Alle inzendingen

Van niks bewust “Ik heb er geen actieve herinnering aan.” Ik ben me van niks bewust! Echt, helemáál niks..! Weet je, We komen uit niks en we gaan naar niks. Ik is in N ik S Heel al Allah Heilig Niks Daar waar Niks is Is Alles Soms verlang ik zo naar niks! Naar Liefde met een grote L Naar daar waar Het licht het…

Ik dacht de winter weg. Mijn geestesblik richtte ik vooruit, kwam in een sfeer van behaaglijkheid. Het oor in mijn geest nam vogelgezang waar, gaf mij verbinding met gevleugelde vrienden. M’n geestesgevoel ervoer een briesje, deed mij licht huiveren in dunne kledimg. Geestesreuk in mij snoof frisheid uit de lucht, merkte verschil met…

Wacht nog even rustig totdat het gesticht zich openbaart sprak de stem van de gifkikker tegen de prinses uit het ontheemde land het is niet de onaangename herhaling van de gek die in de lettersoep zwemt en er is ook geen spontane spagaat van de woorden die op de zinnenspinsels klimmen en dan weer naar beneden glijden in de soep waar…

gloedvol licht, geel gevangen boven weilanden en bossen argeloze mist als adem en klamme aarde zonder begrip dit licht rust dun op gras en takken nergens ‘n einde om aan te beginnen zodra het oog geen grens meer vindt wordt kijken een vorm van zoeken dan vergeten we richting en noemen dat rust daarom, dit is geen plek maar een toestand…

met het eerste zonlicht uitgelicht verschijnt het lieveheersbeestje boven uit het winterlicht weg het etaleren en jongleren alle ballen in de lucht de diepte verlatend opgeluchte zucht -— wat over het beestje scheen was niets dan haar verfijnde verschijning als een tattoo op mijn onderbeen…

Ik weet nog goed, hoe het was, die dag de allerlaatste dag dat ik je levend zag je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen Omdat de strijd verloren was zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond dat er afscheid in…

ik heb mijn lucht opgeklaard niet dat zij nu blauw kleurt rood zijn nog mijn tranen immers niet alles is in een dag bedaard ja, ik heb weet van rouw, wie niet uitgespreid over een gangbare periode soms in donker zwart, met een modderig lied of juist opgestapeld naar een hoogte van een pagode telkens word ik mij er meer van bewust dat…

Vandaag schrijf ik een zacht gedicht een vers dat vooral over vergeven gaat wegvegen van tranen langs een gezicht alsof er enkel een mooie toekomst bestaat dat ik mezelf vergeef dat ik zo hard was nooit zwakte en liefde heb kunnen tonen veel eenzame jaren met een gevuld glas daardoor nooit heb kunnen samenwonen gelukkig is die periode nu…

25 februari. Al vier citroentjes gezien, de sneeuwklokjes nemen de wijk voor de krokusjes, het getierelier der vogeltjes is niet uit de lucht. Ik versmelt met de schaduw van de struik, langgerekt. Niet lang meer of de zon in het zenit doet ons krimpen.…

Vliegensvlug, schoten door zijn snelle vlinderslag zijn billetjes door het water van het Amsterdamse Marnixbad, telkenmale zich blootgevend aan de oppervlakte als drooggevallen zandplaatjes van de Waddenzee!! Wat zou ik graag een zeehondje willen zijn!!!…

Waarom zouden wij lopen door drukke straten tussen massaas die niet kennen en niet zien in doolhoven tussen huizen onbekende mensen waar de adem je wordt afgesneden waar geen kruimel horizon is te ontwaren en de blauwe hemel wordt verduisterd door woontorens. Waarom zouden we lopen door de dode steden waar geen wind de adem je toe kan blazen…

De kamers leeg, de muren kaal, de foto's weg, het hol geluid, de scheurtjes scherp, de mankementen bloot: de oude thuis wordt huis. Pijn en weemoed. Zoals bejaarden, man en vrouw, in hun naaktheid, zien wat de tijd aanricht met hun lijf, tot tranen toe bewogen door een golf van tederheid.…

Het gras huilt zonder geluid, alle bladeren fluisteren, het kind speelt alleen, grote mensen haasten heen. De stad hult zich in geluid, auto's, trams en bussen snellen nergens naartoe, straten zijn vol met leven. Als de avond valt, keert het tij, een hond die zijn baas uitlaat, een overwerker onder zijn jas, lege tram knerst naar de remise…

Vanaf Het Paard is er flink gegraven, dwars door het eiland, daar waar nu de Oostervaart loopt, tot aan de terp van Wittewerf Verder, op het vasteland ging het kanaal door het Groote Meer onder langs het Zwet schuin door het patroon van het Waterland langs Holysloot en de Bloemendalergouw tot aan Durgerdam, verder reikte het vertrouwen…

