168567 resultaten.
Limbo met loevende ogen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
21 O limbo, jij die duizelingwekkend
oorsuizend door de schacht
ter helle vaart
vertel mij, wat is in vredesnaam een loevende lichtoog?
Ik ken wel toevallig
een veiligheidslichtoog,
zo'n lantaarn op de helm
van een kompel als jij
diep in tartariaanse spelonken
maar een loevend lichtoog
is mij niet geheel helder -
sterker, ik weet…
Te stil om te horen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
19 Vanmorgen dacht zij
hoe elk begin
diep binnenin altijd
een einde in zich draagt.
Hoe zij met zoveel liefde
de wondere kracht
van het nieuwe leven
met de hele wereld wilde vieren.
Vanmorgen zag zij
hoe vogels wegvlogen
dacht zij aan de zwarte dag
die zij niet wissen kon.
Hoe zij het tere leven
in haar lijf gekoesterd had
een ademen…
Mensen van de dag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
16 Mensen van de dag
je kunt het zelf niet rekken
leven met traan of lach
tot je het niet meer kunt trekken.
Mensen van de dag
het leven begint zo mooi
geniet elk moment en lach
de jeugd is als lentetooi.
Mensen van de dag
elke dag in zomers warmen
waarin je vrij leven mag
en de vrede mag omarmen.
Wij, mensen van de dag
denken dat we…
Schoenen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
39 neem mijn hond
slaapt zij
Als ze wakker is
geeft haar lichaamstaal
hoe haar stemming is
zij volgt wie haar voedt
een zoet volgster is
van A,H,J,en Z
haar alfabet
schooiend
zoeken naar een terloopse
aan over haar kop…
Wandeling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
36 In Munnekeburen
kon ik uren turen
naar witte wolken in een sloot
naar het koolzaad dat ontsproot
de paarden-boterbloemen in de berm,
het verse groen weer aan de struiken,
afgelegen van verkeer de huizen
alleen met boot of lopend aan te komen
Ik waande me,
zo stil en fris de lucht,
in de bergen even
En dan de ooievaars,
die er zweefden…
Een Nare tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
21 Een Nare tijd
Dat gevoel raak ik niet kwijt
Elke dag is tegen mezelf een strijd
Komt het ooit nog goed met me als persoon
Ik moet weer zoals anderen worden
Dan ben ik weer vrij
Een Nare tijd was het voor me
Hopelijk gaat het voor altijd voorbij…
ABOMINABEL
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
22 Hij liep rond
Met een schuldgevoel
Het moet slijten totdat je het
Van je af kunt schudden
Vertelde men hem
Wanneer dat niet lukt
Kun je het pas echt schudden
Want
Wat niet lukt, lukt niet
Dat is dan weer knudde…
Vriendschap
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
40 Zo graag zou ik je laten weten
hoe dankbaar-blij mijn ziel nu is
maar ‘k vind niet gauw de juiste woorden
en vraag ook best vergiffenis
want ‘k twijfel soms nog aan je vriendschap
want zelden stuur jij een bericht
als ik niet eerst een mailtje stuurde
of woorden van een nieuw gedicht.
Je hebt het druk, dat weet ik echt wel
en dagen gaan…
Dansrn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Wil je vooruit in het leven?
Dienen achterwaartse stappen
Te worden vermeden
Twijfels die je kraken?
Kan je een pas
Op de plaats maken
Liever ter plaatse trappelen?
Dapper met wat ganzen
Verder blijven dansen…
In hetzelfde vel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
23 Ik draag een huid die ouder is dan mijn herinneringen,
een omhulsel dat mijn naam al kende
voor ik zelf wist hoe ik moest ademen.
