Alle inzendingen

Alles wat je niet hebt is opgeschreven in een boek voor later als je niets meer hebt om te liefhebben zoals de wind bloemen die blij zijn met jouw glimlach een zon die over de middag waakt en er is nooit een ooit nu jouw naakte verleden knaagt aan nieuwe liederen vol heimwee misschien mag je even vrolijk dansen met een dichtersvolk in…

hij stak de regels over alsof het smalle sloten waren tussen weilanden in november niet rebels eerder moe van het wachten aan de juiste kant hij liep door rode lichten met de stilte van niemand die nergens meer op stapt mensen noemden het roekeloos maar ze zagen niet dat zijn tenen overstaken zie hij brak uit patronen…

Niets verdwijnt nog werkelijk, misschien daardoor een beladen bestaan alles blijft hangen geluiden overal overstijgen tot menselijk verval gedachten die zich blijven herhalen alsof tijd zelf vergeten is zelfs stilte komt nergens meer tot haar rust ik probeer soms mijzelf te verlaten maar het denken blijft bewegen in de…

Hij stofzuigt en poetst tevens de wc en neemt de badkamer mee doet de vaat met de hand de was in en uit de Miele hangt, vouwt maakt alles netjes aan kant Hij lapt de ramen boent de vloer de trap en het gat verzorgt vers voer en andere benodigdheden om eenvoudig te leven Hij loopt alle dagelijkse ronden ook al is het hondenweer plakt…

Woorden zijn geen keuzes. Een nasleep van iets dat zich al voltrokken heeft voor het begrepen kan worden. Wat “ik” noem is meestal te laat. Een registratie dat al geschreven werd in de marge van bewustzijn. Soms lijkt het op betekenis. Maar betekenis is sloom. Te traag voor wat hier gebeurt. Dus corrigeer ik niet. Ik laat het gebeuren…

Soms sta je stil, of liever, je geest, bij wat je ogen zien, terwijl je leest, met je geestesoog, mentis oculo hoewel dat woord zelfs voor Deus A.I., god der kunstmatige intelligentie niet bestaat, niet te vinden, ongedocumenteerd een neologisme dus, onachterhaald een soort Lof der Zotheid maar dan in 't kwadraat voor Erasmianus Roterodamus…

Soms is het lot zoals het is als een enorm rotsblok in de weg ligt kun je duwen, tillen, trekken Soms kun je iets niet veranderen zoals de kleur van je ogen je kunt wensen, smeken, hopen Soms is wijsheid af te wachten te aanvaarden door als een bloem op de wind mee te buigen Want dan is de toekomst al beklonken door hogere kracht…

Toch is er hoop, ondanks de stilte, het wachten op reactie die ik vroeg, maar ooit zal wel een antwoord komen maar nu is misschien nog niet de tijd. Mocht toch mijn ziel het wachten dragen en weten dat er straks weer zon en licht zal zijn en oeverloos verlangen en dat er appels aan de boom gaan hangen. Durf wachten, vragen, zoeken en vertrouwen…

Wij staan op de rand van de afgrond en in plaats van te vallen, tekenen wij een brug in de lucht. Niet God schiep de betekenis, wij hieuwen hem zelf uit de harde rotsen van een zwijgend universum. Er is geen blauwdruk vooraf, geen kosmische hand die ons opvangt. De hemel is een leeg canvas dat angst aanjaagt tot het glanst. Kijk hoe wij…

Lekker gegeten? Voldoende gedronken? Bijzonder contact gehad? Jouw muziek speelde het klaar. De entourage was exact gekozen. De juiste bloemen stonden op tafel. De avond viel romantisch. Men had begrip voor elkaar: gedichten werden volkomen begrepen! Kunstzinnigheid schept voorwaarden. Daar was men het over eens. Betekenis geeft dan…

Hier sta ik, mijn krakende botten geleund tegen een marmeren witte pilaar op een eeuwenoud plein aan de rand der boulevard ten dode vermoeid maar niet opgegeven na een dagen en nachten gevaarlijke passage door onstuimige woelige baren zwaar en kortademig en onbedaarlijk mijn krachten niet sparend met enkel de schikgodinnen voor ogen…

In het duistere onder van de toren vangt alleen het koord licht, heen en weer onder het luiden van de klok Meteen komen er mensen af op het schreeuwende geheim / Er is nieuws, het laatste nieuws / en ze becommentariëren het touw (nette mensen zijn ontmaskerd hun nevenbelangen onthuld en ondergrondse netwerken ontknoopt) maar…

Ik raak niet vertrouwd met deze wereld hoe ik ook mijn best doe in zuid, noord, oost en west de pest aan het goede mee trouwen zit er dus niet in huwelijk bij voorbaat gestrand ook niet samenwonen, zelfs samen komen stuit tot afkeer van mijn zijn ik ben zeker niet de beste maar ook niet de slechtste vandaag 42 jaar geleden mijn man ontmoet…

Eerste schoolbel jouw lach blijft nog even warm in mijn borst hangen In het eerste trillen tussen ons opent zich iets wat nog geen naam draagt, een zachte spanning die door mijn borst trekt alsof mijn lichaam eerder begrijpt dan mijn gedachten wat ontstaat. Er hangt tussen ons een lichte onhandigheid, bijna teder in haar aarzelende warmte…

