167666 resultaten.
Niks
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
24 Van niks bewust
“Ik heb er geen actieve herinnering aan.”
Ik ben me van niks bewust!
Echt, helemáál niks..!
Weet je,
We komen uit niks en we gaan naar niks.
Ik is in N ik S
Heel al
Allah
Heilig Niks
Daar waar
Niks is
Is Alles
Soms verlang ik zo naar niks!
Naar Liefde met een grote L
Naar daar waar
Het licht het…
MOGELIJKHEDEN
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
20 Ik dacht de winter weg.
Mijn geestesblik richtte ik vooruit,
kwam in een sfeer van behaaglijkheid.
Het oor in mijn geest nam vogelgezang waar,
gaf mij verbinding met gevleugelde vrienden.
M’n geestesgevoel ervoer een briesje,
deed mij licht huiveren in dunne kledimg.
Geestesreuk in mij snoof frisheid uit de lucht,
merkte verschil met…
Soep
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
25 Wacht nog even rustig
totdat het gesticht zich openbaart
sprak de stem van de gifkikker
tegen de prinses uit het ontheemde land
het is niet de onaangename herhaling
van de gek die in de lettersoep zwemt
en er is ook geen spontane spagaat
van de woorden die op de zinnenspinsels
klimmen en dan weer naar beneden glijden
in de soep waar…
gemakshalve
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
38 gloedvol licht, geel gevangen
boven weilanden en bossen
argeloze mist als adem en
klamme aarde zonder begrip
dit licht rust dun op gras en takken
nergens ‘n einde om aan te beginnen
zodra het oog geen grens meer vindt
wordt kijken een vorm van zoeken
dan vergeten we richting
en noemen dat rust
daarom, dit is geen plek
maar een toestand…
Uitgelicht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
35 met het eerste zonlicht
uitgelicht
verschijnt het
lieveheersbeestje
boven uit
het winterlicht
weg het etaleren
en jongleren
alle ballen in
de lucht
de diepte verlatend
opgeluchte zucht
-—
wat over het beestje
scheen
was niets dan haar
verfijnde verschijning
als een tattoo
op mijn onderbeen…
Jouw dag…
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
98 Ik weet nog goed, hoe het was, die dag
de allerlaatste dag dat ik je levend zag
je lachte naar me
en ik kon alleen maar terug lachen
terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen
Omdat de strijd verloren was
zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas
We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond
dat er afscheid in…
lumen maternum
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
50 ik heb mijn lucht opgeklaard
niet dat zij nu blauw kleurt
rood zijn nog mijn tranen
immers niet alles is in een dag bedaard
ja, ik heb weet van rouw, wie niet
uitgespreid over een gangbare periode
soms in donker zwart, met een modderig lied
of juist opgestapeld
naar een hoogte van een pagode
telkens word ik mij er meer van bewust
dat…
Zelfliefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
52 Vandaag schrijf ik een zacht gedicht
een vers dat vooral over vergeven gaat
wegvegen van tranen langs een gezicht
alsof er enkel een mooie toekomst bestaat
dat ik mezelf vergeef dat ik zo hard was
nooit zwakte en liefde heb kunnen tonen
veel eenzame jaren met een gevuld glas
daardoor nooit heb kunnen samenwonen
gelukkig is die periode nu…
Lente
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
30 25 februari.
Al vier citroentjes gezien,
de sneeuwklokjes nemen de wijk
voor de krokusjes,
het getierelier der vogeltjes
is niet uit de lucht.
Ik versmelt met de schaduw
van de struik, langgerekt.
Niet lang meer
of de zon in het zenit
doet ons krimpen.…
WAT ZOU IK GRAAG EEN ZEEHONDJE WILLEN ZIJN!!!
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
27 Vliegensvlug, schoten door zijn snelle vlinderslag zijn billetjes door het water van het Amsterdamse Marnixbad, telkenmale zich blootgevend aan de oppervlakte als drooggevallen zandplaatjes van de Waddenzee!!
