68 resultaten.
Ik begeef mij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
245 Ik begeef mij in het onvoltooide heden
eeuwigdurend als je mij vraagt
hoe lang deze tijd nog duren mag
toch kunnen we niet om de golven heen
die hij met mij zal moeten breken
de vlagen die hij zijn gerechte rug toekeren wil
Als ik hem soms stiekem van achteren bekijk
struinend door zijn bezoedelde uiterwaarde
op hoop broedend voor de beduimelde…
De zwerftocht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
203 Terug naar mijn grond van bestaan
de beken en het bos, de heuvels
van dat aardse rijk; dat paleis heb ik
heroverd, de muren en de poort
de ware sleutel tot mijn eigenheid
dit landschap waar ik graag verdwaal
de struiken en het wild, de bloemen
in de uiterwaard; mijn leven dat was
vergeten, de dromen en de drang
de zeven streken op het…
blijven buien waterdicht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.314 maar net
schudt de wind aan panden
beven binnendijkse landen
blijven buien waterdicht
ik breek rotsen
splijt de bergen
jaag met grof geweld
massa's water door de perken
tot de kruin van jonge berken
ik barst van energie
maar moet zo
af en toe meanderen
de richting iets veranderen
door jouw granieten wil
ik vloedgolf
over uiterwaarden…
Herfst waarden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 Daar, waar ’k over IJssel zie
terwijl ik met mijn blik
veerkrachtig 't water oversteek
zijn het al de uiterwaarden die
hier dravende in kuddes fascineren
Natuur, haar eb en vloed
bij hoog en lage waterstanden
ontplooit het land
langs dijken kleiend tot het zand
knedend met haar handen
Nu dit seizoen het groen laat krimpen…
Dieren haiku's #1
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
608 Schapen
in de uiterwaarden
tellen schepen.
De schreeuw om hulp
werd niet gehoord
arm schaap op zijn rug.
Gezoem van bijen
gefladder van vlinders
honing als beloning.
Natte namiddag
het regent katten en honden
pas ook op luchtvee!…
vezelbever
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
191 oeverzwaluwen zwieren
natuurlijk
laag over het water
de lepelaar waant zich
een ware Jezus
met zijn poten diep in de drab
een uitstrekkende zwaan kijkt toe
hoe ik hier rondstap
langs rietsigaren onder de rook
van de mens en talloze
boterbloempjes voor mijn neus
gedrapeerd
een meidoorn weer
en rollend door de klavertjes
zie ik…
Zolang de voorraad strekt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 ben ik mijn eigen staat van zijn
of sta ik terzijde, geïmproviseerd
tussen ons, in een staat van
semi-bevinden of onderbestaan
het is opmerkelijk hoe we hier
nu al een tijdje verwijlen
het water stroomt al die tijd
door de rivier, streelt de stenen
en schampt de oever in de
uiterwaarden van onze huid
gaan we voor honderd procent…
Nomade?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 De wind van de tijd is
gisteren begonnen mijn
profiel te slijpen, het
restant van mijn gestalte
los te weken om het omhulsel
een andere naam te geven,
het laat mij iets berustend
in mij te voelen, het bestrijkt
de brede uiterwaarden
van vergeten sagen, mijn
fascinatie van groene oasis
helden waarin ik mij wil herkennen
moedig…
reflex
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
592 een druppel aan de dakgoot groeit nog verwachtingsvol
in de eerste paar seconden
met uiterste spanning op de uiterwaarden
en in de tegenspraak de tensie de enige reden van bestaan
op het randje van barsten
niet om zeggen ei zo na dood
de doem komt met het avondrood
in de hitte na de regenval
komt het afronden
het gewicht van water
al…
IJSSELGLIJDEN
gedicht
3.6 met 13 stemmen
10.677 Aan boord van het motorpersoonschip Organza
laven we ons aan uiterwaarden en zicht op gevogelte
zo nemen we waar de eend, de aalscholver, de gans
de meeuw, de zwaan en al wat verder vliegt
over het groene land dat aan dit water grenst
ach, hoe leeg de rivier, hoe ijdel ons vermaak