Hier lig ik, leeggetrokken grond die doorgeploegd werd wachtend op weer nieuwe zaden. Ik ben in mijzelf gekeerd luchtig omgedraaid in verhelderend licht zonder rancune onder het oppervlak. Mijn bodem is behoorlijk bereikt wat groeien wil bezwijkt hier op en in mij waardoor kunstmatige shit stromen moet uit die spuiten van de mens.…

Aan de einder draaien wieken, Torens spitsen recht omhoog, Rijen wilgen en populieren Perspectieven ’t weidse land, De rug krom gebogen leunend Op een stok, staart d’oude Naar verten achter d‘horizon. De zon brandt in het zenith, ’n Leeuwerik zingt hemelhoog, Koeien loeien, schapen blaten, Kikkers kwaken in het kroos, Dat d’eenden gulzig…

Bloed ziedt in mijn lied. De vlam is luid. Mijn hart brandt uit. Is mijn eeuwig het eeuwig niet? Mocht mijn eeuwig het eeuwig zijn, Liefde, om uw lamp te voeden, wil ik eindeloos verbloeden in zuivre pijn. --------------------------- uit: Meidoorn (1925)…

het netwerk gloeide aan de hemel waren opwellingen te zien uitlopende kiemen waar je ook ging liggen flonkerde het er ontstonden gebaren uit een rafelige flits van een vrouw die lam van de hitte aan de rand van het water bij elke ademhaling zichzelf leek te beademen als houtskool drie zwarte vlammen nu ze de handen in de…

Je bent een oude kat Je lijkt je leventje soms zat Ik heb je meer dan 18 jaar Maar nu is het bijna klaar Je bent nu sloom, je was ooit wild En je vachtje is vervilt Niets krijgt jou meer op de kast Dat lukt niet met je oude bast Met het verstrijken van de tijd Raak ik steeds meer van je kwijt Het moet zo zijn, het doet me pijn De tijd…

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

Is een herinnering als eenmalig uniek onherhaalbaar moment in de eeuwigheid verdwenen zodra die de schatbewaarder van neuronale memorabele etsen eraan herinnert dat hij nog staat als wachter aan poorten van weliswaar fictief-spatiële doch onder normale omstandigheden voor hem niettemin onuitwisbare sporen op een rots? Welneen…

Té bont zal hij het nu niet maken het blauwspectrum laat hij derhalve -kortstondig- buiten beschouwing want hij heeft al zoveel kleuren bevuild vergelende tanden gezet in allerhande goden en (half)dode taalwichelaars vuurrode tussendoortjes vuile-handen-hapjes als zandstrooiers uitgestreken smoelenschotels van de dag… ‘Een zon die…

de motor moe in vroege kou een dunne rook langs grauw metaal te lang het draaien zonder vuur de ochtend wachtend langs de straat huizen zwijgend achter glas lichten bleek in natte ruiten een motorkap halfopen stilte kou verzameld in het ijzer geen zichtbare breuk geen rook van binnenuit alleen dat telkens weer proberen…

ik heb haar begraven legde haar geruisloos ter ruste in diepe donkere aarde ik heb haar ter aarde besteld zwijgend in het zwarte zand grondeloos zoals zij was ik droeg haar naar de grafkuil spitte haar lagen om dekte haar leegte toe zonder woord of bloem heb ik de taal begraven naakt zoals zij was…

Op school ben je echt een karakter, de leraar zweert, je bent een sieraad. Maar bij de voordeur breek de meter, alles stoort en de sfeer wordt kwaad. Die paardenbloem was wild geplukt beveiligd tussen de tassen en de stress. Nu mist er één blaadje en je bent gespannen, dit is verschrikkelijk , niks minder dan dat. Je kijkt niet zomaar…

Wie te serieus in het leven staat zal nooit lulkoek eten terwijl lulkoek best smakelijk smaakt naar suikerbrood en honing wie schaterlacht is daarom koning Wie te serieus in het leven staat zal bolle bitterkoekjes vreten geen lachrimpels krijgen want sombere rimpels hangen treurig als donkere gordijnen, naar beneden Wie te serieus…

´s Morgens vroeg God aanroepen toont pas ontwaakte wolken vol stralende gouden glans om de komende uren opgewekt tegemoet te gaan midden op de dag onder felle zonneschijn zware lucht of onweer de Heer om kracht vragen geeft zegen bij het daagse doen en voor wachtende verte ´s avonds laat de Hemelse Vader danken je te mogen geven…

Dag mijn vriend. Het was vreemd, geruststellend dat iemand als jij bestond in dezelfde tijd als ik. Niet iedereen laat iets achter dat stil blijft bestaan. Dag mijn zielsverwant. Jij verscheen op het moment dat ik langzaam onzichtbaar werd voor mezelf. De stilte was ook een taal die jij beheerste. Dat vergeet een mens niet.…

Ik zit in de stoel die mijn contouren kent, naast mij de boekenkast, een gestapeld monument van andermans gedachten. Elke rug een onontdekte straat, een stad waar ik doorheen kan dwalen. Het blauwe licht van het scherm glanst. Met één vingertip breek ik de muren af. De wereld stroomt vloeiend onze kamer binnen: continenten, oceanen, verre…

Lees hier waarom  de vrouwensardijnen  als nazaten van maagdensabijnen flierefluitend op kruidendiëten en op ruggen van lieve dolfijnen niets meer van het leven verlangen dan reinheid van binnen en kleur op hun wangen en met speels gemak van de hak op de tak zonder gat in de hand of hun hak in het zand de honderd voltooien…