Alle inzendingen

De Spanjaarden zijn wereldkampioen De Argentijnen ook: in slecht verliezen Ze schopten Spanje naar de gallemiezen Met voetbal had het zelden iets van doen Geen enkel schot op doel! Een staakt-het-vuren Dat Israël nog nooit zo lang liet duren…

Na zoveel jaren van contact: bezoeken, mails en soms gedichten, wil jij een afscheid, dat doet pijn, omdat ik hier geen plaats voor vind. Heb ik je dan niet echt begrepen of wil je geen contacten meer omdat er dingen zijn die ik niet weet of die ik nooit tenvolle heb verstaan? Je wil alleen nu verder gaan en dat wil ik dan respecteren…

deze benen hebben de Helikon én de Olympus bedwongen deze handen bomen verzaagd tot molens die ijdele winden opjoegen deze schouders konden al die verschillende wereldbeelden nog verdragen of af laten glijden met het grootste gemak bleven zij overeind staan met de vloeiendste bewegingen kwamen zij overal doorheen met een speelse…

Nu met de elegante doch nuchtere Nederlandse First Lady van Great Britain Mevrouw, echtgenoot, moeder en onderneemster Marie-France van Heel wordt het fundament gelegd van terugkeer in de moederschoot van Europa het zal nog even duren maar het gaat gebeuren zeker weten:: Great Britain terug in de Eurpese Gemeenschap…

Ik speelde met een afgedragen klomp waar een gat in zat. Niemand zou hem nu bewaren. Voor mij kon hij alles zijn. Ik voer ermee door sloten waar geen water was, vloog langs wolken die alleen ik zag, reed over wegen die begonnen waar ik hem zette. Hij werd wat ik nodig had. Er kwam een tijd dat ik hem zag zoals anderen hem zagen…

zo zit ik in het landschap te klein om te gebaren om de wolken te raken met één beroering van mijn hand zal ik strelen en niets voelen ik weet dat ik ooit zal zwemmen met de maan je vraagt me of je mag wonen in mijn huis je zal de wolken raken om niets te voelen maar kijken met je ogen je eeuwige ogen die vragen om te zwemmen…

Als ik mijn ogen sluit, Zie ik niets dan 'n duister beeld, Waar ik voorheen Steeds jou zag, zo lief, zo schoon. Maar vannacht in mijn droom, Kwam jij weer, Alsof je nooit was weggeweest, Nog even lief en schoon. Maar ook als ik nu mijn ogen sluit, Blijft je beeld verborgen In het duister, geen glimp van jou, Hoop zo komt weer gauw.…

Ongedurig wacht ik op het ploppen van jampotdekseltjes onder het vacuüm want de taart is al gebakken maar de oven is nog koud de jonge valken schreeuwen; het nest is nog niet gebouwd mijn gedicht is stuk als ik probeer te lijmen blijkt het potje bekant al leeg en de smurrie is ook niet meer wat het is geweest de logica laat…

ik was aan zee en zag het wonder de golven gingen rusten en de zon ging kopje onder…

Hij vertelt graag, weidt uit over monsters en nimfen de praatjes van een slappeling die zich heeft bezat in herbergen en bordelen Hij is zelfs trots op zijn gelooide huid en zijn grijze haren niet meer de man op wie ik heb gewacht Had ik het risico moeten nemen van orde in huis, een opvolger die hij zou proberen te vermoorden zoals…

Avondster verschijnt boven laatste vogelvlucht stil valt de schemer Op het diepe blauw van de avondlucht verschijnt je licht, terwijl de laatste kleuren langzaam oplossen in de stilte en mijn blik zich opent voor wat geen woorden verlangt. Je stralen dragen een helderheid die niets verwacht, terwijl de schemering zich om hen heen…

je plukt de hemel voorbij de wolken en aardt me langs de hoogste bergen en draagt me uit de diepste dalen *** telkens als de nacht me het teken geeft kus ik zacht je ogen, je droomt in het bewegen en deint als een golf die haar kind in de armen wiegt ik maak je niet wakker, jouw slaap is het baken dat ik vind wanneer jij ontwaakt in…

Ter stad gekeerd herdenk ik blij de weelden Der donkre heide, breed en eindeloos, Van 't hoge bos waar reeds de blaren geelden En van de dreven die mijn dolen koos. Iedere dag, of zon en geur mij streelden Of dat de regen viel, stil-troosteloos, Was vol van vrede en dromen die me omspeelden Als vlinders soms een teer-ontbloeide roos…

De krant valt met een klap op de mat omdat leed in de ochtend zwaarder weegt en hardnekkiger aan de pagina's kleeft Verschuil je onder de dekens, citeer zacht de mooiste regels die je kent en sluit het raam zo komt de dag niet binnen gewaaid. Morgen mag je heus wel weer over de wereld lezen, maar vandaag nog niet. Dus blijf in bed. Ik heb…

