Alle inzendingen

Bank in ochtendlicht de stad loopt hem voorbij zijn droom blijft stil Op deze bank rust iemand tussen uren van voorbijgaan, terwijl de stad haar eigen haastige richting kiest. Ik voel hoe stilte soms luider spreekt dan woorden, en vraag me af welk verhaal vandaag verborgen blijft. Niet iedereen draagt zijn zorgen achter gesloten deuren…

Als voetzoekers in Vlaamse borinage kroongetuigen van het gerstenat dat zienderogen druipt als zwarte kat in dorstige contreien zonder gage Zonder beschutting van de wederhelft van dommelende mallebabbes kazen en vlekken en patatten door de mazen alleen haar volle schutspatroon laat hier geen ruimte, voor een zwart brunettedier want was…

In een milddadig etherisch Noorderlicht Richt hij bevlogen door het gezicht Zich als behept met een neurose Op het naaktmodel's ontblote pose Aanvankelijk losjes opgezet Penseelt hij ten voeten uit haar portret Dat al snel gestalte krijgt en signatuur In vlotte gestes vol hang naar avontuur Zijn schildertoets hanterend tot prompt…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…

Bewaar het water in kruiken de klei krimpt ineen nog voor het geweld van de zomer de vissen, zij wringen elkaar raspen naar passen voor tango wij verscheuren de kade, die dag de zwavelstaf zweeft over wad rode fossielen verschralen en turen naar tenen van dijken kelen krakelen, de patrijzen zijn schor het grint begint te oreren klinken…

Het is voorbij, vreemde belangen herschikken het dagelijkse leven en ruimen oude wijsheid op De kinderen passen zich aan Ze steken geen vinger uit naar het stof en de lekkages Ze halen hun schouders op over de zoute zeewind en zien de beestjes niet Ze verbazen zich wanneer de deur openstaat en de gangpaden vol vertrapte papieren…

Dit gedicht, Is een gedicht van niks, Het gaat over niks, Want gaat nergens over, Het is een niemendalletje, Het heeft wel een begin, En het heeft een eind, En het stuk daar tussenin.…

Het begint altijd met de eerste druppel — helder water dat de lippen koelt, een woord dat precies de juiste snaar raakt, het zachte licht van een vroege ochtend. We willen vasthouden wat voedt. We openen de kranen verder, stapelen de uren en de smaken op, tot de tafel buigt onder het gewicht. Maar ongemerkt kantelt de wet. De honing op…

het landschap van dienst is dit keer nader tot dichtbij troostend, tevens dienstbaar op verzoek met driehoeksmeting bepaald zodat geen mens verdwaalt verschoven in tijd rekbaar van begrip dit lijdzaam te ondergaan dit neigen naar uithoeken deze landengte verbindt ruimte staat stil ter plaatse tegenover alhier en zich elders…

Ik word wakker in een kamer die nog niet besloten heeft dag te zijn gesloten lamellen smalle ruggen van lichtloos wit en zwijgen in strepen. Achter hen ligt de ochtend opgevouwen Ik open niets Ik kijk alleen. Dan kantelt iets, Een lamel wijkt, de eenvoud verschijnt niet met een gebaar, maar in dunne banen licht die…

Afscheid Zuster, zie, wij zijn te zeer gelijkend; Nooit zullen wij zalig zijn: een paar - Hoe ’t geluk, vermeerdring te bereiken, Altijd zelf ontmoetend in elkaar. Voel hoe zuiver wij zijn evenhogen, ’t Tederst van mijn borst jou treft en streelt. Onze nadering komt toebewogen Geen gestalte, steeds een spiegelbeeld. Voel, hoe ’t steeds…

Jij was een avond in mijn tuin. Regen deed vogels zwaarder vliegen, grassen en mossen sneller groeien, mijn huis een vreemde schuilplaats zijn. De kamer onherkenbaar, kromp; geruisloos vielen deuren dicht, de tafel, waar de kat op sliep, verschoof - heel langzaam - maar verschoof. Een bloempot in de hand, stond, ongemerkt veranderd, ik…

Je zet de beste spelers in het veld, ‘De basis’ die de wedstrijd gaat beginnen, Maar als je met die ploeg niet weet te winnen, Dan wordt er iemand anders opgesteld. Dus dít vind ik niet zo verrassend, nee: ‘De beste wisselspelers doen al mee.’…

Goedemorgen juf, hier is Emma, jouw konijn Ik wil je feliciteren met je verjaardag en nog lang bij je zijn Ik kruip nog even terug in de poppenmand met slang Sisa, lammetje Lena en egel Nala hand in hand Links Willy Wortel, Annie Aardbei en Thijs Banaan Ze schurken verveeld tegen elkaar aan Bella de Bij en Candy de Pop staan tegen de mand…

Het jong van de ooievaar bleef opvallend klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, bewust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

Paddenstoelen In het bos, waar stilte heerst, groeien paddenstoelen, nooit gevreesd. Aan een oude boom, hun thuis, verbergen zij zich, stil en kuis. De regen valt, en zij bloeien, hun kleurenpracht doet ons boeien. Met hoedjes als een herfstig kleed, staan zij daar in vol en breed. De boom biedt hen een warme plek, waar zij groeien,…

