Alle inzendingen

Ziezo, de poëzieweek is begonnen Poëten dragen voor uit eigen werk Het klinkt wellicht als vloeken in de kerk Maar waarom heeft men ooit zo’n week verzonnen De dichter dicht, en dit is eerlijk waar, Wel tweeënvijftig weken in het jaar…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Onverwacht mij tegen in 't nog winters jaar op de sprong der wegen bloeit de hazelaar. Tegen 't licht gehangen slingertjes van goud; aarzelend, bevangen raak ik aan het hout. Trillend dwaalt van boven 't fijne wolken los; en met bloei bestoven in het naakte bos blijf ik in een beven teruggehouden staan, en ik raak…

De fijne rijm bedekt nu boom en plant En ’t stijf-gestolde water, spiegelglad, Kaatst hel de zon terug van ’t glanzig pad, De blanke sneeuw ligt blinkend op het land. En aan de langzaam-glooiende oeverkant Steekt nederig een klokje ’t groen blad Naar boven, koest’rend zich in ’t zonnebad, Een dun, groen lintje op hermelijnen rand. De lucht…

altijd een kind zijn niet omdat ik niets geleerd heb maar omdat verwondering mij niet verliet ik draag haar als een jas die nooit verslijt in de wind danst zacht de droom geen grote sprongen eerder wiegen zoals gras dat weet wanneer het buigt en wanneer het blijft staan ik loop door dagen die ouder worden dan ik hun randen rafelen…

Wat als afscheid nemen slechts vellen papier waren, volgekrabbeld in een roes zonder dat je wist wat ik vastlegde. Een stapel wit die langzaam zwart trekt van het gemis. Ik sta aan de rand van verlies. Niet dramatisch. Administratief. Moet ik afscheid nemen van jou, of van het deel van mij dat ik zonder ontvangstbewijs in jouw handen…

Spiegeltje aan de wand. Je vangt het laatste licht. Het rust op blote schouders. Het glijdt langs warme huid. Een hand volgt traag een lijn. Een adem zucht en daalt. De blik wordt zwaar van voelen. De avond houdt van stil. Geen stem. Alleen dat kijken. Geen vraag. Alleen die adem. Bewaar wat hier gebeurt, en laat de nacht het stil bedekken…

..."Altijd die mythen met hun moord-moraal altijd die grieken met hun oorlogstaal ja Atlas, jij en ik, wij allemaal zijn met dat zaad behept, bebaard of kaal wij zijn europa's grootste hinderpaal al ben ik sterk als archie, man van staal verwacht van mij geen stoere mannentaal"... * Zoals je weet, mijn beste wereldAtlas zit…

Beeldschoon was hij goddelijk geraakt voor liefde gemaakt de jacht was zijn leven geen nimf kon hem vangen hij hield zich verheven vrij van verlangen Echo bleef treuren treuren om hem kwijnde weg en verdween in galmende oorden werd woorden na woorden ze vervaagde tot stem Het meer was kristalhelder toen hij zich boog de natuur hield…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

vandaag krijgen we de rekening op een ontgroenend blaadje als vers gepresenteerd menu voor de toekomst welke nog immer ongewis is in het schaamteloos wit van haar ogen haar strakke kaken en lijnen gehuld in olijf- groene bestaansonzekerheid van die dingen ja van die dingen hocuspocus die heren in het zwart bont en blij blauw gedogen…

Kleine erupties in een zee van tijd onbereikbaar voor jouw nijverheid waar bloemen in wildernis dansen via breekbare momenten schuldbewust in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief door onuitputtelijke drang reeds uitgerust schaduwen verborgen door zilte wind onbereikbaar voor harde werkelijkheid in eigen fantasie een vreemde bemind…

Zijn dood is al geregeld Het wachten is op het uur U De plek is reeds betegeld Zonder dat iemand weet van nu Het duurt hier nu niet lang meer Zo dadelijk en dan is `t gedaan Een eind aan zinloos lijden Hoelang is er nog te gaan Een paar minuten en De messen zijn geslepen Hij is inmiddels vast gegrepen En pak toch snel een pen Om…

Vandaag ben ik jarig en trek ik voor de zoveelste keer de lappen stof die men, eenmaal met zorg genaaid, noemt: broek en hemd keurig over mijn gladde huid, om me te begeven naar een oord waar precies zulk geklede mensen lopen. Ik verblijf daar om te arbeiden en tot de middag, zodra het signaal draait, niet altijd van grote honger, tegelijk…

Wil hen te eten geven die dagelijks verkommeren van smart die slechts met moeiten van dag tot dag worstelen door 't leven en door mede mensen tot stervens toe getart. Wil hen laven met de wijn die dorsten naar gena met wijn dat Uw bloed was door ons vergoten aan het kruis met spijkers van onze zonden zie ons staan aan Golgotha's voet…

