653 resultaten.
MIJN CONIFEER LEYLANDI
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.892 Ik heb hem vaak vervloekt, mijn conifeer Leylandi
zijn twintig meter wanhoop nooit ontzien
hij kon me toch niet aan, die conifeer Leylandi
ach, hooguit als het stormde dan misschien
Soms pestte hij me terug, mijn conifeer Leylandi
en smeet zijn bruine afval op mijn kruin
dan schudde ik minachtend, voor conifeer Leylandi
de uitgedroogde rotzooi…
Herfstwee.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
3.714 Hoog rijzen ze in hun rildheid,
die reuzen, bronzig-bruin,
en steken, vol gestildheid,
lijk stommen, kruin bij kruin.
Hun brede voeten
duiken ze in het boordevolle bed
der beeweggaande wateren, die met
een lage zang hun hoge smert verzoeten.…
blijven buien waterdicht
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.314 mijn jas
die past maar net
schudt de wind aan panden
beven binnendijkse landen
blijven buien waterdicht
ik breek rotsen
splijt de bergen
jaag met grof geweld
massa's water door de perken
tot de kruin van jonge berken
ik barst van energie
maar moet zo
af en toe meanderen
de richting iets veranderen
door jouw granieten wil
ik vloedgolf…
Melaatse platanen
netgedicht
2.5 met 24 stemmen
14.123 Kaal en in een strak gelid
langs eeuwenoude oprijlanen
in uniformen fijn van snit
staan ze melaats, oude platanen
De torenschaduw bedekt hun naakt
gebroken takken, ongespalkt
de vrieskou heeft hun hart geraakt
met rijp de kruinen witgekalkt
Een zwijgende stoet van trieste bomen
staat roerloos onder het klokgeluid
het goddelijk spel, niet…
Lentekriebels.
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.253 De winterjas is opgeborgen
de zon schijnt op je kale kruin.
Kinderen spelen heel uitbundig
niemand heeft een slechte dag.
En overal waar je mensen ziet
verschijnt er een stralende lach.
Geniet er vandaag maar lekker van,
morgen is het misschien voorbij.
Maar deze dag wordt ons niet afgenomen
hij is gewoon van jou en mij.…
herfst
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
731 oranje rode winden
omarmen bomen
in vurig minnespel
transformeren bladeren
in gloedvolle kleuren
warm oranje bruin
en purperrood
laten zij
in volle overgave
het oude los
terwijl in takken
het nieuwe groen
in kern aanwezig is
richten zich kale kruinen
hoopvol omhoog naar de hemel
waar een waterige zon
achter loodgrijze wolken
indigo…
Passendale
gedicht
3.2 met 27 stemmen
16.868 Altijd nieuwe wind waait over steen
en bladert steeds nieuwsgierig weer in kruinen.
En lispelt in de stad van stilte
de namen van de vaders en de zonen.
Blad na blad en boom na boom
vertakt zich naar de hemel schreiend.
