Alle inzendingen

Zacht wit en purper fijn geweven in het groen stilte in de wind Rankende stengel tussen stenen zoekt ze stil donker op wit rust Wit met paarse stip rankend door het milde groen zachte lentewind…

Een heel diep tot in elke vezel doorgedrongen gevoel verkleind en verfijnd met penselen in beelden van de eeuwige zee in golvende bogen van kromme verwrongen dichtertaal bracht mij als ware ik elime hillesum op verstorende wijze op sporen die mij in mijn ingehouden woede inteerden krioelend en wroetend in aangezichtspijn…

Tussen de miljarden jaren van een zwijgend heelal en de onmetelijke tijd die nog komen zal, houd ik vandaag het licht met beide handen vast. Ik ben hier, nu, in dit broze en mooie moment. Ik voel de kou van de sterren waaruit wij zijn gemaakt, maar meer nog de warmte van jullie gezichten. Mijn jaren zijn een fractie op de schaal van de eeuwigheid…

Het blauw van 1 mei pluk ik van de lucht eigen ik me toe op dit scherm. Rustgevende kracht.…

Voor Raoul In de stilte van de nacht, werd jouw stem niet gehoord, een kind, zo kwetsbaar, door het lot verstoord. In een wereld die je liefde had moeten geven, werd je kleine hartje zo ruw ontnomen van het leven. Een Onschuldig Leven Je ogen, ooit vol dromen en licht, vonden geen rust meer, geen hoop in zicht. Hoe kon een jonge ziel zo zwaar…

een houtduif strijkt als een Russisch vrachtvliegtuig neer in de achtertuin hapt als ontbijt in wat groen en klapwiekt weer weg…

Juist als ik de hemel wil betreden staat mijn verleden te trappelen mijn vastgeroeste ziel en zaligheid de weidsheid van eeuwig sappelen. Reeds lang komt wijsheid van buiten in gevangenschap, een muur van het blijvende of ik sta stil in de woorden en betekenis, wat ik nalaat is de leugen van die ene waarheid. Vluchtig als hemelse leegte…

u kijkt met grote ogen door het raam terwijl u geniet van mijn Poëzie het venster is van glas, spiegelend ben ik dat, denkt u, het is een loser, die ik zie met onkunde waarvoor ik me welllicht schaam gelukkig weet u beter, uw ego is groot dus aan geslepenheid geen gebrek u geraakt niet snel uit het lood maar wat de dichter in alle vroegte…

Er zat een steentje in ‘t geheugen zo liefjes, zo fijntjes het kriebelde en nam herinneringen mee verloren als sieraden op de bodem van de zee Een naam, een datum, de gemaakte belofte verzonk in diepte, vederlicht tot vervaagd haar wereld werd een oceaan zonder triviale schat zij het schip die de route vergat Onder maanlichte golven kreeg…

Alleen de liefhebbers weten er iets van, de anderen lopen eraan voorbij en tasten het aan Ze weten niet wat ze doen s Avonds bekijken ze wel eens een documentaire over iets dat er niet meer is, maar hun ijkpunt verandert niet: het is van voor hun tijd er zit geen toekomst in Dus laten ze het verdwijnen sluipenderwijs gebeuren, alleen…

o Lenteblomke, ‘et moederhert der aarde eerst uit- gekropen, hoe heerlijk hangt uw halssierraad vol morgendauw gedropen! Hoe blijde baadt mijne ogen beide uw kraag, vol di- amanten; hoe mooi omvangt uw vallend hoofd dit groen, van we- derkanten! Hoe ongezien, hoe wonderschoon, hoe moet de Schep- per…

Wij kunnen U niet meer bereiken Wij komen een zintuig te kort Wij leggen ons neer bij feiten Dat gij minder en minder wordt De enkele keren dat ge In dromen nog ons verschijnt Wordt ge al ijler en ijler Tot ge voor altijd verdwijnt Straten houden uw namen Voor heden en morgen in stand Maar onze kinderen brengen Ze niet meer met…

Negeer de droogte en het brandgevaar We gaan vandaag weer schieten op de hei Want dit is wat de generaal ons zei: ‘Als Putin komt dan dan zijn de rapen gaar’ Ons leger is paraat voor ieder front Dat nieuws ging als een lopend vuurtje rond…

De zon komt op, Langzaam ontwaakt de wereld, De zon klimt uit de kim, De eerste vogelschare fluit Hun ochtendconcert. De eerste mensen stappen Slaapdronken uit bed, Worden wakker onder de douche, Spoelen met hete koffie Hun ontbijt kieskauwend.weg. Dan komt de wereld tot leven, Bussen, auto’s, fietsers en trams, Laten met al hun herrie…

Rond zijn je gedachten Rond is je zomer Nachten Rond zijn de appels Rond zijn je veren Rond zijn die je beminde Rond is de potlood in het vet Rond is de grimas in je gezicht Rond is licht Rond is het huis waar je viel Rond is de wereld en een beetje fragiel Als de lucht ronduit een ventiel Rond is de aarde En de maan Laten…

