Alle inzendingen

Mijn ogen, Vol verraad. Mijn lichaam, Dat klaarstaat. Verdronken, In een pilletje. Die je leven, Zou moeten beteren. Een gevoel, Fluisterend, ‘’Is dit gewoon, Of toch een symptoom’’? Niet willen doorstaan, Niet willen lijden, Dus ik laat het pilletje, Door mijn strotje glijden. Er waren tijden, Dat mijn hoofd, open stond…

In het vroege licht voel ik hoe de wereld nog niet duwt, hoe elke beweging zacht is, alsof de lucht zelf luistert naar wat binnenin mij verschuift zonder naam, een trilling die alleen in stilte haar contouren vindt. Wanneer de dag zich opent, raak ik de randen van alles aan, de stemmen, de kleuren, de haast die door straten stroomt, en ik merk…

Ik vond, ik vind het een verrassende opdracht van het DichtersCafé Eijlders in Amsterdam 'VERRASSINGEN', voordrachten zondag 17 mei 2026, zie context deze opdracht inspireerde mij tot de hartenkreet PENNEN IN PLAATS VAN PILLEN of ik u daarmee perplex wil doen laten staan? neen, daarvoor ben ik toch te beschermend visa versa een ieder heeft…

Fluitenkruid een ode aan het verborgen voorjaar met het stille lijf in grauwe grond waar ze ooit het leven vond wacht ze geduldig met ijzig kille kluit, op een teken, … een geluid wanneer een vroege vogel het voorjaar fluit trilt de grond weer met genoegen. het opwekkend fris geluid vloeit vurig onder haar nog koele huid…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was als een pantser zijn roerloze gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren met…

Kent u die perfecte heer, de geleerde man hij die weet wanneer de ganse wereld rood kleurt wederom naar hemels zoete gedichten geurt als alleskunner achter ‘t maandverband Herkent u zijn beroemde uitlaat die buiten op straat, al eeuwenlang gaat, uit frustratie omdat hij dit ontdekte, als god der menstruatie met verdiepte rode zinnen in perfecte…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

Kijken naar het zijn zoals naar licht onder een gesloten deur- stil, zonder bedoeling. Langzame dagen door een witte kamer. Tijd langs muren zonder klok, zonder richting. Eerst, stilte als rust. Later, het verdwijnen zonder vertrek. Een lichaam steeds doorschijnender Een gezicht waarin niets nog blijft rusten. Geen nacht…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

ik vond schoonheid in kleine dingen in regenlicht langs oude steen waar anderen voorbij bleven lopen voelde iets vertrouwd om mij heen ik hield van wind door open straten van stilte aan het eind van de dag waar de één slechts eenvoud zag lag voor mij wat blijven mag misschien bestaat geen mooi of lelijk geen waarheid die…

Tederheid, leg nu uw hoofd aan het ademend schoudergewelf - deze man verloor het geloof in wat sterker was dan hijzelf. hij reisde de wereld rond. doch hoe weinig baat het de mens of de ziel haar zaligheid won nu de wereld te gronde ging. hij stond op en liep naar het raam; van walging vervuld en vermoeid, zag hij neer in het pompende…

Ik denk wel eens, mijn schat, wat zou er Jou toch een kopzorg zijn bespaard Wanneer ik eertijds was gebaard Als een bevallige centauer. Dan was ik aardiger van aard En uiteraard jou ook veel trouwer En vond ik niet als Schopenhauer Een vrouw de inspanning niet waard. Integendeel, ik had dan power En dus liep ik in volle vaart, Blijmoedig…

Misschien heeft u wel zorgen om Soedan Om Gaza, om Oeigoeren, Oekraïne De kosten van een litertje benzine Om ICE, om Loosdrecht, Hanta of Iran Maar één ding raakte Nederland massaal Het nieuws dat tot ons kwam uit Stadskanaal…

Woorden, scherp als glas, Verlangend naar rust. Een storm die plotseling zwijgt, Aan een zachte kust. Scherpe scherven, aangespoeld, Door een uitademende zee. Nu slapend onder zand, Wiebelend met de stroming mee. Vluchtig is hun scherpte. Zonder groot bestaan, Maar met klank en ritme, Die bij elke verandering aanslaan.…

Een kind zo jong, met ogen fel, dat de wereld telkens sneller stelt. Een geest die bliksems helder leest, te groot voor wat gewoonlijk is geweest. Met snelle vingers, noten zuiver, wekt het klanken — zacht en luider. Een schilderij in felle gloed, waar elke kleur betekenis voedt. De schoolbank wordt een smalle ring, te klein voor deze doorgroeiing…

In de geweldige zaal van onze stad zitten bij elkaar gebrachte eenlingen te wachten op begeerde meldingen, die meer licht geven over hun levenspad. Binnen een rij hoeken heerst blinkend én mat een mengeling van dansende stemmingen onder voortvloeiende uitleggingen, aangaande moeilijk of duidelijk "WAT?" Ambtenaren, achter schermen gezeten…

