Alle inzendingen

- Ajax en Herakles - Van huis uit ben ik pur sang Ajacied sinds Cruijffie, Swart en Neeskens' heldendaden ik sloeg ze elk europacupjaar gade maar volbloed godenzonen waren 't niet dat kun je lezen in de Ilias tienduizend schepen en man tegen man dat schoot niet op, het duurde tien jaar lang hij was de tweede in de strijd om…

Ik nam een tas Nam ze uit de kast Zette ze op het aanrecht De plantaardige melk Nam ik uit de koelkast Zette ze naast de tas Het brik was gesloten Zette wat extra kracht De draaidop gaf op Ik schonk de tas halfvol Ging terug naar bed Keek de kamer rond Morgen ruim ik op Ook in de badkamer Pik ik mijn kleren van de grond…

Drijvend, in vierdimensionale dromen dansend op het getij breek ik door de illusie voor even ben ik vrij Ontketend, een sluimerend geweten knagend aan mijn essentie mijn geest geschonden, geketend aan existentie Meegesleurd, naar diepe duisternis verlangend naar het lumineuze licht het koude ijs dat langzaam scheurt woede getemd door…

Een nu bekend geworden conversatie Van Xi en Poetin -uiteraard vertrouwd-: “Wij zijn gelukkig modulair gebouwd, Best handig bij fysieke reparatie. Dus gaan wij door tot honderdvijftig jaar, De wereld is nog lang niet met ons klaar.”…

De aarde is onze Moeder, zorg voor haar. Eer alle relaties die je hebt. Open je hart en ziel voor de Grote Spirit. Al het leven is heilig, behandel alle levende wezens met respect. Doe wat gedaan moet worden, in het belang van Allen. Wees dankbaar voor elke nieuwe dag die de Grote Geest ons geeft. Spreek de waarheid, maar allléén over het…

Verandering in het lichaam, verandering in het hoofd, het licht komt door de jaloezie heen, mijn gedachtes blijven niet langer gedoofd.…

Ze dragen colberts, ze spreken beleefd, maar meten je waarde in wat je afgeeft. Hun handen zijn proper, hun plannen zijn groot, ze lachen je toe terwijl iets in je sloopt. Ze wonen niet onder het bed of de grond, maar daar waar men winst boven mensenbond vond. Een handdruk, een deal, een belofte op maat, en ergens verliest weer een ander zijn…

Dichtend verkeer ik in een land met vele eetgelegenheden. Waar woorden volle borden worden om feilloos-lekker te bedienen. Alles voor een exquise smaak! Afgericht als een horige schik ik tafels rond een tekst. Bovenaan staat Etiquette, een heiligheid in de horeca. Dichtend overtreed ik strikt de regels. Essenties over hoe men smult: niet…

En dan nog iets, voordat ik het vergeet jij bent een god, zo sterk als de titanen olympiër, maar Zeus de oppergod heeft jou gestraft, en nu draag jij je lot op nek en schouders en je ruggengraat bezwijk je haast onder 't gewicht der aarde Waarom in Zeus' naam koos je niet voor hem en had met die titanen mee gestreden? enfin, je bent…

De maan herinnert ons dat het leven in cycli beweegt. Ze verdwijnt, keert terug, verandert van vorm— en blijft toch altijd heel. In haar stille gloed leren wij dat duisternis geen einde is, maar een plaats van worden. Zoals de maan mogen wij rusten, afnemen, opnieuw beginnen. Zelfs wanneer we onzichtbaar zijn, blijft ons licht bestaan…

De mateloze grootheid van onze Hemelse Vader toont zich in het heelal zonder einde of begin dat Hij eens maakte niets is God te klein Zijn onvoorstelbare ruimte draagt nauwkeurig zorg voor het nietigste bestaan microben en bacteriën leven dankzij alle aandacht die Scheppers geest hen geeft.…

Ik heb een geliefde zonder gewicht. Zij vecht niet. Zij ademt niet. Ik heb haar lief zoals men een muur liefheeft: omdat zij blijft staan wanneer je ertegen leunt. Zij heeft geen gezicht, alleen de vorm van de kuil in mijn matras. Zij is de reden dat ik mijn schoenen niet aantrek wanneer het licht onder de deur door kruipt. Ik geef…

Ik ben nu oud genoeg Ik ga het anders doen met mijn kleindochter tegen haar altijd eerlijk zijn, niet alsof zij God is, die alles ziet noch Big Brother China En geen zelfcensuur van afgekapte gedachten of verboden fantasieën Ook niet het aanleren van veilige gewoonten die goedkeuring kunnen vinden in haar ogen maar open, mezelf zijn…

een broddellap ligt uitgestrekt in roze geweld aan het schemer ontsnapt een trage ijsbeer fluistert duizend stiltes zwart verfrommelde krullen schuren tegen vlijmscherpe wilgentenen kriskras hongerig druk ik mijn wereld tegen jouw oor zuig ik je warmte op…

In mijn leven waren de metamorfoses niet van de lucht ze vielen uit het heelal soms met 'Donner und Blitzen' het veranderde heel veel uiterlijk van jong naar ouder maar innerlijk bleef ik het kind, een kind van en bij me zelve een kind van de schrik, verbazing en ontzetting, maar ook van de liefste glimlach tot de meest gruwelijke afgrijselijke…

