Alle inzendingen

Je probeert ergens voor de duidelijkheid jouw volle aandacht op te richten een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in want de marmeren schouders zijn van een dode vriend en de afgebroken…

Heb mij zo lief, mijn zwoele schat, want heel mijn wezen heeft jou gevat. Ik draag jouw naam in elke nacht, als een vlam die brandt en naar jou wacht. Kom dicht bij mij, raak mij weer aan, laat onze harten samenslaan. Jouw warme mond, jouw zachte huid, wist alle eenzaamheid in mij uit. Wanneer jij mij omhelst, zo diep, wordt…

(Wees gegroet, voorbijganger!) Wij laten haar nog even persisteren in dubio van wankel evenwicht positioneel is zij nu uit het zicht verdwenen, doch de limes zal ons leren of en zo ja wanneer de kansen keren dat zij meer ziet op gele kleitabletten dan weer zo'n roomse keizer in portretten en dit weer transformeren tot gedicht waar…

Op het tuinpaadje beleeft een slakkenechtpaar zijn liefdesleven. Gauw die diertjes oppakken, tussen planten neerzetten!…

Liefde en haat, vreugde en verdriet, Tederheid en wreedheid, Altruïsme en afgunst, is wat je Wereldwijd overal ziet. Maar het is niet gelijk verdeeld, Je kan het nergens kopen, Het kost allemaal niets, en toch Sommigen zijn gelukkig, En anderen helemaal niet. Welzijn is niet met de dommen, Juist de slimmen en vooral de sluwen Díe hebben…

onze vergane schepen misthoorns loeiden in hun laatste nacht onze schepen die nu het licht bevaren en in zonlicht schitterend vergaan…

de straat is weer ontmaagd door zacht sproeiend regenwater hitte en klamme onzichtbare zuchten hielden het voetbed en klinkers, gehuld in stoffig zand en ook mijn duffe geest lang gevuld met vragende uitzichtloze vluchten, ieder op eigen wijze, zo men de behoeftigheid zelf leest . ik zie ook hoe de vruchtjes aan takken druppeltjes…

Ik lig wakker, wil niet fantaseren niet dromen van jou niet dromen dat mijn gedachten zich in de materie binden aan een intiem dichtbij passerend stukje van jou niet belemmerd door sociale schotten maar passerend door een membraan en dat er dan ook iets van jou in mij komt niet in mijn verbeelding maar in mij, iets voelbaars…

heerlijk lezend op het balkon -mandje van luchtballon -tussen aarde en zon laat onverwacht een kille wind wat wolken binnen drijven kon terug zon, wees sterk, overwin, laat mij nu niet in de kou moeten blijven…

Een onderzoek met luisterkastjes leert Dat vogels tijdens zonsverduisteringen Veel vroeger zouden ophouden met zingen En naar hun nesten zijn terug gekeerd Zelf had ik tijdens de recente hitte De hele dag wel willen blijven pitten…

De volle maan sneeuwt over 't land krijtwitte stralen.... Leg thans uw handje in mijn hand, kom samen dwalen. Langs 't beekje loopt het liefste pad: het lover suist er, 't water spat en blinkt in 't duister.... Sta even stil..., een enkle stond! - Ik zoen uw ogen, wangen, mond..., maar wilt gij spreken, - fluister, fluister! Wat ligt…

Straffe koffie, even koud als de tegels onder je voeten. Troost wordt dikwijls in de grond geboord, ellebogen breed en steunen op de knieën om het hoofd niet te verliezen in het zwellen van de wallen. Haast macaber hoe schimmen bovendrijven in scherven op de keukenvloer. Nochtans troep genoeg in de uithoeken van je hoofd om achter weg te…

In de loop van de tijd scheurde alles wat verbonden was als een schiereiland van het land uit elkaar Kwijtgeraakt kwijtgemaakt waar zijn de fundamenten hoe dicht je scheuren in tijden van razernij Verzegelde herinneringen achter ontzegelde vensters een draaierig slingeren tegen de muur Verliezen vinden een graf achtergelaten…

snedig maar geen koffiedik kijkend herleef ik de goede dagen die in uren zijn geperst vanaf de moederschoot telde ik de minuten, niet per uur maar tot nu waar ik applaudisseer daar mijn Aow en Pensioen bijna voor het grijpen liggen achteraf gezien heb ik hoge ogen gescoord door me af te bakenen tegen al het “ normale “ waar het syndroom…

wanneer de oude dichter uit eigen werk voor wil dragen schiet hij zo vaak vol met een snik in zijn stem en de traanbuis boordevol gevuld met zware tranen is de emotie hem de baas wellicht is het beter dat hij zich bij het schrijven houdt want op het zo geduldige papier komen zijn woorden het allerbeste uit de verf en kiest hij daar…

fluitekruid dat zomer beduidt, wuivende rand van kant, beeld van de weelde die komen zal, gift uit de Meesterhand…

