Alle inzendingen

Ik heb het te druk om dichter te zijn Want dat vraagt tijd om goed na te denken, Dus niet drinken, maar te staren naar wijn, Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken: Droesem uit de strot van leven schrapen; Troebele gevoelens slikkend herzien; Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen; Los van het ik, liefst onder pseudoniem. Zoveel…

Vanwege ongebruikelijke hitte De zomerzon die onbarmhartig straalt Heeft men het hitteplan van stal gehaald Men heeft uw welzijn namelijk hoog zitten Mij brengt die warmte echt niet van de wijs Ik drink m’n drankjes met wat extra ijs…

Ze was een kleine koningin En gaf met gracielijke zin Haar mooiste siertjes en haar pronkjes Haar liefste lachjes en haar lonkjes En waar zij liep ging ook gedwee Een hele stoet van minnaars mee Maar zij, ze dacht van allen: och Wat 'n dwazen zijn dat toch La-la Ze was een lach, een lied Meer niet Ze ging van 'n bar naar een souper En…

Dit is het heden, ik zie het, ik zit hier: voor het raam en zie het heden waarnaar ik ben teruggekeerd, naar wat er altijd geweest is - al die tijd waarin ik er niet was er is niets gebeurd zegt de tuin in het raam de bomen, de vogels, de zacht waaiende struiken, het gras, het bleef allemaal zijn wat het was, er is geen verleden hier wat…

De zon is fel zoals de werkelijkheid zijn kan en elk geluid moet zwoegen in deze golf van hitte Straks kook ik eieren in mijn hersenpan en verstop me dan in het bos als een witte wolf Het is de genadige aarde die mij verkoeling brengt de bla’ren van de struik de schaduwen vormen mijn blik op deze wereld welbewust verengt en ik…

Ik lag op die hete dag onder de wilg Ze noemen hem treurwilg Ik wil dat hij Fleurwilg gaat heten Zijn blad waait speels Hoeveel blaadjes hij heeft?, vroeg ik, ik dacht een miljoen Jij honderdduizend Lang hem bekijkend zag ik steeds meer licht op hem schijnen als diamanten alsof hij nat en druppels glinsterden Maar ‘t was…

Toen de narcissen net weer bloeiden wilde hij zich draaien nog eenmaal zich draaien naar het licht Met dodelijke blik en haastige armen wierp de nacht een verstikkend net om hem heen. Doof nu maar het tedere lentelicht gelast de sterrenregens af laat puinwolken de aarde in het donker begraven. Zij floreerden in de schaduw toen zij…

Als ik met jou langs de zee wandelde, klaarden mijn gedachten op: over het leven, trekvogels en de liefde. Maar nu denk ik aan jou; aan een seizoen waarin water, aarde, wind en vuur met jou versmelten. Zelfs de dode die ooit jouw dromen vermoordde. Ik blijf peinzen, tot aan de dageraad. **…

Achter de geraniums uitzicht op de weilanden met koeien. In het hemelsblauw een stip, ja wel, het is een leeuwerik. Achter de sanseveria’s uitzicht op het strand en de wilde zee. Kitesurfers bespringen de lucht, strandlopers op de vlucht. In de kamer is het erg, te erg leeg, de rust is onheilspellend en zweeg over wat verdween in het…

ik ken de nachten in het braken van mijn stem, het half open venster schreeuwt om de stilte te behouden : hoe zuiver ik de klanken binnensmonds ook lief, het houdt de schaduwen in de kieren van mijn onrust niet weg van welke opgelopen averij dan ook dan beschrijf ik de cirkel weer rond en mijn knieën wenen zacht door de afdruk die met…

Wie gelooft mijn vers ooit in de toekomst, Als het bol zou staan van heel uw aanzien? Zelfs goden weten dat dit als tombe Uw zijn verbergt, half uw wezen beziet. Als ik uw ogen schoon verdichten kon, Uw charmes cijfermatig opsommen, Dan zal men zeggen: ‘Hij die al verzon; Hemelse schoonheid zou hier verkomm’ren.’ Dus moet mijn schrijfwerk…

De lucht hangt laag, een zwaar gewelf van lood. De wind houdt zich in, schuilt in het struikgewas. Wij sussen de twijfel in een krimp van rust, terwijl de horizon zich langzaam sluit. Hoor het verre morren in de buik van de wolk. Het berekende land ligt bewegingloos te wachten, gekooid in de stilte voor de vlaag begint. Geen vogel die nog stijgt…

Ik weet niet wat waar is Ik zie verbanden en twijfel aan mijn hoofddienaar want hij legt ze dwangmatig en verbindt herinneringen tussen al hun kronkels door Steeds vaker wil ik dat hij het overdoet, maar het kost hem steeds meer fantasie om te begrijpen wat er gebeurt en wat samen- gevat toch niet houdbaar is zo lukraak komt het…

schip en wal oefenen de kunst van loslaten mist en aarde troosten elkaar met omarming ijs en wak zon en huid weder dienende tot wederziens bekwamen in vertrek en verlaten zonder wederkeer…

Wervelwind in het gras keert langzaam één halm terug Wervelwind streelt me als een lichte trilling in de lucht, zichtbaar voor wie stil wordt en voelt hoe een zachte beweging iets ouds en ongeziens naar boven tilt. Hij draait langs mijn huid en opent een verlaten plek die ik haast vergat, waar elke nuance helder wordt voor wie de kalmte…