Kunnen stenen voelen, planten dromen of is dat alles beeldspraak en niet waar? Toch maakt een nieuw blad van een plant me blij en doet begrijpen dat ze leeft. Soms menen mensen dat de dieren hun eigen taal verstaan en dingen dromen, maar kunnen dit nu ook de bomen of is daar eigenlijk maar niets van aan? Ik weet het niet, zoals ik veel niet…

Alleen de top staat nog in bloei Mijn vingerhoedje digitalis De top staat nog alleen in bloei Nog even wachten tot ze kaal is De naaister aan de overkant Heeft vingerhoedjes bij de vleet Mijn naaister aan de overkant Heeft veel meer hoedjes dan ze weet Mijn digitalis strekt zich uit Haar hoedjes vallen één voor één Ze rekt en strekt zich…

vannacht kwam ze langs, het was eigenlijk lang geleden niet dat ik op haar had gewacht, verre van dat zij is er een van die velen frêle wezens die mij in de zomerdag, meestal in het donker en onzichtbaar enkel mijn hand kussen uit behoeftige onvrede en ook niet wacht op een teder gebaar mijnerzijds, nee later kruisen wij de degens…

O, het bloed ritselt en ziedt in de jonge borst, het zingt een wild-luide vlammen-dorst! Mijn hart brandt uit, o zie, het brandt wit-heet, een vliegende bloem die van geen sterven weet, een opaal-vlinderend, levend licht-ding, dat door de grote, gouden tropenzon ging. En het licht goud-regent, het stroomt en het stort, totdat het levende spectrum…

Hij had duidelijk veel haast, Liep zichzelf haast voorbij, Zijn ik was blijven staan, Daardoor kwam hij niet aan Naar hij was op weg, En zijn ik zonder hem Alleen ik in de kou liet staan.…

Aan het eind van de eindeloze tafel vervaagt het menselijk geluid tot ruis. De muren ademen de kille rust van eeuwig gelijk, waar de wijsheid niet heeft gefaald, maar is gewist. De rede is een optelsom van linialen, grenzen, eeuwen, een meetkunde waarin het heden slechts een rimpeling is. De vrede, de papieren vogel van de wijsheid, ligt vertrapt…

Oude beelden, bouwwerken en tekeningen ervaar ik als een mysterie: dat men dit maken kon! En de mensen van toen dachten net zo, dat het bijna goddelijk was Maar van de hoogste lof moesten de makers afzien om niet gestraft te worden door een jaloerse godheid die hen uitdaagt en hen zelfs in de liefde laat lijden, de trouwe liefde…

De berg in haar wijkt niet voor kracht zij wijkt voor inzicht, voor de heldere hand van ratio die haar eerste scheuren blootlegt haar denken alleen verzet geen steen enkel verwondering, wanneer vogels als ondergronds water bewegen wanneer verdriet liefde en verlangen hun stille druk uitoefenen wanneer het massief…

1. Uit donkre gang van het station uit dompe mensenmassa kwam ik in het licht; daar sloeg de felle zon in mijn gezicht ik stond er stil en knipte met de ogen… Daar was het plein, de brede straat met hoge gebouwen, daar was beweging: fel door elkander was het woelen trams en auto’s in koele schuiving glijden aan tussen de mensen, die, zich…

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal wondere dingen komen aangevlogen zichtbaar in hun verwijde ogen als bloemen, drijvend in een schaal. Er is een zachte spanning in hun wezen, zij zijn verloren en verzonken in elkaar - het witte en het blonde haar- geloof het maar, geloof het maar, alles wat zij vertelt is waar en nooit zal je iets…

De Festival Presentator Onvergetelijke tijden Als Radio DJ voor heel veel mensen gepresenteerd In Tinte Dirksland Ouddorp Middelharnis en Sommelsdijk Ik voel me met mijn eigen Muziek Show dat mijn eigen naam droeg De Koning te rijk De Festival Presentator…

Diep in de zee, onzichtbaar, onbespied, waar niemand mij voelt en niemand mij ziet. Ik trek en ik duw, ik stuw en ik zweef, ik vorm wat zal breken, ik voel dat ik leef. Ik wil geen geruis, geen fluistering zacht, geen golf die zich buigt en sterft in de nacht. Ik wil de storm zijn, zichtbaar, ééntje die groeit, die opklimt, richting het Noorderstrand…

En terwijl er een kano in de gracht beneden voorbij dobberde vertelde je over je zussen Er voer een sloep, oma, opa, jongelui eten op plateautje Nu ging het over onze ouders, wij als ouders hoe zij ons hadden zien opgroeien, wij onze kinderen ‘op een mooie Pinksterdag’ kwam bij ons naar boven Het was na de film over iemand die…

Genade van de allerhoogste Heer is zonder maat, bereikt d' Oneindigheid. Op de zwaarste zonde, overhuifd door spijt, kijkt Hij medelijdend en zachtzinnig neer. Denken aan eigen euvel doet hartzeer, wat de Hemelse gewesten verblijdt. Tegen berouw van eigengereidheid stelt de duivel zich volhardend teweer. Zelfs Satan kon op God vergeving…