Alle inzendingen

Ik lag in diepe slaap genietend van zachte rust toen kwam er iemand die heeft mij o zo teder wakker gekust ik opende mijn ogen en wist niet wat ik zag een schoon lief gezicht met stralende lach. Ik vroeg; “Bent u de engel die mij in 't holst der nacht komt halen?” ze glimlachte en zei “Nee, ik kom je alleen maar wekken, de nacht is…

Zigeuners zingen zuinige liedjes bij de rivier vanwege jouw lyrische liefde het adembenemende avontuur ligt op de loer de oude roeiboot, half gezonken is een zwembad voor muggenlarven je voelt je verbonden met de natuur je ziet haar liggen tussen groen gras sproeten van de zomer en blote benen terwijl ze op jouw antwoord wacht vlieg je…

Mensen overschreeuwen zichzelf bang voor de zinderende zon nog ziek van eigen wanhoop maar het belang van Uw woorden is met geen eerzucht te herhalen de zoete droom van waarheid zal in hen dalen met Uw tranen was het geen verlaten verdriet waarin de stilte oorsprong had was het niet de schreeuw om liefde die alles zag en overwon toen…

en die wind sê vir my loop hierdie pad luister hoe die veld sing voel die boom en kyk, sy waai die blaar selfs dooie hout, daar oorkant, ken die mooiste droom selfs wanneer jy op die planke trap wat in kunstige lyne jou bo die aarde lig weerkaatsende kurwes wat hul kom en gaan ken sal jou weer in die ompad ontmoet. dis riete wat die…

ongehoord en onbegrepen als bij slechthorende fietsers met het S-H plaatjes op het achterspatbord geschroefd als waarschuwing aan alle overige weggebruikers of louter en alleen om een stempel te drukken als vorm van zout strooien in een open wond…

als poëzie de kunst van het woord is dan heb ik het geluk met kunstige woorden te mogen werken...…

wanneer het lichaam zich vastzet en de ruimte kleiner wordt begint de vorm te spreken een cirkel kan niet ronder worden dan rond hij sluit, voltooit zichzelf tot er geen uitgang meer is zij draait rond een kringetje dat zichzelf herhaalt groen- even adem rood- weer stilstaan dan weer rood de cirkel trekt zich dichter om…

De tafel kent ons. Krassen waar woorden vielen. De deur weet hoe hard liefde kan klinken. We waren jong. Niet onschuldig. Soms zocht ik warmte waar jij niet was. Misschien jij ook. De nacht heeft nooit iets verraden. Nu drinken we koffie in dezelfde stilte. Jij kent mijn streken. Ik jouw zwijgen. De maskers liggen ergens…

Gespierd mahonie vindt mijn hand plak geribbelde tandjes onder het vertrouwde hout muziek glijdt van de naald. Een verzadigd viltje vraagt om vezels te plukken als we soebatteren – boven het schuim van verse koppen. Een wollen sjaal glijdt langs plakkerig leer ruik ik Hajenius, terwijl jij steeds harder fluistert. Bitterzoet…

geen boom weet dat vallen hem eens wacht geen vogel kent zijn laatste vlucht wij dragen het einde als een stille schaduw achter onze schouders wij kennen de grens en juist daarom brandt in ons het felle verlangen te worden wie wij zijn de dood staat niet alleen als sluiting van het leven maar als een open deur die fluistert…

Mijn benen liggen lang als staken aan mijn op en neer gaande buik, longen en hart doen hun werk Onder de bolling rond mijn navel gaat het minder goed, mijn organen zijn ruim over de helft van hun levensduur heet het zakelijk, nou ja het verval gaat langzaam en blijkbaar niet alleen in de gewrichten, mijn schouders, rug en knieën…

Een donkere lucht zeven kleuren fluisteren door de harde stad Nu de boog rust in het geheugen van de aarde, blijft de lucht nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen. De stad ontwaakt met haar scherpe randen en het rumoer dat als glas langs de ziel…

Ik denk aan jou dat weet je niet. Denk ik. Denk jij aan mij. Ik denk van niet. Ik hou van jou. Dat weet je niet. Hou jij van mij. Ik hoop van wel. Ik weet het niet. Ik denk niet veel…

Oh poel vol drassige kwakerigheid van ons verdraagzaam leven achter lelieblad en buigzaam riet biedt jouw schaduwrijk beschutting na droogte schuilt verdriet want ons huis absorbeert dat niet Bij de regenboog is iedereen gelukkig dat brengt levendigheid in je poten en water op de huid voelt lekker nat als de groenheid ontwaakt ontstaat…

Zal ik in een nevel waren, Of in tastbre duisternis? Zal ik in een ledig staren Angstig dat ik mij vergis? Zal ik dom'len of ontwaken? Zal ik weten waar ik ben? Zal ik bange zuchten slaken twijflend wie ik straks herken? — Zal ik voelen hitte en koude? Zal ik horen? zal ik zien? Ach, mij arme! ach mij oude Wat zal er met mij geschien? Aanstonds…

het is niet de dood die je bevriest het is niet de dood die je benauwt het is dat allebei en meer de dood is houvast in de duisternis met borden UIT achterstevoren goed is de dood oneindig goed vergeleken bij dit levenloze vallen vallen van het doek dat valt en de zaal is leeg en de vloer is klein en het doek kent geen begin of eind -…

