Alle inzendingen

Ooit was ik hier nog niet, nog nergens, ongekend en door geen mens genoemd, maar Gij hadt mij al in uw hand geschreven, Gij kreegt mij lief en wekte mij tot leven. Nu mag ik zoeken, zingen, dromen, zijn, nu wilt Gij mij in ‘t lot van mensen weven. En wat ooit wordt of groeit en bloeit, wat eeuwen duurt of maar heel even: met U, met…

De dauw doemt op Langs het paardenpad Het was geen flop noch top Oneindig in het zwarte pad Vebeter de zon maakt het schijnbaar Duidelijkheid Een goed gebaar Uit goedheid Nooit meer gaat nooit meer op Het was niet top Noch flop Maar gewoon koppies op Naar buiten in de regen Niet dood meer even leven Als een evenement Als voetstappen…

Mijn stappen, Vertraagd, In een wereld, Die versnelt. Mijn hand, Rustend op een leuning, Die nergens, Heen leidt. Mijn lichaam, Gevangen in stilte, Terwijl de wereld, Verder schuift. Mijn scherm, Vol levens, Die sneller gaan, Dan ik kan bijbenen. Hun stappen, Lijken groter, Met dromen, Die meteen Uitkomen. En ik, Te…

“We doen dit jaar maar geen parade, want De kans is levensgroot op grote brokken.” Die Poetin blijkt gewoon een held op sokken, Uit angst voor drones kiest hij voor een bestand. Zijn ‘speelgoed’ blijft drie dagen lang op stal, Zoals altijd komt hoogmoed voor de val.…

Handen vastgeroest in vertraagde tijd, alsof pezen draden werden van stof en krijt vingers vol stilte vol sleutels zonder slot in de polsen hing een klok achterstevoren waar seconden als vonken door het zwijgen verloren en ergens een stoel van waterlicht- waar een jas van rook langzaam openligt de handen bewogen niet…

Ouder Worden De tijd glijdt zachtjes langs onze zij, met elke dag een beetje wijzer en vrij. Rimpels vormen verhalen op ons gezicht, een levensreis, een prachtig gedicht. Elke dag een nieuwe kans, een nieuw begin, met elke stap groeit de wijsheid van binnenin. Grijze haren als een zilveren kroon, ervaringen die als een schat in ons woont…

De zee woont in mijn adem al sinds mijn eerste dag ik groeide op met haar golven haar stormen en haar zachte lach waar de horizon de hemel raakt daar voel ik mij het meest thuis en zolang de wind mij dragen wil blijft de zee mijn huis want in het ritme van het water vind ik telkens weer mijn rust alsof de zee mij stil omarmt met elke golf…

Naar de retrospectieve te Parijs Van Gauguin geweest op terugreis Stond ik te liften in mijn legerjas Met zijn catalogus in een plastic tas Halverwege december en bevroren Raakten vingers neus en oren Maar onverschrokken zette ik door En bij de oprit naar de auto-route du Nord Door een Citroën DS al gauw opgepikt Die tot nabij Brussel…

. de kerk was dood geen ziel te bekennen ook niet in de gewelven het godslampje is gedoofd of uitgegaan uit zich zelve . de neus ruikt enkel een muffe sfeer zo een die al lang voorbij het heden is niet meer levend, ademend, laat staan nog kan luisteren naar die ene mens wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis . ja, het blijft…

Ik heb de afgelopen dagen heel slecht geslapen door stress in mijn hoofd kom ik bijna niet uit woorden mede door hartkloppingen is mijn lichaam volledig uitgeput Het begon een jaar geleden met een afschuwelijke nachtmerrie over een gifgroene duivel die mijn hoofd uitperst als een rijpe citroen en het sap daarna opdrinkt met een valse…

Er bleef een stoel aan tafel leeg, een jas nog aan de kapstok hangen. De avond wist wat ik verzweeg: het oude huis vol stille drangen. Jouw naam ligt nog in elke kamer, als stof dat niemand weg meer veegt. Ik leef wel verder, dag na dag maar, in een droom die rond mij zweeft.…

Tussen borders in groen en gouden glans, waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans, daar ligt een tuin in volle pracht, die al het wintergrijs vergeten doet Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt, waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft, klimt het groen omhoog, omlaag, opzij, een symfonie van bladeren, wild en vrij. Het gazon ligt…

De wekker dwingt de voeten in het spoor. Honderdduizend schouders ritsen synchroon open. Blikken fixeren de nekwervels van gisteravond. Blauwe schermen lichten de tunnel bij. Een traag estafettemodel van grijze jassen. Niemand remt voor het uitzicht aan de flanken. De horizon krimpt tot een strakke jas. Voetstappen vallen samen in een doffe…

Het licht verandert, geritsel van de bomen -- onweer in de lucht.…

De accu leeg, de emmer vol Ik wil rust, doe mij een lol Chaos slaat mij op mijn smoel Ik vecht terug, maar tref geen doel Overweldigd ga ik neer Tel tot tien of liever meer Breng mij desnoods naar mijn graf Dan ben ik van alles af Het duurt even voor het zakt En mijn systeem zich weer herpakt Ik veeg mijzelf bij elkaar Zeg aan mijzelf…

