Alle inzendingen

Pasen, regen, verlaten wegen - pascha en eieren paars en donkerrood - drie keer kussen op elkaars wangen, 'Christus is opgestaan,' moest ik zeggen, 'Hij is waarachtig opgestaan,' zei de ander - ik drukte mijn neus tegen een raam, keek naar de glimmende straat en zei zachtjes tegen mezelf: 'Christus is opgestaan, zijn plaatsje is…

Pasen, Pasen, luide klinke nu de slag van lerke en vinke, nu de stem van mense en dier! Pasen, Pasen, wijd het vier, wijd het licht en pin de lampen, laat de verse wierook dampen: Hallelujah, 't jok is af van de dood en van het graf! Pasen, Pasen, opgestanden, is de God, die boze handen hadden aan het…

De president verklaart met droge ogen Zijn nu al astronomische budget Voor wapentuig het liefste maar weer met Een half biljoen te willen gaan verhogen Ach, hoorde hij een paasklok beieren En koos hij voor dat geld maar eieren…

Oude ogen spatten zilvergoud spuwen met gespreide armen. In akkoorden sterven klanken van verloren moedergrond. Valrijpe tsavoriet hangt aan een vezel in de tijd slechts één vinger duwt de wijzer voort. Ik klamp me vast aan kettingen van ijzer om mijn enkels sterven stenen op de kade laaf ik mij aan de hoogste poort. Kalmte danst…

te licht om te vallen te leeg om te staan geen spoor dat haar hield geen plek om te gaan woorden verwaaiden nog vóór ze ontstonden haar naam lag verloren in ongekende gronden ze liep door het leven als langs een rand zonder gewicht zonder tegenstand geen begin dat bleef geen einde dat sloot alleen een bewegen dat nergens in…

Zwoele nachten beginnen met zilte stemmen van liefde het Goddelijke vocht van de ziel in onze geneugten ademen bloesems van een voorjaarswind een eerste keer elkaar bemind uren lengen aan elkander aan onze bonzende harten tot de ochtenddauw zo teder we komen samen aan de zon zodra het strelen weer begint.…

Ik jakker op mijn fatbike door de stad U snapt dat ik, als ik bij druk verkeer Langs auto’s, trams en stadsbussen laveer Tot nu toe nooit zo’n suffe helm op had Nu zag ik, op een persco laatst in Assen Een vette helm die wél bij mij zou passen…

in het holst van het lijden landt een grote zwarte vogel in de donkere nacht van de ziel in stamelende taal tasten wij de klank van woorden af voelen vorm en zwaarte de boodschapper van verdriet schiet door de leegte hij vouwt zijn vleugels om vaart te winnen…

je kunt kijken zonder iets te zien zoals je iets op zicht kunt hebben behoudens het te bekijken....…

ik zei iets zij sloot stilte mijn hand open haar blik weg niets ik bleef zij ging lucht licht zij draaide om donker mijn naam koud geworden weg wat rest ik…

Bloesemstruiken staan nodend tot sprookjestochten én daagse werklust. In het tulpenperk zorgen groepen viooltjes voor sprookjesgeuren.…

Bij geboorte is iedereen een blanco blad Waarna verhalend wij onszelf beschrijven Eerst zet men ruw schetsend iets op in klad En daarna netjes zodat het mag beklijven Maar wordt men oud dan heeft men het gehad En menig medemens is zat van je Houdbaarheid verstrijkt en je wordt geringschat Want wat voor bergen nog verzetten kan je? En zijn…

Houd Mij niet vast, laat tekens spreken zonder dat je beelden hebt, zonder dat mijn aanwezigheid je sluit voor telkens nieuwe aanrakingen, nieuwe dromen, ander perspectief. Houd Mij niet vast, ga en verkondig dat leven niet te stuiten is, dat dood een doorgang is, een niet, een opening, een hergeboorte. Houd Mij niet vast,kijk rondom je…

Mijn verlangen reikt verder, Dan mijn neus lang is. Mijn libido is evenredig Met die lengte, En neemt toe naar mate het ‘Moment suprème’ nadert, En neemt af naar mate De rust wederkeert. Verder valt er niets meer Over te zeggen dan dat De tafsir hiervan Geen eisegese is, maar Wordt bereikt na ’n uitgebreide Hermeneutiek.…

Je gedichten waren fijnzinnig en ontroerend Nu zijn ze met stilte omkleed Dit zijn de laatste woorden Die ik hang aan een denkbeeldige lijn Van mij naar jou En als je dit dan leest Bij zonsondergang of morgendauw Koester dan wat er tussen ons is geweest.…

