wees zacht voor wat nog geen naam draagt voor de kamers in je hart waar deuren zwijgen en licht slechts aarzelend langs de kieren glijdt heb lief wat gesloten blijft alsof elke vraag een sleutel is die nog niet weet welk slot haar zal herkennen denk aan boeken met bladzijden vol onbekende tekens waar je vingers over dwalen…

Naar de zin van het leven Is eeuwenlang gezocht, Door filosofische denkers, Doch nooit gevonden, Wijl het ontbreekt, Althans het ligt (nog) niet Klip en klaar op ons bordje. Om te leven Pijpensteelt soms de regen, Brandt soms de zon, en zo Fladderen vlinders enkle dagen, Leven schildpadden heel lang. De mens, en met haar Bijna alle…

zing Mnemosyne zachter van Odysse die wist dat Ithaka geen einde was,maar enkel list zij komt waar woorden zich stapelen,herhalend bestaan draden los draden doch vast aan niets wordt voldaan Polyphemus kijkt, één oog, genoeg om te zien Poseidon schuift onder zinnen- hoeken zoek ,cirkel stil en misschien donkerste van het donker…

De mens is klei in eigen handen, een vorm nog zonder vaste rand, een stille kiem van wat kan worden in het half verlichte land. Ik heb geen vastgelegde lijnen, geen spoor dat mij de richting geeft, ik ben het zelf die, tastend, zoekend, mijn dagen vormt en verder leeft. Ik brak mijzelf aan oude zekerheden, viel soms uiteen tot losse grond…

Thuis is een landschap dat zich elke ochtend herschept, waar het licht langs de muren glijdt als een reiziger die even blijft hangen voor hij weer verder trekt. Ik loop door kamers alsof ze straten zijn van een stad die ik nog leer kennen, luister naar het zachte spreken van vloer en deur, alsof ze me verhalen vertellen die ik nog…

zij ontstond als een breuk in het zijn waar voelen verdween en vormen slechts schijn haar lichaam bleef hangen tussen blijven en gaan haar wezen gleed weg niet meer te verstaan zij droeg wat verscheen in het licht van de ander maar viel in zichzelf- daar was niets van een ander de twijfel trok traag als een zwijgend getij…

een vonk valt in het donker niet groter dan een gedachte maar ze ademt ze zoekt tussen hout en stilte sluimert een belofte een fluistering van hitte die nog geen naam heeft dan— een scheur van licht een likkende tong van vuur die honger leert het knettert het grijpt het groeit zonder te vragen tot de nacht zelf begint te gloeien…

in de schemer van toen waar bomen fluisterden zonder woorden en paden zich bogen naar het onbekende droeg ik een wereld in mijn handen licht als adem die nooit om bewijs vroeg een wolf kon spreken een meisje kon verdwijnen in rood en terugkeren met ogen vol geheimen niets hoefde waar te zijn om waar te voelen later leerde de dag mij namen…

Onder het trage draaien van sterren ligt iets dat niet wijkt dat geen begin kent en geen einde vraagt een stilte die denkt zonder woorden die ziet zonder ogen en wacht tot het verstand zich buigt Daar, waar het blijvende ademt proeft het denken zijn grens en opent zich als een oude deur naar licht Maar beneden, in het ritselen van…

Haar houding ietwat vreemd Alsof zij ergens onder gebukt ging Hoe ongewoon dan ook Bij nader beschouwen Konden de boomrijke bossen De oorzaak zeker niet zijn Zij lieten niets van zich horen, hielden zich stil De vogels daarentegen Floten alsof het een lieve lust was Zeker met betrekking tot het tijdstip Was dat zeker verbazingwekkend Diep…

ik sta nog steeds op de rand maar mijn voeten kennen de grond de lucht vraagt niets meer ik adem haar gewoon in in mijn zak geen stenen meer maar zaden de schaduw fluistert nog maar zachter nu alsof ze weet dat ik haar niet volg want achter het gordijn van niet weten zoek ik geen einde ik keer mij om naar het geluid van adem…

In ogenschouw nemende Wat gezien dient te worden Verscheen de geest Die ons steeds en altijd Aan het lijntje trachtte te houden Lange rijen woordkunstenaars Spraken en schreven over Dromen, verdriet en liefde De indruk wekkende Alles wel en vooral beter te weten Hen gadeslaande Verscheen een smalende glimlach Op gezichten die realiteitszin…

in de stilte van vele nachten waar gedachten langzaam rijpen als vruchten in het donker onzichtbaar, maar zwaar van belofte woorden dwalen, keren terug schuren langs herinnering en twijfel tot alleen het nodige overblijft een kern, helder en stil wat kort gezegd wordt droeg ooit de last van tijd van zoeken zonder stem van vragen zonder…

twee stemmen staan tegenover elkaar als deuren die tegelijk willen openen maar klemmen in hetzelfde kozijn woorden vallen niet ze botsen stuiteren terug naar de mond waar ze opnieuw worden geslepen de één spreekt de ander wacht niet in stilte maar in een binnenstorm van tegenspraak een hoofd schudt al vóór het einde een antwoord groeit…

ze zeggen dat stemmen samen een zee vormen dat golven beslissen wat land is en wat verdwijnt maar diep onder hun rumoer ligt een steen oud en onbewogen geen hand heeft haar gevormd geen menigte kan haar slijpen zij ligt er stil zoals nacht zonder ogen zoals tijd zonder haast en wie haar aanraakt voelt geen gelijk maar iets…

in een veld zonder grenzen waar het licht aarzelend valt lopen mensen met lege manden sommigen bukken rapen moeizaam glinsterende zaden hard als steen scherp als inzicht ze wegen zwaar in de hand maar groeien langzaam tot bomen die schaduw geven anderen laten de wind hun werk doen staan stil mond open en slikken wat voorbij waait pluizig…

NATUURLIJK Het paradijs in zijn hoofd Creëerde prachtige vergezichten Die niet achter zijn rug om kletsten Ook creëerde het paradijs in zijn hoofd Een eerlijk, betrouwbaar en liefdevol dierenrijk Dat hem nimmer verried maar juist van hem hield Samengevat en om maar eens iets te noemen: Vergezichten en dieren Zijn zo heel veel anders…

wie rust wil kennen moet eerst verdwijnen in arbeid in het zachte ritme van herhalen en dragen handen die langzaam hun eigen gewicht vergeten de dag die zich uitstrekt tot hij oplost in licht en pas wanneer alles is neergelegd zonder haast wanneer zelfs het verlangen niet meer spreekt komt zij rust als een dunne avondmist…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

kort is de weg, zeggen zij maar hij ligt niet buiten ons— geen kronkelpad van goudstof geen ladder tegen de hemel van bezit hij begint waar de hand zich terugtrekt van het grijpen waar het oog leert rusten op wat al stil aanwezig is want rijkdom, fluistert de aarde, groeit niet uit meer maar uit minder willen zie hoe verlangen een…