Alle inzendingen

Ik loop langs de branding met voeten in het zand waaien mijn gedachten nergens heen de zee fluistert zacht De wind verward mijn haren de zon kust mijn gezicht ik denk aan jouw glimlach doe alsof alles anders ligt Ik schrijf jouw naam in zand maar golven nemen 't mee ver weg over zee zoals jij mijn hart nam Hier blijf ik even…

“Ik merk niks van verhoogde brandstofprijzen Omdat ik altijd voor een tientje tank.” Eertijds een flauwe grap of stille wenk, Maar nu wil ik toch even op iets wijzen. Want maak ik nu diezelfde grap van toen, Moet ik dat wél met 100 euro doen.…

Je hebt ons teleurgesteld jouw ouders, je broers, iedereen die voor jou heeft gezorgd Je was bevoorrecht, maar nu krijg je een andere kamer We zullen je helpen Nee, je kunt hen niet meer zien dat weet je heel goed Je bent niet rein voor het Heilige Huis Je bent al vergeten Je bent er nooit geweest Niemand kent je Jouw leven begint…

Het was te vroeg om op te staan,  te laat om nog te slapen  toen zij aan de liefde dacht. Hoe zij op prille bloemenvoetjes lento binnenschrijdt zich trillend tussen witte bloesems vlijt. Hoe liefde onder laaiend zonnelicht een lichtvoetig allegro zingt  haar oneindige vleugels spreidt. Hoe zorgeloze, zwoele liefde oogst troost dan weer…

Op deze plek geen happy end, geen blij ei te vinden. Toch voel je de dans van de hanen, dit klooien in plooien van ritmische goochelarij, als thematisch gewelf gespannen hangend aan de dunne lijntjes van talent. Geen gevoel kan tegen zulke bergen op, misschien dan, als kennis dat handje schept. Maar men zou ook gewoon door de dalen…

als je eenmaal weet hoe de trappen klinken vanachter de gesloten deur als je eenmaal weet welke stappen overgeslagen worden op de schreden naar beneden als je eenmaal weet dat diep in je afwezige zelf wel een vredige ruimte bestaat als je eenmaal weet waar die sleutel zich bevindt voordat de werkelijkheid binnendringt als je eenmaal…

Hij zit daar, gebogen, vingers langs glazen kusten waar geen golven meer slaan. Zijn ogen zijn lampjes in de nacht, zijn gedachten scrollen voorbij van drama naar Dopa-Mine. Een junk zonder naald, een gebruiker zonder roes, maar zijn fix is een feed die nooit opdroogt. Hij daalt in een schacht van licht, hakt kleine vonken uit zichzelf,…

Liefde geeft warmte Liefde geeft rust Liefde geeft omarming Het is een must Het laat je leven In tevredenheid In alles om je heen Je wordt liefde Door totale acceptatie Van jezelf Door oprechte blijheid Voor je medemens Die je het allerbeste gunt Het oneindige licht In en door jezelf…

De bol staat rond en vol op tafel een kleine wereld van helder glas hij vangt het licht van deze ochtend alsof hij altijd hier al was buiten wacht het veld nog even juni ligt verderop in de tijd toch zweeft er iets door open lucht een wolk van pluis komt aangewaaid paardenbloem zonder steel zonder veld, zonder geluid alsof een…

ZIJ zijn de zwervers met de doem geboren Van eenzaamheid en eindloos-schrijnend leed: Hun wereld heeft haar diepste schoon verloren Sedert hun droefheid alles ledig weet. Geen helle droom, geen vreugd kan hun behoren, Liefde is hun nooit een zacht-verwarmend kleed: Zij pogen slechts het stil verdriet te smoren Dat rustloos aan hun zieke…

Men zit met zijn schimmen in de tuin, licht bladert schemer, er ademen oude nalatige vragen men zwijgt zich tezamen, is sprekend zijn naaste het is later, onhoorbaar als tijd men zou dit ingedikt niets willen stillen ontmaken deze langzame cirkel, dit doodlopend loze moment willen wissen in scheurende zijde, ontastbare tastende voeten voorbijgaand…

Somberheid overMANde me met zoveel triestheid in de voordrachten van 10 dichters in de Oerkap in Haarlem doch Ingrid Elsing de VROUW, de presentatrice heropende telkenmale met haar VRIENDelijke blijmoedige stem de aanzet tot verlichting zij zette met de aankondiging van elke nieuwe dichter de deur open naar de huiskamer van open…

De hoorns van de koe ogen soms als angstwekkende wapens die steeds gereed zijn tot keiharde strijd deze strenge speren herbergen het beheer over warmte binnen haar lichaam bewaren in zich bouwsteentjes voor goede gezondheid helpen mee met al wat het runderlijf inwendig doet tevens beslissen die gekromde sieraden van de koeienkop…

(voor Arthur Rimbaud) Ik ben jou niet vergeten, hoeveel ik ook bij anderen vertoef, voorbij al jouw wanhoopskreten, merk hoe ik een ander weerzien proef. Vandaag loop ik weer door Charleville, hier was het, in de Rue Napoléon, waar jij vlees werd voor jouw ziel, Cours d'Orléans, Rue Bourbon en Quai de la Madeleine, vervolgens naar het…