Er is iets achter alles wat we hier ervaren, een vreemde hunkering naar licht en troost, naar diep geborgen zijn, naar echt begrepen, maar door ons jachtig leven zelden klaar. We rennen dan van hier naar daar en voelen ons gewichtig door de daden, maar zien niet echt hoe alles ons gegeven is en dat ons zwoegen vaak maar lucht is, ijdelheid.…

Het lukt me niet. Ik probeer het wel elke dag opnieuw je los te laten, je te vergeten, maar je blijft, stil en hardnekkig. Ik scherm mijn gevoelens af, alsof dat kan. En toch, wanneer ik alleen ben, vinden tranen hun weg. Tranen die ik verberg, omdat ik geen vragen wil, geen blikken die te veel zien. Niemand mag weten dat jij er nog bent…

en dit is mijn gedicht, komt u binnen let niet op de galm, wees niet bang laat ons beginnen in leegte welkom in mijn krater van licht ooit kwamen wij samen, u en ik, weet u nog koel leefden wij op in de glans van een roemer onze schaduwen als helder kristal onze roem even terloops als de lichtval op de brief van een windstille vrouw goudbestoft…

Dik ligt de sneeuw in veld en woud En 't Noorden huilt zijn somber lied: 't Is alles doods en vaal en koud En levensteek'nen zijn er niet. Geen levensteek'nen? Richt uw oog Naar 't klein vertrek daar ginds, bestraald Door zachte glans, die van omhoog Rooskleurig door de venst'ren daalt. Nieuwsgierig staat een kinderpaar…

Ik geloof dat ieder mens iets meedraagt een vonk, soms klein verstopt onder stilte of twijfel Soms is er maar één blik nodig één open deur om dat licht weer ruimte te geven. Wij zijn allemaal onderweg, struikelend, zoekend, groeiend. Een kans is geen medelijden, het is vertrouwen in wat nog komt. Als we mekaar blijven zien niet als fouten…

Ik wil jou zeggen, Ik wil jou vragen, Ik zwijg mijn woorden, Jij hoort de woorden niet. Ik praat in leegte, Wie ik liefheb ontbreekt. Ik luister naar stilte, Zonder jouw woorden. Ik fluister je naam, Blijft ongehoord. De stilte van jou, Doet pijn aan mijn oren, Snijdt in mijn hart, Wijl ik nog steeds, Zoveel van jou hou.…

Ik heb een maan getekend en die heeft een beetje een rode gloed is dat slecht of is dat goed?…

In donkere gedachten heb ik mezelf gevonden een theatrale clown voor een anoniem publiek een deken van grijze mist over mijn denkwereld die zich dapper uitstrekt, maar op de vlakte blijft wanneer het gaat om echte stoere mannenzaken iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan in de hoofdrol…

de woorden die hij zocht op de muren het scherm benauwen vernauwen hem maar als hij de vogels volgt in vlugge formatie duikend in de toekomst die te na komt over die lijn die middenlijn deze witte regels als witte muren schurende deuren op losse kieren gezet dat drukt de pret zogezegd daarom refereren ‘zijn’ vogels ook…

de muur en het scherm doelwitten van denken gezochte ferme woorden doch zij bekoren niet doen verloren aan in dit onzeker bestaan ik kom niks tekort als het over liefde gaat maar leven bestaat uit meer en dan heb ik het niet zozeer over mijn eigen problemen maar over het claimen van de toekomst van de wereld van levens…

Er is geen antwoord op de lethargie die uit jouw schizofrene verveling straalt in de verwarde melodie van het zwijgen dappere nieuwsgierige Kolibrie je bent op zoek naar verse nectar in het diepe hart van een zoete bloem jezelf als centrum van de wereld in het schimmentheater van gisteren door uitgewoonde droomavonturen het dwangmatig…

Het licht der sterren in dit sprankelende firmament is als een zichtbaar verleden, verbonden met het huidige moment. Waar hun licht uitstraalt daar wordt duisternis verzwolgen en de lichtpuntjes in het heden, ons in het donker blijven achtervolgen. Om leed te verzachten als zalf op een pijnlijke wond, zoals ook onze eigen ster zich uit…

Luister Atlas, ouwe makker ik moet je wat vertellen jij draagt dan wel voor straf die hele aardbol op je nek maar ik was ook de minste niet al in de wieg had ik geen weet van al m'n onvermoede krachten in mijn jonge jaren wurgde ik met speels gemak de grootste slangen ik was een echte robbedoes een schobbejak Maar toch hield ik, mijn…

*006* De wereld flikkert geen licht verteerbare blaadjes naar binnen, noch daar buiten -waar ook geen ziel huist. Alleen het onbesuisde niks luistert indachtig, nauw, als de traag druppelende dauw op de ochtenden waarop wíj wachten, voor bij de poorten als uitgefaseerde rozen. ‘Sta op, sta op!’ Ik hoor het mijzelf uitstoten…

Storm raast door het raam ik sluit mijn ogen heel zacht adem brengt de rust De wereld dondert door de open ramen, een storm van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert. In deze leegte hoor ik pas fijne nuances, het fluisterende suizen van mijn eigen bloed. Niet langer…