Alle inzendingen

Zij was altijd al de vreemde vogel haar vleugels waren fout verkeerd vanaf de start te blauw, te geel en veel te grauw Zij fietste tegen de lantaarnpaal de enige in de straat ze struikelde over stoepranden waarover men moeiteloos stapte, ‘s avonds laat Haar leven werd een reeks mislukte projecten omdat het kaartenhuis altijd viel het schip…

Heer, behoed haar in de wereld die ik lang mijn eigen noem. In haar ogen staat bepereld met uw eigen dauw de bloem van een onverwelkbaar minnen uit de grond der ziel geteeld. En geen stervling zal bezinnen op het eeuwig Aanvangsbeeld lijk uw knecht, die hare leden in het schemerlicht onthult, die zich, stamelend gebeden, aan…

Op mijn gitaar kan ik zacht een snaar aanslaan en dan mijn vingers vormen tot een ongewoon akkoord of laat des avonds langs de door de storm beruiste bomen gaan 'k Kan bladeren in een boek met platen of op een nieuw vel van mijn bloc een streep zetten of dwalen naar de stenen bank waar we eens stonden Of met de trein naar Zandvoort naar het…

Vanaf vandaag gaat uw vermogen slinken Dat komt omdat het flink wat warmer wordt Op zijn beurt zorgt dat voor zuurstof te kort Ik zie u nu op 2 gedachten hinken Wees niet bevreesd het gaat niet om uw geld Maar om uw auto die trager versnelt…

de mens gaat metende door het leven doorlevend wat schrijnt dit voelen . doormetend tot in het zijn vergeten dat een meetlat slechts ergens naast gelegd wordt en wat meet de mens wetende dat een lat veelal te hoog gelegd wordt misschien is het niet het leven dat langs ons glijdt maaar wij die verdwijnen in het…

Een brandend, fel lichtje, In mijn kwetsbare hoofd. Stralend op mijn gezichtje, Dat langzaam dooft. Als de vlam verdwijnt, En de kille avond begint. Dan is dat het eind, Dat mij in stukken verslindt.…

Ik keek naar het schuim aan de branding Als ijsschotsjes, bevattende miljoenen kleurtjes Wachtend, gedreven door wind, trillend en bevend, als entiteiten liepen ze voort Dan, eenmaal op ‘t droge zand bibberend wachtend totdat wind ze uitdrogen, vewaaien zou ze oplossen zou Mijn vermoeide, gloeiende voeten werden in de branding…

Kunt u een paar tranen missen een beetje zout en vers geplukt ongesuikerd door een zeefje? schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje…

Rollende nachttrein lichten glijden door het glas een slapend gezicht Nachttrein staat stil in het dovende blauw; zijn metalen huid bewaart het laatste licht. Raam spiegelt een hemel die zacht en zonder haast naar donker helt, terwijl het spoor niets meer verlangt. Wagons schuiven het station uit, een zachte ruk door lucht die al naar…

Niks loopt weg bij haar in dit huidige heden van volle schijnwerpers en letterlijke rancune door gedachten van macht waar voor haar dood precies op het einde de rivier opdoemt alsof zij nimmer een enkeltje krijgt Vanuit haar toen doorgepakt en voldaan ligt niets ongedaan voor eeuwig te wachten al daalt geen besef in met de ramen…

Zij werd midden in de nacht door schijnwerpers verlicht, alsof een lichaam geen lichaam was maar een plaats delict waar anderen zich over bogen de opdracht was al gegeven bescherm haar tegen zichzelf, alsof het zelf iets gevaalijks was geworden iets dat vastgebonden moest voor de nacht zou openrijten de klap begon niet…

Bloemen lezen doorgaans geen poëzie al helemaal niet in de verwilderde achtertuin van mijn grijze oudoom in den vreemde die groente verzorgt als zijn het zijn kinderen zijn hart achtergebleven in een naakt verleden in het verloren land van oude rabarber en koolrabi een spreekwoordelijk land waar hij niet meer kan leven zonder bloemkool…

Jaren geleden speelde ik met mijn vriendje op het marktplein toen ik zag dat er achter de viskraam op de grond, een tientje lag en wat er toen gebeurde was een beetje maf we doken er beiden tegelijkertijd op af vervolgens ontstond een ongemakkelijke situatie met ieder in onze hand, één kant ‘Ik zag hem eerder,’ gilde mijn vriendje ‘Nee…

ik dacht eerst dat voelen iets zachts was een beek onder het denken iets dat meebeweegt met regen,slaap en muziek maar weten bleek veel vreemder het zat soms in een sinasappel die van tafel rolde zonder aangeraakt te zijn of in een hond die midden op straat naar een lege gevel bleef blaffen flakkerend tl- licht boven…

De JH2 kwam maandag op bezoek, Maar het werd geen gezellige visite. Ik zag hem met een rotgang langs mij schieten, Daar zat ik met mijn koffie en mijn koek. Toch mooi, dat hij een afslag had genomen, Je zult met hem maar op de koffie komen.…

Vroeg in de ochtend, een nieuwe dag Ik ontwaak met vrolijk, prachtig vogelgezang er ontstaat een glimlach op mijn wang Een koor dat klinkt vanuit mijn raam Met verschillende klanken en stemmen Ik geniet en wacht nog even om op te staan Dit is een ochtendgroet waar ik wel aan kan wennen…

