Alle inzendingen

Luisterend naar Petrichor door Orlowsky en de zijnen niet met een half oor maar mijn rechter muzikale hemisfeer bewoog mijn geestesoog zich langs de hier en daar bekende wegen Zigeuner! Donau Hongarije tokkelend op de cymbalen dan weer snelle regendruppels harlekijn speelt toermalijnen dwarrelloopjes op de lijnen in een wereld…

(Een poëtische destillatie van Ricardo’s verhaal) Er was een tijd dat de wereld scheef hing, dat achterdocht mijn schaduw was en angst mijn adem stal. Mijn hoofd een storm, mijn hart een kamer zonder raam. Ik viel – vier keer zelfs – en iedere val liet een litteken van inzicht achter. Tot ik, tussen medicatie en muren, stil werd. En in dat…

Je zou het niet denken als je niet beter wist het lijkt net op water, of beter, urine nagenoeg kleurloos transparant tot lichtgeel het bijt als een uitgemergelde wolf niet alleen agressief maar vooral corrosief bij inademing of contact met de huid is het schadelijk, maar meer voor slijmvlies en ogen en voeg daarbij een verstikkende geur…

Weer zijn R. en de L. 't heroïsch eens: lekker kullen in het Hoog-lateinisch om meer dan maximale indruk te maken op het Nederlands-koesterend publiek. Als hun eigen retoriek maar schittert, ook al blijkt de inhoud fake-epiek. Zo brallen alleen de grote Grootspraakfanaten waarvan veel lezers denken: Die zijn gek! Eerste indrukken spreken…

1800 dagen klinkt weinig maar in mn hoofd voelt het zo zwaar 6 jaar achter die schoolbanken elke dag geen vrij tijd meer alle maal van die stomme opdrachten waar je toch nooit meer iets mee doet maar niemand snapt dat sommige het als een gevangenis zien…

ik woon in mijn gedachten koester ze, haat ze in slapeloze nachten ik vlucht in mijn verleden beleef het, omarm het en verlies mijn heden ik luister naar mijn stilte hoor het, voel het als warmte in de kilte ik loop als een onzeker mens dag in, dag uit op het randje van mijn grens maar laat me laat me zijn zoals ik…

Je braakte en braakte al je verleden, al mijn pijn, mijn kind; wit, wijs en kaal oude kindergezichten in die hoogste zaal. Clowns kwamen om je te laten lachen tussen het braken door; hun vale gezichten vol droeve triestheid maakten ons toch aan het lachen tussen het braken door. Eenzaam alleen lag je onder het licht van…

Pauw en de Wit gisteravond::: ik dacht die staan voor wereldnieuws maar het werd: 'Eigen volk eerst': het Televisie-Ring Gala  nog net niet postuum maar een pandemonisch applaus in een glitter, gelikt, gelakt, gekakt Carré vol van eigen volk tv-BN-ners voor de man op weg naar het einde de golden boy Martijn Krabbé publiekelijk sprak…

De dingen hebben soms eenzelfde naam: een lichte kus, elkaar verwilderd bijten, zacht mokken, blindelings met huisraad smijten, vreemd, het valt alles onder liefde saam. Wie liefheeft en daar langzaam aan gewent, ontdekt verbijsterd achter maan en rozen, het kleine strijdperk van twee tomelozen, waar men elkaar om beurten tart en temt. Eerst…

De zon der nacht kwam uit de bergen klimmen, En zoomt met zilver de afgedoolde wolken: Het water wentelt ze in zijn blanke kolken, En doet ze in kabbelende rimpels glimmen; Door 't glanzend bergwoud dolen doffe schimmen, Die, slank en trillend, bos en berg bevolken... De stilte alleen kan al die rust vertolken: De nacht houdt de' adem in;…

Cees Bosman is nog wel eens tegendraads, Waar sommigen dan woest op reageren. Voor mij dus zaak discreet te formuleren: Zit soms hun buikvet op de foute plaats? Waar ik de reageerders van verdenk: Qua omvang wint hun buik het van een tank.…

Wat zal ik u, als letterconsument zo na uw ochtendstimulantia met jus café croissants melodia serveren, nu u toch hier allen bent? Ik las wat meningen bij snelsonnetten veelkleurige, van daantje dwarsdoorsnee wat ik mij afvroeg, wie doen daaraan mee opiniemakers, die zijn gaan kwartetten? De socials staan weer bol van stof die splijt kritiek…

Ik sta in het circus midden in de rondedans van de clowns, ver weg van het strand waar we verborgen achter het zonnescherm lachten en kusten Iedereen mocht het horen In de tent dans ik met jou in mijn armen mijn lege armen Buiten regent het roze-witte bloembladeren van de magnolia op de droge aarde Geuren wellen op Patchouli,…

Ogen ontmoeten stilte weeft een zachte band handen vinden thuis In gezichten lees ik verhalen van tederheid en terughoudend verlangen. Elke blik onthult iets breekbaars, een glimp van wat niet durft te worden gezegd. Stemmen horen die aar- zelen, woorden die zoeken naar evenwicht. In hun trilling leeft menselijkheid — de poging om elkaar…

