Alle inzendingen

mijn zoon is uit de kast gekomen en ik ik ben er helemaal okay mee dat hij gay is het komt wel goed met hem hij luistert naar Eminem hij herkent slechte muziek alsmede vals jankende stemmen ongeacht wie zijn partner wordt bij hem geen gestoord gewauwel over dat songfestivalletje een gevalletje massa-infantiliteit ‘over goede smaak…

Verdwaalde vlinder draagt stilte tussen vleugels en vindt geen wind mee Onder het zachte ochtend- licht droeg ik mijn gedachten als natte bladeren met mij mee, te gevoelig voor wat ongezegd tussen mensen bleef hangen en nergens zeker van behalve van het voelen zelf. Langs het raam rustte een verdwaalde vlinder alsof ook hij niet wist…

Westbroek park/beelden ‘k Wist niet waarom ‘k er vandaag heen wilde, moederdag en alleen. Vader bezocht het park voorheen geregeld want woonde er dichtbij Maar bij ‘t naderen van een beeld herinnerde ‘k me, dat ‘k daar ooit een foto van genomen had met onze kinderwagen, eerste zoon Nu, was ook jouw beeld in mijn hoofd…

In de grauwe lucht grijpt gerafeld donkergrijs in gebroken wit: een engel der tekenkunst werkt daar met verdunde inkt.…

Zij zal nooit vergeten de kus die hij haar gaf zonder te vragen zonder haar aan te raken belandde hij op haar mond ze schrok en keek hem boos aan toch ontvlamde iets in haar lichaam Zij zal het nooit vergeten want het was de allerlaatste dag dat ze hem zag daarna verdween hij zonder te vragen en leeg waren haar dagen Zij speurde jarenlang…

Ach, wat een drama nou voor trainer Koeman! Voor Simons, Schouten, Memphis en De Ligt Is geen lichamelijk herstel in zicht Waar moet dat met Oranje straks naar toe man? Of neemt de bondscoach naar de USA Gewoon maar zelf zijn voetbalschoenen mee?…

zenders spuwen harde vectoren over de kaart het lexicon marcheert in haakse lijnen een raster van claims bezet de ruimte clash van doctrines in dwingende cadans staccato signalen eisen het nulpunt op dogmas botsen tot een felle ruis dan kantelt de matrix alle frequenties vallen vlak de dwingende ruis lost op in wit geen zendmast die de…

Het witte licht valt ongehinderd op de blinkende plavuizen. Hoe schitterend de gewelven, hoe ingetogen de neobarok van pastoor en architect! Hoe uitnodigend deze 'kathedraal van te lande', om nader te treden tot U, mijn Heer en mijn God.…

van lente doortrokken is het strijklicht op een avondmuur hun stralen houden zich stil en zijn met wolkenvuur doorregen wat zal hiervan nog overblijven of standhouden op ‘t late zomeruur hier, in zure venen langs velden en strakke wegen is het kleine groot en het kostbare kortstondig voor een oneindige dood…

O nee, niet weer, hoeveel zijn het dit keer? zo’n honderd heetgebakerde figuren in roze - dwaze moeders met hun kuren nu loopt een vrouwenmars weer uit de hand Ze rukt aan poorten van de Hellevoet de sluizen wijken, zwarte lavagloed stroomt door de straten van het achterland van de gemeente Voorne AZC Daar kijft het eigen volk eerst…

Een onzer heeft het over een prachtheer een die zich god waant strevend naar perfectie dat rijshoutfenomeen van de directie ik ken hem al te goed, die jongeheer Nooit van gehoord, nooit op tv gezien? dat is ook niet waar ik aan refereer hij is er altijd wel, en elke keer als ik hem zie groet hij mij bovendien Hij kent mijn nukken en ik…

Er zit een draad die niemand ziet maar die geen mens kan breken. Geen maatregel, geen afstand, geen zorgvuldig geformuleerd besluit. Je kunt een kind verplaatsen, een bed verschuiven, een leven opnieuw inrichten - maar niet waar het vandaan komt. Niet de zachte echo van een stem die nooit verstomt, niet de schaduw…

Die mengeling van beste wensen bewondering en medelijden - gistend en borrelend in mij zodra ik haar zie Mijn maag en keel draaien zich om Ze misvormen mijn menselijkheid Haar ogen schieten sneller dan mijn gedachten haar hoofd reikt om de hoek naar de zon, een rots luiert in de holte van haar rug Knikkende knieën Het ene been slingert…

deze dag ben ik met mijzelf en spreek me liefdevol toe versober mijn gang en dromen het maakt me minder moe heden vergeet ik mijn verleden maan mijzelf tot rust probeer gister aan vandaag te smeden opdat alles in smeulend as sissend sust…

Sinds ik in de slaap, waak, wakker periode goed anticipeer, visualiseer en vooral repeteer spring ik zo mijn bed uit het dagelijks podium op om mijn verplichte kunstjes te vertonen het is wel een 'One Man Show' er zit maar 1 mens in de zaal die zit me dan vooral niet in de weg want ik ken de tekst van mijn bestaan ik weet me goed…