Mijn naam zingt rond uit accenten leggende kelen velen op gedregde gronden onttrokken aan Zeeuwse havens met de maritieme bodem uitgediept in de zichtlijnen Ik schijn op drift geweest te zijn met een steven recht zo die gaat van nippertjes en baleinen waar ik het fijne niet van weet maar koers gestaag op sterren die deinen op de golven…

​ Mijn as wordt bijgezet in de crypte van de Westerkerk in Amsterdam de mensen die komen kijken kijken hun ogen uit de kinderen ook zo voorspel ik zelfs de kleinste de JordaanDichter Jan Jacob Krediet Van den Bos naast de JordaanSchilder Rembrandt van Rijn het kostte een cent: 10.000 euries maar dan heb je ook wat levendigheid…

Het 2480e gedicht van onze hofleverancier alhier  staat sedert woensdagavond en publique in skyboxen onder gesloten dak van de Amsterdam Johan Cruijff ArenA te stralen en geduldig als papier te glunderen van ongeremd plezier (als gevolg waarvan de Ajacieden met hun witrood gestreepte shirts en biezen moesten wijken naar het minifort…

Ach, mijn oude dagboek heeft bijna zijn tijd gehad Ik lees het nog eens na op mooie zinnen, te mooi om verloren te laten gaan Ik schrijf ze over en brei ze met fantasie aan elkaar met even mooie zinnen Naadloos sluiten mijn belevenissen aan op mogelijke gebeurtenissen die ik er nu, jaren later, bij bedenk en wel had willen meemaken…

De aarde barst aan de oppervlakte. We zien scheuren in het ijs, een droge bedding in het zand, en noemen het een crisis van de tijd. Maar de hitte schroeit vanbinnen. Daar waar gedachten botsen, waar angst zich vermomt als ambitie en alle stilte is ondergesneeuwd. Elke storm die over de aarde raast, is slechts de as van een interne brand…

Love is in the air door het mooie weer. Broeken uit rokjes aan nu we pierewaaien gaan. Armen, benen bruin verbrand, alleen gevoel zonder verstand. Lippen ontmoeten, handen voelen, gaat door tot de hitte weer gaat koelen.…

Mijn wijze vaderfiguren kunnen beter de negatieve kauwkrachten, zoals de vracht aan violen en gladiolen, de mysterieuze dwaallichtjes, oplichters der ademzuchten alsook de vluchtelingen voor de realiteit van hun eigen onkunde, laf-linksig dan wel rechtsextremistisch of in het radicale midden laten spartelen in hun eigenste draaikolkwerkelijkheid…

'Feestie' geeft mij direct de 'tooth' en smaak van ontspanning en eten op station Heemstede-Aerdenhout 't is ook een lunchroom ik versnaper mij aan koeken en koffie wachtend op vrienden voor een Bloemendaalse wandeling ik vermaak mij ook 'binnengewoon' in een 'first class' 'second hand' horeca-inrichting de wandeling wordt…

Ik kan hier met 1001 varianten op het multipliceren van hooguit unieke door 'n monnik gekopieerde folianten van kennis en onderzoek naar olifanten tot vondel en bredero's klucht van de koe en kostbare zeeroutekaarten en hoe een vorst van macchiavelli kon leren hoe hij zijn land en zijn volk moest regeren bestemd voor bevoorrechte getalenteerden…

In de klas klinkt gelach, geroep, plezier Ik ben erbij en toch weer niet Als toeschouwer neem ik deel Vanop een afstand neem ik weer Soms vergeten dat ik er ben Het klasgebeuren gaat maar door Het lawaai overstemt het moment De drukte is niet altijd even fijn Maar, jij vergeet me niet Hoe fijn die ene zwaai Die glimlach naar me achter…

Ik zweefde in een stoeltjeslift Door een prachtig berggebied Ik was intens gelukkig En zong uit volle borst Het mooie Feyenoord-lied Toen brak opeens de kabel Ik viel in het ravijn Vandaar mijn donkerbruin vermoeden Dat het Opperwezen Wel Ajax-fan moet zijn.…

De Oekraïner is nog ongeslagen, Toch gaat Verhoeven met hem in gevecht, Ik ben benieuwd wie dit duel beslecht, En wie er op het eind wordt weggedragen. Die wedstrijd in Egypte ga ik kijken, Tot hun gezichten op de Sfinx gaan lijken.…

Is het uit angst om iemand achter te laten dat jij jezelf langzaam uitwist in een leven dat stopt bij jou? Want als jij sterft zonder iets van jezelf achter te laten, zal de wereld je missen als een weduwe. Er zal niets zijn dat jouw blik herhaalt, geen gezicht waarin jouw zachtheid nog even verder leeft. En dat is de wreedste vorm…

Hallo vijand. Alles is gewoon verontrustend als niemand anders bestaat in een wijde omtrek. Vrijwel geen vervroegde nalatenschap die luidruchtig is vergaan. Hallo tegenpool. Zij verdween ongeveer omtrent vóór of nadat jij te zien was in werkelijkheid. Het lawaai is onverstaanbaar uit haar handen geglipt. Niet herinneringswaardig…