Alle inzendingen

Witte vlinder rust op jong blad in ochtendlicht het veld wordt wakker Het koolwitje verschijnt niet plotseling, maar alsof het al een tijdje op mij heeft gewacht, een wit trillen in de lucht dat mijn fijngevoelige, waakzame zintuigen voorzichtig opent. Ik voel hoe het licht zich aan zijn vleugels hecht, hoe elke beweging een minieme verschuiving…

Zachte ochtendlucht twee vlinders cirkelen zacht over het groene gras In de zachte ochtendlucht bewegen ze, twee vlinders die elkaar voorzichtig naderen, hun vleugels licht als adem over het gras, en ik volg hun vlucht met een stille verwondering. Ze cirkelen tussen zon en schaduw, een spel van kleuren en lichte aanrakingen, waar elke…

Ik word geleid door zeeën van tijd, met levensdagen die op een kalender verjaren Een toekomst tegemoet die mij in een nachtmerrie begroet De horizon verruimt het veld, zoals in mijn dromen is voorspeld Ik verruil het menselijke geraamte voor een geestelijke gedaante In een kostuum van liefde gestoken, word ik door de hemel toegesproken.…

Bloemen lezen geen poëzie zeker niet in de wildernis van de achtertuin waar mijn grijze oudoom woont ver weg in het buitenland hij verzorgt zijn groenten alsof het verwende kinderen zijn zijn hart bleef achter in een naakt verleden een verloren land vol oude rabarber en koolrabi diepe schorseneren in het zand bittere warmoes en snijbiet…

Op het witte doek zo groot in jouw groene droom verloren lachte jij het oerwoud bloot voor de film en mij geboren tussen slangen op het pad waar de krokodillen wachtten zocht je wat geen uitgang had zat ik met mijn kindgedachten Tarzan was jouw stoere naam apen lachten om ons leven kijkend door het filmraam werd de angst ons snel vergeven…

zware onweerslucht mijn binnenwereld kleurt mee in zwarte tonen…

Ze wil grote stappen zetten, maar haar voeten kiezen kleine passen, alsof de aarde haar in lettergrepen leert lopen in de boom tussen takken die te dicht op elkaar zijn gegroeid, wordt iets wakker niet de boom zelf, maar het vermoeden van een boom een vorm die zich uitrekt in de richting van licht dat nog niet bestaat de takken oefenen…

Jouw liefde voor mij Is immens groot, Groter dan de oceaan, Groter dan de aarde. In jouw liefde Ik gans verdwijn, Geheel in op ga, Eén wordt met jouw zijn. Ik wil nergens, neen Wil nergens anders zijn.…

Verhalen zijn vloeibaar: met elkaar vervlochten stromen in de oeroude Verhalenoceaan een en al kleur, en van kokend heet tot ijzig koud Zij vermengen zich, vernieuwen zich en verwekken nieuwe verhalen Maar de watergeesten raken overwerkt! Overal vind je verminkte verhalen in de drab en verwarde, en rottende verhalen Er is een wildgroei…

We slaan de boeken open op de pagina’s die schuren, voelen het koude marmer van namen die we niet kenden, zien de breuklijnen in de straten van de stad. Het verleden is geen rugzak vol stenen van een ander, geen vonnis dat we dragen in het felle licht van vandaag. Niemand vraagt om tranen over gisteren, om het buigen van een rug onder andermans…

Er rijden auto’s rond op ’s Heren wegen die zijn voorzien van een verborgen plek, bij criminelen uiteraard in trek, wat zij daarin vervoeren, wordt verzwegen, waardoor men wat men fabriceert of kweekt niet onder stoelen meer of banken steekt.…

Thuis in het wier fonkelen diamanten op huisjes van slakken ogen van torren schitteren als opaal 
en de spinnen schaatsen op spiegels van agaat, ze trekken massaal naar de oever In hoogtij valt een meteoriet, omzoomd door schuimende randen   De edelstenen verzamelen in bellen van lucht 
vieren de liefde – zo blauw als ze is – zij…

Ik heb de kust bereikt! heb ik de rust bereikt? de zee wil me meenemen ik vaar uit, ik waai uit ik land op Engelenland daar aan Noordzee's overkant lichte bewolking omvloert de zon als een dekentje voor de warmte ik verbrand gelukkig niet meer maar brand wel van intens verlangen naar een lange rust, niet de eeuwige doch toch wel…

Ongeneeslijk ziek Zowel geestelijk als Fysiek een zinloze Strijd, daar je wordt Ingehaald door de Tijd...…

geleidelijk aan kookt het warme weer mijn vlees mijn hersenzachtheid…

de hemel staalt mijn ballonnen in de wind als mama een emmer met water vult en de hond te drinken geeft die wortel heet even mager is als ik en natuurlijk oranje als de sinaasappel die ik eet op dit uur een stille zon bewondert het azuur zo koortsig spreek ik met alle dieren op het plafond bezweer de woorden tot beter worden dan alweer het…