Ik ben het ditmaal roerend met hem eens gebeurt niet vaak, maar 't kwam zomaar opeens hoewel, opeens is ook weer overdreven een uurtje gamen mindblowen met neven en nichten, meestal in het noors en deens in amazonezit en soms wijdbeens maar in the end werd ik het toch wel eens Een bal masqué zou mooier zijn in 't weens zo'n italiaanse…

Bij ons in de buurt is een prachtig natuurgebied een stukje ongeschonden wild getij speciaal voor jou en mij Waar futen vliegen, wild en vrij als streep van vergeten zicht klieven kieviten door water snijdend rimpels, diep en later Nu de dagen weer gaan lengen en mensen meer gaan leven blijft er plastic achter in het gras mars papiertjes…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

Lees eerst eens om je heen: nauwelijks verzen uit noodzaak. Veelal mededelende gedachten. Wat drijft jou dan tot schrijven? Geef het maar toe: aandacht en roem. Verbaal in the picture staan. Je noteert wat zintuigen vinden, noemt de hele wereld bij naam - daar moet men toch van opkijken! Je zou je denken kunnen beogen, twijfelen aan…

ook voorbij mijn aards bestaan ligt een toekomst te wachten los van mijn ik, lijf en klachten; de kern van mijn werk zal niet vergaan plots viel deze gedachte te binnen als een bevrijding, een uitzicht op wat mag komen het is alsof ik verder kan gaan met zinnen en bezinnen, wat ik nu doe, is waar en zijn geen dromen een vorm van aards…

Het eenzame wintervogeltje in het Beeckestijnpark terwijl de trein langzaam voorbij dendert, En iemand stiekem een sigaretje rookt op het perron. Zijn veertjes rillen in de scherpe wind, een klein grijs bolletje tussen kale takken. Het fluit een dunne, bibberende noot die verloren gaat in het metalen geraas. De wagons glijden als donkere schaduwen…

Op vier mei wordt het stil. De wereld houdt even haar adem in, alsof ze zich herinnert dat leven breekbaar is. Twee minuten. Voor namen die we kennen, en voor de ontelbaren zonder naam, die vielen in het donker van geweld. Maar luister - achter die stilte klinkt meer. Niet alleen het verleden spreekt, maar ook het heden…

Sta stil bij het licht dat valt door ramen van je dagelijks leven, bij de stille glimlach van een vriend, bij de warmte van een kop thee in handen. Tel de kleine zaden van geluk die in je dagen groeien: een vogel die het ochtendlicht kust, een ademtocht van rust in de middag. Laat de stormen van gisteren als regen op de daken achter je,…

Was mama te sterk voor vader, een gevaar dat hij wilde bezweren met fatsoensregels insnoeringen van haar vrijheid om buiten zijn zicht iets te ondernemen? Wat zij doet moet gebeuren in het volle licht in het volle zicht van bekende ogen Orde en zekerheid Zuinigheid met vlijt Alles in vaders woorden Alles in zijn taal Alles op…

"Jij bent mijn kacheltje", wat een warme woorden die ik in een koude nacht van mijn geliefde hoorde.…

aan één tafel nog woorden blijven aan de rand we eten elkaar kwijt…

Weet jij hoe een kamer voelt waarin alles aanwezig is maar niets kan worden aangeraakt alsof luchtgordijnen dat verhinderen daar stond je dan, ongepolijst met je adem die naar verleden rook hoe konden wij vermoeden dat deze lente-lichte kleuren in een afgelegen toekomst als een loodzware lading zouden zijn Is het geoorloofd om in…

Ik mors je over al mijn paden liefste Jij rood de rozen en jij blinkende het blauw Jij kano's in de blik van elke vrouw Jij beelden in parijzen van het water Jij lentebroden in de manden van de straten Jij kinderen die met een hoofdvol mussen Achter de zonnebal aandraven Jij mei jij wij Jij…

En door de lichtbegraasde wei, in ’t vonklend kleed van d’ uchtenddauw, komt flink en fris de fiere Mei en blaast de luchten lind en lauw. Langs bossen, heuvlen, vlakte en dal zwaait hij zijn groene loverhoed en luidend’ hymnen van kristal weerkaatsen wijd zijn morgengroet. Met goud van vlammen, nooit geblust, doortintelt hij de Lentedag.…

Hij kon het als de beste, Was daardoor ’n graag geziene gast, Die aan menigeen het beste gaf, Tot genoegen van diegene die hij gaf. Na vele jaren met veel succes, Nam zijn prestatie af, Was hij niet meer de graag geziene gast, Niet tevree over hij hen bood. Hij is door iedereen vergeten, Leeft als eenzaam vegeterende heremiet, Zijn voorhene…