Alle inzendingen

. bewust weet ik het wel gevoelsmatig is het langgeleden dat ik nieuwe woorden heb opgeschreven zeker, de tijd is een betrekkelijke meetlat en geeft ook niet altijd zelf de reden immers gevoel en verstand kennen als het ware regelmatig een eigen leven. . er gaat een paard en wagen voorbij de ijzers toetsen kletsend de stenen aan ik zie…

Dan maar bij wijze van reactie die in de ogen der redactie dus blijkbaar geen genade vond snap jij dat nou? zeg mij terstond of dit in een verloren uur vervaardigd dinkytoygedicht in 't wachtlokaal van de kliniek voldoet aan eisen der repliek men las het niet - het woog 'te licht' hun humor was verkeerd gericht... Die vuurspuwende…

ik heb altijd moeite voeten te zien in de lucht alles verglijdt vanzelf buiten mijn zicht om zoals ook mijn adem steeds weer eindigt in een zucht tekent mijn brein zich rond maar nooit andersom niks is krom krom is niks wat ik nimmer met mijn handen pakken zal is dit niet dat is niet wat ik immers voor mijn ogen krijg…

De grauwe wereld vraagt soms om een strakke maat een vast ritme dat ik niet altijd vind maar in de cadans van mijn eigen lied ben ik tenminste een vrijblijvend kind mijn pauzes vallen waar een ander praat mijn zinnen buigen als een zachte draad het is de vertaling van wat ik beleef soms onbegrepen, maar voor mij zo waar dus laat…

Er zijn vragen die je niet moet openen met een sleutel van zekerheid. Ze leven juist omdat niemand ze heeft dichtgetimmerd. Een kind vraagt waar de stilte vandaan komt. Een oude man waar de tijd gebleven is. Iemand die liefheeft vraagt niet hoe lang. En wie rouwt vraagt zelden om een uitleg. We hebben antwoorden bedacht…

The only true wisdom is in knowing you know nothing – Socrates Zo kijkend naar de situatie begint mijn evaluatie Decennia geleden begonnen met zoeken, geregeld dingen gevonden zonder ze af te ronden Het najagen van de fundamenten van het leven Het ongekende waarin ik rondrende Het verfijnde van de uiteinden hier en daar opgedoken…

Wat zal ik doen? Voorlopig niets Ik besluit mijn besluit uit te stellen De voors en tegens ken ik maar ik heb nog niet de moed om afscheid te nemen van wat ik niet ga doen Mijn gedachten over hoe het kan uitpakken zijn een probleem Hoe kan ik erop vertrouwen dat het goed zal gaan met mij goed zal gaan als mijn keuze anders uitpakt…

De stedelijke maan is stil verdwenen door het kille licht van de ontwaakte ochtend eenvoudige kleren liggen nog verstrooid als getuigen van de waanzinnige nacht woordeloos zoekt de naakte kameraad zijn blouse en zijn broek weer bij elkaar het amoureuze gezicht staat strak nu de realiteit weer onverbiddelijk is er is geen bier meer om te…

In het rijke Westen Wonen ook arme mensen. Deze arme mensen Zouden in het arme Zuiden Welgestelden wezen. Aldus de relativiteitstheorie Van de sociaal betrokkenen, Een kleine onbegrepen groep Van wereldvreemden.…

het hunkert naar iets dat stroomopwaarts het leven duwt, zonder buitengewone krachten maar met de hand die slechts wijze voorspellingen kan lezen het rijmt niet, dagen zijn gelang het seizoen fervent geraakt aan onredelijke wispelturige vervreemde eigengereide levens beschouwingen toch zijn de lijnen in de palm in symmetrie gestegen…

Zijn vriend laat zich ook niet makkelijk zien, toch is hun contact vrij intensief te noemen, uitbuikend aan de waterkant, dat dan weer wel, - of in hun eigen verdekte hol. Ook begeven zij zich graag laag bij of ondergronds, knagend aan het bestaan van al die rare vogels die zich hebben bekwaamd in het nestelen in veel te hoge bomen;…

Ach Engeland "it's never coming home" Als je zoals die Hollanders gaat spelen "Boring"....dat gaat een mens al snel vervelen En weer voorbij is jullie grote droom Ze kregen het behoorlijk voor de kiezen Straks gaan ze ook de Falklands nog verliezen…

Eerst klapwiek je recht omhoog om overzicht te krijgen en indruk te maken. Laat je niet afleiden door zilvergroen wiegende duivinnen aan de einder (knotwilgen) of door de boer met voer bij het hok: houd je symboolwaarde steeds in het oog. Cirkel vervolgens traag weer omlaag tot op je poten en begin te koeren. Goed koeren scheelt veel…

onder mijn broek verschuilt een goed bewaard geheim Onder de sterrenhemel schrijf ik met geweld Komma’s op mijn benen Komma's, omdat de wil voor een nieuwe zin nog bestaat Een goed bewaard geheim ik schrijf een confessie op papier in de hoop dat iemand het vind toch mijn grootste angst is de zorg van de mensen om mij heen Jarenlang…