Van repliek dienend heeft ze het gemikt Op een fanbase die haar bullshit slikt En een boeman openlijk of verdekt Waartegen ze als de Stoottroepen optrekt In het web van haar eigen gebral verstrikt Lijkt ze recentelijk wel van Lotje getikt Die spraakwaterval alsof het staat gedrukt Onder wiens podcast de waarheid gaat gebukt Werd zij door…

Als ik je in een doosje kon doen Met een strikje eromheen Zou ik dat meteen doen Want zoals jij, is er geneen.…

Uit steen en klei is haar romp gesneden, beschilderd met een woord dat bij haar past; ze wordt volmaakt door hem die haar betast, haar vragende ogen moet hij nog kneden. De wereld vat ze samen met gebaren, die ze oprolt met haar duim en vinger; niemand troost haar, zelfs niet die indringer, binnenin verzamelen zich gevaren. Ze past nog steeds…

De Atlantische Oceaan en de Noordelijke IJszee voelen over hun golven een druk trefpunt van kwade luchtstromen de koude adem uit Groenland smeekt de zucht van Denemarken bij Andersens Sprookjesland te mogen blijven terwijl Amerika hebzuchtige reuk naar binnen zuigt wil dit reusachtige eiland van het Poolgebied bezitten het strenge…

In het uur dat alles stil wordt en de nachtschapen zich veilig weten in hun kraal, is hij die schim in het kreupelhout. De rimpelingen in het zwarte water als hij de oever bereikt. Zijn plotselinge vlucht, met de storm in zijn poten de polder in. Dwalend door het veld, roept hij naar de gloed van de sterren. Het is de geur van de grond…

De echo spreekt. De muren antwoorden niet. Mijn gedachten ingesloten, Door angsten en verdriet. De aarde draait. De vloer wankelt. Mijn wereld kantelend, De waarheid verdraaid. Druk van binnen, Het klopt aan. Mijn bewustzijn brengt me hier, Naar het bestaan. Druk van buiten, Uitend tot pijn. Kwellend door mijn brein, Alles lijkt…

In Gilroy verkopen ze knoflook -koffie, -appels, -ijs, en -koekjes In Deventer kleurt alles geel: mosterd, tongen, en baarden het asfalt, rozen, en de zon schilderijen in het museum honden, kleren, overal mosterd -soep, -salade, -bonen, -thee, en -eieren Ze leven ervan, ze zijn wat ze eten, ze zouden Garlic en Mosterd willen heten om…

Geïnspireerd op een bizar gedicht van A. Vegter, potsierlijke dwaas, dat ik hedenochtend abusievelijk in mijn mailbox ontving... * Toen ik tussen leprozen- en liplezendag de gewijde stilte openknipte was ze dat tot mijn niet onverholen vreugde niet per se al te zwaar gevallen ze misdeelden geenszins een gevoel van verzet maar hoe…

Vierhonderdzestig stappen heb ik nu gezet, Ik heb de koers bepaald en de bakens verzet. Emily keek toe vanop de zijlijn, en zag hoe ik groeide, zo dapper en fijn. Ik tel de dagen, de mijlen, de moed, vierhonderdzestig keer voelde het goed. Zij gaf me de pen, maar ik schreef het verhaal, in mijn eigen ritme en mijn eigen taal. Ik sta hier…

"Zo'n proefvaart is op zich al heel kort dag" zo sprak de jeune premier als admiraal "Ik zeg maar zo, in onverbloemde taal Wij gaan deo volente Aan de slag! Wij zullen keer op keer moeten laveren laat dat geen reden zijn om terug te keren..."…

en na de storm de stilte de stilte die geen storm meer dragen zal…

Een plotse val, Met de neus in de boter, Is als dat wonder geschiedt, Een waarlijk geluk, Maar vaak, Komt het besef Te laat.…

Ik zie de bomen groeien onder een sneeuwwit gewaad als koningen herrezen uit onbestemde landen zolang de vorst hier heerst takken kreunen door het ijselijk gewicht als de aarde weer opwarmt vloeien lange tranen en zullen ze uiteindelijk weer zwijgen de metamorfose was tijdelijk…

ondertussen alsnog bestierde ontsiering Yeşilgöz’ hocus pocus de diepgevroren focus op de kerndelingen op gewekte burelen liggen ontgroende blaadjes te rotten onder een vers laagje voor laag net netjes gestapelde gebroken sneeuwwit als rechtsgedraaide melk- fase richting de toekomst der ontkleurde kamers wit voor onze ogen maar…

Ik had die winterdag, twee jaar tevoren, het bos bezocht. Tegen het strakke blauw, scherp zichtbaar, was van waterdam en dauw een groots, stram woud van beelden ingevroren. Verstijfde arenden, met kop en klauw, gedrochten, vlerken, hertshoorn, duivelsoren. Toen, bij een berk, als uit zijn stam geboren en daaraan vastgegroeid, iets zwarts. Een…