Alle inzendingen

ze kwam uit het onzichtbare gedragen door een adem die niet van deze wereld leek een vlinder als vloeibaar zonnegoud haar vleugels trilden als gebed elke aanraking smolt oude schaduwen laat los wat je niet meer dient open je voor wat geboren wil worden minuten lang werd ik aarde en tempel tegelijk wortel en bloem adem en ziel voelde…

Het is geprobeerd: goden, een god boven de mens en nooit kon men vertrouwen op het goddelijke als men bad en een wens deed: een wens om gezondheid een wens om gerechtigheid een wens om vrede En toen: de sprong in de diepte van de ziel en die bracht geen soelaas Ook de goddelijke ziel was een wachtkamer zonder deuren naar vrede…

Menig gelovige hoort met genoegen de blijdschap van het Evangelie aan. Diens ziel is een akker, waarin het graan valt na langdurig nauwkeurig ploegen. Het zaad wil zich naar goede aarde voegen, wortelt lustig om al dieper te gaan. Maar een steen kan ontkiemen in de weg staan. Moet het plantje kwijnen of voort zwoegen? Laten, wij mensen,…

De blauwe vlam likt langs de pan. Het vlees slaat zwart uit. Roet trekt in de kamer. De stem stopt niet. Hij drukt op de schakelaar in de gang. Een vonk. Een droge knal. Metaal zonder verbaal. Hij kijkt naar de kapotte knop alsof licht een kwestie van geduld is. Alsof systemen zichzelf herstellen wanneer je lang genoeg wacht. Op de…

Roze gloed ontwaakt takken reiken naar het licht winter breekt heel zacht De wereld draagt nog haar winterse masker, maar onder de bevroren korst hoor ik het ruisen: geen geluid, eerder een trilling, een zucht van de aarde. Mijn huid voelt de scherpte van de vroege ochtend, toch is de kou niet langer een gesloten deur. In de wind ligt…

Aan één stuk heb ik gehoopt aan één stuk gehuild aan één stuk was ik kapot aan één stuk voelde ik wanhoop aan één stuk diep verlaten, maar aan één stuk gingen de stukken door de nooduitgang.…

Disclaimer: eigen vertaling (made in the year 2026)... wie een betere of completere weet: be my guest! _________________________________ Stel dat in vijfentwintigvijfentwintig de mens nog als primaat op aarde leeft dat man en vrouw en kind het overleeft dan zullen ze vast weten, neem ik aan dat niemand in 't jaar 3535 de waarheid hoeft…

In een quality year van een tweede leven een nieuw verleden hoog aan de winterse ijszeilwind door losgezongen sirenentongen niets en niemand ontziend en zuiver op de graat zijn stormbestendige schip laten enteren als weerwolf tussen de argonauten het gulden vlies in de bek van de witte haai…

Speelde de winterwind maar door mijn haren als zilverlicht dringend door takken en twijgen als blaren die op golvend watervlak drijven Nu dringt geen wind door in gewikkeld garen van vaten, daar woedden bladloze demonen in ontwortelde dromen Ook hier rijst de vraag of dit hier en nu überhaupt wel bestaat in poëtisch jargon…

Een waterval, gestremd in 't vallen, bomen, Verstijfd bij 't wortlen in de holle schacht, En schepselen van duizend nare dromen.... 't Is alles dood en steen en ijs en nacht. De geest der hel, die dit heeft voortgebracht, Doet vloek en klacht door lege stilte stromen: Gij, rijk der tranen, waar de dood slechts lacht, Baart angst en…

Van kindsbeen heb ik kennis van een wak. Denk ik het in dan denk ik mij in de voorbedachte winterdag waarop ik, spijbelend, in de late ochtendschemering, een onbeschaatste, mensverlaten wijde Ankeveense Plas beging waarin mij wachtte steeds hetzelfde en mij toegedachte wak. Denk ik het in dan denk ik mij in dit wak totdat het zingen gaat van…

Een gure wind waait door het Noorse hof, Zoon Høiby heeft veel duistere geheimen, Terwijl zijn ma met Epstein zat te slijmen, En wederom moet zij diep door het stof. Een wonder helpt, want anders is het klaar, Gelukkig is haar zwager 'tovenaar'.…

Wie zou spreken met een zilveren tong, met woorden scherp als zwaarden en nooit ontrouw? Wie zou spreken met zulk een zaligheid, dat zelfs de donkerste nacht zou ontvlammen in licht? Wie zou spreken met een diamanten stem, die snijdt door het geraas van leugens? Wie zou spreken met woorden zo luid, dat zij de lucht zouden klaren van…

Met dromerige gedachten ga ik naar het strand, waar de sterren nog schijnen en het café open is. Binnen drink ik bier. Ik voel dat ik wacht. Alles keert terug van verre wegen naar hier, waar haar lange haren een bergketen waren, een toevlucht voor eenzame sterren. Ik kijk om me heen en zie haar staan op de drempel.…

Winden wonen waar wonderen wachten, wauw!…

Na 7 afleveringen de laatste met uitstel bekeken gisteravond ON HOLLANDS met zijn smartelijke dood Pims geest bezette mijn slaap daarna een nacht met smartelijke visioenen ik vroeg me in oprechte emotie af had hij het gered had als Minister President ik had hem 2 x live ontmoet, rond 2000 in de gay jeansbar Shaft, Rotterdam daar stond…

