Alle inzendingen

De ministeries hebben ze verdeeld Nu kunnen ze die posten gaan verdelen Wie zal in Jetten 1 een rol gaan spelen En wie raakt onverhoopt toch buiten beeld Bescheiden ego’s noemde men een pre Maar waarom doet dan toch ook Dilan mee…

Zilte golven gaan wortels drijven op de wind hoop vaart naar morgen De kade kromp tot een dunne streep grijs, terwijl het hout onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers, enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden. De oceaan is een bijbel vol blanco bladzijden, waarin de wind met ruwe letters schrijft. Elke golf…

Hij bestaat dus echt in werkelijkheid die eenzame onbegrepen dichter hij loopt op straat alsof het niets is gedeeltes van gedichten in zijn hoofd wankel evenwicht uit het verleden over de kade in innovatieve zinnenspinsels een volgend hoofdstuk in een onvolprezen boek een groter gedeelte van een woordloos schaduwrijk hij zwalkt niet, gaat…

laat me rijmen met twee woorden laat me schrijven met een pen laat me zingen toen ik hoorde: maar je weet toch wie ik ben Uw stem klonk zo gedragen een steun voor alle dagen een antwoord op mijn vragen `k hoef niet meer te klagen kunt U mij een opdracht geven ik wacht erop mijn hele leven een doel om voor te streven niet iets van: dat…

Daar in het noorden, waar de meren de hemel spiegelen, werd de stilte beslissend. Ik blies mijn adem uit over water dat ouder is dan woorden. Geen strijd, geen kramp. Een vertrek zonder verzet. Liefde wijst geen richting meer; ze is al overal. Ik was daar in het zicht van het oneindige; naaldbomen die niet oordelen, alleen…

Het vierjarige meisje wordt door haar pleegvader meedogenloos mishandeld krijgt harde slagen en schoppen kwijnt weg in een nauwe kooi moeder ziet lijdzaam toe tenslotte verdwijnt de stumper veel later vindt men in waters benoorden de Veluwe een verminkt rompje en een kleine hand vlakbij Hoek van Holland geeft de Nieuwe Waterweg een kinderhoofd…

het is kiezen tussen waarheid en schemering uitzicht en behoudzucht tussen zwijgen of deinen in vogelvlucht daarbij speelt het gemoed ook een rol en zal op een onvoorspelbaar moment mede bepalen: zijn alle woorden hard of zoet levendig of doods en waar niets meer moet een ding weet ik zeker ik ga mijn eigen licht ophalen,…

Ongevraagd komen wij uit bloemkegels en herinneringen de grenzen over, we bekoren vriend en vreemde met de geur van vrijheid de zalf van hartelijkheid en onze onverzettelijkheid om klein en stil te leven tot het uiterste het juk te negeren alleen op de lentes en de zomers in de wind te letten en in nacht en mist wegen te vinden naar…

Die trucjes kennen we, van Yezilgöz Ze maakt van één post heel eenvoudig twee Defensie en, jawel, vice-premier Verdeel en heers is haar sterkste kant, dus Hoelang doet er niet toe, dat is de vraag Robs nagel aan z'n doodskist blijft een plaag...…

Ik weet niets dan deze ene zang van 't hart, dat zocht en nimmer vond, en van een altijd-droeve mond, die dorstte, heel het leven lang Ik weet alleen dit ene lied van trouw, die leeg en bitter is, van schrille vreugd en staag gemis, en onvree, martlend als verdriet. Mijn stem was jong en sterk; en stout zong ze de grote wereld in. Mijn…

’t Is nevelkoud, en, ’s halfvoornoens, nog duister in de lanen; de bomen, die ‘k nog nauwlijks zien kan, wenen dikke tranen. ’t En regent niet, maar ’t zevert… van die fijngezichte, natte schiervatbaarheid, die stof gelijkt, en wolke en wulle en watte. ’t Is asgrauw al, beneên, omhoog, in ‘t veld en langs de lanen: de bomen, die…

Toen waren wij samen in de nacht handen en voeten ogen en lippen Toen waren we samen één adem één ritme in het hoge gras uitgestrekt boven de wolken tot in in diepte van de zee Toen waren wij samen de tijd vooruit gevlogen hebben we veel gelachen wijn uit de aarde gedronken Toen waren wij samen dag en nacht dansend moe geworden…

De oude eik stond er nog steeds, Het huis allang geamoveerd, Voor ’n torenhoog flatgebouw, Toch waande hij zich in ’t toen. Hij sloot zijn ogen, zag de tuin, Zijn vader, moeder, zus, En natuurlijk ook Wolf de hond, Leek hij ’t toen hervond. Zijn ouders keken hem aan, Hun blikken zagen niet, Zijn vader rookte een sigaret. Weer hoorde…

Ze kwamen me onverwacht halen Het had lang genoeg geduurd Na jaren van doelloos dwalen Was er een optrekje gehuurd U weet me nu te vinden En hoeft niet meer op zoek Vierde rij, naast de linden Het is gelegen op een hoek…

ik heb een ton in m’n regenton ‘t zijn briefjes, ze groeiden aan m’n boom ‘n zomers briesje, die blies ze in m’n regenpijp ‘n herfstig buitje, nu ben ik alles kwijt…

