659 resultaten.
Doen of laten
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
407 Wie dicht de dijken
Vecht met tranen
Wacht op een herinnering
Verzwijgt de bestemming?
Wil iemand de ander vervoeren
Verstenen in dromen
Wachten op de ware
Vergeten de vele vergeefse doden?
Wie wil het leven kneden
Verstijven onder het verveloze verhaal
Wapenen met loze woorden
Verstaan waar leugens zich verbergen?…
Uitzichtloze queeste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
193 Wat ik zoek, is zoek,
Het ligt in gene hoek,
Ik mis het node,
Al m’n zoeken zet geen zoden
Aan de dijk.
Ik blijf het missen,
Daarin kan ik mij niet vergissen,
Want ik heb ’t niet.
Ik vraag me af,
Heeft mijn zoektocht zin,
Het is hopeloos,
Al vanaf ’t pril begin.…
wollig popelgezwam
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
612 mee n’n snotvalling de dijken op
winterstorm valt de canadabomen
aan, takken breken onze paden
achter den stal van Sefke liggen ze
al jaren te vermolmen, de reuzen
stoffering van ons weidse landschap
we hebben onderweg al judasoorkes
over de weg zien gaan, ze luisteren
nie zenne, ze smaken naar koteletten
ge hebt geen last van psilocibine…
Zo verbeeld ik mij het graag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
436 Van zachte sneeuw en niet ontwaken
van dijken die nu niet doorbraken.
Ik wil genieten van vogelpootjes in de sneeuw
en hoe ik vogels zelfs een meeuw voeren ga.
Van pinda's rijgen naast ook vetbollen maken
genieten van gevederde die kreetjes slaken.…
Waddenzee
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
918 De wind brengt fluisterend eerst het zilte
zinderen van de golfjes aan de dijk,
doet geluiden smelten, laat sporen in het slijk.
Dwarrelende vogels kwetteren schel het uit,
boven de rimpelende vlakte verstomt hun geluid.
Onder de hemelboog, in wattenkleuren gevangen,
wil 't zeegeruis niet in het oor blijven hangen.…
tastbare eeuwigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.098 de zonovergoten polder scheen
al dagen in diepe verstilling
elke boom leek onbewogen
het blad in lome zondagsrust
langs de dijken stonden schapen
peinzend voor zich uit te staren
akkers luierden in aardse kleuren
vogels hingen roerloos in de lucht
in de verte dommelde een vrome
toren tussen eenzame boerderijen
weerklonk in het stille…
Zeeland 1953
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
1.740 De stormen zwollen aan
de zee doorbrak de dijken,
mensen spoelden aan
van levenden tot lijken.
Families uiteen gerukt
door natuurgeweld,
de zee ontnam hen alles,
goederen, leven en geld.
Het waren niet de goederen
en ook niet het geld
dat gemist werd,
maar een leven dat telt.…
Onder een verdwaalde steen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
770 de nacht
onaangeroerd, vertrokken
met de trein van half zeven
onder het gebladerte te volgen
de nacht
ontkleedt de dijk van oude wilgen
en verschrompelde schaduwen
het water
de golven vormend
dreigen onder spiegels
waar ijskoude dromen beven
het water
breekt de strijd tussen
leven en dood
de beelden
ik hou teveel van ze
woorden…
Besef
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 Er heerst geen indruk meer
Het is al zo vaak bekeken: een
Dijk, de weg, de oever.
Het dorre gras, de verse bomen,
Wolken torenhoog in een
Hemel van belofte.
