Alle inzendingen

Hele nacht wakker Waar was je gaan slapen Je berichtje die middag Dat we niet meer samen aten Zag dan in je status Jij had mij verlaten…

sterke banden vonden de weg langs de zilverspiegelende rivier op-en-neer naar de haag in het oosten waar de reuzendoder en zij die alles hoort -zij die mij zeer bekoort! het brood en mosterd met mij delen wilden maar het scheelde niet veel of ik werd voor de keuze gesteld als R.E.U.S. ten onder te gaan of in Roblox het onderspit…

Hollywood kocht je per gewicht: je omtrek, klatergouden lokken, de gespeelde onschuld in je gezicht. Amerika likte je voeten. Je wist: er glanst een blank roomvlezige godin naar ’t gepeupel in de droomfabriek. Vooruit, en glimlach daarbij, jongschattig als een pop, heupwiegend de donkere zaal in. Menigeen in lange rijen heeft gezucht, met…

zij zweeft er naar toe met een vredig gevoel naar het vaststaand moment mij is dat verteld eigen woorden zijn overbodig enkel haar dagen zijn geteld het gaat niet over mij maar raak er niet aan gewend. een geliefde ziel komt vrij zo is mij verteld…

Vrolijk dansen wil ik met dat zwarte schaap langs ongeziene grenzen rivieren in het landschap het geliefde zwarte schaap neemt duisterschaduwen van metershoge populieren mee naar de zilte kustlijn maandansen wil ik als dat kan dansen en genieten zal ik met het zwarte schaap eenzame dieren bij het water tedere zielenrust vind ik…

De kunst is, zoals bij de torens van Escher waar de paradoxale onmogelijkheid van holle en bollende spiegels zelden of nooit grenst aan de realiteit van kunst in het algemeen een jengablok bovenop de toren van babel te leggen, zonder dat de architectuur der mikadotempel als bouwval gedoemd is ten onder te gaan in de dreiging…

Koester mij, beschut mij omarm mij met jouw aandacht .....jouw bloed wil mij .....huid op huid verwarmen Vrede in mij, jouw hand straalt van verre in mijn buik .....ik ben niet alleen .....geen dag, geen gedachte Jouw geestlichaam is met mij jouw hart volgt het mijne .....in verlangen .....in liefde Adem met mij en kom me gauw omhelzen…

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

na het vonnis de hechtenis wezenlijk in arrest beslaglegging op lijf en leden in beweging gevangen na de twee minuten rust van John Cage de transformatie naar een aanhoudende stilte in het blauwe licht…

Gelukkig,zegt kikker ijskoud ik heb tenminste iets dat blijft, mijn beloften ik spring erover heen.…

als jengablokjes op mijn hoofd gestapeld lagen vissen slapend in de middagzon het moment om tot mijzelf te komen vrolijk te vernaggelen veracht hoe mooi dat eruitzag in jouw ogen waarin het beeld van mij bollend gespiegeld ontiegelijk kunstzinnig op mij overkwam zoals we over kunst spraken kan het weleens gebeuren dat ik door ga…

De oude Psyche sprak met stil berouw: Ik hunker naar die prille liefdesdagen Wat zou ik graag mijn grijze lijf verjagen En transformeren tot een jonge vrouw Dan kan ik mij weer passievol verpozen En zoete zomers lang MET AMOR VOZEN…

De keuze, zegt hij, is niet groot, er is verdriet om bij te blijven, of kies je voor het leven. Zo makkelijk klinkt hij, lacht moeilijk en wenst geloof ik alle dingen nieuw. Achter het raam zit het huiselijk leven onder de lamp bij de hagelslag luistert slordig naar elkaar en de muziek; vier jaargetijden, eerste deel. Hoor de lente.…

De dagen worden langer al, Al is 't ook een klein beetje; Maar, lieve vrindjes, weet-je, Een beetje is meer als niemendal: Elk beetje brengt ons voet voor voet Weer 't lieve voorjaar tegemoet. Komt, laat ons eens naar buiten gaan, Naar 't bos en naar het veld; Daar zien wij nergens bloemen staan, Maar 't is er naar gesteld. Die arme…

God is goed en Jezus is fijn en de Heilige Geest een feest maar deze 3 eenheid doet niet de 5 eenheid bij mij in huis dus even niet naar het Huis des Heren de Was, afWas, Wc, Wastafel en mezelve Wassen, wacht mij gewoon de praktische stoffelijke kant van het leven dan mag van mij, dan moet het geestelijke maar even wachten maar niet het…