De kersverse minister-president, Verstaat de kunst van veelbelovend praten, En toch weer alles bij het oude laten, Al jong werd hij beschouwd als een 'talent'. Zo legt hij vlot het volk weer in de luren, Die het, zoals gewoonlijk, moet bezuren.…

Mijn handpalm rust gesloten in mijn schoot zonder kleurrijke toverbal knijpen knokkels krom gebogen gevouwen om een prop blanco printpapier En zie daar, mijn voltooid leven als een vieze onderbroek met verlangens draaiende in een wasmachine op dertig graden vol ontevreden zuinigheid Eeuwigheid vervulde geen wensen uitzonderlijke carrières…

Jij zag dronken vlinders onder frisse lenteregen in bijzijn van de dieren in huizen tussen stegen jij zag ganzen en zag mieren regenwormen in en onder aarde klieren lesbische muizen binnen steden overleven heteroseksuele luizen vol kleuren en plezieren die van mensen en van stieren vol hunkering van heilsoldaat zonder vrees, naakt…

Wat hebben we geleerd, alle mensen bij elkaar, in de honderdduizenden jaren van ons bestaan? Wat hebben we allemaal beleefd, bij elkaar opgeteld, de meer dan honderd miljard van ons die er zijn geweest? Wat hebben we allemaal gezien en gehoord en wat hebben we daarmee gedaan? Wat hebben we eigenlijk allemaal ervaren aan vreugde,…

Als ik de verzamelde woorden ga schrappen één voor één wat er dan nog overblijft die heb ik dan te leen ze vallen op hun plek vinden een weg via mij waar ze dan van komen ja, dat alleen weet hij soms zijn de woorden op dan weet ik het niet meer dan stop ik voor die dag komt vanzelf wel weer.…

Op een trage lentemorgen, lentemorgen ver in mei, stond een lief klein lieveheerbeest, stil te wachten in de rij. Wachtend op de bus of tram dacht hij: ”Ik ben goed bij stem, dus hef ik het lied maar aan over het leed in mijn bestaan”. “Nooit zal ik een vlinder worden en het spinnen van een web is toch van een andere orde dan ik in…

Doordat de zon me in het gezicht scheen, zag ik niet goed haar gezicht, maar dat het vriendelijk groette Dichterbij zag ik dat zij ‘t was We praatten even, hoe ging het met haar, vroeg ik Haar voeten waren pijnlijk, paard oud Ik noemde iemand die veel aan voeten werkt Ze twijfelde, had het over de medbeds, voor paard ook. Ik,…

Ik ben de vrouw die nooit thuiskwam regenjas van tranen, Amsterdam ademt mij uit drie kinderen gebaard, in de Schelde gegooid ze zwemmen met mijn gezicht, roepen mama water slikt het de man zei: godin pakte marmer dat bloedt de camera zweeg, de bank deukte stil ik kus pillen als minnaars smaak naar melk die nooit kwam…

In de kop en de nek op de romp van de randstad heeft de westenwind vat op de groene door vaarten doorkliefde weiden die het vreetzame gras ziltig maken voor romige melk en volvette kazen de zuiverste zuivel en zongerijpt fruit meloen cantaloupe botanische sla avocado andijvie witloven en rasechte appels en pereboomvruchten…

Weleens van de kunst van het leven gehoord en joie de vivre, madame Bofeery? Wat een trieste vieze vale en vuile onvoltooide plastic kringloopbedoening... Is er nog hoop, met die wasmachine? Of krijgen we morgen weer de zoveelste variatie op het gemankeerde leven van bezemsteelheksen en bruingele kattenpis gemiste levensloopkansen…

De maan hangt als een gebruikt servet boven de daken van het Lamot, bevlekt met regen die nooit opdroogt en ik lig hier, een ei dat nooit brak, tumble tumble naar beneden in de smalle kloof tussen jou en de afgrond mijn moeder noemde me een geschenk maar vergat de naam zoals de wind vergeet waar hij de botten liet van alle…

Een vrije vogel springt op de rug van de wind maar mijn ribben zijn een smalle kooi blijven steken in de oranje zonsondergang die nooit komt alle namen van de vrouwen in mijn familie verloren in de wind, alleen de bergen herinneren zich nog hoe hun keel klonk toen ze stierven zonder echo nu ben jij als een god, zei de man op…

misschien is herinnering niet wat wij vasthouden van wat voorbijging maar wat het verleden stil uit onze handen neemt terwijl wij verder gaan stap na stap laten wij iets achter zonder het te merken tot alleen de weg nog weet hoe wij er ooit waren…

Als ik google wat ik moet doen met jou en of we vrienden kunnen blijven, zeggen alle sites hetzelfde. Maar hoe kunnen ze dat weten als ze jou niet kennen? En geldt dat ook als je al een jaar vrienden bent? Ze schrijven niet wat wijsheid is als er net genoeg hoop is om niet op te geven, maar net te weinig om vertrouwen te hebben. Ze…