Kon ik maar drijven, aan wrakhout van woorden rustig dobberen naar de kust Mijn gedachten laten blijven, als fluisterende akkoorden, In stilte, in diepe rust. Maar er is geen koers om te bewaren. geen wind die de richting nog wijst. Een geest niet meer te bedaren, waarin de onrust steeds hoger rijst. Langzaam water makend, mee met de…

In de groene weiden grazen koeien, al vanuit de verte hoor je ze loeien. Op straat fietsen lachende meiden, die elkaar met woorden bestrijden. In de verte een kerkje en een molen, achter bomen een boerderij verscholen. Een boer rijdt op een trekker op het land, verderop wordt grasland afgebrand. Het landleven kabbelt rustig voort, behoeft…

Ik was vier, en woonde bij mijn grootmoeder aan een pad onder de dijk, waar het groen welig tierde. Met een stok sloeg ik door het gebladerte. Een wilde duif vloog op. Naast ons werkte de wagenmaker. Hij sprak met het hout en uit planken en wielen maakte hij boerenkarren. Na school mocht ik op de kar die klaar was. Het hout rook naar…

het wordt weer stil om me heen of krimpt het buitengebied ook van binnen, in mijzelf heeft elke mens dat gemeen? . zal het een verslavende vrijheid zijn die jou en mij verblindt, wil ik geen angst ervaren “het goede is mij immers welgezind” schreeuw ik om mezelf te bedaren . toch nadert de schaduw nu snel hetgeen ik eigenlijk niet verkies…

Alleen. Tussen eenzame harten Onbegrepen anderen begrijpend Met aandacht, mijn wachtwoord en de hoofdsleutel in mijn genen Spartelend had ik al aandacht Verder kon ik nog niets als baby, en als volwassene zou niemand het moeten afleren en zou niemand het moeten opeisen wanneer hij zich gekwetst voelt door gekwetsten, verongelijkt is door…

Heb ik de eenzaamheid gevoeld in het woekeren van het alleen zijn met het recht van de allerzwakste in de dwaze regionen van het verraad heb ik eenzaamheid moeten erkennen in dagen vol onverbloemde weemoed zeldzame empathie en corrupte politiek heb ik regionen lokaal weten te verkennen waar de raaf een groene kikker eet door al dat familiebloed…

Negentien jaar geleden kwam jij erbij, een klein meisje, bijzonder en blij. Met grote ogen keek je de wereld rond, en voor ons vanaf het begin goud waard. Je groeide van meisje naar jongedame, met een eigen wil en een eigen naam. Je hebt je mening, je stijl en je kracht, en precies dát maakt wie je bent en wat je brengt. Je leerde, je groeide…

Het bosven, schertsend Boerenbedrog genaamd, blinkt vrolijk tussen donker en licht groen; daarin schuilt geheim gebeuren en doen, dat klein krioelend leven hoogst betaamt. Het meertje, half verscholen toch befaamd, noodt met een frisse waterleliezoen hier een uur vrij en ledig te verdoen, ervaren wat het tijdloze betaamt. Gerimpeld zilver…

lege houten stoel het avondlicht bewaart al je afwezigheid In het zachte bereik van je aanwezigheid, waar stilte zich vouwt rond een nog ongeboren woord, blijft een trilling die mijn huid herkent als een belofte. Soms lijkt het alsof je naast me ademt in de ruimte tussen twee gedachten, een onuitgesproken nabijheid die mijn hart met…

Vanuit deze ruimte groeit het verlangen om bewust te leven. In de vroegte van een dag die nog niet gekozen heeft, blijft een ruimte tussen dingen bestaan, waar tijd ademt en herinneringen zich zonder haast ontvouwen. Daar beweegt de toekomst als een dunne lichtlijn, niet dwingend, niet luid, maar helder genoeg om een richting te suggereren…

Soms regelt hij een weekje staakt-het-vuren, dan is hij niet zo bezig met de strijd en kiest hij even voor gezelligheid, of speelt hij een gezelschapsspel met buren. Zijn voorkeur is voor niemand meer de vraag: eerst landjepik, dan Monopoly graag.…

Droevig en neerslachtig van sombere gedachten zoals zijn vrienden de ezels met lasten beladen door de vijanden van hemelse genade met hun lasten op de schouders beladen onderweg als een vreemdeling wee mij; dat ik in Babylon moet wonen, och zoete leliebloem van het leven op al mijn wegen kom ik U tegen ik buig mij voor U neder…

De dagen van vroeger. De uren van nu. We kijken, we turen, Maar zien niks van nu. De dagen, ze slagen En worden kleiner dan toen Maar wat doen die jaren Gedragen door toen. We zien niets, we turen En kijken naar niks De dagen, de uren Verdwenen in mist. Wat zeggen de tijden Eigenlijk over nu. Als de dagen en uren Verdraaien naar…

Zijn eigenwaan, zijn zwakheden en feilen bleven hem trouw tot aan dit simpel graf; hij leefde in vele, en ook geleende, stijlen, maar zijn galop werd meest een korte draf. Zij die hem lieven, moeten niet verwijlen bij de beloften die zijn jeugd hem gaf; hij was, al waren giftig vaak zijn pijlen, niet altijd ijdel, en niet altijd laf.…