Ik slaap, de stilte omarmt mij. De wereld ben ik, eenzaam en alleen. Mijn dromen zijn leeg zonder jou. Jou missen verlangt naar wat ik dichtbij mij weet in de stilte van de slaap, waarin ik verdrink. De dagen duren, duren steeds door. De mensenmassa verdampt zonder een sprankje hoop op weerklank, zonder hoop op weerzien, vaarwel. De duisternis…

Ik ben bang voor verlies Dat de dood jou kiest Bang dat je er niet meer zal zijn Dat ik overblijf met enorme pijn Bang je lach nooit meer te horen Ik voel me helemaal verloren Bang voor nooit meer goeie raad Ik wil niet dat je gaat Bang voor nooit meer thuis kunnen komen Dat je nooit meer de verhalen hoort uit mijn dromen Bang er alleen…

Roerloos staren wij elkaar diep in de ogen een aanwezigheid van teder geluk Geestelijk zijn wij één geworden de wereld was eventjes blijven stilstaan. Smachtend vallen we in elkaars armen en verdrinken en versmelten in één wezen. We verliezen onszelf en zijn de enige getuigen van deze volmaakte harmonie. Rita G. Declerck…

De laatste bergen Beklom ik niet Onze woorden wissels Onbesproken liet De hemden die je kocht Bleven ongedragen Koele nachten Zonder aan te raken Kille dagen Vol van onbeantwoorde vragen…

Gebroken hart. Onbeantwoorde liefde. In de kiem gesmoord.…

Ziezo, de poëzieweek is begonnen Poëten dragen voor uit eigen werk Het klinkt wellicht als vloeken in de kerk Maar waarom heeft men ooit zo’n week verzonnen De dichter dicht, en dit is eerlijk waar, Wel tweeënvijftig weken in het jaar…

heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met de verf aan de kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…

Kruip als een nar in de huid van een dichter die de waarheid liegt en niet zegt wat er staat... het mag van mij, maar wees consequent en spreek jezelf niet tegen in wat je twee poëmen terug nog hebt beweerd dan denken wij, met onze breinen op scherp die zot meent niets van zijn woorden bij hem is alles ambigu, multi…

Ooit weet ik waarom ik het zeker weet over die stille bloei onder boomschaduwen in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden psychiaters, dominees, zielenknijpers, politici ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden omdat door deftigheid…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Wie ziet niet de blauwe lucht tussen de wolken of het zonlicht door zwaar wolkenveld. Wie hoort niet de zachte vogelzang boven zware stormvlagen of de traan van het geluk zacht vallend op blanke boezem. Wie herinnert zich niet de vreugde na somber verdriet vrijheid na verdrukking opluchting na gevaar. Alle goede tijden.…

Schemering sluit de dag af onder grijze wolken waar mensen, onbegrepen door domme tijdelijkheid dwaze schimmen van een stoute droom vertolken nuancering van gisteren vormt nieuw decor fraaie kleuren dansen op het innige refrein in schemerfantasieën willen ze teder lieven sierlijke vormen zorgen voor magische realiteit.…

er was alleen een silhouet getekend in het felle tegenlicht er was alleen een schaduw nooit meer zag ze zijn gezicht de inkt is verbleekt alleen de echo is gebleven van gehate woorden hardop neergeschreven overmoedig had ze gezegd: ik zal je gezicht nooit vergeten maar haar geest veegde het weg het waarom wil ze niet meer weten…

de stad ademt rook sirenes snijden de avond knieën op nekken wetten op lichamen dit is geen orde dit is gewicht van een staat die leerde hoe hard stilte kan drukken op asfalt liggen namen geen labels George Breonna zoveel anderen hun adem bleef achter in de straat we zagen vuisten omhoog niet om te slaan maar om lucht te…

Ik noem het daglicht Omdat ik weet van het donker Ik moet op de tast gaan Ik sta op de uitkijk Ik staar naar de horizon Ik lees de krant Over het aardse, het gerommel Gebarentaal van dieren in nood Over vogels die op de vlucht slaan Het heeft geen naam Ik noem het droogte, ik noem het hitte Ik noem het tijd op mijn horloge Ik noem het…