Het naakte feit heeft haar eigenzinnige jas opgehangen aan de kapstok van dit onzinnige bestaan zonder jou is het leven als de schemering mysterieus zonder de helderheid van jouw lucide gedachten en ik weet niet zeker of het me kracht geeft dat ik zonder jou verder moet in de woordenstorm vol informatie over wat goed is om beter te…

Ik hoor hoe de wind zachtjes woorden draagt, met een oorsprong in het verleden. Zij fluistert deze als echo’s die tot mij komen, zonder oordeel en zonder reden. Altijd dwalend door de eeuwen, totdat zij uiteindelijk abrupt ontwaken in het moment. Daar waar de wereld zingt met een verwachting vol hoop, en de wind fungeert als haar instrument…

Winter is voorbij tussen takken van een boom verschijnt de vink weer…

Bij het krieken der dageraad kraait er geen haan naar het zwijgen der klokken in de leien kerktoren Ach, liet de acanthus der genus galanthus maar een goudzilver bronzen geluid in de velden en wegen der camino horen…

Voor het inslapen verschaffen de doden troost: de eeuwige rust.…

de tragiek van de keuze ze komt zonder stem op onmogelijke tijden en noemt zich: ik ben dat heet dan lijden kiezen tussen licht en last goed doen, kwaad laten wat blijft, wat past laten gaan, blijven staan in mijn breekbaar bestaan diep gebogen, toch gericht naar een aarzelend licht maakt de keuze mij vrij of breekt ze iets in mij…

Bemerk ik hier niet bij het smullen van strofen de blinkende tintelingen? het goud dat er blinkt het zilver dat zingt het brons van de muzen die zingen? de duizendste milliseconden in brainwaves van dichters die doen wat ze konden? barstend uit voegen nauwsluitende pakken na de streep in een flits opengeritst? tonend haar torso…

De stenen rillen. Onder mijn voeten jaagt het ijzer zijn eigen hartslag na. Licht nadert zonder gezicht. Ik bal mijn handen tot ze iets voorstellen. Nog even, denk ik, alsof tijd zich laat kneden door wilskracht. Met gesloten ogen zie ik het kind dat ik was, en het andere dat ik achterlaat. Stemmen lossen op in het geweld van geluid…

Hoeveel zouden we willen? Veel, meer, of zuchtend toegeven dat we beter weten, de wet van oorzaak en gevolg kennen Gezonde geest, gezond lichaam dat we schoonheid niet verslinden en alleen in de lente van ons leven zoals de lente leven, groeiend tegen de verdrukking in, de winter verdrijvend met de levenslust van talloos velen…

Ik tel de tijd niet meer in jaren Maar wel in ervaren Ik ga mijn weg niet meer in afstand Maar in ‘t groene grasland Ik hoor muziek niet meer in noten Maar in woorden als genoten Ik leef en dans en zing Al was het enkel in gedachten Of in beklijvende herinnering Of in ontmoeten en houden van En stilte zo nu en dan. Ik tel de tijd niet…

De wereld draagt niks en onder het ijs hoort hij zekers te weten zijn eigen bloed ruisen de zuchtende aarde neemt hij niet waar Hij voelt de ochtendkou pijn in lijf en leden minder dan gisteren de lucht is milder de zon alsnog verborgen -kon hij maar.. Sneeuwklokjes zijn niet te horen zij kunnen niet klingelen hun witte kelken…

Waarom vruchteloos verouderen van pijn? dus, als een gevederde vriend, in de trein, op naar de Middellandse Zee die ik een kind- erachtige zee voor kinderachtige mensen vind. Wat doen de tranen bij deze zoute zee? wij lopen met een feestende menigte mee, dan, de buik gevuld, gestreeld, een speling der natuur gespeeld - En verder weer, naar…

Het is weer vrijdag, ik moet aan de bak U denkt wellicht zo'n snelsonnetje pennen Dat stelt niets voor dat zou ik ook wel kennen Nou dat valt nog niet mee..het is een vak Wat zegt u "kennen" niet om aan te horen? Ach net als Cruijff ken ik er best mee scoren…

Ik ontmoette Majesteit  jaren geleden had een close-up contact met haar wat mijn ogen toen gevoelsmatig zagen spreek ik nu uit: "Daar zit veel man in" ze is natuurlijk op en top vrouw zeker niet van het, haar mannetje het is een vrouw met ballen die laat ze zien, laat ze spreken zo moeder zo dochter is nu zo dochter zo moeder…

Ben ik jou of ben jij mij blijf je trouw en zijn we wij of blijf ik hier en ga jij even als ik sterf verder zweven laat je me gewoon alleen zoals een zware steen ik ga graag mee op reis door het zwart en grijs naar een nieuwe planeet die oeroeboeroe heet waar geen duister leeft zoals de aarde heeft mag dat mogelijk zijn een plekje…