Zo komt er nooit een eind aan ‘t geven: Ik geef maar wat ik geef, blijft mijn… De wondre dingen van dit leven Willen niet weggeschonken zijn. ‘k Zocht u met schatten ongewogen, En ledig keerde ik van de reis. Ik look de blijdschap mijner oogen In schemer van berooid paleis… De schaamle sterfelijke bloemen Die ik u in de avond bracht, Met…

De blonde leeuwen met hun gemelijke koppen, trekken rondom lopen kringen in het losse zand, aleer zij door de brandende hoepels springen - Een koperen pauw draagt in zijn snavel je spiegel - Jij Narcissus die naar haar evenbeeld kijkt Ik: altijd bezig je ongrijpbaarheid te bezweren in het net zo efemere van de liefdesdaad Lucht…

Een doos sigaren of wat aftershave Een herendeostick tegen het zweten Zelfs een fles whiskey kan ik wel vergeten Ik wacht gelaten af in mijn mancave Alles is veel voor wie niet veel verwacht Het wordt een spannende midzomernacht…

Opening De maan blijft drijven. Hartslag, drijvend. Hartslag, drijvend. Couplet Blauw licht op de muur, de nacht ademt langzaam uit. Alles drijft in zachte lijnen, niets breekt, niets eindigt. Een hartslag in de verte. Een hartslag in de kamer. De maan blijft drijven. Ik ook. Pre-refrein Ik hoor de stad doorgaan. Ik blijf…

Even geen verleden geen toekomst maar heden in het nu, zijn jij en wij niks bellen, pellen, tellen of schillen alleen maar chillen in het moment zijn MOMENTUM wat lang kan, mag zijn als je het maar lang laat duren in het hier en nu MINDFULNESS dat is vrede dat is welzijn alsof er niks aan de hand is we zijn met elkaar onder…

op extreem warme zomerdagen zoals deze dagen dan denk ik altijd met iets van weemoed aan de wet van Archimedes lekker onderdompelen in een bad en afkoelen maar dan wel zonder pretenties...…

(voor Lieke Marsman) Lieve Lieke, het is dus echt gebeurd, wat dreigde is te vroeg gekomen, jij hebt als God naar de reden gespeurd, maar ook die is jou ontnomen. De ziel, zo noemt men dat wat overblijft en wat nauwelijks wordt gekend, het is mysterie wat ons drijft, het lichaam is slechts een nomadentent. In ieder lichaam huist een sterfproces…

Een blauw vlindertje verwonderd op je vinger Bloesem — sluit leegte…

De zon straalt er op los. Soms een briesje. Uit het zuiden. Luie geluiden van tractoren op graslanden. Maar ook 'ik hoor vaag muziekklanken', zegt mijn vrouw. 'Van Graspop, kan niet anders', zeg ik, terwijl ik mijn hoorapparaat aanbreng. 'Op zes kilometer wel te harden. Gratis Soft Metal.'…

In een maanloos donkere nacht, boven poel of veenmoeras, dwaalt het licht, het blauwe licht. Een dolend’ ziel, een dwalend’ licht een onbehaag in duisternis. Het blauwe licht uit het veen. Het veen dat wordt gedicht. Volksgeloof is uit het zicht, een mythe die verloren ging.…

Rond de noen kwam ik buiten met mijn vélo, mijn tweewielerkoets, gestuwd door het beste paard van stal soepel glijdend door onze majestueuze entree - nog net geen ophaalbrug met slotgracht, die ligt immers aan gene zijde, in het park met de Wintertuin - en werd bij het eerste touché van Helios' dochter in vervoering gebracht door…

De hemel bloedde in zeven kleuren, maar de nacht vroeg om een dieper zwart. Toen de schemering de muren deed scheuren, stapte jij traag de cirkel in, volhard. Een luie stap, een roofdier in het licht, het linnen losjes om je borst gevouwen. De zinderende spanning op je gezicht, dwong de trotse vijand te benauwen. Je stem een hese, lage melodie…

Geef mij een mes voor deze blinde nacht. Ik wil de laffe, zwarte plek van het verdriet uit mijn pulserend weefsel wegsnijden, tot er niets dan pure, rauwe wilskracht overblijft. Allen die kwijnen, smeken om genade, maar de wet van de barbaren duldt dat niet. Ik heb mij langzaam recht overeind gezet tegen een rottend-paarse hemel van verlangen…

Ik had de neiging om dit keer te passen, Het donderdagse feestje is geweest. Geen sterveling die nu mijn rijm nog leest, Ik kan dus net zo goed gaan klaverjassen. De diagnose heb ik ook gesteld: Voorlopig is de teller uitgeteld.…

De straatweg haast zich van mij heen, ik zie in het verschiet waar ie verdween. Ik vraag mij af, waarom die grote haast, wat zou ’t zijn waarheen de weg raast. Welk doel heeft de weg voorbij ’t verschiet, ik peins, weeg en wik, maar weet het niet, sta verwonderd te staren, zonder antwoord, dat komt er niet, dat is wel wat mij stoort. Ik…