Alle inzendingen

"Hé kijk! Er zijn weer nieuwe campinggasten, Ze komen naast ons in een grote tent. Wacht eerst maar af, totdat je ze wat kent, 't Is beter om nog even af te tasten. Die van hiervóór - ze hielden zich eerst schuil -, Begonnen patsboem over partnerruil."…

Wat willen mensen van elkaar VEEL! wat willen mensen met elkaar WEINIG!!…

Ik slaap goed, ik sport en ik eet gezond, ik kan alles doen wat ik wil, mijn lichaam werkt ik ga maar door, ik kan zonder pauzes /Doe het andersom/, zegt de lerares /Gedachten kunnen veel maar het zijn spoken die boven het leven staan Ze kennen geen dood en kijken over het lijden heen/ Was dat maar zo dan zat ik hier niet zo ongemakkelijk…

weet je wat ik had bedacht mijn lief het snoeien van jouw liefde het plukken van je schroom, de zachte dadels in je ogenschijn en de klanken waaraan je bent getafeld meewarig voor alles die jou als een stalen frame in een ogenschijnlijke jargon van mededogen bezien daar zou ik iets van willen snoepen het verheerlijken in de geste…

waakzame zwanen in witte gewaden laten de jongen samen begaan, hebben gevaren reeds in de gaten, geven de vaart en het rustpunt aan…

Strijk en zet komt hij om negen uur betreedt de loper tot de toegangsdeur alwaar het sleutelgat hem welkom heet en rinkelende schellen zijn entree kenbaar maken en hij op het marmer der hoge lichte lange smalle gang zijn passen zet tot daar waar het kantoor zich tot geruststelling van zijn gemoed nog onveranderd in dezelfde staat bevindt…

Wat ontkiemt steekt zijn kop op: de lissen, verwarring, het diepe. Een dag zaait zich uit, dikt zich in, plooit zich open. We zetten ons schrap tegen de onrust, maar de liefde rust niet, laat niet betijen. De liefde drijft boven, barst van het blad, het is niet te stoppen. Overal scheuten en botten en kroos. Waarom wil je wieden wat er zich…

De dagen van de zomer zijn getogen De jeugdpracht van de blâren vergaan, Hun gouden tover is nog troost voor de ogen Maar weldra zullen naakt de bomen staan. Hoe is op deze dag mijn hart bewogen, Dat mart in ’t bos en wil er niet vandaan, Het weet de pracht dier zuilengang en bogen En uchtendlucht aan ’t einde van de laan. Nog is de droom…

klein prinsje in je mooie pak al sabbelend, nadenkend, je handje om mijn vinger heen, leef je nu voor mama alleen, al is de toekomst wenkend Ochtendgloren in nevelwit, horizonlicht van pril begin, ik dank en zing en smeek en lach en houd mijn adem in…

Je probeert ergens voor de duidelijkheid jouw volle aandacht op te richten een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in want de marmeren schouders zijn van een dode vriend en de afgebroken…

(Wees gegroet, voorbijganger!) Wij laten haar nog even persisteren in dubio van wankel evenwicht positioneel is zij nu uit het zicht verdwenen, doch de limes zal ons leren of en zo ja wanneer de kansen keren dat zij meer ziet op gele kleitabletten dan weer zo'n roomse keizer in portretten en dit weer transformeren tot gedicht waar…

Op het tuinpaadje beleeft een slakkenechtpaar zijn liefdesleven. Gauw die diertjes oppakken, tussen planten neerzetten!…

Liefde en haat, vreugde en verdriet, Tederheid en wreedheid, Altruïsme en afgunst, is wat je Wereldwijd overal ziet. Maar het is niet gelijk verdeeld, Je kan het nergens kopen, Het kost allemaal niets, en toch Sommigen zijn gelukkig, En anderen helemaal niet. Welzijn is niet met de dommen, Juist de slimmen en vooral de sluwen Díe hebben…

onze vergane schepen misthoorns loeiden in hun laatste nacht onze schepen die nu het licht bevaren en in zonlicht schitterend vergaan…

de straat is weer ontmaagd door zacht sproeiend regenwater hitte en klamme onzichtbare zuchten hielden het voetbed en klinkers, gehuld in stoffig zand en ook mijn duffe geest lang gevuld met vragende uitzichtloze vluchten, ieder op eigen wijze, zo men de behoeftigheid zelf leest . ik zie ook hoe de vruchtjes aan takken druppeltjes…

Ik lig wakker, wil niet fantaseren niet dromen van jou niet dromen dat mijn gedachten zich in de materie binden aan een intiem dichtbij passerend stukje van jou niet belemmerd door sociale schotten maar passerend door een membraan en dat er dan ook iets van jou in mij komt niet in mijn verbeelding maar in mij, iets voelbaars…

heerlijk lezend op het balkon -mandje van luchtballon -tussen aarde en zon laat onverwacht een kille wind wat wolken binnen drijven kon terug zon, wees sterk, overwin, laat mij nu niet in de kou moeten blijven…

