Alle inzendingen

In de gang hangt nog de geur van te lang gestookte kaarsen, was die niet meer naar boven kruipt maar naar binnen zakt, alsof het plafond een spons is geworden die alle vroegere avonden opzuigt en zwijgend vasthoudt. De trap kraakt niet langer onder voetstappen maar onder de afwezigheid ervan – een soort botte, herhaalde zucht die…

Rustig beklim ik de berg, ijl kringelt de wind -- naar de Witte Tand.…

Zoal de oude Baruch Spinoza aangaf is de mens gericht op zelfbehoud hij werd verbannen ben ik soms een banneling ik behoud graag mijn huis mijn honden hoewel hij op dit late uur buiten verkiest mijn dieren mijn vrienden mijn familie mijn werk ben ik soms een banneling of is dit slechts gevoel mijn zijn zijn…

We racen door de tijd, geen tijd voor wat was, het heden schiet voorbij, De toekomst snel verleden tijd, kinderen en ouderen kijken toe. Het doel is vergeten in toen. De wereld vergaat ongemerkt, een enkeling is een zonderling met plicht, zonder gezicht, waardoor hun visionaire zicht onopgemerkt blijft. Dit gedicht geeft aandacht, is erop…

Het is moeilijk rijmen. Frenetiek bezig met niet sterven voor een leven niet langer dan vandaag. Geen geblaas over luchtvervuiling. Dat bederft de atmosfeer binnensmuurs. Het is moeilijk rijmen. Dan de verkoop van ideeën. Ze zijn couteus geworden. Steeds slimmer, aldus het leenwoord, knijpend in onze huiden. Dat vonden jonge…

Ze voelde zich doods zelfs nog na een paar dagen het overlijden van haar zus had haar behoorlijk aangegrepen 5 jaar jonger dan zij en tot op de dag wist ze wat haar vader zei, riep: "Marie je hebt een poppetje gekregen, een heel lief poppetje van een zusje!" de crematie was mooi en intens geweest ze had niet meer naar haar zus willen…

Wanneer het ijzer gloeit te midden in de kolen, Bevochten van de vlam, en in het vuur verholen, Dan buigt het als een was, maar raakt ’t in het nat, Straks heeft 't wederom zijn harde aard gevat. Hoe dwee is ons de ziel, wanneer gewisse slagen Ons treffen aan de geest, of in de leden plagen! Wij leven naar de tucht zo lang de roede slaat:…

Ik hou van je, jij uit het noorden, met je glimlach van geheimschrift en je kijken zuiverder dan zelfs het zuiverste licht hier. ------------------------------------------------- uit: 'Om de mond van het licht', 1973.…

Hij had alle boos blatende schapen eindelijk weer netjes tussen het gaas; zoals hij aan zijn vriend schreef, daar dreef er geen één meer in de plomp, of lag nog verloren in zompige grond. Prompt kwamen er kwaadaardige geluiden uit die donkere hoek van gesloten boeken; niks nieuws of wereldschokkends, maar weer steigerden de betrokken schapen…

Vandaag is de dag aangestaard door professoren om volgekliederde muren voorbesproken besproken word ik om herhalende wanen -loopt huid rood aan? onderga ik wereldlijke vreemdsprekerij als Apollo of Zeus in een opstanding van licht een kader voor de oprichting van een fundament waar tonen en aroma’s hangen blijven. ‘Ubi sumus,…

Geen meditatie bij volle maan Geen zielscontact met wijze koeien Wij keken in de spiegel Dagenlang Om heel bewust Ons neushaar te zien groeien.…

Dood ben je. Dood blijf je. Levend was je. Vliegen kon je. Zwemmen wou je. Mooi was je. Vergaan zal je.…

Ik hoorde stemmen van kids op het schoolplein ze rennen en schreeuwen als grommende leeuwen en maken wel lawaai voor tien het zal je verbazen of niet misschien maar toen ik naar buiten keek zag ik een kleintje een lief poppedijntje - een jonge Amean in een lijfkleurig rose tuniekje ze deed op de balk een evenwichtsoefening snel en…

Blijven lopen, het bos in met de pup, en het dorp in de wereld waarin ik leef Blijven lopen, blijven zorgen voor de kleintjes, ze lopen steeds harder, steeds verder Blijven lopen, in een kring van familie en vrienden die steeds kleiner wordt Blijven lopen, de paden op de lanen in, de dijken over in etappes door het hele land Blijven…

Het dossier misschien oud, met stof als adem op de rug van de tijd Gelaten- niet verlaten maar neergelegd in handen die niets meer vragen de waarde wordt niet gezocht, wie zoekt vindt enkel papieren wie zwijgt hoort misschien wat onder het papier beweegt daar is het niet voor bedoeld- niet om het verleden wakker te…

Er slaapt een man in huis. Soms noem ik hem de mijne. Hij neemt fauteuil en ether in, hij snijdt mijn adem af. Dan sluip ik nors de kamer uit, ze werd te veel de zijne. Te veel zijn lucht, zijn bloed, zijn brood dat ik wel eten moet. De hand die ik dan buit en die me steeds weer voedt. En dat ik zwaarder werd van heupen met de jaren. Dat is…