glijdend over de IJssel van Deventer naar Zutphen
en…
kamperen
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
1.861 gejaagde mensen, werden even
de jagers van het allereerste uur
we waren door een trotse stam omgeven
die aangestoken door een heilig vuur
begon aan een vergeten avontuur
de borst vooruit, het lege hoofd geheven
wel jammer dat de regen niet bedaarde
de zomer had aan idealen lak
ons kampement zonk in een waterbak
wij dreven in verdronken uiterwaarden…
Op weg
gedicht
5.0 met 2 stemmen
3.298 Mocht ik in het holst van het hart
van donkerste dagen te lijf gaan
achter al het uiterwaardse een stuk of wat
verlaten kusten onder razende luchten
waar albatrossen op hun wieken sinds jaar
en dag en eeuwen worden weggeblazen-
graag zou ik boven lege oceanen regen zijn
op reusachtige hoeven, zinnentuimel
van tempeest, het stormend…
Verdronken kasteel
netgedicht
4.1 met 39 stemmen
8.561 En verlegde tijd zich ondergronds
achter oeverende uiterwaarden
als een wak in lage Maas
-men noemt het verdronken
dit beeld dat eilandde als dak-
het water brak en sleep
keerde de stenen terwijl
algen verweerden, zwart als pek
op deze plek, die ik droomde,
slechts vermoedde, op het schijnpad
de verbeelding van een vesting
zo…
Vrijheidsbeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
691 geploegd, geplooid
als groen dooraderd zwaar fluweel
dat te luchten werd gelegd
een oude boer die peinzende
het land bekijkt dat hij bewerkte
liefdevol
in ’t spoor van voorouders
de toekomst van zijn zoon
of de kastanjebomen
rijk gekroond
langs lanen prijken
waar een wandelaar zijn hond fluit
omdat er een tractor snort
de uiterwaarden…
Het oude land
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
604 De rivieren kruipen door het land als een waterslang
Het aflopende land brengt het water terug naar zee
dijkhuisjes staan tegen de uiterwaarden in het gedrang
en uit de ochtendmist verrijst het silhouet van een boerenstee
langzaam komt het leven weer op gang na de nachtrust
gerammel van melkbussen klinkt over het koren
in het ochtendgloren…
Achter de dijk
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
856 De Witte Wieven van de Uiterwaarden
zweven omlaag
als wolkensluiers langs de grond
Alsof de koeien los zijn van de aarde
waden ze traag
gehuld in nevel, rond.…
anomalie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
659 De kim daalt neder uiterwaard
het spant strekt zich
uit de stand van de zon
het moment kromt uit willekeur
en zo is mijn vel versneden
tot daar is het leven
twee meeuwen vinken de horizon af
het velijn van het zijn
zout' 't water tot een zilte lijn
de golven klauwen aan de dijken
het zand geeft zich over
bergen naamloos zonder getal…
Kaart zonder rand
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
206 Ik loop de zolen van mijn voeten dun
op de kiezelpaden van het hoofd,
bezoek de uiterwaarden waar de stilte
als mist tussen de wilgen blijft hangen.
Elke stap is een poging tot begrenzing,
een paaltje slaan in de vloeibare grond,
maar de kustlijn trekt zich altijd terug
wanneer ik denk dat ik de branding raak.…
Normen en Waarden
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.015 Normen en Waarden beklimmen
de molshopen in het weidegebied
houden zich met moeite staande
vallen voor Pampus schuilen in ’t riet
langs de uiterwaarden zien kraaien
niet noch eksters en Vlaamse gaaien
die integriteit belagen driftig pikkend
angst verspreiden onrust zaaien
Hoofd-Norm probeert een toespraak
te houden vanaf een mestvaalt zet…
Veldoven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
748 oven stenen bakte
van kleirijk land naast de rivier
trompettert nu een wilde zwaan
en pikken houtduiven voldaan
de zwarte bessen van een vlier
gegraven gaten werden meren
waarin de vissen lustig paaien
en aan de oever wilgen pronken
die in spiegelbeeld verzonken
statig naar het water zwaaien
hoe schoon is deze weidevlakte
- als uiterwaard…
Vroege ochtend aan de rivier.