Hoe schoon zijn uwe voeten Wat zijn uw schoenen duur Wanneer mag ‘k u ontmoeten? Mijn liefde is zeer puur. Gij zijt niet overbodig Gij hebt zelfs voor uw neus Niet eens een zakdoek nodig Zo schoon is deze, heus. Uw oren met z’n beiden Staan aan de buitenkant Die kunnen mij verleiden Te vragen om uw hand. Gij hebt een braaf karakter…

Het is zes uur in de morgen de zon zeurt in mijn ogen zo ook zeurt mijn onder-kamertje ik zet mij zachtkens neder op mijn verhoogd toilet, aangekocht om mijn knieën te ontzien het legen van mijn onder-kamertje zet de deur open van mijn bovenkamertje want die kamertjes corresponderen bij mij tezamen met de buik- en hoofdhersenen het neigt…

de zon staat steeds vaker op verblindende hoogte als zij haar zachtgouden haren duwt over onze afdraaiende zijde de lichte nazomerwind is hard geworden voor handen in jouw bleek gezicht begint de kou te snijden en laatbloeiende bermbloemen schenken een felrode glans als bloed het land overstroomt tot pal voor onze voeten…

Aan ideeën om elk op de gevoelige plaat vast te leggen object geen gebrek Ieder subject al dan niet fotogeniek dat zich bevindt voor zijn lens en statief in poses van rust uiterlijk onbewogen oogt soms ongedurig soms wat hypocriet daar het zich van a tot z geregisseerd onder zijn supervisie vereeuwigen liet Daarmee…

Groene stilte heelt bomen ademen diep in onrust waait voorbij In het zachte ruisen van tere bladeren opent zich iets tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen. Dieper tussen stammen waar licht gefilterd en gebroken valt, wordt elke stap zachter, een terugkeer naar…

Ruimte tussen licht een adem die mij draagt zonder mij te noemen Tussen stammen die geen haast kennen, opent het bos een ruimte waarin mijn adem langzaam de maat hervindt en elke stap minder van mij verlangt dan aanwezigheid. Het licht beweegt behoedzaam door bladeren die niets willen bewijzen, alsof de ochtend mij uitnodigt te verdwijnen…

zullen wij dan voortaan de taal van stilte spreken de taal van toen wij hier ooit met elkaar lagen in ongeschonden samenzijn en alleen maar stilte waren de taal van verklankte stilte van klaterende klanken in kleuren en geuren gevat - de wanklanken van de klok die de uren slaat het loeien van sirenes in een of andere verre stad nemen…

De rammelende pannen op de daken…. De tikkende cv, de tak die zwiept…. De kraan die drupt, de deur die nog steeds piept…. De traptree die alweer begint te kraken…. Vertrouwd zijn de geluiden van het huis. Ik hoor ze niet, want hier voel ik mij thuis.…

Zomaar een groet, niet omdat het moet maar jou misschien plezier doet. Zomaar een wens voor wat geluk zonder grens Zomaar een woord ooit vaak gehoord: je bent bemind. Daarom heel graag jou gewenst: het hart van een kind.…

In mijn troebele gedachtewereld ben jij de onoverbrugbare afstand naar toekomstig diep verlangen en ik wil je niet liefhebben met een overbodige woordenschat nu de stilte hier zo teder wordt ik weet, er is geen bomenlandschap op die dwaze maan hier ver vandaan maar het licht is zo zuiver en zacht dat het lijkt alsof je voor langere tijd…

Nu ligt de lucht stil in de haven. Boten ademen tegen de steiger, alsof haast hier nooit heeft aangelegd. Onder het water schuift een oud ritme. Touw langs paal. Een plank die kraakt. Een zak graan tegen een schouder. Tarwe. Uien. Aardappelen. Steeds dezelfde oversteek tussen wal en schip. Op vrachtbrieven bleef soms een…

het is het tegenstaande van al dat kronkelend de geest toebedeeld met grimmige waarnemingen en onberispte uitingen het humeur, de daad van het gevoel dat zich voedt door een voorafgaand spectaculaire reis door het onbekende van al wat voorspelbaar in de geest de tijdspannes betwist in volgorde tegendraads in het spiegelen der gewoontes…

Jullie werk begint waar cijfers ophouden, in deuropeningen, op bankjes in portieken, tussen formulieren en vergeten verhalen vangen jullie elke dag een vallende mens. Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte, door straten waar de zorgen langzaam groeien, leggen een hand op schouders vol papierwerk heel gewoon: iemand tot zijn recht laten…

Natuurlijk zijn vriendschappen er ook voor gezelligheid, bevestiging en hulp en om elkaar te ontdekken en te bewonderen maar je hebt ze vooral nodig om jezelf te leren kennen en er een idee van te krijgen waar je leven om draait Vrienden en vreemden verruimen je gedachten, de grenzen ervan Ze richten je blik op aspecten waar je aan voorbij…

Stille tranen, Van innerlijk verdriet, Die zijn er wel, Maar die zie je niet.…

Ecologische systemen functioneren geenszins, door eieren weg te nemen uit nesten van broedende vogels niet door bijeen te rapen wat beschadigd raakt alsof bewaren hetzelfde is als bezitten alsof de natuur behouden blijft door haar uit elkaar te dragen, het onnatuurlijke schuilt in het verzamelen zelf De bij haar strepen niet gunnen…