Zover het oog reikt, de blik intens
Naar verder, naar meer, maar
Tenietgedaan door de droom, het
Vergeten.…
Oorsprong...
hartenkreet
3.9 met 19 stemmen
1.761 Land van polders,duinen,stranden
Arbeiders,korenvelden,veestapels
Trekschuiten,klederdrachten, molens
Land van bloemen,landerijen,
Dijken,grachten,hunebedden
Volksliederen,meren,kleigronden
Land van oorsprong,jou heb ik lief
Daar waar de arbeiders hun lied zongen
Handen die korenschoven bundelden
Land van toen,een foto in mijn gedachten…
Het Wad kent weemoed
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
573 ik versta de gulle lach
van haar uitgestrektheid
dat zonder hiaten de boezem vormt
van het grille besef dat al wat is
bezijden de waarheid niets meer is
dan een angel zonder gif
de kwelder haakt haar knopen
in een ritme dat ze weerlegt
in de nagels waarmee de dijk geklonken
is aan het meervoudig land waarvan wij
denken dat het ons toebehoort…
Mij te heet
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
535 de hemel jankt boven het zand
met valse felle schorpioenen
laat mij betijen in mijn eigen huis
en tuin beneden waterspiegel aan de dijk
waaraan ik woon want als ik toch
verdrogen of verdrinken moet dan
liever in mijn eigen hitte, thuis.…
Volbloed
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
517 De winterkim haalt haar
– zoals men met vliegers doet -
onder grote voorzichtigheid binnen
Nog dansen de schaduwkegels
over het zandloze strand
tot ze achter de stammen wegsterven
Het oude land geeft de stralen door
aan het teruggewonnen prille polderland
dat achter de dijk rijpt in de tijd
Water sluimert in de laatste winterstand
de…
het volle leven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
652 brengen we noch aarde aan de dijk
noch boter bij de vis.
in die zee van ellende
borrelen emoties op
die dan weer meer onheil veroorzaken
dan een storm in een glas water.…
VERGEEFS VERLANGEN
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
910 Ik wil hierover schrijven
maar kan het niet
ergens
tussen de hoge dijk
en de brede rivier
op zacht glooiend zand
vol verkruimelde kracht
karig begroeid
met weerbarstig gras
en eenzelvige bloemen
staat een kleine groep
lage kromme bomen
door beeldhouwende wind beknot
bij een donkergroen huisje
wiens dak en vensterranden
felrood glanzen…
In verzadigd water
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 tot een koude bergstroom
met af en toe een waterval
dartelde in beekjes
langs de zomerkanten
van het bloeiend land
je verzamelde
de mooiste dingen in het
stroomgebied van jouw herinnering
het meanderen is verdwenen
keerringen verschenen
kanaliseerden brute kracht
langzaam stroom je
breeduit in verzadigd water
langs kaden en de dijk…
VERWAAIDE WOORDEN
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
657 Buiten op de dijk
als tegen de wind geleund
adem naar binnen slaat.
Ik sprakeloos en
stom geslagen
verbeten richting lief
De woor
den zijn ver
waaid,
niet
ver
der
kom.
BULDEREN BLIJFT
Je binnen blijft wachten in stilte.…
uitzicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
468 rond een kerk knielen huisjes
ze zijn devoot en houden blinden dicht
de buitenwereld slaapt in
oude volksverhalen
slechts een oogwenk verderop
scheert de snelweg rakelings langs
trage dijken en daarachter
nog een slootkant, met wat riet
je ziet
dat waar de tijd in stilstand
naast de bermen schuilt, je oog getrokken
wordt naar meer…
koudbloedig
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 Van zeewering tot dam tot dijk
Het water beukt schuimbekt spat.
De smaak van zout dringt door
tot op de lippen, tot in de huid.
De geruchten over uitverkochte vis
in het dorp spoorden ons aan.
Laat schaarsheid mensen hard lopen?
We zeggen van niet, we lopen harder.
