Alle inzendingen

Zeven dagen per week driehonderdzestig dagen draait het keukenritme op mijn idee mijn hand snijdt, mijn geur is bekend want het is mijn domein van begin tot het end Maar dan komt de dag die paar keer per jaar, dat hij daar staat met een kom en een paar eieren meel, een liter melk en een snufje zout en de keuken is van hem zonder twijfel…

Oorlog voorbij Tanken van de straat de supermarkt weer open In mijn hoofd Sterven de mensen Vallen huizen in elkaar Een diep donker gat Dat daar nog rest Voor mijn ogen Slechts nog tralies Die de bomen Onbereikbaar maken En de lucht In verticale lijnen deelt De gedachte kan niets Voor anderen wellicht Het verleden, voorkomt een toekomst…

drie Action smurfen verven paal in het midden van de stad in het midden van de nacht in het midden van de geschiedenis niemand deed iets, net als toen de kransen kijken moe van rouwen toe waar is het fatsoen? en mannen in de kleur des Konings, in de kleuren van de slaaf, mogen het weer opknappen. net als toen. alsof er niets gebeurd…

Er lagen vele kaarten langs de lijn En briefjes waarop laatste groeten stonden Ze werden dan door niet- Joden gevonden En opgestuurd naar waar ze moesten zijn 'We liggen slap en en moe in de wagon' Sara aan haar gezin, voor haar - barakken Of erger nog de dood, naar adem snakken Benauwdheid en paniek in 't eindstation Wat heeft de Hitleraanhang…

Het is onduidelijk wat ik in de spiegel zie maar het is beslist geen mooie vrouw het is angstaanjagend dat ik zo lelijk tijdens mijn leven ben geworden leven doe ik niet langer in de duisterschaduw van de rijke mensen, die ik zonder twijfels hypocriet noem met hun belachelijke gedrag alsof schoonheid voor een spiegel te koop is niet nadenkend…

Ter hoogte van de Zaagmolenweg stond half weggescholen achter bosschages - u raadt het reeds, hoe kan het ook anders - een houtzagerij aan de rand van de eiken bossen van Twickel waar ik wel duizend keer langs ben gereden let wel, met mijn vélocipède zo'n raleigh van engelse makelij met een drietrapsraketdérailleur - iets wat alle…

"Ik blijf. Ik blijf voor altijd en eeuwig, in goede en kwade dagen ...!" Zei je. En toen, toen ging je weg. Je liet haar achter voor altijd en eeuwig. Je liet haar in goede en kwade dagen. En zij, zij rukte de woorden uit de tijd, legde ze in haar handen, strooide ze in de vroege ochtend uit door haar raam, liet ze meedragen op…

De vrije tijd heeft hij kennelijk benut op alle dagen die hij verspeelde Natuurlijk is hij op zijn best in de realiteit met zingeving waar hij niet uittreden zal om voor eeuwig hemels te leven - hij wordt gek van wachten Nu zijn ze eindelijk de hort op hij en z’n ongebreidelde fantasie afgezaagd kiezen tussen spareribs of vis want het…

Dromend van zulk blauw blijf ik staan tot de trein allang verdwenen is. Geen nood, er komt er wel weer één. Treinen zijn als zondagen: altijd een volgende. Maar dit blauw, dit verdomd unieke blauw, dat brandt zich nu al uit mijn netvlies en laat een grauwe vlek achter die morgen op het perron nog bleker zal zijn. Kind voor…

Daar komt de regen weer, als een oude herinnering. Op mijn hoofd, in mijn gedachten, tussen dingen die ik liever niet meer voel. Wandelen in de wind, me laten meeslepen zonder te moeten uitleggen waarom. Praat met me, zoals geliefden dat doen. Loop met me mee, alsof we nergens heen moeten. Blijf nog even, alsof weggaan niet bestaat…

Je zit daar. In een hoek die niemand echt kiest. Knieën tegen je borst. Adem laag. De kamer doet alsof ze niets ziet. Er staat iemand in de deuropening. Je hoort geen stap. Alleen het besef dat er iets verandert. Hij zegt niet veel. Zijn stilte valt eerder dan zijn stem. Je kijkt op. Te laat om zeker te zijn van wat je ziet. Hij blijft…

Een frêle deerne uit Waal vergrootte haar borsten maximaal Van een kleine cup B naar een imposante 90-D Maar ze liep daarna wel wat horizontaal…

En telkens sta ik weer in pyjama voor het oude raam en controleer de auto’s die in die jaren even voor het gewijde uur naar de kant van de weg zwenken en stoppen lijken mijn vader en moeder in zichzelf verzonken verbonden met iets dat groter is dan zij gedachten waar ze goed naar moeten luisteren die het waard zijn om telkens terug te…

Poetin, in zijn zucht naar macht. De aanjager van de oorlog, die al ruim vier jaar woedt in Oekraïne. Bommen zaaien dood en verderf, dag en nacht. Op oorlogsgraven bloeien zonnebloemen. Trump viel Iran aan, zonder mandaat. Beloofde vrede. Nu zit hij in een spagaat. De Straat van Hormuz is al wekenlang gesloten. De olieprijs exorbitant…

Mijn avondwandeling door de straten en het park: alle schoonheid van de dag is aan het verdwijnen in de schoonheid van de nacht die duisternis vol leven dat de wereld heeft veroverd door het licht te koloniseren Uit de schoonheid van de nacht ga ik slapen om daarna uitgerust de schoonheden van de dag te beleven en er s avonds mee rond…

