Alle inzendingen

Zonnebloemen bogen beschermend neer op de kleine jongen die de tuin inliep kort gebroekt, maar keurig wit gekleed met zonnehoed geknoopt om het hoofd Achter hem volgden grootzus en kleine broer zij liepen van een trap met honderd treden een hele toer zo hand in hand naar beneden Pruisisch blauwe potten bloeiden statig bij het pad alsof…

Wie de natuur in algemene zin dus niet alleen het zichtbare der bijen plantages sawa's en de landerijen geteelt door groene vingers en gekweekt de citrusvruchten en mediterrane magnolia's naast hades' subterrane graaf- en vraatzuchtminnend beestgewoel noodzakelijkerwijs beschut en koel onzichtbaar doch uit puur natuur ontstaan laat ook…

Nesten vol zwaluwkuikens bekken oranje en geel simultaan, keek ik bewonderend aan. Daar begon mijn stil verhaal zocht ik bijen in bubbels geliefden op kribben in opwaartse stromen, Ik leerde van slopen doorweekt en troostende woorden balancerend op koorden, waaide het flink – slechts een vinger stopte de tijd. Ook leerde ik gnomen…

Het cassatieverzoek van de heer A.B. is een zacht gekookt eitje voor de Hoge Raad de A.B. gaat door het A.I.: geen procedurefouten dus die meneer zien we pas over 3 jaar terug want A.I. rapt niet, checkt wel en snel in een rap tempo en gebaseerd op bewezen feiten ik wens A.B. veel sterkte en alle goeds tot verbetering want hij is voor mij…

Ik wist niet dat dit alles was zo mooi. Zo staat ook wel een meisje vol in bloei, De bruigom loopt om haar en streelt het haar, Zijn spitse ving’ren door haar gouden haar: En loopt nu onwetend heen en zoekt in spel Matheid en slaap. Dan treedt op zijn drempel Een bloot beeld: onder ’t witte bedgordijn Glijden er blikken en een woordentrein.…

Van minder een stoel getimmerd, men gaat zitten onder een verbazingwekkend roerloze zon terwijl de dorpskinderen de vrede bezingen op hun blinkende brommers, terwijl de hemel ondiep is als water onder een roeiboot, terwijl men woorden laat drijven en zinken hoort men zich roepen, bloed valt uit de bomen men herkent zich, staat op om te…

Haar hemel is iemand anders zijn hel. Waarbij haar woorden werden uitgesproken, En er niets anders uitkwam, dan ‘’vaarwel’’. Stiekem hoopte ze op één uitweg, Waar goed en kwaad konden botsen, Maar het had niet zo mogen zijn. Zonder enige uitleg, Is dit haar einde, En neemt ze een zijweg. Om hopelijk, Op het goede straatje uit te komen…

De Straat van Hormuz is nog afgesloten We zoeken een geschikte olieman Die deze zware klus snel klaren kan Kom op Mark breng beweging in die boten Met hulp van daddy Trump, Allah en God Trek jij de vloot zo met een glimlach vlot…

Je hoeft niet veel te hebben om de zon te zien: alleen maar goede ogen en een bril misschien maar weet dat toch de diepste dingen gratis zijn en dat ze soms ook groeien dwars doorheen de pijn. Dus maak je zorgen maar niet al te groot en wees tevreden met het dagelijkse brood.…

Met een stalen gezicht zal het ontkend worden maar de aanstelling van Donald Pols is het puurste staaltje van publiek/private samenwerking met een heel dun laagje van maatschappelijk 'belang' die miljarden die komen er en Tata Steel blijft waar het zit of toch verplaatsten naar een opgespoten eiland op de Noordzee? ik ga de heer Donald Pols…

al zouden wij de vogels verstaan de bloemen begrijpen het beest in ons verslaan de rijpe vruchten der bomen hun dromen doorzien het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten het gif uit onze aderen persen de grond waarop wij leven teruggeven ten bate van de aarde onder onze voeten ons heilige moeten gunnen tussen wortels…

ik heb een heel aardig voorstel gedaan maar je reageert niet op mijn bericht dus moet het maar hier in het zicht staan als wij elkaar nou eens met rust laten elkaar geen commentaar meer geven wij allebei geen onzin meer uitblaten dat is het beste voor de algehele sfeer dan hebben anderen geen last van ons en vindt iedereen ons misschien…

ik groei als het licht mij kust en slaap als de koude mij in slaap wiegt ik bloei wanneer de zon mij liefkoost en soms na stormen en overdaad aan water of droogte is het de nacht die mij sust tot slapends toe, als de maan dat wil zo draag ook jij de morgenstond de dag, maar ook de avond in je ziel de wegen die wij gaan vallen ooit doodstil…

Als een normaal gesprek niet meer kan baten, Agressie dreigt en -erger nog- geweld, Dan houdt de cam die men kreeg opgespeld De boze klant nauwkeurig in de gaten. Die let bij Albert Heijn, ik zeg het fijntjes Op heel veel meer dan enkel op de kleintjes.…

Hoe betrad ik ooit jouw ondoorgrondelijke binnentuin Als ik er naar keek dacht ik: daar wil ik zijn Ik herkende al die dode kleuren Maar het was niet van belang hoe ik me zou manifesteren jij bepaalde jouw eigenheid zorgvuldig sloot je de afscheidspoort Daar, waar nooit een begin was ik kon jouw achterkant slechts vermoeden en nu lijk…