Waarom raak ik als echtgenoot en huisvader onthecht en gaat mijn fantasie met mijn hormonen in gevecht en denk ik voor me uit: ‘Wat ben ik schaamteloos en slecht‘ Als Astrid Kersseboom ‘dit wordt een echte plaknacht’ zegt. Ze kijkt erbij alsof ze zich ruim voor ze dit vertelt de nacht in al haar plakkigheid alvast heeft voorgesteld; het woelen…

Mijn leven streeft, een snel-vlietende stroom, Naar 't schriklijk eind, de onbekende dood. Nader, rusteloos nader: en mijn schoot Droeg nimmer vrucht, mijn zoetste droom bleef droom. Het baat niet of ik het beseffen schroom, Het baatte ook niet dat ik de mensen vlood: Des nachts ga ik van zware smarten groot En maakt een hete dorst mijn leden…

In de tuin lezen; daarbij naar mussen kijken: veel nieuws ontdekken.…

Ode aan het Bed Er is een plek, zo stil en breed, waar iedereen 's avonds naar toe gaat, zo vredig en tevreden. Het bed, geliefd en vaak bespot, een vriend die je nooit in de steek laat, zonder genot. 's Morgens vroeg, als de wekker schreeuwt, dan denk je: "Nog even!", maar je beseft dat het moet, dat je op moet staan. De dekens, als een…

Zijn zware stembanden vonden licht. Felle tonen waaiden mijn woordenboek binnen en werden samengevouwen tot ‘’welkom op deze zondagmorgen, waarbij je dromen mogen uitkomen’’. Voor mij geen droom, maar een nachtmerrie, die blijft aanslaan als een lamp die eindeloos flikkert boven een kamer waar schaduwen stilvallen. Dus ik probeer ‘m…

Hoor mijn loflied over diepste verlangens, seks en perversie, over BDSM en kink. Over connecties, een vanilla vreemd. Hoor mijn zwanenzang, over leven en liefde, de onvermijdelijke dood en de invulling, schaamteloos, trots, open. En als de muziek stopt, dan was ik wie ik was, zonder opschmuck. De wereld vreemd. Een vrijheid bevochten…

Een jonge vinger met bedaagde smaak zweeft vol ingetoomde drift over Drachten, daalt tenslotte, blijft lange tijd wachten in Van Haersmapark, broedt rustig op zijn taak. Diens top draait rond, aarzelt wat _ en wijst raak: "Van die rode beuk mag ik wat verwachten; vele bomen verliezen hun krachten, moeten wijken voor zonnestraalvermaak."…

Kijk niet naar het verleden niet naar de statistieken die dienen te stijgen en zo de afgrond verdiepen waarin je niet durft te vallen Draai je liever om, stap terug en leef zoals oude mensen eenvoudig, zonder illusies over wat je nodig hebt Zet zoveel stappen terug dat je weer tijd hebt om niets te doen Kies als geuzenlid van de splinterpartij…

Vreugde kan nooit te lang duren, Verdriet duurt veel te lang, Verdriet en vreugde gaan nooit samen, Geluk is nergens te koop. Alle drie horen bij de liefde, Gaan hand in hand met partnerschap, Hoewel dat is heel bijzonder, Vinden we dat allemaal heel gewoon. Geniet daarom zolang het kan, Wees je steeds bewust van je geluk, Om dubbel te…

In een minuut 60 slagen worden 3000 per tocht Met vier kom je op 12000 Rekenkundig onderzocht Tel daarbij de trainingsuren Binnen, buiten heel jaar door brengen we 300.000 keren onze armen naar voor Is dat niet wat overdreven vroeg bezorgd een dominee Is er niets beters in dit leven dan heilloos malen in de zee Ach dominee,…

De zomerzon brandt fel en velen zuchten, we zien natuurlijk liever alleen de blauwe luchten maar regen is ook nodig en bloemen zijn zo mooi, als brengt het onweer schade aan heel die zomertooi; Laat ons nog even wachten, -we oefenen geduld,- dan komen koele nachten en is de droom vervuld.…

Zomerse stilte boven de vlinderstruik één witte vlinder Wacht stil tot vlinders rond je dansen. In je verschijning herken ik nog de waarde die mij ooit bewoog je mee te nemen toen je diepte gaf aan een lege plaats. Weer ontvouwt zich je stille weelde, terwijl de zomer langs je takken naar binnen stroomt en elke aarzelende bloemknop zich…

De stof die om haar schouders valt, is geen gevangenis, geen muur, het is een vrije, bewuste keuze, een eigen kompas in het uur. Niemand meet haar waarde af aan de plooien van haar kleed. Maar zie de ware schaduw vallen, waar het krijt de lei niet raakt. Een meisje dat naar buiten staart, terwijl de poort haar wereld sluit. Geen boek dat…

Eigenlijk woonde ik mijn hele leven kennelijk te ver. Of misschien was het anders en was jij degene die verderop lag. De rit naar mijn huis, naar hoe ik leefde, bleef een afstand die zelden werd afgelegd. Ik kan de keren nog tellen dat je kwam. Bijna op één hand. Tellen doe ik niet meer. Nu weet ik alleen dat ik werkelijk te ver…