Nog gretiger grijpen we de vis.…
Moment
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
598 Het overviel me gisteren
in de winkel
ik voelde iets van
me-willen-vlijen tegen iemand aan
Plots zag ik hem staan
die me op een avond op de dijk
na het zwemmen, de picknick,
het liggen,
om de beurt
een regel citerend uit een gedicht
het verre licht uit Urk
verleiden wou
maar voor wie ik net niet zwichtte.…
Marco Bakkerstraat in Beverwijk!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
510 Hij kan geweldig zingen
Hij ziet er nog geweldig uit
Hij heeft de liefste vrouw
Hij is een dijk van een man
Hij is ook een alcohollust
Hij heeft te hard gereden
Hij heeft daardoor gedood
Hij is daarvoor gestraft
Hij is daardoor besmet
Hij voor het, zijn leven
Hij verdient geen straat
Hij verdient geen laan, weg
Hij verdient zelfs geen steeg
Hij verdient…
Minnedicht
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
485 Vanavond ligt hij in mijn wildste landschap
grote voeten tot aan opgehoogde dijken
zijn mooie hoofd met haren wilde struiken
zijn onderbroek een meter naar beneden
stoere benen slank tot aan onstuimige zee
en in mijn denken is zijn wil onverdroten
woest zijn beestenblik maar toch gedwee
zijn wijn heb ik in mijn bekerglas gegoten
vanavond…
Ruimte, rust, mezelf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 aan denken
elke dag een vriendin
die zich bekommert
om haar eigen interesses
Geen nieuwsgierigheid
betutteling en troost, alleen
een omarming en een beetje
verwend worden
Wakker zijn, niet dromen
in mijn slaap, wandelen
in de kleuren van de wereld
en gebrande pinda's eten
in het park, het park
altijd weer een park
een bos, een dijk…
je ogen kijken dood
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.122 ik kijk je aan
kan je niet verstaan
je mond spuwt kleuren die
je tanden scheuren als je lacht
je lippen lijken dijken
gebroken door de vloed
van ijskoud blauw, bevriezend
in het vochtig rood van jou
ik kan je niet bereiken
want je ogen kijken dood
ontdooiend in het koele wit
waarin pigment verborgen zit
maar je handen hoeden lava…
landschappelijk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
383 heel wat water door de rivier
langs de bomen aan de kant
al dat gras aan de overzijde
van de duimdikke dijken
onbespreekbare bloemen
de zon en de regenwolken
als die nachten op de dagen
van het donkerste naar licht
door muren van bordkarton
met verse verf aan kwasten
verre sterren als verbeelding
van de ordening van ruimte
het gebied…
Eerste keer
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
153 Onder de blauwe hemel
waden een jongen en een meisje
hand in hand door het korenveld
Verstrengeld dalen ze neer
tussen de rijpe halmen
Eerst elkaar aftastend
dan hongerig naar huid
Later luiden de klokken van de kerk
als ze zwijgend over de dijk
naar haar huis terugfietsen
Een laatste glimlach op de stoep
voordat zij de voordeur sluit…
De Sfinx
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
164 wij zullen dan zeker samenkomen
op een meanderende dijk wellicht
waar de geur van indrogend slijk
geen afbreuk doet aan ons uitzicht
in die aanstormende geschiedenis
wat ook weer een verleden wordt
worden wij vast en zeker aanbeden
op dat toneel waar niks aan schort
daar hangt het rode gordijn recht
komen slechte recensies amper voor
kringelt…
GRONINGEN, het weide land
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.427 Huisjes op de dijk met wilde tuinen,
waar ik wel eens doorheen wil struinen
verfrissende wind door mijn haren
naar heldere vertes staren
Daar sta ik, blik op oneindig
Ik wacht op dat moment dat ik vangen wil
Ik zie geen verschil
Verder is het stil
Geen auto’s, geen treinen, geen fabrieken
Geen massa, geen wind, slechts molenwieken
hier…
oude wilgen
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
569 en zij hun snottebellen
langs rijen groene sloten
er welt water uit de oude
holle lijven en schikken de
plooien glad laten de dag
zich tooien door het dak
vertellen hun noden in
veerkrachtige taaie loten
die de moede lichamen trekken
diep geworteld in lange tenen
opgestaan uit zompige zoden
voor fundament gevlochten
worden wilg en dijk…
de regenmerel
netgedicht
3.4 met 18 stemmen
700 krommen zich
regen striemt het oude blad
ratelen en roestig worden
gaat steeds moeizamer, er zijn
al stroken waar het land geel
kleurt en de merel nog zingt
in de licht parfumerende bomen
strofes klinken korter en zijn
zachter, de gesel van het paren
is ook aan hem niet voorbijgegaan
maar toch, in de stilte en luwte
van de luie dijken…