Voor vrede kiezen doe je met je hart Een onderhuidse rups wil dan verpoppen Een veld scheppen om oorlogen te stoppen Geen vleugels meer van staal met de kleur zwart Nee, nieuw en rein, van bovenaardse snit Fel aan je ogen, licht verspreidend, effen Klaar dus om voorbereidingen te treffen Voor een verandering waar pais inzit En vree, want…

Depressie is een overlevingsstand: Van donkere wolken, Met zware, zwarte mist. Die genot ontwijken, En het onmogelijke waarmaken. Met één uitweg. Het is een ziekte, geen zwakte. Waarbij willen en kunnen elkaar voortdurend tegenspreken, En de negatieve gedachten de overhand nemen. Met als gevolg dat de spanning maar blijft toenemen.…

Weet je nog dat wij vreeën in het duinzand lachten om alle mensen en vluchtten in een ander leven. Het ronken van de motor op een lange donkere weg en de muziek die wij hoorden de tranen die wij vergoten. Op een ochtend werd ik wakker en dacht je echt te kennen van de wieg tot aan de zerk. Maar die avond toen ik in slaap viel, vermoeid…

Ik laat je gaan niet omdat het kan, maar omdat blijven te veel doet. Wat was, draag ik mee zonder woorden, zonder belofte dat het ooit verdwijnt. Dit is geen einde. Alleen het moment waarop ik zwijg en verder loop.…

Kijk in de spiegel. Om te zien wie je bent, om te beseffen dat dit gezicht niet eindigt bij jou. Er is geen vervolg als jij het niet maakt. Geen tweede versie, geen zachte herhaling van wat nu nog intact lijkt. Je draagt iets dat niet van jou is— trekken, blikken, een echo van iemand die ooit ook dacht dat tijd wel zou wachten. Maar…

Die vriendelijke dame elke ochtend komen we haar tegen, stralend weer lichtelijk voorover gebogen lezend autocue met betoverende blik, zo fijngevlochten enthousiast glimlachend, met vriendelijke ogen pittig commentaar gevend over wind, ijs en regen Zij lijkt op het meisje van hiernaast al kom ik deze dame, in dagelijks leven, nooit tegen…

vanaf de eerste kreet ligt de schaduw al opgevouwen tussen de lakens van de wieg een baby vuist klemt zich vast aan lucht alsof tijd iets is dat je bewaren kunt in een broekzak tussen verloren munten en een kassabon van gisteren de jaren lopen niet ze lekken uit een knie uit een spiegel uit het trager worden van namen op de tong…

Op mijn horloge, verkeerd om mijn pols, zie ik hoe laat het is in Mumbai, vijfenhalf uur later dan waar ik woon Het is maar een kwart dag verschil maar op bezoek bij mijn familie daar met vrienden op het strand of wandelend over de promenade likkend aan een kulfi-ijsje ben ik jaren moderner en vlotter dan hier in Engeland, waar de studenten…

De nacht was kleiner dan alles wat morgen zonder antwoord bleef.…

voor aanvang van zijn afstomping vervaagde in afstandelijk groen haar opgeloste stoffelijkheid in de ochtendlucht iedere leugen blijkt echt zij zal nooit wederkeren, verdomme noch in dode lijve en hij wankelt in saaie stilte na haar lichtvertoon die haat houdt hem in leven zij doet wat zij wil met of zonder kleren voor zichzelf…

Lig in bed draai me links draai me rechts kijk naar het plafond tracht schapen te tellen na de vijfde rennen ze weg Uren tikken voorbij de slaap is een wild paard waarnaar ik verlang Woestijnen van verlangens kunnen het paard niet temmen wie temt hem wie temt mijn gedachten wie sust mijn slaap ik wil stijgen rusten in de armen van…

Zou het al zinken en vergaan, Waar bleef de zwaan? Waar bleef de zwaan, De zwaan, dat vrolijke waterdier, Nooit zat van kussen? Geen waatren blussen Haar minnevier. ’t Lust haar te nestlen op de vloed, Zij kweekt de gloed, Zij kweekt de gloed Met hare vrolijke wederga, En kipt hare eiers, en acht geen schreiers, Noch vreest geen scha…

Al weer zes jaren her, Dat Corona de wereld chaotiseerde, De mensheid veel leerde. Maar wereldleiders van nu, Alles blijken te zijn vergeten, Handelen als blinde dictators, Of als naïeve Jan Doedels. Het volk hoopt op beter, Tegen beter weten in.…

Laat hem, die in gunst staat bij zijn ster Van publieke eer, trots met titels pronkt, Wijl ik, wiens fortuin van zo’n triomf verspert, Onverwacht vreugd vind in wat mij meest lonkt. Prinsenvoorkeuren die hun blad laven Zoals de goudsbloem in het oog der zon, En in henzelf - hun trots begraven, In hun glorie sterven zij bij een frons. Krijger…

Ergens in de leegte zit diepte, begraven onder lagen Ik maak ze één voor één los Maar telkens als ik graaf, zak ik dieper en word ik opnieuw bedolven Door wat? Ik kan het niet zien Misschien is het angst, voor wat wacht in de kern En als ik die bereik, durf ik hem dan toe te laten? Ik ben moe van het graven Ik wil vrij zijn…