Wat zou ik graag een zeehondje willen zijn!!!…
Opmerkzaam
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
23 Waarom zouden wij lopen door drukke straten
tussen massaas die niet kennen en niet zien
in doolhoven tussen huizen onbekende mensen
waar de adem je wordt afgesneden
waar geen kruimel horizon is te ontwaren
en de blauwe hemel wordt verduisterd door woontorens.
Waarom zouden we lopen door de dode steden
waar geen wind de adem je toe kan blazen…
Verhuizing
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
52 De kamers leeg,
de muren kaal,
de foto's weg,
het hol geluid,
de scheurtjes scherp,
de mankementen bloot:
de oude thuis wordt huis.
Pijn en weemoed.
Zoals bejaarden,
man en vrouw,
in hun naaktheid,
zien wat de tijd
aanricht met hun lijf,
tot tranen toe bewogen
door een golf van tederheid.…
De stad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
18 Het gras huilt zonder geluid,
alle bladeren fluisteren,
het kind speelt alleen,
grote mensen haasten heen.
De stad hult zich in geluid,
auto's, trams en bussen
snellen nergens naartoe,
straten zijn vol met leven.
Als de avond valt, keert het tij,
een hond die zijn baas uitlaat,
een overwerker onder zijn jas,
lege tram knerst naar de remise…
Waterland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Vanaf Het Paard
is er flink gegraven, dwars
door het eiland, daar
waar nu de Oostervaart
loopt, tot aan de terp
van Wittewerf
Verder, op het vasteland
ging het kanaal door
het Groote Meer
onder langs het Zwet
schuin door het patroon
van het Waterland
langs Holysloot en
de Bloemendalergouw
tot aan Durgerdam, verder
reikte het vertrouwen…
Houdbaarheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
22 De sleutel ligt in zijn hand.
Hij schudt ze boven de gootsteen
alsof er één ontbreekt.
De kraan loopt.
Op tafel twee kopjes.
Eén met lippenstift.
Hij veegt de rand schoon
met zijn duim
tot het porselein weer wit is.
Hij kijkt op
naar een vrouw
met natte ogen
en een glimlach die te lang blijft hangen.
Hij zoekt haar naam
tussen zijn…
Blokfluit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
57 Het gebeurt nu slechts in duistere verhalen
het zuchtend landschap van onze verwachting verdwijnt
je struint langs spiegelende wateren
een oude blokfluit in jouw rugzakje
Zompige moerassen zwelgen verzinsels
wij zijn het groene pad der kikkers
niet kwijtgeraakt en volgen steeds
geleerde sterrenstelsels, verre planeten
jeugdig fluitend onderweg…
Treurvocht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
69 Opsommingen die uit het hoofd komen
maar nooit door het hart worden geloofd
plechtige taal die over een elite spreekt
beeldentaal zonder diepere wortels
allemaal verzonnen door het intellect
aanwezig op aarde als overspannen insect
het samenvloeien van genegenheid
kost de nodige moeite
en serieuze inspanning
nu de weg naar dichterbij…
Onderhuids
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
32 hij leek zichzelf
te zoeken
ingegraven in haar schoot
begon hij plots
tegen niemand-
een gesprek met een
medepassagier,
is ze lief?
ja, ze aait tenminste
dat denkt ze
is ze mooi?
tja...
mag ik haar foto?
nou, liever niet
die zijn verzonden
en daar ontvang ik
lovende kritieken
en verder..
even als mannen
onder elkaar,
hij kende…
De zwevende hemel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
69 Wanneer de zilveren beken in de bosomzoomde valleien des doods
in de verdeelde staten samenvloeien
en uitsluitend in die gevallen waar de mekong in de slangendelta der gouden driehoek niet langer meandert door leguanenwouden
telkens wanneer de razendknappe, draadloze mini-pc van uw mobiele telefoon langs onzichtbare weg
met de snelheid van…
de overleden idee
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
40 met kiezen op elkaars
ontstegen sterk water
verstand op het rekest
de overleden idee dat
het vaststaand concept
eeuwig onveranderlijk
werkelijkheden schept
uit golven der fantasie
de waarheden kweekt
in kannen op kruiden
zien wat niemand ziet
hoog besluiten te slaan
dan handen allen ineen
het kopje d’r bijhouden
doordouwen…
Boorziek mensdom
gedicht
3.5 met 25 stemmen
5.785 Een huis moet rafelranden kunnen krijgen,
uit zijn hang- en sluitwerk slaan,
donker mompelen, siberisch jammeren,
moet zijn pannen kunnen losgooien als haar,
zich laten kastijden door de twijgen
van een berk. Zou daaraan dood moeten mogen gaan.
