Alle inzendingen

Op de vensterbank ligt een peer. Er lijkt niets te gebeuren. Toch is zij bezig te verdwijnen op de stille manier waarop alles verdwijnt: niet in één ogenblik, maar door langzaam iets van zichzelf af te staan. De huid verandert. De geur verandert. De vorm houdt nog even stand. Misschien is bestaan niet meer dan dit, een tijdelijke…

Zon hoog in de lucht bomen en stad verstillen licht laat alles staan Onder de verzengende zon van de middag wordt elke indruk een langzame stroom die door mij heen beweegt, een heldere stilte waarin het zinderende licht zich dieper nestelt. Ik hoef niet verder dan de plaats waar mijn adem mij vindt, waar koele schaduw zich geleidelijk…

Misschien kom je ooit terug op een koude regenachtige dag als de liefdeszomer voorbij is en de zon niet meer terugkeert of afwacht om hier te komen gedurende de herfst en winter in de stilte van onze geheime liefde ergens op een bibbereiland buiten de stad midden in het woelige water zal ik eindelijk in liefde leren zwemmen naar de maan…

In mijn buik wordt gedanst mijn hoofd zweeft in de hemel de wind blaast een mamawil in mij, en de wind waait papaplaatjes naast de mannen op wie mijn ogen blijven rusten waarop hun ogen blijven haken aan mijn blik, borsten, buik Hoe trek ik een van hen verder naar me toe? Hoe neem ik hem bij de hand, met me mee? Hoe vraag ik zijn vingers…

Onze gedachten zijn ons vertrouwd hoe anders met het onverwachte de lucht van kleur laat verschieten aan hen die wij ooit kenden, wetende dat invloeden de wereld veranderen het leven onze wegen deed splitsen ook al gaat het allemaal voorbij reden genoeg om te bezinnen waar de gezamenlijke reis begon, haar levenspad te blijven herinneren…

Waar je stem is wil ik zijn zoals op onze eerste dag toen jij aan stilte die hem veilig hield mijn naam ontsloot samen met namen van vogels - mees, jonge merel; bloemen die daar uit het stof ontstonden - krokus, sneeuwklok, narcis - wuifden, geven aan je groet gehoor. Wij spraken met geen woord van 'ons inrichten', volgden waar…

Een schone dodendroom heb ik gedroomd: Diep onder marmerblank en bloemgeboomt, Sliep kalm en koel mijn moegemarteld lijf. Toen zag mijn ziel, vanuit haar blauw verblijf, Een meisjesgroep in klederen leliewit. En één maagd, blond met vliegend haar, zei dit: - ‘Zij die daar rust gaf liedren ons, in ruil Willen wij winden rozen rond haar zuil.…

Charles en Camilla oogstten veel applaus Want is men strakjes klaar met renoveren Van Buckingham, dan domiciliëren Ze toch in ’t naastgelegen Clarence House Ach, zo tevreden blijken dus de koning En koningin met deze aanleunwoning…

TUINMAN Zijn klare wereld is verdwenen. Over lange jaren daalt het doek. Het huis kraakt even in zijn voegen. De oude boom draagt gouden roest. Ginds veegt tijd een verre vogel uit. De uren en de muren, altijd daar en altijddurend, zijn hardnekkig in de waan van zijn bestaan. Gasten kwamen, vrienden gingen. Schaduwen zijn hem al voorgegaan…

In de hete nacht roffelt plotseling regen op grond en stenen. Dagenlange druk belooft snel te zullen verdwijnen.…

...op een artis-shock... Komkommernieuws lees ik maar voor een kwart al helemaal niet als het is gelogen als het half waar is wil ik nog gedogen dat het iets weg heeft van gedeelde smart Had hij een Amsterdammer half gebeten zou ik het pas geloven... zeker weten!…

Het duister fluistert geheimen van de maan een zilveren sluier valt over de groene bomen de vrees voor de waarheid is nu heengegaan de dwaze mensendroom weeft draden van een oud vergeten mysterie geen mens die deze stille paden kent een nobele echo zweeft door de contreien de koude aarde wordt door licht verwarmt waar sterrenstof de diepe…

In onheugelijke tijden toen de portugezen rond 1425 de kuststreek van west-afrika verkenden kwamen hun karvelen niet voorbij de gevreesde bultkaap, in het spaans de bojador Generaties Spaanse zeilers vóór hen hadden 't steeds verteld maar nimmer wisten portugezen de ins en outs van het bestaan en het geheim van non plus ultra waren…

Na één mislukte poging in Almere Wordt nu opnieuw zo’n schooltje opgezet De overheid betaalt, dat is de wet Men houdt bijzonder onderwijs in ere Artikel 23 heeft een prijs Een klasje vol Thierrys en Lidewijs…

tegen vijven wanneer de ochtend al schurend tegen het eerste licht mijn ontsteltenis zwijgend zoals mijn boekdelen bezwaard zijn door de nacht die het droomgeruis uit mijn naakte verlangen schudt niets is verwerpelijker dan een man die schreit zonder boeg en spiegel, maar zich herpakt voor het wonder dat tracht zich in het vooronder te…