Ze waren jarenlang zeer populair: The Spice Girls! ’t Is al dertig jaar geleden, Dat die vijf meiden ‘girl power’ beleden, Zo’n eigen munt, dat is niet meer dan fair. Maar als ik ze weer zie, hun liedjes hoor, Dan denk ik: ‘gosh, wat kóóp je daar nou voor?’…

Mijn handen verdwijnen na elk woord, de lamp flikkert boven de kooi, maar blijft storend branden; pantalon en colbert half los, op het nachtkastje wacht wankelend een waterglas; zing voor mij, Lorelei, voor de dag zacht door de boeg breekt, maar net krachtig genoeg. De panden strak gestreken, mijn luik op een kier, toch bleken jouw…

Toekomst Citaat ‘We kunnen de wind niet veranderen, maar wel de stand van de zeilen’ Aristoteles 384 v. Chr. - 322 v. Chr. Toekomst trilt mee In nevel gesluierd land Zacht fluisterend In het verschiet Voor de vroegste dauw Opgestaan In het zicht Van een gloednieuwe maan Waar zij ooit begon In het eerste licht Van de pasgeboren zon…

N.a.v. Ad voorpagina-artikel van 4 maart 2026 'Nederland importeert tegenwoordig zijn wiet' halfbakken is Nederland in zijn beleid zeker ten aanzien van soft-drugs met name wiet eerst zelf illegaal wereld-hofleverancier nu verbod op import van gelegaliseerde wiet met name uit onze vriendenlanden oversea de VS van Noord-Amerika en Canada…

Ver voorbij verborgen grenzen waar dromen werden geboren, in een vredig, stil moment Reik ik naar het licht, dat leek te zijn verloren, voor een liefde onbestemd Dierbare herinneringen van jouw hand in de mijne, en liefde die ik ooit bezat Begraven onder valse hoop, opgegraven om weer te schijnen, in smaragden glans gevat In deze…

Ik lig in bed, ik waak, Wijl de regen mij houdt uit mijn slaap. Ik tel de druppels, één voor één. Denk aan mijn moeder, hoe zij mij in haar voedde, tot wat ik nu ben. De regen verstoort mijn rust, ik kruip onder het laken terug in moeders schoot, keer terug in mijn embryo.…

Ik wist niet dat dit alles was zo mooi. Zo staat ook wel een meisje vol in bloei, De bruigom loopt om haar en streelt het haar, Zijn spitse ving’ren door haar gouden haar: En loopt nu onwetend heen en zoekt in spel Matheid en slaap. Dan treedt op zijn drempel Een bloot beeld: onder ’t witte bedgordijn Glijden er blikken en een woordentrein.…

eergaloos is er de rijkdom van wat met zorg bewaard wordt in het gigantisch reusachtig dorp aan de linkeroever van de Ee pardon, mist u ergens een w? ik niet, want kijk maar met mij mee het raad- en Weet-tablissement is pas nog geëvolueerd tot veelhoek - pluriform gebouw niet slechts van beeld maar ook geluid van zwartwit tot hightec…

Wil je winnen om in de schijnwerpers te staan opdat iedereen zien kan hoe goed je 't hebt gedaan investeer je veel tijd, geld en al je talent want zonder die gave heeft het geen zin Pas na bloed zweet en tranen van maanden en jaren is daar dan dat moment dat die plak om je nek hangt voor iedereen zichtbaar Is je wens dan vervuld…

Woorden van eindeloze zee strekken zich in kalmte van golven stille heimwee is ontvankelijk voor zwijgende taal in het voorafgaande ligt ontwaken opstaan uit een diepe rust plotseling de ogen open Onze ontmoeting tekent zich aan horizon van gelatenheid je fluistert over liefde dat is natuurlijk dwalen waar het hart spreekt van waarheid…

"Wat ik zeggen zou, als ik de kans nam, over mijn leugens en andere verwijten; hoe ik mijn takken in opgewekte wind, en mijn bladeren, laten ratelen wou; of wat mijn wortels, in verreikende grond, nou werkelijk wilden met jouw bezwijken. Wat ik zeggen wil, als ik spreken zou, los van de waarheid en die saaie eerlijkheid…

Tussen eindeloos brekende golven, in het kielzog van haar uitnodigend lijf, kiest de zwemmer - op gevaar van leven - op goed geluk af te duiken. Als wrakhout, van water doordrongen, laat hij zich naar haar bodem zinken. De zwemmer, een naamloze knoest, proeft enkel water: nat, met schurend zand. Over haar nooit verkende diepten drijft hij…

Met striemen op mijn lippen, staar ik, ogen dichtgeknepen. Is mijn knokkels’ bloed verdwenen rondom ijskoud roestig staal. De benen die mij dragen hebben wiegen tot kunst verheven. Schreeuwend geeft de dief een stem, aan de Noordpool van mijn dromen. Waar ik in het zand leer kruipen zijn de afdrukken vergaan. Tastend zoek ik rebabs klanken…

Dan maar met Samaritaans engelengeduld  met het gif in de beker van Socrates laten vervloeien  doodgemoedereerd als verfoeilijke symbolen  op de steen van Rosetta  af laten drijven  beginnend met de w  van waanzin en weerwoord en zonder l van leugen  eindigend op ijven... tot zij lamgeslagen en verlamd weerloos in de muil der wrake…