Och, kon hij toch voor eender eens, deze ganse eeuwigheid, zijn slepende zelftwijfel ergens overzees, of in een nieuw verleden, als schatkist begraven, zijn schip laten enteren, zich laten gijzelen, exempli gratia, door een paar losgeslagen femboy-piraten. Elk laveren voorbij, wind in zijn zeilen gevangen houden, inslaggaten…

plannen en keuzes die mochten ze maken had hij zijn hersenen maar laten kraken had hij eerder beseft zich gerealiseerd niet geloofd dat het haar eigen schuld niet betreft eerder gedane afspraken stonden prioriteiten die voor beiden golden akkoorden verbroken verklaring verdrongen geen vonnis gewraakt haar beloftes gebroken…

Klein bolletje dons zingt vanuit de kale tak koning van de kou De wereld is een vlijmscherp canvas van wit en grijs, waar elk geluid als glas tegen mijn slapen tikt. Ik zoek de stilte in de diepe plooien van de vorst, terwijl de koude lucht mijn zintuigen zachtjes sust. Dan breekt er iets open tussen de naakte takken, een trilling die…

*027* de winterwind speelt met witte wilde haren en zilverlicht dwingt als ingewikkeld garen tussen de bladerloze ontwortelde dromen door tot de haarvaten van ons levensidioom ook de wolken zijn stil uit de onwil tot breken in aanstekelijk huilen of meesmuilend gejaag wat de vraag oproept of dit heden wel bestaat door een onhandigheid…

Ik ben een Bard, ik dien de muze èn het publiek; Ik sta in een lange lijn van woordkunstenaars die mensen in merg en been, in hart en ziel weten te raken als ware tovenaars, die met hun woorden magische werelden dromen vol gevaar en heldenmoed, waar verdriet, haat en liefde ongeremd stromen; healers die de pijn verzachten door de smart…

Onder uitwaaierend neonlicht was zijn blik gekluisterd aan een illuster gezelschap in de hoek, waar rook als mist hen omgaf. Een laconieke glimlach krulde langs zijn lippen, als een jager met prooi in het vizier. De muziek pulseerde laag in zijn borst, glazen vingen flarden van stemmen. Hij bleef waar hij was — wetend dat elke stap iets…

Ik ben een marktknecht, in goud en in nood; bekijk de tafel die roestig ijzer lust. De auto moppert, want hij is uitgerust met handelaars, ringen, en dik bruin lood. Wat ik niet nodig heb, slaapt in mijn bed; leer leven met stof en schroot uit mijn klas. Het liefste wou ik dat zij hier nog was, die al het schoons op tafel had uitgezet. Het…

Ik kijk in de lege verte, ontwaar alles overal, ik zie overal leegte vol met herinneringen. Mijn gedachten zijn gevuld, Met alle herinneringen, verdampt in ’t lege al, komen, gaan, elke keer weer. In dromen wolken vol met gedachtebeelden van weleer. Verdriet en vreugde vullen samen mijn verlangen. Ik zie in de verte, vol met verdwenen…

We hebben het in de wereld vaak over olie als bron, dat is oliedom want de echte hechte bron van de wereld is geen  olie maar water, heerlijk helder water en de bron van de mens, u, jij en ik is dus water en wel anderhalve liter per dag gisteren onderweg mijn flesjes vergeten en dat heb ik pijnlijk moeten bekopen dus een noodstop om…

De droomfabriek likte je voeten, kocht je per gewicht: omtrek, klatergouden lokken, de gespeelde onschuld in je gezicht. In lange rijen werd heimelijk gezucht, met inhalige blik je lippen gekust, de grijpende handen gestrekt naar een beeld van leuk karton. Teneinde weer Norma Jane te worden: Gerimpeld wijf waarin de kanker vrat, minder…

Ik krijg een hand, eindelijk ben ik van de wachtlijst af en mijn eigen wachtkamer uit - bij iemand die net als mama naar mij luistert om me houvast te gaan geven wat mij helpt, wat er kan werken bij mij, iemand die van tijd tot tijd Actie! en Stop! mag roepen, zodat ik uit de baan van de vicieuze cirkel raak die ik beter ken dan mij…

Het is vrijdagavond. De auto ruikt naar jouw parfum en koude lucht. Je legt een warme hand tegen mijn wang, je vingers rusten op mijn huid, maar ik tel de lantaarnpalen langs de weg. In de stad brandt licht achter ramen. Mensen bewegen hun mond. Glazen gaan omhoog. Alles lijkt op geluk vanop afstand. Ik kijk in je ogen en zoek…

Terwijl de zon in kinderogen om de aarde draait kijkt luna ons eenmaal per maand vol aan in het gezicht Terwijl de Moeder in haar goedertierenheid de dieren en de mensen baarde streden de goden met titanen In Gaia's grotten schuilen de geheimen der voorzienigheid als ware zij dea sive natura Doch geen Adam uit haar ingewand een…

Een cello En viool Het stuk Bevochtend Mijn ogen Een viool En cello Beroeren niet alleen De snaren Ze roepen mij Naar de emotie van Iemand die zoveel voor Je betekende Heeft je verlaten Want je betekende Niet meer hetzelfde Voor haar als voorheen…