In de wolken verschijnt zij, De vrouw met wie ik zo graag vrij, De vrouw die mijn alles is, De vrouw, ik nu al zo lange mis. Helaas waaien de wolken uiteen, Waardoor zij weer verdween, Haar beeld is nog op mijn netvlies, Even, tot ik haar weer verlies. Als ik mijn ogen weer open doe, Zijn de wolken weg, Daarom doe ik ze gauw weer toe…

Al ‘t fijne dat ik met mij draag, elke blijk van verlangen, ieder vleugje van een spoor op weg naar een toekomst na vandaag, gezekerd door ’t vrije denken, de klimgordel in de dagelijkse wanordelijkheden en plagen, vlagen verstandverbijsterende misdragingen der vaste grond. Met een verleden van bergen ervaring met de diepste dalen,…

Daar zit ze weer, die lach van goud, Laura, die nooit van stilte houdt. Ze praat, ze zingt, ze klapt haar hand — en overal breekt zonneschijn in het land. Ze is het rumoer, de lach, het licht, een vrolijk gezicht dat nooit verplicht. Waar Laura komt, daar bloeit de tijd, in geuren en kleuren van heerlijkheid. De nacht kust zacht haar gouden…

Ja, ja de stemwijzer geeft op al mijn antwoorden als resultaat na op 1 D 66 2 Groen-Links PvdA 3 Partij voor de Dieren pas op de 4e plaat VOLT Maar mijn innerlijke stem ligt bij Europa bij de Wereld dus VOLT want ik stem wijzer, dus stem ik VOLT!…

Bezuiden en benoorden de stad Breda deden spaden en graafwerktuigen verwoed hun werk schiepen genot in het Mastbos verscheen naast het gebied der krijgsmacht een lange smalle vijver omringd door toonkunst van vogelzang en kikkerkoor vele jaren later werd een klein meer geboren ontving de naam Asterdplas drenkt thans de wortels…

[ Nonsensicalia ('non-zin') in ecologisch gerecyclede eenregelige gallische quasiquatrijnen, aangetroffen in lederen cahier, groen als olijven gekalligrafeerd op duurzaam houtvrij papier ] Aeronauten entre deux vexeren najaden Gladiator de mortuis nil nisi bene in walhalla vice versa Mutatis mutandis eldorado visiteert Literator…

Nog houdt hij het landschap stevig vast, hoewel zijn hand reeds lichtjes beeft van schaamte voor de naderende dood en voor al die stilte die erop volgt. Wie stelt er paal en perk aan zoveel gras? Zijn beeld vloeit open in de spiegel. Alles wat ooit gelogen was, een logboek vol, wordt langzaam wit. Hij morst nog een beetje waarheid over de…

Wat in een tijdperk maakt een dichter? Als plotseling een door het slichte Gelijke hout breekt, en de ruimte zoekt, dwars door de christelijke gebeden vloekt, Maar in de avond is te vinden op de knieën Van stilte en schemering, en 't zoet Dat hij verwierf, afgeeft, en boet. ------------------------------- uit: Nalezing X (1938)…

Wij, zachte tikken op de ramen als bezinksel van voorbije jaren in de fijnste lijnen beschrijvend, die onderhands het einde keren van ingeblazen adem, -niet het leven zelve, dat is feitelijk oneindig!’ – zien wij dat het losstaat van vreugde, nooit aflatende lof voor het verstarde ontoegankelijke. Van het eindig schreeuwen der verscheidene…

vanmiddag ben ik doodmoe en terzelfder tijd meer dan gelukkig…

Mijn man liet me gisteren een youtube-filmpje zien van een nu overleden oude kennis van hem, meisje uit hun klas het verfilmde, vertolkte de kerkdienst van orthodox gereformeerden voor de uitvaart- begrafenis van hun 59 jarige dochter, zus, tante het benepen kerkzaaltje zat geheel vol zwarte hoedjes en het bruine harmonium domineerden…

onder de lappendeken slaapt een leven met gerafelde emoties   emoties toegedekt met een deken van hoop   hoop op een vlak leven emotieloos zonder diepe dalen geen grote hoogtes   hoop op rustig kabbelende gevoelens onafhankelijk van stemmingen   hoop op een vredig leven bij tijd en wijle            …

Aan ons, de fluisterruisende in droesem gedrenkte bladeren tekenen van naderende dood, reeds afstervend bevangen in ademloze stilte - niet de stilte zelve, dat is immers de dood! - merkt men dat het meer is dan wachten, nimmer weerkerend wijken, alles woelt om verandering hier. Aan het eeuwig zingen der beukenloofbossen is wreed…

Als een herfstblad, te worden of niet, plotseling omslaan, zonder aanraking; veranderen omdat ‘t geschreven staat. Zoon van Hypnos, waker over de slaap, breng mij de angst, krioelende beesten, vleesverslindende geesten, als de dood, fobisch wil ik zijn, onder ‘t horen van uw naam: Phobetor. Schoot voor scheut beukt, op de eikenhouten deur…

Zij, kuste mij de eerste maal, De tweede keer, de derde maal, Ze kuste mij ontelbre keren, Telkens weer, en weer. Ze kon er geen genoeg van krijgen, En ik? Ik evenmin, Al vanaf ’t allereerste begin, Wilde ’k het eeuwig zou blijven duren. Het gemis is onverdraaglijk, Ik mis haar kussen zo, Alleen in mijn dromen, Daar, blijven ze nog…

Bont en blauw van kleur De plekken op jouw lichaam Een vuistvol liefde…