De legerleiding stelt het volk gerust: ‘Wij zien zoiets als een routinebrandje, leuk klusje voor een brandweercommandantje, geen ongeluk, we deden het bewust. Een oefening met ongekende waarde: de strategie van de verschroeide aarde.’…

Als ik volledig mijzelf mag zijn, alle ruimte inneem die ik mij wens, alles zeg wat ik wil, alles doe wat ik wil, alles eet, alles drink, alles tot mij neem, hoe ik wil; als ik nooit meer iets moet, alle dagen leeg voor mij liggen, geen verwachtingen, geen verplichtingen, als ik alles zelf kiezen mag, wanneer ik wil; als ik overal heen…

de opkomst van vele personages persiflages op uitgevoerde werken versterken opgeblazen verwachtingen vanachter verwilderde coulissen waar verliezen diep worden doorleefd de wave het theater bijna verlaat het kwaad als scène verschijnt of wegkwijnt in een akte die rijpt geen splijtende dialoog die de vloer aankan geen masterplan dat een…

De daad staat vast, zij draagt haar eigen gewicht, twee levens stil in schaduw weggegleden. Geen woord dat wat gebeurde echt verlicht, de wet verlangt rekenschap en reden. Waar bloed de aarde raakt, daar spreekt het feit: een grens overschreden, onomkeerbaar. De rechter weegt met koele helderheid en spreekt het oordeel uit, zakelijk en klaar…

Stierf men zonder woorden onder toom van duister zonder weerstand door harde, verbitterde hand Stierf men zonder zonden achter muren van het leven om komaf of weerwoord gegeven vanuit gezond verstand Vertel waarom werd gestorven aan de rand van leven genadeloos door God vergeven op de tafel van onrecht? Vertel waarheid over de goedheid…

De knop barst open rood dat door het pantser breekt licht wint van de nacht De ochtend breekt de stilte van de nacht, een nieuwe dag in mei is opgegaan. We vieren wat de vrijheid ons heeft gebracht, en hoe we hier vandaag samen mogen staan. Geen muren meer, geen angst die ons regeert, geen woorden die we moeten onderdrukken. De geschiedenis…

zacht regengeruis eindelijk troost voor de tuin balsem voor de ziel…

in de nadagen van het voelen kleurt mijn tijd misschien roder en blijft jouw adem langer hangen boven mijn avondgronden wat waar was, blijft waar maar blijf naar me toe komen, alsjeblieft met of zonder gezicht ik herken de unieke toon in jouw schaduwstilte jouw liefde laat mijn haast sterven je hoeft niet te dansen met jouw porseleinen…

Nu geloof ik in gisteren, zo ver, zo dichtbij, De zon scheen helder, de lucht was blauw, En alle zorgen bleven stil, alsof ze het niet wisten, Lachende gezichten om me heen, In die momenten bestond alleen zijn niet. De herinneringen dansen door mijn hoofd, Geluk voelt soms als een vluchtige zucht. Dus laat me dromen van die tijd…

Zij is geen smaakmaker geen aangenaam kruid op zijn gepeperde tong Toch proeft hij elke subtiliteit van de zoetheid die schuilgaat achter haar vuur tot de verbittering toeslaat als hij gericht wrijft Ze blijft dan nooit keurig op de rand van zijn bord ze dringt in alles door waar hij haar niet proeven wil en verandert eten in iets…

Een cel is maar twee meter lang En nauw twee meter breed, Wel kleiner nog is het stuk grond Dat ik nu nog niet weet, Maar waar ik naamloos rusten zal, Mijn makkers bovendien, Wij waren achttien in getal, Geen zal de avond zien. O lieflijkheid van lucht en land Van Hollands vrije kust - Eens door de vijand overmand Vond ik geen uur meer…

Een witte roos bloeide op het vale veld, roos van de dood te midden der gewonden een jong gezicht had in zijn laatste nood de vage schaduw van een lach gevonden. "Ik heb het koud" klaagden zijn blauwe lippen zijn weke hand zocht tastend naar een maat ik zag zijn leven met zijn bloed ontglippen en steeds maar liever scheen mij zijn gelaat.…

Waar jouw wereld eindigt, Begint de wereld je nog niet kent, Mag exploreren van begin tot end, Tot je weer een nieuwe wereld verkent. Nieuwsgierigheid is de bron van kennis, Onuitputtelijk, schier oneindig groot, Blijft je prikkelen tot het einde, Neem je mee tot aan je dood.…

de 4e mei 2026 maandag, dodenherdenking ik vond het een loodzware dag een doodzware een noodzware want de nood is hoog 81 jaar in vrede maar voor hoelang nog dinsdag 5 mei bevrijdingsdag een vrijheidsmaaltijd in de kerk in de Wester van Amsterdam ik ga, ik houd de moed er in en bovendien ik heb trek heel veel trek in blijvende…

Tussen vieren en wegkijken gebeurt niet veel tussen half vijf en zes des te meer als het meezit en niet tegenzit met het weer dan hoef je alleen je oren en niet coûte que coûte maar eventueel je ogen de kost maar te geven genieten van ochtendgezang van de merel maar dat laatste dat kon je wel raden dat kon ik ook weglaten of overslaan…