Alle inzendingen

Hij sprong wild over het dorpsplein salto duikelend over een betonnen muurtje rolde zijn bolrond hoedje op de grond zijn gezicht geschminkt met neus groot als tomaat zo rood Er stond een meisje tussen de mensen als toeschouwer met het haar in vlechten terwijl iedereen lachte om gekkigheid bekeek zij de zaak met serieuze blik Zij trapte…

Zachte avondlucht stilte zonder beweging jij zonder naam Als avondlucht zich sluit rond mijn gedachten, en je aanwezig- heid geruisloos door mijn lichaam glijdt, ontstaat een stil verlangen in mijn borst waarin mijn hart opnieuw leert dromen. Diep in mijn dromen waar paden vervagen, en je hand warm blijft in het donker van mijn slaap,…

Ik denk aan thuis waar ik nu even niet kan zijn zodat ik nog niet terug wil Op dit kleine eiland mis ik soms de mensen Alleen maar hun aanwezigheid zonder dat ik met hen contact hoef te hebben Er is hier genoeg: muren van wolken aan de horizon, de zwarte zee die op mij af komt met dreunende golven een gierende wind over bevroren…

Hun paspoorten liggen open op de balie van de middag blauwe boekjes vol stempels, nummers, een waarheid in vakjes gedrukt maar ergens diep in de nacht reed angst mee over de grens Rabies verschoof van datum één dag maar — één ademtocht voorbij de wet van dierenartsen en regels die strak willen blijven staan later een sticker eroverheen…

MEREL 40 De vogel van haar jeugdigheid die is gevlogen die van 40 jaren lang maar die van haar gekkigheid die zal blijven en dat is maar goed ook voor een mens, een vrouw, een mevrouw, een verzorgster als een mama, een moeder; een collega, een dochter, een zus, een vriendin, een minnares met zoveel lieflijkheid goedheid vakbekwaamheid…

Ze zeggen dat zorg nabijheid is, maar niemand spreekt over de plekken waarin een mens langzaam verdwijnt onder formulieren, schema’s, goedbedoelde handen alsof afhankelijkheid een taal wordt die je ongemerkt gaat spreken eerst laat je iemand je jas dichtdoen later je dagen ordenen je herinneringen benoemen, je stilte uitleggen aan anderen…

Lang en verlicht golft op de oceaan Een weg die leidt naar andere dimensies Je weet dat je eroverheen kunt gaan Dat las je in rooskleurige recencies Je gidsen vormen er een erehaag Je zou de jouwe even willen groeten Bedanken voor de liefdevolle laag Rondom, je afschermend van hoofd tot voeten Dat pad te mogen nemen en van zilt Dat je ontmoette…

Ik heb nooit begrepen waarom een watermolen geen wieken heeft want dan zou het de wind een handje kunnen helpen om de bladeren van bomen te laten ratelen waar ik dan bij wegdromen kan met mijn voetjes bungelend in de beek die op zijn beurt in gang gehouden wordt door het draaien van het rad dat meelift op de wind zodat het water gezwind langs…

Janus, - niet "neef", maar de god, - had twee aangezichten Er is altoos baas bóven baas, en thans vindt ge van die nachtlichten, Om beurten zien ze U aan met de kijkers van hond, En gluren ze naar U, of een kat voor U stond; En dàn weer is het, of een uil met zijn blikken U verslond. Voor mensen, die 's nachts uit een akelige droom ontwaken,…

de wind verft mijn ogen om tot spitse vlaggen en ik geef mijn hoofd over aan de grote verre wolken in de grote verre wolken zitten maanzieke honden als door de ramen de zon schijnt zijn de honden zonzieke poezen mijn benen jengelen uit de verre wolken als van processies verstoken klokken maar mijn hoofd is een haan tussen de honden en…

Gelukkig is zij niet geblokkeerd geraakt door het ‘nigrum finem’ verstijfd, guur en vertroebeld voorspelbaar als arme grond enkel nijdige duisternis jaagt wervelwinden rond vanuit haar hoofd als gigantische hagelstenen stuiterend in Duitse Radler die wat later smelten of breken tussen witte tanden - met de kater op fotoshoot Vals en…

klimmend op je kloven beitel ik kiezels uit je flank laat ik je vallen val met je mee klettert mijn ritme tegen je ruige rug ontrollen we in vergrijsde naalden…

De mens draagt kennis als een wond niet het vallen breekt hem, maar het besef dat hij valt terwijl hij kijkt hij weet dat is zijn eerste eenzaamheid dus bouwt hij kamers van geluid, lichamen, dagen, legt dekens over gedachten, drinkt tijd in kleine slokken noemt afleiding leven maar onder alles blijft het stille mechaniek draaien…

Zucht Wat is zucht voor mij? Meer dan mijn "verslaafde brein" die random maar wat zei Want die automatische piloot gedachtes komen en gaan Ze zijn onderdeel van mijn bestaan Ik ben en blijf namelijk voor altijd Belinda verslaafd Met rare gedachtes die mijn verslaafde brein soms opgraaft Maar zucht blijft heviger staan Het dringt…

Een gekrabbeld quasi-sonnet als vervolg op klaplopers in de leegstromende vijver onder het kroos, spiegelloos in hun ijver met gebrekkig talent plus al daarop volgt De windrichting die je niet verwachten zou maar direct trouw opeist, - de geboortedag van de kerk lijkt het meest op duivelskracht - dit terzijde als apocriefe gedachte voor jou…