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
878 ochtendzon
kleurende overvloed gedrapeerd over 't boerenland
ganzen in groepen op 't water langs de oeverrand
een zaligheid zoals deze dag begon
het kleine roeibootje van een oude visserman
afgemeerd bij zijn rijen fuiken
kan de lucht van gevangen vissen ruiken
twee reigers aan de kant in afwachting; van…
enkele zwartbonte koeien in de uiterwaarden…
met of tegen je
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
15 dat ik schrijf, dat is mijn
persoonlijke aard waarin
ik mijn voortdurend nestel
in de kou van onduidelijke
zekerheden
waren ze warmer geweest
iets triomfantelijker, een lach
opnieuw gebaard op de
uiterwaarden op mijn gelaat
haha, dan was ik mij niet, niet
wie ik ben en nimmer zou willen
zijn, mijn mimiek is de burcht
waarin ik schuil…
geen wieken te bekennen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
60 “Och Alazôn,
jij probeert weer tevergeefs
tussen de vergane narcissen
hangend aan de waterkant
een vaste plek te vinden
zo ook jij wat opvangen kan
uit die poel van verderf;
mijn ijverige pogingen
in die dichtslibbende vijver
tot het droogleggen
van heldere emoties
vervormen in
gespiegelde stormen
vergezocht door
krakende,…
Bedrogen droom
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.585 Waarin ik heldere beken waad
die monden in de Neder Rijn
en uiterwaarden doelloos dwaal
geen tel minuut of uur bepaal,
bewust ben van mijn eigen zijn.
Vervuild van afwijzend onbegrip
- waarin jij mijn hart doodzweeg -
en je treffend afgeschoten woorden
die goede bedoelingen doorboorden,
loost mijn gevoel haar zwaarte leeg.…
sprekende delen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
637 hoofdschuddend
haar dampende theewater
en hij droogde op in stilstand
ongewapend en kneedbaar
tot in zijn omzichtigheid
wachtend op een doorbraak
tot hij niets meer zeggen kon
in het zinnebeeld van leegte
dat uit zijn voetstappen brak
alsof alles wat te zeggen valt
zichtbaar in zijn gezicht ligt
de verontschuldiging terend
op de uiterwaarden…
ik wacht op de dag
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.693 De uiterwaarden aan mijn rechterzij,
De wind suist langs mijn oren,
Gedachten vliegen met haar mee.
Ik stop aan het begin van de berg,
Neem de trap omhoog.
Het is alsof de bomen zachtjes troostende woorden fluisteren.
Ik wandel door het park,
Mijn lichaam neemt de geuren in zich op.
In de verte stroomt het water van de rijn.…
Fantaserend
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
497 In mijn gedachten heb ik weer gewandeld
over de dijk langs het water van de rivier
met aan mijn linkerkant de uiterwaarden
en rechts van mij de bomen in het bos
genietend van de schepen die daar voeren
en de wind die zorgde voor een frisse blos.…
Mijn profiel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
591 Er broeit iets groots en berustend,
gaandeweg in mij te voelen, het
strijkt over de brede uiterwaarden
van de mij vooruitgesnelde dromen.…
Fantaserend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 In mijn gedachten heb ik weer gewandeld
over de dijk langs het water van de rivier
met aan mijn linkerkant de uiterwaarden
en rechts van mij de bomen in het bos
genietend van de schepen die daar voeren
en de wind die zorgde voor een frisse blos.…
Hertenjacht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
161 leer
Het steentje in de slinger is mijn
milt die ik voor de gelegenheid
bekleed heb met iets als zuiver ijs
In hun hart zal ik ze treffen deze
dieren in hun hart van suikergoed
dat driftig spitse hoeven voedt
Zij veren als verloren dromen die ik
niet gebieden kan door wouden met
geexalteerde sprongetjes
Nu bereiken zij mijn uiterwaarden…