Wat als sociaal gewenst begon, is een marathon geworden in een volle bus. Zij wordt stiller, hij ratelt de lucht wordt dikker, zijn vertrouwen groeit. Haar blik schreeuwt om hulp. De halte als verlosser Tot ziens…

lees me wakker vraagt het gedicht de maker bericht dat hij de schepper is hij ziet dat het goed is en bergt het op ik ben gevangen in de schrijver maak me los van hem lees me vrij…

Haar ogen zoeken naar de tere bloem die zacht haar ziel met helder licht betast langs de rivier die naar haar fluisteren luistert en haar bevrijdt van een verborgen last zij zoekt de richting waar de bloemen staan die haar vertellen hoe de herfst begint en hoe de dagen teder overgaan in wat de ziel aan troost en warmte vindt de schaduw die…

Toen mijn vertrouwde landschap zweeg, brak de grond onder mijn voeten in tweeën. De val was diep; stilte sloot alle wegen af. Alle glans verdween. Op de rand van die breuklijn vond ik een nieuwe taal. Niet door te verharden, maar door breekbaar te buigen. Mijn wortels zochten blind hun weg, groeven zich dieper in het harde gesteente, hongerig…

De bloedzuigers die jagen op zijn spoor verliest hij in de mist van valse praat geruchten deren niet waar hij nu gaat ver weg van alle blikken en het slijk hij laat de warme droomwind op zijn zinderende pad verschijnen om in de stille schemer te verdwijnen totdat hij aan de horizon bezwijkt zo raakt hij uit het oog van het publiek geen…

Probeer eens iets anders dan een bochtje naar links en een heuvel naar rechts om de kaap te ontwijken doe eens iets anders geen zoveelste zoektocht naar een teken van je eigen geboorte zonder streng Wees eens streng voor jezelf ga je kop eens verrijken je weetwel die hersenpan zonder teflon maar met twee duale hemisferen…

niet de leegte van uitgestrekt blauw of sporen hoog in de lucht niet de vertraging van de avond in dode hoek, zowel enkel- of meervoudig, onzijdig boven het mentale vlak niets daarvan, wel die opdringerige verdrijvingsvlakken ken uw droomdomein geef ritser ruimte…

"Tropisch weer, 37 graden, alarmfase rood ... niks dat mij deert, een betonmuur slopen, in mijn zwembroek, is zeker niet verkeerd, veel drinken, oké, dagelijks een liter of vier, geen water, maar jenever en trappistenbier !" Dat zei buurman Dolf vorige week, hij wordt morgen gecremeerd ...…

Eiland eindeloze vlakte fiets door de leegte wind tegen de velden, de hemel en de zee speelse glooiing in de duinen het schelpenpad wijst de weg eindeloos open het huis van de wind…

Een halfaap die ontsnapt was in de hoofdstad Genoot maar even van zijn vrijheidsdroom Ze plukten hem al snel weer uit een boom Nadat een lullig pijltje hem verdoofd had Toch klinkt er daar rond Artis nog gevloek Ze zijn nog naar zijn tweede helft op zoek…

Ik was bang om in zijn huis te logeren als hij er niet was Ik dacht, dan ga ik nog meer van hem houden En ja hoor, door zijn boeken, zijn foto s aan de muur zijn planten zijn muziekinstrumenten de orde al het fruit dat ik op moest maken En dan het krijsen van de meeuwen Tenslotte het ‘slaap lekker’ dat ik ‘s morgens vond…

In een diepe slaap daal ik af op een zilveren draad Zonder zicht, met alleen mijn evenwicht Naar dimensies die worden ontvangen op andere frequenties Met om me heen gedrochten die door de mensheid zijn bevochten Zij proberen me uit balans te brengen, zodat ik me tussen hen kan mengen Als droom begonnen, is deze nachtmerrie niet verzonnen.…

In de dualiteit van het zogeheten “Zijn” ervaar ik meerdere kanten van wie ik ben als ik dit onderken en in mijn hart bewaar voldoe ik ruimschoots aan mijn innerlijke stem . het is niet zo, dat het gelijk staat aan de idee dat ik er, ook als is het een natuurlijk gegeven, daar aan wen, nee, ik neem het mee in al wat ik denk en voel, en zal…

Mijn oogfilters ordenen fragmenten tot de wereld waarvan ik me bewust ben Mijn leefgebied Zonder filters zou ik blind worden van alles gek worden van alles Het niet overleven Ook jou orden ik en als ik geen filters en meer receptoren had zou jij me nog meer bezetten En dat zou me verlammen het zou me verblinden en verzwelgen, want…

Donkere wolken tussen de stilte van licht breekt nog niets open Scherven van een storm blijven niet achter om je te herinneren aan wat verloren ging, maar om te onthullen wat de storm niet kon breken. Soms vraagt de stilte niet dat je alles opnieuw begrijpt of uitlegt, want het broze hart vindt ruimte zodra het niets meer hoeft…