Hij gunt jou de schoonste met liefdeslicht omrande zicht- en adembenemende Sirenen-gelijkende Nereïden-overstijgende vrouwe uit ‘t Baarnsche bos of zomaar gevonden in het zicht van Cupido losjes in het Cantonpark Hij ziet jou vrij in de wind ongehinderd verder stijgen op de thermiek van het vuur van het aangewakkerde hart wat herinneringen…

Ik had een half sonnetje uitgeschreven doch die stand up comedians in het park zien niks, ze laden nonsens op hun hark en dalen verder in den blinde wegen De Onkunde uit Osdorp viert weer hoogtij hij toont den volke wat hij niet vermag en dat nog wel op tweede pinxterdag! de kromme elleboog hangt weer in loogtij Derhalve laat…

De letters op de steen vervagen haar naam gedragen door graniet half verweerd staat er: ‘Sofia,’ te lezen maar verder ontrafelen kan ik niet Verteerd tot echo van leven liet zure regen sporen achter dat heeft haar scherpte weggezogen de goud vergulde tekstlijn is nu een leeg festijn En ik vraag me af wie hier begraven zou zijn wie ligt…

Meiwind in het riet de spotvogel houdt even het zonlicht tegen In het eerste blauw van de ochtend gaat een trilling door de dichte struiken, een bijna onzichtbare beweging waarin mijn hart herkent dat iets wakker wordt vóór het licht zelf. Uit het bladerdak stijgt een toon op die niet vraagt om aandacht maar mij toch vindt, een dunne…

Met spitse maskers stiefelden ze voort Neusophalend want dat was beschaafd zijn Zich aanstellend om in de gunst te komen Betrappen zou hij ze op al hun houdingen Dwars ingaan tegen hoe het dient te horen Maar meer nog was het een protesteren Tegen de burgerlijke braafheid wat hij deed De duffe slaafsheid die daarachter zat Wat hij diep…

Ik geef mijn lessen tweemaal in de week aan vluchtelingen die ons land verrijken, die ondanks al hun leed veerkrachtig blijken, bij wie ik ook wel graag mijn licht opsteek. Zij gaan het hier wel redden op den duur met hun beschaving, werklust en cultuur.…

Onwetend voelde ik me zeker maar nu haar later vroeger is dan we dachten toen we tekenden komt het ineens aan op elke gewone dag op wat mij tegenhoudt lief voor haar te zijn de liefde van mijn Ja ik wil Ik aarzel om dat te herhalen Haar toestand, onze problemen moet ik wetend vergeten om gewone dagen te kunnen leven, verliefd op…

de weg ligt open onbepaald en zonder hekwerk wie beweert te weten wat achter de sluier rust metselt langzaam ramen dicht en noemt die stilte zekerheid maar juist het zoeken houdt de geest in beweging de vraag loopt voor ons uit als een lamp in mist geen waarheid gestold in steen geen antwoord dat voor altijd blijft passen alleen ruimte…

verleg door te breken op de naam af te gaan op de man af en paard schaap uiterwaard…

Voor het ontwaken van de straten een spoor van dauw tussen stenen en gras, mist als ongeopende herinnering onder mijn schoenen het breekbare bewijs van het bestaan takjes, zand een verloren veer alsof de aarde zelf aarzeling in lagen achterliet steeds verder het zwijgen in om vóór alle anderen de verborgen betekenis aan te kunnen…

De warme zon is boven mij, Ik wandel in de warme lucht, Mijn voeten op de warme wei Maken, alleen, haast geen gerucht. Ik ben een deel van al wat is, Een warm jong groeisel in de zon; Maar ik, van al wat om mij is, Voel dat ik leef en zie de zon. Dat land, dat weet niet dat het leeft, Die lucht voelt niet hoe zoel zij is, Die…

Gracielijk en licht sterven, een kleine zucht in de paniers en 't is niet meer. die avond heeft men ons gekleed te bed gelegd, als in een rose medaillon voor iedereen te kijk - en o bepoederde horreur, het klavecimbel speelt door. ---------------------------------------- uit: 'Een harp op wielen' (1959)…

Het is, als het is, Valt alles op z’n plaats, Tenzij het anders is, Lijkt alles op z’n kop te staan. Dan valt het niet te rijmen Met je had verwacht, Dan voel je tot in je tenen, Diep gevoelde klacht. Meestal gaat het goed, Ervaar je geen kommer noch kwel, Blijft het licht branden, Maar soms, heel af en toe, Zijn verwachtingen loos…

Ik had Psalm 150 van César Frank nog in het hoofd met vurige tong meegezongen als bariton van de WesterCantorij in de Westerkerk, Amsterdam op 1e Pinksterdag 24 mei 2026, 10.30 waar het Pinksterweer de tropen had aangeraakt, zoveel ZONdag Frank werd wel wat overstemd na afloop met het lied 'Op een mooie Pinksterdag' op 't hoofd-orgel met trompet…

Ik kreeg een dure wijn van Marjolein Van Judith een mooi kookboek over wokken Marieke gaf mij zelfgebreide sokken En Loes een frisse geur van Calvin Klein Wat ik van Krista kreeg was minder fris Ik loop al weken rond met syfilis…