Haar houding ietwat vreemd Alsof zij ergens onder gebukt ging Hoe ongewoon dan ook Bij nader beschouwen Konden de boomrijke bossen De oorzaak zeker niet zijn Zij lieten niets van zich horen, hielden zich stil De vogels daarentegen Floten alsof het een lieve lust was Zeker met betrekking tot het tijdstip Was dat zeker verbazingwekkend Diep…

niet dat ik haar ken immers nooit te voren kwam zij in beeld als plots wat woorden, geschreven dat wel, aan mij worden toebedeeld op zo een moment blijk ik weer een aards wezen en vorm mij een idee, hoe zij in werkelijkheid zal zijn slechts door haar letters te lezen ik weet niet hoe het u vergaat slaat uw fantasie dan op hol of is…

ik sta nog steeds op de rand maar mijn voeten kennen de grond de lucht vraagt niets meer ik adem haar gewoon in in mijn zak geen stenen meer maar zaden de schaduw fluistert nog maar zachter nu alsof ze weet dat ik haar niet volg want achter het gordijn van niet weten zoek ik geen einde ik keer mij om naar het geluid van adem…

Mijn tent ligt in de kamer ...opgerold in de hoek naast het logeerbed ik kijk even om ...de deur is niet op slot net als al de deuren op deze hal, negentien hoog ...in de hemel ben ik een bang vogeltje in een vreemd nest dat wiegt in de wind ...Binnen ruist de lucht zacht sensoren voelen wat ik wil voelen met mijn eigen zintuigen…

Nog voor het loslaten is er al een scheur, een nauwelijks zichtbare verschuiving waarin haar bestaan zachter wordt dan het leven dat haar omringt, alsof zij zichzelf een fractie te laat voelt, alsof aanwezigheid niet samenvalt met haar lichaam daar,in dat eerste nauwelijks merkbare moment, ontstaat iets wat geen naam krijgt…

Totdat ik dit opschrijf, is er eigenlijk niets gebeurd. Niettemin zal ik mij inhouden, om deze vrijheid niet te betreuren. Als ik de waarheid al sprak over mezelf, zou ik hetzelfde doen over al het andere. Tegelijkertijd blijven de beste woorden uit handen van de hele wereld. In één oogwenk van hen worden wij gevangenen, opgesloten…

In de avond wacht de nacht, schminkt zich, een kaartje van bewonderaar, bloemen vooraf, zenuwachtig in zichzelf pratend, angst voor de pretentie van dwingende aanwezigheid. In de avond wacht de nacht tot de voorstelling begint. ---------------------------------------------- uit: 'Het meer van de ondank', 1987…

Ik heb om u genaad' o grote God, gebeden, Maar och! gij hebt ze mij in mijne druk ontzeid. Ik heb geroepen om uw milde goedigheid, Maar heb ze niet gevoeld in mijn ellendigheden. Ik heb om uw liefd' geworsteld en gestreden Maar hebbe tevergeefs daar lange naar gebeid. Ik hebbe dik gezocht uw mede-dogendheid, Maar en verneem ze niet tot op…

Spiegelend water borst aan borst in zacht ritme zij volgen het licht In kalmte glijdt de fuut over het water, zijn beweging zo zacht dat de wereld even vertraagt, en mijn adem volgt vanzelf zijn rustige ritme, alsof elke rimpeling vraagt om aandacht. Hij zoekt de ander in een balans van licht en water, een afstemming waarin niets wordt…

Ze liggen samen in het blauw dat naar groen verflauwt haar borsten groot en rond bekeken door een blije geit voor het venster schemeren rozen rood en lelies wit in vazen hij fluistert woorden tot de vrouw - zijn lippen en zijn ogen bewegen rond een kus het groen verflauwt terug naar blauw…

koploos komrond alsnog monddood van tong tot tigste enkelsteense voeg d’r knapte niets op grotesk verse wijze groene-theepraatjes zwartwaskinderkes zwijgdreigerssalsa’s afnameboekstaving vier-sporen-deductie middelvingergebruik als toegangsentering voorbij postsponnen uitstaande tochtdeur bloemachtig bloeden doorvoelende…

O, personne, ware u niet d'enk’le zaligheid zelve, optimale muil van steen formidabel doormalende; aflatend als schoonste in talen der doezelaars tot het Italiaanse Witz, en wat al dies meer zij. Ik vreesde een x-aantal meervoudige gezichten, meer dan de verplichting tot een zondige knieval; want ik dans, jij allemans ik dans op…

Geharnast in plastrons zestien profane pionnen mijdend elkaars territoria als contraspionnen geslepen in eboniet staand tegenover het ivoor in het pilaster der spinea is zuiver op de graad de vraag geredeneerd gaat tarantella coronata in retrograde kreeftengang ons verblijden op haar weg in het verbaterrarium?…

In ogenschouw nemende Wat gezien dient te worden Verscheen de geest Die ons steeds en altijd Aan het lijntje trachtte te houden Lange rijen woordkunstenaars Spraken en schreven over Dromen, verdriet en liefde De indruk wekkende Alles wel en vooral beter te weten Hen gadeslaande Verscheen een smalende glimlach Op gezichten die realiteitszin…

in de stilte van vele nachten waar gedachten langzaam rijpen als vruchten in het donker onzichtbaar, maar zwaar van belofte woorden dwalen, keren terug schuren langs herinnering en twijfel tot alleen het nodige overblijft een kern, helder en stil wat kort gezegd wordt droeg ooit de last van tijd van zoeken zonder stem van vragen zonder…