Een weeë welhaast goddeloze droom
van bloed en stank en modder.…
Nacht.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.052 De stilte hoorbaar gemaakt
Oorverdovende stilte
Jouw gezicht niet te zien
Je hand die mijn huid raakt
Beklemmend en mooi
Adem stokt
Twee harten bonzen
Een tak die ik gooi
IJzingwekkend duister
Een oehoe roept
Je knijpt in mijn arm
Zacht liefdesgefluister
Een ster, soms de maan
Versluierende wolkenslierten
Spookachtige kruinen
Gauw…
Zij die ik noem mijn Berk
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
863 De al grijzer wordende Berk
nazomert in het frêle licht
waar de kruin tot ver over de kim
de wereld overziet en in de dagen dat ze stierf
werd tijdloosheid enkel bevrucht
door de dragende kracht van haar bast
ik omarm het kurkachtige trots
en spreek mijn leven in haar jaarringen
en ach, haar stem die ik slechts denk te horen
geeft mij de…
Het vergane populieren bos
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.065 en mocht ik leven om mijn schaduw
te brengen op hen die nu mij verwonden
door met een snede mijn stronk te doorklieven
behartig ik de dood zonder razernij
want ik weet, ik ben slechts boom
die zonder hart doch met aderen
de hemel spreekt bij nacht, die mijn wake
was wanneer ik schreide om de wind
die zonder tocht zich klampte
aan mijn kruin…
dekens
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
627 lange hete zomer
ze bosvruchten raapt
bruine vruchten zoals haar huid
nog een beetje getuige van zon is
westenwind gaat op collectetoer
vult zijn bladerenmand tot aan de rand
richt zich dan oostwaarts
waren er daar geen wijzen
ze haakt zich in zijn bedsprei
wil zijn geel zijn blauw en groen zijn
ze is ochtendzon, het licht door zijn kruin…
Valwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 stormen aan de ketting houdt
tegen verre gevels juicht in zomertonen
nog de purperwinde
- klimmende kelken op een groen serveerblad -
waaruit de zomer nog altijd wordt leeggegoten
het woud wast de voeten in sompig moeraswater
waterland wacht op de laving
van striemende slagregens
en op het ruwe strijken van kille windvlagen
hoog in de kruinen…
Nocturne
gedicht
4.0 met 3 stemmen
6.858 De avond heeft niets lieflijks in dit land;
het licht vergloeit als in ontstoken ogen,
de lucht weegt grauw en bitter als nat zand
op bomen, in de Noordenwind gebogen.
’t Cholerisch bruisen in de naakte kruinen
vervult nachtlang, naargeestig en alom
de schemering en in verkleurde tuinen
waart regen, ijzig, als een ziekte om.…
Bezinning
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
560 De herfst komt reeds op vrolijke voeten
al schijnt de zon nu nog uitbundig;
Er is al geel in de kruinen van de bomen
en er vallen al bladeren, afgeleefd en
klaar om de cyclus te herbeginnen.
Nu begint weer het droevig beminnen
van alle vergankelijkheid; er is geen
ander bestaan dan dat sterft en weer leeft.…
Huiskamerpalm
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
467 De zon mijn bestaansrecht
Kruin door stralen bemind.
Grenzen voor mij verlegd
Nu word ik niet getint.
Mij is ontnomen het plezier
Verruild voor kilte van cipiers
Slecht zijn ze, slecht tot op het bot
Trekken de kroon van mijn kop
Opgesloten in een pot
Cel met tralies, ik ben doodop.
Klaar met deze houding.…
Hypo-allergene therapie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 Hij vult uw poriën met stearate
Ureum en magnesium sulfate
Met cera alba en tocopherol
En di-poly-hydroxy-stearate
En is de honger dan nog niet verdwenen
Door quarantainestress van kruin tot teen
Hij werkt zowel verzachtend als kalmerend
En houdt de huid van hand en hoofd vitaal
...…
Klein stralend sprookje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 Nu glijdt de aura heen, de hoge bomen
schijnen weer gewoon van kruin tot voet,
de uil beklimt een dikke tak,
en glimt in de volle maan,
de stilte blijft
stammenrecht overeind staan.…
alles is veranderd
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
448 het gras is weer gegroeid
de bloemen zijn uitgebloeid
de kruinen van de hoge bomen
nauwelijks van alles bekomen
liefde schuilt nog dieper weg
wees alert op wat je zegt
of praten we elkaar angst aan
moeten we niet naast elkaar staan
de wapens steeds weer opgepakt
vrede en voorspoed uitgekakt
herdenken in blinkend oorlogstenue
buigen…
Kosmische Mysteriën
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
568 Geen mens, geen macht, geen laatste kruin,
weet wat die nacht heeft voortgebracht —
slechts echo’s dwalen door het ruim,
daar waar ziel en vonk... naar liefde smacht!…
Karperzoenen
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
846 karpers zoenen
aan de vijverpond
traag bevaren
gouden schubben
met open mond
de cirkels rond
tot malse regen
kringen maakt
van rimpels
die weg deinen
een houten bank
staat eenzaam leeg
als 't paartje is verdronken
of schuilt het onder bladerdak
al weer met open monden
tot mijn bomen
kruinen buigen
en stille regen
mijn verdriet…
Herfst
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
1.080 De bladeren vallen van de bomen, het zal niet
lang meer duren en dan hebben zij een kale kruin.