Misschien zegt mijn huis het ook, maar stiller, zonder strijd in dozen op de overloop, in spullen verzamelt in de loop der tijd een stoel iets van zijn plaats, mijn boek met ezelsoren de geur van oude kamers waar dagen telden als verloren de mok met barsten, de sleutels zonder deur, soms noem ik het herinnering maar meestal…

Zorro zingt voor een mooi meisje van achttien dat veel naar de televisie kijkt met een zak chips op tafel Op de bank met afstandsbediening in je rechter-, afstandsbediening in je linkerhand. Weet je dan niet dat de televisie de rolstoel voor jouw ogen is? Als de regen niet nu op je lichaam valt, als de keelpijn niet nu op je ranke nek klopt…

Ik heb al wat Ik bezat Mijn enige schat, Mijn groot hart gegeven. En wat heb jij de liefdedronken Jongen Die ik was, geschonken? ------------------------------------------------------ uit: Verzen voor de Prinses van Ji-Ji (1916)…

Ben Jij het? Nee, hoe zo, Ik ben het! Oh, ik dacht dat jij ’t was. Dan heb ik me zeker vergist. Ja, dat denk ik ook. Want ik ben Echt jou niet, maar ik. Nou dat is niet erg, Ik vind jou erg leuk! Nou, dat doet me deugd, Daarover ben 'k Oprecht verheugd!…

soms heb ik geen woorden nodig voel dan wat ik denk zie hoe ik kijk, mijn ogen vertellen: je bent nooit overbodig volg mij in de lucht, ik maak een geringe wenk ervaar dat gebaar het is een regenboog als geschenk die kent alle kleuren net als ieder, hebben zij een eigen glans met bijpassende geuren…

Mijn ogen, Vol verraad. Mijn lichaam, Dat klaarstaat. Verdronken, In een pilletje. Die je leven, Zou moeten beteren. Een gevoel, Fluisterend, ‘’Is dit gewoon, Of toch een symptoom’’? Niet willen doorstaan, Niet willen lijden, Dus ik laat het pilletje, Door mijn strotje glijden. Er waren tijden, Dat mijn hoofd, open stond…

Het beekje klatert mededogen, de zon gaat elke dag weer gratis op en wil de wereld warmen die koud werd door onachtzaamheid, door veel te groot berekend leven dat altijd maar de zachte krachten doodt en stil doet staan wat sprankelend wil groeten. Hoe kunnen wij toch leven zonder al dat moeten, maar fris en nieuw, als op de eerste dag – de…

In het vroege licht voel ik hoe de wereld nog niet duwt, hoe elke beweging zacht is, alsof de lucht zelf luistert naar wat binnenin mij verschuift zonder naam, een trilling die alleen in stilte haar contouren vindt. Wanneer de dag zich opent, raak ik de randen van alles aan, de stemmen, de kleuren, de haast die door straten stroomt, en ik merk…

De mooiste mensen verdwijnen ook. Dat is de enige eerlijke wet die schoonheid kent. Dus maken anderen kinderen, foto’s, herinneringen— iets dat blijft spreken wanneer hun gezicht door de tijd wordt gewist. Maar jij kijkt alleen naar jezelf. Alsof bewondering voldoende voeding is om niet ten onder te gaan. Je brandt op eigen vuur,…

Vannacht luisterde ik naar mijn stilte hoelang is ongewis stel, er was een scherm dan was een correctheid gewis ik schrapte mijn fout fout daarna bleef niemand over.…

Fluitenkruid een ode aan het verborgen voorjaar met het stille lijf in grauwe grond waar ze ooit het leven vond wacht ze geduldig met ijzig kille kluit, op een teken, … een geluid wanneer een vroege vogel het voorjaar fluit trilt de grond weer met genoegen. het opwekkend fris geluid vloeit vurig onder haar nog koele huid…

Om gedecideerd geen blik toe te laten Was als een pantser zijn roerloze gezicht Vreemd afgezonderd zat hij daar aan de toog Sfinxachtig rokend met een glas bier Hij hief het naar zijn mond en nam een teug Waarna hij stoer kringetjes uitblazend De peuk aftikte op de rand van de asbak Een verrichting met devote attentie volvoerd En staren…

Kent u die perfecte heer, de geleerde man hij die weet wanneer de ganse wereld rood kleurt wederom naar hemels zoete gedichten geurt als alleskunner achter ‘t maandverband Herkent u zijn beroemde uitlaat die buiten op straat, al eeuwenlang gaat, uit frustratie omdat hij dit ontdekte, als god der menstruatie met verdiepte rode zinnen in perfecte…

Het ruist, een frictie in de witte ruis waarin de outline wankelt en de code breekt. Een scherpe prikkel eist de focus op en dwingt het systeem uit de comfortzone. De koorts die stijgt is pure dynamiek, een signaal dat door de matrix snijdt, de status quo hardhandig opheft en ruis filtert tot nieuwe helderheid. Het schuurt waar de…

Kijken naar het zijn zoals naar licht onder een gesloten deur- stil, zonder bedoeling. Langzame dagen door een witte kamer. Tijd langs muren zonder klok, zonder richting. Eerst, stilte als rust. Later, het verdwijnen zonder vertrek. Een lichaam steeds doorschijnender Een gezicht waarin niets nog blijft rusten. Geen nacht…