Chroniicke vande gantsche werelt, ende sonderlinghe vande seventien Nederlanden begrijpende De Tweedracht, Oorlogen, Veltslagen, Belegeringen ende Inneminghen van landen ende steden ende alle onderghedenckweerdighste saken, geschiede zijn vanden tijt des Keysers Carels V af, M.D. voor het jaar onses Heren M.D.C.X.X. Seer gherronderlijck…

Ik ben en blijf een dromer, geweven uit wat licht, met sterren aan de hemel als mijn hoogste vergezicht. Ik adem de betovering van deze weidse sterrenpracht, waar mijn dromen kunnen schuilen in de luwte van de nacht. Zo zoek ik naar de warmte, op wegen stil en ver, waar elke stap mij kan leiden naar misschien die ene ster. Daar, tussen de…

Ach wat een blijdschap Wanneer onbedoeld toch blijkt Dat mooie verhalen als Ongeëvenaarde bronnen van Inspiratie zorgen voor Een onmetelijke hoeveelheid aan Nieuwe inzichten en Onnavolgbare uitgangspunten…

De nachten duren lang, duren, duren; uren, uren lang. Dromen brengen enig soelaas, geven als bloemen in een vaas wat verlichting in het zijn. Dan komt de ochtend toch, je weet wat komt er nog, weer uren aaneengeregen tot een eindeloos lange dag, steeds jezelf komt in tegen. Die ene op wie je wacht, die je wenst, niet verwacht. Die…

Ik lag in diepe slaap genietend van zachte rust toen kwam er iemand die heeft mij o zo teder wakker gekust ik opende mijn ogen en wist niet wat ik zag een schoon lief gezicht met stralende lach. Ik vroeg; “Bent u de engel die mij in 't holst der nacht komt halen?” ze glimlachte en zei “Nee, ik kom je alleen maar wekken, de nacht is…

Zigeuners zingen zuinige liedjes bij de rivier vanwege jouw lyrische liefde het adembenemende avontuur ligt op de loer de oude roeiboot, half gezonken is een zwembad voor muggenlarven je voelt je verbonden met de natuur je ziet haar liggen tussen groen gras sproeten van de zomer en blote benen terwijl ze op jouw antwoord wacht vlieg je…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

ongehoord en onbegrepen als bij slechthorende fietsers met het S-H plaatjes op het achterspatbord geschroefd als waarschuwing aan alle overige weggebruikers of louter en alleen om een stempel te drukken als vorm van zout strooien in een open wond…

als poëzie de kunst van het woord is dan heb ik het geluk met kunstige woorden te mogen werken...…

De tafel kent ons. Krassen waar woorden vielen. De deur weet hoe hard liefde kan klinken. We waren jong. Niet onschuldig. Soms zocht ik warmte waar jij niet was. Misschien jij ook. De nacht heeft nooit iets verraden. Nu drinken we koffie in dezelfde stilte. Jij kent mijn streken. Ik jouw zwijgen. De maskers liggen ergens…

Gespierd mahonie vindt mijn hand plak geribbelde tandjes onder het vertrouwde hout muziek glijdt van de naald. Een verzadigd viltje vraagt om vezels te plukken als we soebatteren – boven het schuim van verse koppen. Een wollen sjaal glijdt langs plakkerig leer ruik ik Hajenius, terwijl jij steeds harder fluistert. Bitterzoet…

geen boom weet dat vallen hem eens wacht geen vogel kent zijn laatste vlucht wij dragen het einde als een stille schaduw achter onze schouders wij kennen de grens en juist daarom brandt in ons het felle verlangen te worden wie wij zijn de dood staat niet alleen als sluiting van het leven maar als een open deur die fluistert…

Mijn benen liggen lang als staken aan mijn op en neer gaande buik, longen en hart doen hun werk Onder de bolling rond mijn navel gaat het minder goed, mijn organen zijn ruim over de helft van hun levensduur heet het zakelijk, nou ja het verval gaat langzaam en blijkbaar niet alleen in de gewrichten, mijn schouders, rug en knieën…

Een donkere lucht zeven kleuren fluisteren door de harde stad Nu de boog rust in het geheugen van de aarde, blijft de lucht nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen. De stad ontwaakt met haar scherpe randen en het rumoer dat als glas langs de ziel…

Ik denk aan jou dat weet je niet. Denk ik. Denk jij aan mij. Ik denk van niet. Ik hou van jou. Dat weet je niet. Hou jij van mij. Ik hoop van wel. Ik weet het niet. Ik denk niet veel…

Oh poel vol drassige kwakerigheid van ons verdraagzaam leven achter lelieblad en buigzaam riet biedt jouw schaduwrijk beschutting na droogte schuilt verdriet want ons huis absorbeert dat niet Bij de regenboog is iedereen gelukkig dat brengt levendigheid in je poten en water op de huid voelt lekker nat als de groenheid ontwaakt ontstaat…