Ten hemel gevaren Twee geliefden Kersverse grootouders Een meisje van vijftien Een depressieve jongen Jezus ooit Een kankerpatiënt Een prematuur kindje Een dierenliefhebber Een soldaat Een schrijver en dichter Jezus ooit Een leermeester Een mens van goede wil Een dierbare Een moordenaar Een honderdjarige Jezus ooit Een…

geen hemel die zich openscheurt geen stem die nog een naam verklaart slechts lucht waarin het zwijgen geurt, de populier buigt zonder wind alsof een wereld langzaam zinkt, in iets wat ouder is dan val geen opstijgen naar helder licht maar dieper in het stille dal, de echo van het heelal, meeuwen trekken witte tekens…

Ik voel het diep vanbinnen, de jaren die beginnen. Mijn haren stilaan grijs, de tijd vraagt soms zijn prijs. De dagen gaan zo snel voorbij, maar ergens ... leeft het kind nog steeds in mij!…

Smelt het zand in je handen geef de eilanden overvloed verlang naar vuur eer het struikgewas walmt vulkanen in slaap vallen onder de gordel ‘t ijzigste die maan missende raket of een gemaakte sweater voor de leegte van de eilanden de ander zijn ledematen verbranden in de zichtlijn van zo’n verreizende bron…

Het ochtendgloren piept al tevoorschijn na ’n donkre nacht vol met geluid. In ’t bed de warmte en veiligheid, die ’t kind 's nachts nodig heeft en vindt. De dansende vlammen op ’t gordijn door de lantaarns achter bomen, die rustig wuiven in de nachtelijke wind, gaven lichte huiveringen bij het kind. Maar nu de zon haar licht laat schijnen…

Aan de Costa del Sol Sloeg mijn hart op hol Aan de Spaanse kust Vond ik mijn rust In alle plaatsen aan de Costa del Sol ben ik geweest Er was luxe vliegtuig reizen en elke dag feest Het was een vakantie om nooit te vergeten En ze zullen nooit meer vergeten Hoe je heette…

Een volk uit de mist komt over zee en landt op het groene eiland. Aan de westkust, rots en strand — zwaard van licht in de hand in hun land van overvloed. De koning neemt het land en spreekt de steen in zijn zilverhand. *** In het land van overvloed stenen heuvels in het groen, trekt de mist op naar zee. Naar het westen drijft…

Door Gedichten.nl Leid ik een heel nieuw leven Het knappe Vind ikzelf Ik ben zo gewoon gebleven Slechts een vrij bescheiden harem Slechts 1 jacht met gouden plee Ik schrijf mijn zeer verfijnde verzen Sinds vorig jaar in Saint-Tropez.…

Overprikkeld Er is geluid Constant geluid Altijd aanwezig Nooit stil Geen rust Ik wil rust Ik wil stilte Geen geluid Waar is het stil? Niet in mij Waar kan ik de rust vinden? Niet bij mij De dood Zal dat mijn enigste plek zijn van stilte? Mag ik dan eindelijk rusten Ik wacht af Verlangend naar stilte en rust…

Waar verre ruige horizonnen zich uitstrekken in gebarentaal van stille luwte en intieme rust ben ik de naamloze uren verloren door al mijn mentale tekortkomingen in bezinning die er zuurstof vindt.…

Ik ben een eenzame beuk, In een woud dat nooit zwijgt. Omringd door stammen die fluisteren, Groen van hoop, goud van tijd. Mijn wortels raken anderen, Zoekend naar warmte in de grond, Maar als het stormt, Stop ik met praten, En houd ik mijn mond. Ik ben een kale beuk, Die haar bladeren, Vol warme tinten, Heeft losgelaten. Kleuren die…

De Reizende Dichters Ja ik weet het het is lang geleden Dat ik op Goeree overflakkee had opgetreden Voor publiek Van Ooltgensplaat tot aan D,n Diek De Reizende Dichters Ik heb er toen van genoten Maar het leven gaat door Dus is het hoofdstuk nu afgesloten…

Achter de verhalen van vervaagd behang en onder het vale gangkleed geveegde naar de ronde tafel waaraan gegeten moest en zou worden van de breekbaarste borden beladen onder het gewicht van verledens door de steden van weleer en de graven ten lande Het waren de kauwen en de meeuwen evenzeer zij schreeuwden het uit door de jaren heen…

geen celdeling noch metabool gerommel ‘the devil has left..’ het lichaam de tempel van de geest geen suikeropname noch stoute weefselfoutjes ‘die linke Seite..’ van 't gelaat die in schoon daglicht blaakt dan de achterzijde van het onderste deel ‘respirer à travers..’ hupsakee naar het bovenste mee alsook de rust op de rug door…

oeverzwaluwen zwieren natuurlijk laag over het water de lepelaar waant zich een ware Jezus met zijn poten diep in de drab een uitstrekkende zwaan kijkt toe hoe ik hier rondstap langs rietsigaren onder de rook van de mens en talloze boterbloempjes voor mijn neus gedrapeerd een meidoorn weer en rollend door de klavertjes zie ik…