Buiten is het guur en koud, hier binnen is het lekker
warm, bij een vuur van knappend hout.
Regen en wind geselen de ruiten, ik ben blij
dat wij hier binnen zijn en niet daar buiten.…
Toen alles Vergetel bleek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
923 haren kraakten web brak verbleekte
hangende kruinen van zee-anemonen
oprukkende grijstonen in
tranen in kastanjehulzen
mijn kromgetrokken handen
tussen je krachteloze tanden
het slotaccoord van onze inspanning
klonk als een verloren kroniek
de bergen lagen geestesziek en comateus
als lakens in ons verlaten bed
we zaten aan weerszijden…
Boom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.280 Ik voel me soms een boom
met mijn kruin reik ik naar boven
adem vrijuit als in een droom
ik wil graag in de liefde geloven.
Met mijn takken zoek ik de vrijheid,
alleen of samen met andere bomen
reis ik door de tijd,
zonder ooit ergens aan te komen.…
gebinte
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
743 ik heb mijn laatste blad gegeven
mijn armen reiken kaal en schriel
zelfs in mijn wortels kroelt geen leven
ik ben niet méér dan doods, steriel
mijn iele twijgen zwiepen zwijgend
gejaagd, door wervelwind gejut
ik voel me machteloos, onteigend
mijn rijke kruin werd weggerukt
Pan heeft mijn stervensuur geslagen
geen mistletoe komt mij nog…
In het hart van mijn moeder bloeit een tedere kersenboom
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
3.218 Verblindende liefde stroomt door haar bloed
Geeft haar kersenkinderen een witrode gloed
Door haar sap mengen dromen, geheimen, verhalen
Er vaart een klein meisje in mee
In haar kruin ruisen duizend talen
En verlangen naar de zee
Langs haar stam waait een eeuwenoude wijsheid
Langs groen en knoesten en mos
Door haar bladeren huilt het afscheid…
onmachtig
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
954 ik lig te ver van bomen af
om het roerloze spreken te bezitten
het heeft ook geen zin
om eerder dan woorden de wind
te bevelen
of de blauwe plekken in de lucht
die langzaam wegtrekken als halsgesnoerde
lichtjes
wat uit kruinen valt
zijn jaren, samen gewaaid rondom een mond; dichtgestopt
met schedels en afgestorven bloesems…
Thermieken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
446 Iemand blaast haar adem
warm tegen de rug
Ik zweef omhoog in het blauw
van lapis lazuli, versteen
alsof jouw hand beschermend
mijn kale kruin bedekt
In de ochtendlucht vormen zich
zang patronen en tonen
het spinrag in de blauwe lucht
Winter voorbij en lente
is in ons gekomen
Jij draait jouw mond
jouw tong streelt, strekt zich
puntig…
Slapende vrouw
poëzie
3.2 met 4 stemmen
3.548 De onrust en de lichtbewogen
ontvanklijkheid van hare trekken
zijn weggewist en overtogen
door maanlicht, dat in zachte plekken
gestort ligt over kruin en peluw —
en dekens die haar slaap bedekken
welven het maanlicht tot een landschap,
een keten die zijn tere bekkens
van zilverglans doet overstromen —
hoe lieflijk droomt het hoofd daarboven…
Populus tremula
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
389 Hoge kruinen ratelen en ritselen
als speelgoed van het kind.
Zij laten van zich horen,
al bij het minste zuchtje wind.
Zie ontelbare pluizen als een deken,
overvloedig als zij zijn bij vlagen.
Het is de enige sneeuw
die het voorjaar kan verdragen.
Voel de donkergrijze huid
als ruige tekenen van leven.…
In limbo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
508 Als achter ons de poorten sluiten
strijken we neer een ieder zwijgend
het stroeve licht ons lot beklijvend
in dit godverloren oord
we trekken soep van oude botten
staren elkaar in starre ogen
het is alsof wolken vonken stelen
uit onze kruinen, wijd geopend
weigert de nacht de zucht naar sterren
en sterven gebeden op dansend vuur
van vers…