De sleutel ligt in zijn hand. Hij schudt ze boven de gootsteen alsof er één ontbreekt. De kraan loopt. Op tafel twee kopjes. Eén met lippenstift. Hij veegt de rand schoon met zijn duim tot het porselein weer wit is. Hij kijkt op naar een vrouw met natte ogen en een glimlach die te lang blijft hangen. Hij zoekt haar naam tussen zijn…

Het gebeurt nu slechts in duistere verhalen het zuchtend landschap van onze verwachting verdwijnt je struint langs spiegelende wateren een oude blokfluit in jouw rugzakje Zompige moerassen zwelgen verzinsels wij zijn het groene pad der kikkers niet kwijtgeraakt en volgen steeds geleerde sterrenstelsels, verre planeten jeugdig fluitend onderweg…

Opsommingen die uit het hoofd komen maar nooit door het hart worden geloofd plechtige taal die over een elite spreekt beeldentaal zonder diepere wortels allemaal verzonnen door het intellect aanwezig op aarde als overspannen insect het samenvloeien van genegenheid kost de nodige moeite en serieuze inspanning nu de weg naar dichterbij…

hij leek zichzelf te zoeken ingegraven in haar schoot begon hij plots tegen niemand- een gesprek met een medepassagier, is ze lief? ja, ze aait tenminste dat denkt ze is ze mooi? tja... mag ik haar foto? nou, liever niet die zijn verzonden en daar ontvang ik lovende kritieken en verder.. even als mannen onder elkaar, hij kende…

Wanneer de zilveren beken in de bosomzoomde valleien des doods in de verdeelde staten samenvloeien en uitsluitend in die gevallen waar de mekong in de slangendelta der gouden driehoek niet langer meandert door leguanenwouden telkens wanneer de razendknappe, draadloze mini-pc van uw mobiele telefoon langs onzichtbare weg met de snelheid van…

met kiezen op elkaars ontstegen sterk water verstand op het rekest de overleden idee dat het vaststaand concept eeuwig onveranderlijk werkelijkheden schept uit golven der fantasie de waarheden kweekt in kannen op kruiden zien wat niemand ziet hoog besluiten te slaan dan handen allen ineen het kopje d’r bijhouden doordouwen…

Een huis moet rafelranden kunnen krijgen, uit zijn hang- en sluitwerk slaan, donker mompelen, siberisch jammeren, moet zijn pannen kunnen losgooien als haar, zich laten kastijden door de twijgen van een berk. Zou daaraan dood moeten mogen gaan. Hoe zacht zouden steden dan, een droom van huizenspinsels. Huizen zouden uit hun windsels moeten…

't Dumstert en de landman gaat Met de avond in 't gelaat, Vrouw en kind traag tegemoet. Navond, navond, Vredige avond; De avond maakt de mensen goed. Mij, die zonder reisgezel, Haastig, driftig, verder snel, Ach, hoe hartelijk klinkt hun groet: Navond, navond, Vredige avond; De avond maakt de mensen goed. Eens is alle leed geleden,…

Ook ík denk dat ze ergens wel bestaan, Maar geen idee of ik ze zal ontmoeten, Ik weet niet of hun hoofden en hun voeten, Als die van ons zijn, maar ik neem het aan. Zelfs áls ze komen van een heilloos oord: ’t Is vast niet erger dan de mensensoort.…

langs akkers van schroom slenter ik of eerder schuifel ik voorwaarts aarzelend om ongericht in een verwarrende droom te zullen trappen ben ik dan nog mijzelf, respectvol aards of onderga ik enkel zielenkrampen mijn neerwaarts gerichte ogen begrenzen als beklemmende bundels van zwart licht meer en meer mijn krimpende borst totdat een…

ik plak een zegeltje op een gedicht AI knikt; zo doen we dat iedereen klapt ik sta met de schaar in mijn hand en weet totaal niet wat ik zeg…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

in mijn Friese land staat men stevig geworteld in klei je merkt dit overal, ook hier bij mij de nuchtere Fries zegt niet zomaar laat je mag wel gaan, nooit zonder gewicht dit blijft staan want was mijn land eerst niet doorgeploegd doorleefd en door de tijd getoetst dan trok men nog een paard aan zijn staart en zei dan pas…

dit is niet zomaar een lege vitrine er staan namen geschreven van schelpen en vlinders bossen en gebergten zingen er net als duinen en stuwwallen in de verte een stad je laat je gedachten gaan ongehinderd en voorgoed dit is geen vrijheid maar een eindeloze reis gevangen in bestemming…

Ze was als een regenbui in de lente onbevangener dan de eerste zonnestraal frisser dan dauwdruppels in de mist maar warmer als ijs Ze geurde fruitig naar appels, groeiende bij bladeren in de zon, als belofte, dat ‘t nog moest rijpen zij was zo’n helder licht ik was voor haar gezwicht Iedereen smolt in haar handen want zij droeg liefde…

het neusje van een zalm waarom de bedekte walm een walm de zalm gebruikt alleen zijn neus wanneer de geur te sterk wordt ja heus! een fijne gedachte.…