Hoe zacht zouden steden dan,
een droom van huizenspinsels.
Huizen zouden uit hun windsels
moeten…
Avondlied
poëzie
3.6 met 18 stemmen
2.657 't Dumstert en de landman gaat
Met de avond in 't gelaat,
Vrouw en kind traag tegemoet.
Navond, navond,
Vredige avond;
De avond maakt de mensen goed.
Mij, die zonder reisgezel,
Haastig, driftig, verder snel,
Ach, hoe hartelijk klinkt hun groet:
Navond, navond,
Vredige avond;
De avond maakt de mensen goed.
Eens is alle leed geleden,…
Ont-Aards
snelsonnet
4.0 met 1 stemmen
112 Ook ík denk dat ze ergens wel bestaan,
Maar geen idee of ik ze zal ontmoeten,
Ik weet niet of hun hoofden en hun voeten,
Als die van ons zijn, maar ik neem het aan.
Zelfs áls ze komen van een heilloos oord:
’t Is vast niet erger dan de mensensoort.…
eva
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
84 langs akkers van schroom
slenter ik of eerder
schuifel ik voorwaarts
aarzelend om ongericht
in een verwarrende droom
te zullen trappen
ben ik dan nog mijzelf, respectvol aards
of onderga ik enkel zielenkrampen
mijn neerwaarts gerichte ogen
begrenzen als beklemmende bundels
van zwart licht meer en meer
mijn krimpende borst
totdat een…
Kinderrijmpje
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
52 ik plak een zegeltje
op een gedicht
AI knikt; zo doen we dat
iedereen klapt
ik sta met de schaar
in mijn hand
en weet totaal niet
wat ik zeg…
‘in de schatkamer van vrede en stilte’
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
49 Zijn geest mag dan geslepen zijn,
hij blijft een rauwe diamant;
zijn kern
die tot citadel verworden was,
gescherpt in historische stormen,
brandt
al naar gelang het voorgaande,
zo zondig dwalend
door lege valleien,
de verlaten bossen,
al loslatend,
trots overblijvend,
levend met het stille monster
van deze tijd.
En laat hem.…
Klei
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
51 in mijn Friese land
staat men stevig geworteld
in klei
je merkt dit overal,
ook hier bij mij
de nuchtere Fries zegt niet
zomaar laat
je mag wel gaan,
nooit zonder
gewicht dit blijft staan
want was mijn land
eerst
niet doorgeploegd
doorleefd en door
de tijd getoetst
dan trok men nog een paard
aan zijn staart
en zei dan pas…
droomgrens
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
79 dit is niet zomaar een lege vitrine
er staan namen geschreven
van schelpen en vlinders
bossen en gebergten zingen er
net als duinen en stuwwallen
in de verte een stad
je laat je gedachten gaan
ongehinderd
en voorgoed
dit is geen vrijheid
maar een eindeloze reis
gevangen in bestemming…
Zij is erbij
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
89 Ze was als een regenbui in de lente
onbevangener dan de eerste zonnestraal
frisser dan dauwdruppels in de mist
maar warmer als ijs
Ze geurde fruitig naar appels, groeiende bij bladeren
in de zon, als belofte, dat ‘t nog moest rijpen
zij was zo’n helder licht
ik was voor haar gezwicht
Iedereen smolt in haar handen
want zij droeg liefde…
Het neusje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
41 het neusje van een zalm
waarom de bedekte walm
een walm
de zalm gebruikt
alleen zijn neus
wanneer de geur te sterk
wordt
ja heus!
een fijne gedachte.…