekent mijn rivieren blijft bestaan in mijn levensmaanden verwelkomt mijn nachten ademt in serene sfeer en laat jouw doodse zwijgen niet ongehoord…

Nee, ik wil even in mijn bubbel blijven, Daarom praat ik vandaag niet met de pers, Ik concentreer me liever op m’n vers, Ik ben hier om een snelsonnet te schrijven. Na afloop sta ik graag u weer te woord, Wanneer ik een medaille heb gescoord.…

Tot ons middel zitten we op de top van de berg midden in de zee waarin onze huizen borrelend en het vee blatend en mekkerend verdwenen, de vogels moe in neerstreken en doornat gezonken zijn Mijn dochter houdt haar baby voor zich uit, de voetjes zijn nat Ze dompelt hem onder Het zal niet meer lang duren dat we verdrinken, we willen niet…

Liefde betracht het onzichtbare in de ander op te merken, zij is nimmer blindheid zonder zicht. desalniettemin leiden paden zonder zicht de zwartste stappen struikelend, herhalend, over ranke stammen waar het hout de knieën kent de grond het vallen bewaart. Elke stap beticht zichzelf, alsof richting schuld draagt, alsof vooruitgaan…

de tv kijkt scheel aangestuurd door apparaatjes één in elke hand hij ligt anders kijkt anders alsof recht slechts een suggestie is brillen te over maar kijken? doen we zappend nooit recht het scherm vouwt meningen tot papieren bootjes laat ze zinken in een glas water het praat in ondertitels denkt in reclames vergeet zichzelf…

Enthousiasme, opdracht tot schrijverij:: Ik heb AI er maar eens op losgelaten want van AI wordt ik enthousiast het geeft mij een open kijkje in wat de digitale wereld daaromtrent heeft vastgelegd ik zal u, dames en heren niet met AI vermoeien maar wel met mijn eigen intelligentie EI: JJK dan kom ik op mijn credo voor de dood: MIJN VERSTILT…

Sterven doe je niet ineens, maar af en toe een beetje en alle beetjes die je stierf, ’t is vreemd, maar die vergeet je, het is je dikwijls zelfs ontgaan, je zegt ik ben wat moe, maar op een keer dan ben je aan je laatste beetje toe.…