En elke ochtend, wanneer het licht langs de randen van mijn bestaan strijkt,
merk ik het opnieuw:
dat ik vastzit aan de lijnen die ik meegekregen heb,
aan de kamers waarin ik leerde kijken,
aan de stemmen die…
Troosten
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
25 Schrijf ze of lees ze
Mooie woorden helpen
wanneer je ze nodig hebt
al zijn het maar woorden
geen eenzame eenzaamheid
geen verdrietig verdriet en
geen wanhopige wanhoop
wel suggestieve beelden
van herkenbare feiten of
persoonlijke fantasieën
en die kunnen je troosten
kunnen je uit de greep halen
van de echte situatie
en de echte gevoelens…
Opgevouwen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
51 zeker was ik verbaasd
de overloop dreigde
zich op te stapelen
tot iets dat keek
in mijn pyjamabroek
rende ik over de overloop
heen
de pot hield zijn adem in
alsof daar een hond zat
opgevouwen in porselein
staart tegen de rand gedrukt
wachtend tot ik keek
een zachte grom
onder het glazuur
ik gaf hem water…
Een vermetel spel
snelsonnet
5.0 met 2 stemmen
89 De wetten, ooit door Faber opgeschreven
Omtrent asielbeleid (het strengste ooit!)
Zijn toen met een novelle opgetooid
Waardoor de soepverstrekkers veilig bleven
Geerts marionet speelt een vermetel spel
Steunt de novelle niet, de wetten wel…
Kortste eind
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
17 Hij trok aan het kortste eind,
Had liever het langste gehad,
Kiezen bleek helaas valse schijn,
Had hij niet van haar verwacht.
Hij confronteerde haar ermee,
Bleek evenwel een rode lap,
Kwam als ’n boemerang terug,
Had hij dus niet aan gedacht,
Zit nu met de gebakken peren,
Hoopt nu dat ’t tij zal keren,
En hem aalmoes toe zal vallen,
Maar…
Hout
gedicht
2.8 met 17 stemmen
7.934 alle kruinen met mijn oren
alle takken met mijn ogen
alle bomen met mijn voorhoofd
alle stammen met mijn namen
alle bladeren met mijn adem
alle wortels met mijn haren
alle bijlen in mijn handen
alle scherp geslepen messen
alle schoon-gezaagde planken
alle zware houten kisten
------------------------------------------------
uit: '…
Attest
gedicht
2.2 met 226 stemmen
33.435 Niet als de slaaf; als je verslaafde.
Niet als de kweller; als je gekwelde.
Niet als de zwerver; als je verdwaalde.
Niet als de breker; als je gebrokene.
Niet als de verkrachter; als je geknakte.
Niet als de dronkaard; als je drenkeling.
Niet als de viller; als je levend gevilde.
Niet als de bezitter; als een bezetene
zal ik je liefhebben en…
Poëzie
poëzie
3.0 met 7 stemmen
1.636 Daar ginder al over de heide
De blaren vallen
Nooit heb ik je lippen gekust,
Regen
Ritmedansje
Witte wijven…
Gemis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 stilte overheerst
in de echo van deze kamer
als einde dat een vraag afsluit
met geluid wat is verbruikt
heerst er bitter stilte
tussen onze gedachten
alsof woorden pijn verachten
op dit onverwachte pad
bloedt stilte in mijn hart
het tekent einde der leven
zwijgen van je mond
dat nog zoveel heeft te geven
stil drijft het…
Dark side of the moon
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
87 Wie zit er 's nachts in de toren
mens sana de kroontjeskruisspin?