Ik ben een zwevend hoofd Onbewust van mijn lichaam. Lang geleden zijn wij gescheiden. Die trots die ik voel voor mijn hoofd, verbergt de schaamte voor mijn lichaam. Dit brengt mij soms in verwarring over waar ik ben, wie ik ben, waar ik ga. Hoe ik moet leven, wat ik liefde geef. Mijn hoofd maakt fouten die mijn hart voelt. Mijn hart…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

ik heb weet dat vriendschap aard ik heb kennis van zaken er zijn er die stilletjes over me waken dichtbij en veraf het is onzichtbaar, maar toch heb ik daardoor mezelf gebaard en zeg -ik doe er toe en ben het waard- al moet ieder zichzelf dragen en is vaak alleen zijn eigen aan de mens ik zie en hoor om me heen hen zeggen er is iemand…

Radio Candlelight Met het gedicht een leven met verdriet Op de Nationale Radio bij Jan van der Veen En dat wilde ik kwijt Lokaal Regionaal en Provincaal was je als Dichter al veel te zien Maar ook Nationaal kent iedereen Danny van Strien Radio Candlelight…

vergeelde bladen onder doorschijnend licht waar bloemen eeuwig in papier mochten wonen en bibberletters groter leken dan een gezicht nu het schrijven zelf tot op de letter ontleed alsof vergeten iets was wat alleen volwassenen deden we plakten de wereld dicht met poezen,hartjes elfjes, en een beer met een raar rood wang alsof…

De nacht verliest haar zachte vorm, pixels suizen door mijn matte glas. In de plooi van het kussen wist een algoritme traag mijn schemering, ik slaap in ritselende code. Mijn hand tast naar de koude rand, mijn kamer ademt als een server, elke droom telt zachtjes af. Onder mijn oogleden gonst de upload, woorden breken door het glasvocht:…

Het is vandaag de dag dat ik vrolijk zeggen mag dat ik voor ‘t eerst in een bedje lag want vijftien mei was de dag dat ik ‘t eerste levenslicht zag Bij mijn moeder en mijn vader en mijn meest gehate zus kreeg ik mijn naam die sindsdien, al mijn hele leven hoog in ‘t vaandel staat Daar begon ik met leven zonder huilen of schreeuwen…

We strelen de ruwe bast van de twee langs het pad hier en daar een tak gehavend door stormen, een pees gescheurd de darm verkort, de tenen stijver en krommer in de grond een leven opgeslagen in hun lichaam, elke vezel weet het en houdt het vast Een paar passen verderop stort een grijper hopen aarde in de bermkuilen waar hun naasten…

De wereld is van anderen voor jou de anderen. Voor hen ben jij de ander niet. Ze gaan, liefs snel, aan jou voorbij. Zij zien in jou een spook een angstbeeld en een vijand. De vijand van het leven zoals ze het zich eigenden. De ruimte die je inneemt Is al gauw teveel wanneer geen plek de jouwe is.…

Zij zonken weg in hun diepste ik het besef kwam bij de papierfabriek waar zij onder walmende rook struinden zinnen vol vragen verzonnen een cruiseschip afzakken zagen naar de Blauwe Kamer ‘und weiter’ afwaarts Waar deze tijd al wel niet voor staat - wat weet Kubrick over de landing? met Star Trek groot gebracht luisterden zij op I-pads…

De lente komt zo dapper aan. Hobooien zijn 't en zilveren fluiten. De weduw kijkt voor 't eerst weer buiten doet haar gekleurde jak weer aan. Zo zal de wereld blijde staan vooral als bij het avondtuiten weer de fanfare stapt naar buiten met het bestuur er achter aan. ------------------------------------------------------------------ uit…

Waarom draait een groot verschil? Kijk vannacht eens lang en dood doodstil vanuit de sterren naar deze kleine aarde en niets blijft groot. Wat blijft eigenlijk van verre over van onze eigenwaarde? Niets in de eeuwigheid om voor te vechten zo gezien en waar kan oorlog anders nog toe dienen? Ikzelf was eens in een daarvan gevangen en zag…

Een amoureuze meid zendt een sms naar haar vriend in De Haan "Als jij blij bent, stuur me een lach, als je verdriet hebt een traan, als je slaapt stuur mij je droom, ik hou van jou, mijn lieve Jeroom !" Hij zendt terug "Hoi, ik zit op het toilet ... Wat raad je mij aan ?"…

Over schoonheid zijn we ’t eens, Soms ook zeer oneens, Het is vooral een gevoelsreactie, Een emotie die iets of Iemand bij je brengt teweeg. Het gaat meestal om iets Visueels of auditiefs, maar je Gebruikt het niet bij iets Dat je ruikt, voelt of proeft. Het meest gebruik je 't Voor de verschijningsvorm Van ’t lichaam van ’n vrouw.…