De volle maan sneeuwt over 't land krijtwitte stralen.... Leg thans uw handje in mijn hand, kom samen dwalen. Langs 't beekje loopt het liefste pad: het lover suist er, 't water spat en blinkt in 't duister.... Sta even stil..., een enkle stond! - Ik zoen uw ogen, wangen, mond..., maar wilt gij spreken, - fluister, fluister! Wat ligt…

Straffe koffie, even koud als de tegels onder je voeten. Troost wordt dikwijls in de grond geboord, ellebogen breed en steunen op de knieën om het hoofd niet te verliezen in het zwellen van de wallen. Haast macaber hoe schimmen bovendrijven in scherven op de keukenvloer. Nochtans troep genoeg in de uithoeken van je hoofd om achter weg te…

Een onderzoek met luisterkastjes leert Dat vogels tijdens zonsverduisteringen Veel vroeger zouden ophouden met zingen En naar hun nesten zijn terug gekeerd Zelf had ik tijdens de recente hitte De hele dag wel willen blijven pitten…

Heb mij zo lief, mijn zwoele schat, want heel mijn wezen heeft jou gevat. Ik draag jouw naam in elke nacht, als een vlam die brandt en naar jou wacht. Kom dicht bij mij, raak mij weer aan, laat onze harten samenslaan. Jouw warme mond, jouw zachte huid, wist alle eenzaamheid in mij uit. Wanneer jij mij omhelst, zo diep, wordt…

In de loop van de tijd scheurde alles wat verbonden was als een schiereiland van het land uit elkaar Kwijtgeraakt kwijtgemaakt waar zijn de fundamenten hoe dicht je scheuren in tijden van razernij Verzegelde herinneringen achter ontzegelde vensters een draaierig slingeren tegen de muur Verliezen vinden een graf achtergelaten…

snedig maar geen koffiedik kijkend herleef ik de goede dagen die in uren zijn geperst vanaf de moederschoot telde ik de minuten, niet per uur maar tot nu waar ik applaudisseer daar mijn Aow en Pensioen bijna voor het grijpen liggen achteraf gezien heb ik hoge ogen gescoord door me af te bakenen tegen al het “ normale “ waar het syndroom…

wanneer de oude dichter uit eigen werk voor wil dragen schiet hij zo vaak vol met een snik in zijn stem en de traanbuis boordevol gevuld met zware tranen is de emotie hem de baas wellicht is het beter dat hij zich bij het schrijven houdt want op het zo geduldige papier komen zijn woorden het allerbeste uit de verf en kiest hij daar…

fluitekruid dat zomer beduidt, wuivende rand van kant, beeld van de weelde die komen zal, gift uit de Meesterhand…

Kon ik maar drijven, aan wrakhout van woorden rustig dobberen naar de kust Mijn gedachten laten blijven, als fluisterende akkoorden, In stilte, in diepe rust. Maar er is geen koers om te bewaren. geen wind die de richting nog wijst. Een geest niet meer te bedaren, waarin de onrust steeds hoger rijst. Langzaam water makend, mee met de…

In de groene weiden grazen koeien, al vanuit de verte hoor je ze loeien. Op straat fietsen lachende meiden, die elkaar met woorden bestrijden. In de verte een kerkje en een molen, achter bomen een boerderij verscholen. Een boer rijdt op een trekker op het land, verderop wordt grasland afgebrand. Het landleven kabbelt rustig voort, behoeft…

Ik was vier, en woonde bij mijn grootmoeder aan een pad onder de dijk, waar het groen welig tierde. Met een stok sloeg ik door het gebladerte. Een wilde duif vloog op. Naast ons werkte de wagenmaker. Hij sprak met het hout en uit planken en wielen maakte hij boerenkarren. Na school mocht ik op de kar die klaar was. Het hout rook naar…

het wordt weer stil om me heen of krimpt het buitengebied ook van binnen, in mijzelf heeft elke mens dat gemeen? . zal het een verslavende vrijheid zijn die jou en mij verblindt, wil ik geen angst ervaren “het goede is mij immers welgezind” schreeuw ik om mezelf te bedaren . toch nadert de schaduw nu snel hetgeen ik eigenlijk niet verkies…

Alleen. Tussen eenzame harten Onbegrepen anderen begrijpend Met aandacht, mijn wachtwoord en de hoofdsleutel in mijn genen Spartelend had ik al aandacht Verder kon ik nog niets als baby, en als volwassene zou niemand het moeten afleren en zou niemand het moeten opeisen wanneer hij zich gekwetst voelt door gekwetsten, verongelijkt is door…