op de kale berg rust a godinne
In het veld dat mij draagt zijn demonen
de kinderen der rekening
als bloemen verwelkt in de goot
voor de echokamer waar ieders lot
doorweegt als reality soap
in het derde persoonsperspectief
zijn dwaze moeders in een niemandsland
bloesemdrift…
de val
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
114 Temidden van de verliezen
Vervagen de dromen van een vlucht
Na de val blijft alleen een gebed van zwijgen over
In het gonzen van de tijd
Ik zoek je glimlach op de verre oever van het mededogen…
Uitgooien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
67 Ik wierp een lijntje
Naar die anderen
van onze klas
Die hadden echter zin
in wat wijzer dan
ik was
Met de leeftijdsgenoten
viel het meermaals tegen
Daar we geen wijzer op
de plaat kregen
Tot ik dan dacht
Heb nu voldoende
wijsheid in pacht
Mij opnieuw als aas
aanbood
Het succes was echter
niet zo groot
Ervaring in levensvreugde…
CONCLUSIE
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
32 Wie nooit
Is gevallen
Heeft nooit geleerd
Op te staan
Wie nooit
Malheur heeft gekend
Kent niet de emotie
Van de herkansing
Wie nooit
Winter heeft ervaren
Waardeert zelden
De warme zomerzon
Nooit?
Wellicht ooit…
Tijdgenot
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
302 Getrimde zeilen
een zachte golf raakt het hout
stilte draagt de boot
De wereld trekt aan me,
voorbij in een stroom van golvende
indrukken die me meeslepen. Ik blijf staan waar
drukte oplost en alles zich uitvouwt tot een zachte ruimte.
De breekbare stilte legt
zich neer als een lichte sluier over
wat nog trilt - een uitnodiging om dieper…
Liegenspiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
51 Hoe was het weer daar,
vroeg de spiegel met een kruk in zijn stem.
Wat doet daar deze woede?
Ik stond erbij als een jas zonder eigenaar.
Ik vocht met ramen,
met lepels, met een natte stropdas,
en mijn gezicht deed mee
alsof het een geheime bondgenoot was.
De cadenza klom op tafel,
tors rotsen, sleep touwen,
en we schepen…
Avondschrift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
193 In het zoete duister
van frisse lentenachten
ligt eenzaam een zin
soms loos te wachten:
Dan ben je bij me onder woorden
slechts schaars gekleed in woordenbroek
maagdelijk in vers en zielsverlangen.
Hoe zou het zijn wanneer
we in elkaars onderbewustzijn
konden dromen
met elkaar
en voor elkaar
in een eindeloos hemels vrijen.…
Rossig rendez-vous
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
67 Ik weet het Laurens M, dat jij
het bent
die mij zag sprinten in mijn rood gewaad
knalroze zeg je? ook goed, inderdaad
ik zag je, maar 'k was eigenlijk te laat
verschrikkelijk, als iets is
dat ik haat
dan is het wel de klok die mij verraadt
ik sprong last minute in de trein naar Gstaad
al zwaaiend kuste ik jouw lief gelaat
en hoop dat…
Ontdooiing
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
36 De aarde herinnert zich
wat ze was
voor wij namen
wat we nodig hadden.
Een worm draait zich om
in het donker.
Niemand ziet het.
Het telt toch.
De kers bloeit drie dagen.
Daarna fruit
of niets —
ook dat is een antwoord.
Ik sta in de tuin
zonder conclusie.
De grond is zacht.
Dat is genoeg.…
vooruitblik
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
45 bij een armer wordend licht
is de stoel weer onbezet
blijft de tafel gedekt
voor een warm welkom
bij duisternis en dageraad
de dagen maken geen verschil
de oevers, de rietlanden
het broekbos
alles blijft zacht bestaan
op de plek waar wij waren
op dagen die komen gaan…
Vier jaar geleden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
143 Vier jaar geleden
Was het op 17 april
Eerste Paasdag
Ik liet familie weten
Dat je snel zou gaan
Wie die dag kon komen
Spoedde zich naar het ziekenhuis
Voor een laatste afscheid
Pasen zal altijd verbonden zijn
Met jouw heengaan
Maar ook met het diepe zielsgevoelde besef
Dat we elkaar zullen weerzien
Ik mis je, lieve mama…
Doorheen de wolken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
38 Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken
die regen zeggen, straks of al heel gauw;
Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw
en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken.
Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan,
maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon;
je kijkt toch verder, waar het al begon
en weet toch ook dat droefheid…