De straatstenen glanzen koud en kaal onder de bleke, vroege ochtendzon met opgezette kraag loopt hij voorbij aan de ontwaakte gevels van de stad zijn voeten kennen blindelings de weg weg van de warmte die hij net bezat de smaak van slapeloosheid in de mond weegt zwaarder dan de tas aan zijn hand op het perron herhaalt de film zich stil in…

telkens als ik de dood ontmoet verstaat mijn stem de vlakke tonen van berusting, geen twijfel is gericht hem hij biedt en verzorgt een schuilplaats voor het moment dat het leven kiest voor de andere kant waar het portaal van stilte je doorgang verleent en als je sterft is er geen verzuchting of een terugkerend applaus, je ligt, staat,…

Morgen raakt de tijd jouw naam opnieuw, een datum die blijft fluisteren in ons hart. Hier beneden zouden we kaarsen branden, vieren dat jij al vierenveertig lentes droeg. Maar jij woont in die stad boven de wolken, waar dagen geen einde kennen en licht nooit dooft. Toch ben je hier. In elke adem van de wind, in elke stilte tussen onze…

soms schrijf ik zoals je een stoel bij iemands bed zet, je weet dat de nacht niet korter wordt. toen de dochter koorts had, bleef ik mijn hand op haar voorhoofd leggen. je trekt het deken nog eens recht, geeft een slok water blijft zitten tot de ademhaling rustiger klinkt. lang dacht ik dat woorden iets moesten herstellen,…

je kunt alles overleven zei de overlever als je er maar de zin van inziet pomp langzaam en gestaag je vleugels op voor de ontsnapping aan de kooi oefen iedere dag het leven is schitterend zelfs hier zei een levenslang gekooide vogel laat dit je tijd van broeden zijn van uitgesproken vergezichten van pathos om de ziel te raken…

Hier heb je onlangs de blauwe rivier ontmoet met de beminde vrede van de ongetemde natuur en beide bruine ogen open op de gevleugelde vogels woeste weemoed had geen schijn van kans in de weidse felheid door de overheersende zon je bent een wilde vreemdeling geworden het water trekt zich van de oevers terug terwijl de zwoele wind…

Ik weiger slaaf te zijn van woord en zin. De tekst bestaat niet zonder mij. Ik ben zijn meester, lees hem tot leven. Geen klankencarrousel met lege woorden. Een duidelijk parcours voor mij én auditorium. Ik maak mijn gehoor tot horigen, correctie: tot horenden.…

De boom spreekt en hij doet dit met bewegende takken Soms met een buigende stam bij noodweer Zwaaien doet hij dan met de vele bladeren Meestal in het najaar, als hij moet gaan lossen . Het sap heeft dan een seizoen door zijn aderen gestroomd Zo gaat dat jaren, keer op keer En maakt hij ruimte voor komende tijden, Maar dat is na een innerlijke…

Het winkelen wordt ronduit onpersoonlijk, steeds meer AI, steeds minder personeel, reclame is er overdadig veel en klantgericht advies ontbreekt gewoonlijk. De megaketens zijn vooral inhalig. Wie goede service wil, koopt dus kleinschalig.…

Nog vóór de vogels de ochtend openen heeft het licht de bladeren al gevonden. Niemand gaf het de weg. De beek buigt om een steen, het riet beweegt voordat de wind zichtbaar wordt, een wolk verliest zich zonder iets kwijt te raken. Alles lijkt elkaar al langer te kennen dan namen bestaan. Alleen de mens vraagt wie dit bedacht,…

Zacht zoemende bij de bloem beweegt in de wind zomer ademt mee Een bij beweegt door het veld; haar zachte zoem draagt de belofte van een bloemrijke ontmoeting, alsof licht en geur elkaar vinden in het kalme ritme van de zomer. Tussen bloemen vol stille overvloed volgt ze een spoor dat niemand ziet, alsof haar vleugels luisteren naar…

Steeds dikker wordt mijn huid van natte verf, alles wat ik meemaak bedekt met een nieuw laagje dat verkleurt met de nog natte ondergrond die langzaam droogt op mijn harde kern die niemand ziet - wie ik ben in mijn eigen herinnering als het ware van binnenuit gezien, wat een fantasie is omdat vanaf het begin de buitenwereld haar kleuren…

Het regent al dagen pijpenstelen, de plantjes vinden het wel fijn, mensen gaat het snel vervelen, een zonnetje ligt meer in hun lijn. Paraplu’s ontnemen het zicht, auto’s doen de plassen spatten op voorbijgangers, die te dicht langs de stoeprand als ratten worden verzopen door proleten achter ’t stuur van hun automobielen. Terecht…

Het plein van het spijshuis baadt in warme lucht, terwijl mensen loom en tevreden smullen, hun kleintjes in de speeltuin wild brullen, elkaar overtroeven met zwellend gerucht. Toch neigt felle zonneschijn ook naar vlucht: groene waaiers vol adem omhullen de plaats van genot; in wijde krullen zweeft en kringelt de frisse loverzucht. Wie…

Rivier, zacht van stem, vloeit traag de oever voorbij, woordenloos gebed. Na een lange dag werken ontvangt mijn geest diepe rust.…

De eerste nacht in een vreemd huis De reis is verstild maar in mij heeft niets halt gehouden De vraag of verplaatsen werkelijk begint met het verlaten van een plaats Of het moment dat een gedachte niet langer past binnen de ruimte waarin zij ontstond Niet om een antwoord te vinden maar om verder te reiken dan zij tot nu…