5922 resultaten.
LEUGENAAR
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 zelf
voor hem geen
nieuw begin
een premier belooft
te helpen
maar zij die er wonen
wachten op compensatie
na het zoveelste onderzoeksrapport
dat even zo vele keren nooit zal komen
hij belooft de bloedende
wonden te stelpen
moeders die te goeder trouw
toeslagen hebben aangevraagd
worden door de
belastingdienst belaagd
ze verliezen…
Kaalslag en dood
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
407 wij zijn de strijd
aan het verliezen
van de wereld
om ons heen het
kwade genius
in de mens
heeft de
overhand
ook de natuur
staat dik op verlies
stikstof en co2
zijn restproducten
van onder menselijke
regie gepleegde
arbeid van hand
en machine
de soorten in
de plant en
dierenwereld
sterven in
ras tempo uit
diversiteit om…
Het schip der dwazen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
319 De reis is onrustig
maar het schip
is een prachtig schip
al zijn er geen scheepskabouters
om de vege boel te redden, nee
alleen dwazen aan boord
die vrijheidsliederen zingen
en toosten op verre stranden
Ach, we verliezen koers
Het magnetische veld wordt zwakker
en de noordpool schuift weg
Havens blijven ongelezen
Zeepokken grijpen…
Levensdraad
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
199 geknakte leven
Atropos knip door
Clotho weef niet meer
Die fragiele levensdraad
Sla acht op de wens
Atropos bedenk
Meten is vaak niet weten
Van een diep verdriet
De meetstok is zoek
Het weefwerk is neergelegd
Geen gesponnen draad
Wat nu Lachesis
Verdeelster van willekeur
Van draad kort of lang
Sla acht op de wens
Om alles te verliezen…
Tussen de regels door
gedicht
3.4 met 27 stemmen
34.734 Dit moet het afscheid zijn.
(Nu zal ik heel hard in mijn vingers knijpen,
dan doet het me van binnen niet zo'n pijn.)
Zie je, ik blijf er koel en nuchter onder.
Het is het beste, voor ons alle twee.
(Nu zit ik dus te wachten op het wonder
nu zul je opstaan, glimlachen... maar nee...)…
Haar handen onklemmen licht
gedicht
2.4 met 64 stemmen
20.525 Haar handen omklemmen licht. Wind
houdt haar gaande, steeds verder
weg van wat zij weet, van
wat haar voorkomt als echt,
het bestaande,
tastbare: van een lichaam
het gezicht, van eenheid
de breuk.
Verkoolde rest
van wie, brandend,
onverbrekelijk waren.
------------------------------------------
uit: 'Van eenheid de breuk', 1991.…
leef oprecht
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
2.959 vandaag ligt het leven achter mij
ik was er van begin tot einde bij
nu ligt er iets nieuws in het verschiet
laat er vreugde zijn boven verdriet
zij die mij reeds zijn voorgegaan
zijn voor mij altijd blijven bestaan
zoals een rivier stromend in een zee
draag je mensen altijd in je mee
vaarwel zeg ik u dan ook niet
de tijd heeft iets moois…
Het beste
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.249 Zul je goed op jezelf passen
en voor altijd mijn engeltje zijn
laat al het kwade je niet verrassen
de wereld is groot maar ook zo klein
Zul je ook nog eens aan mij denken
en mij kiezen uit honderd namen
als je mij ziet zul je dan wenken
we hadden het toch leuk samen
Onthoud dat het leven jou zal testen
dat je pijn zult voelen waar je niet…
Hemelvaart
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.098 Het trio aapjes op de schouw
dat altijd alles braaf geslikt had
was het doof en blind zijn zat
en nam de zwijgplicht ook niet meer zo nauw.
Ook buiten was het over met gedogen
Bevrijd van roze, wit, pluche ultramarijn
had de dageraad zich vol gezogen
met geelgroen, grijs en karmozijn.
Een bars palet dat niet viel in te tomen
en de zachte…
jij was een deel.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
590 vanmorgen blafte jij nog,
kwispelde met je staart,
jij was ziek, maar toch,
jij was mij nog zoveel waard,
niets kon de dierenarts nog bereiken,
de ziekte zat door heel jou lijf,
met je ogen liet jij mij zo vaak blijken,
baas ik ga niet nee ik blijf,
maar de spuit van die dag,
daardoor ben jij dan toch gegaan,
het leek wel of jij zei toe…
Verleden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 Teller van hartslagen en stemmen.
Grasgroene velden en helderblauwe lucht.
Een plotse losgedroomde nachtmerrie, een feilbaar geheugen.
De schemering valt en de brandende, pijnlijke zon komt tevoorschijn.
Het duurde te lang...
Overal glas, bloed en geschreeuw.
Onbegrijpelijk hoe de schoentjes ooit zo levendig en vrolijk, nu verdwaald geen…
De jaren
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
619 gisteren
zag ik
jaren
alle jaren vleugels krijgen
hoger
dan de
hoogste
allerhoogste wolken stijgen
vandaag
staan ze
heel even
op de grote aarde
stil
ze zijn voor nu
bereikbaar
niet meer buiten
onze wil
en morgen
doen we
onze
onze warme handen open
de jaren zullen vliegen
en wat rest aan ons
is hopen…
Als stilte valt
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
478 Soms voelt afscheid als een deur die langzaam sluit,
terwijl achter het donker een andere ruimte wacht,
een plek waar wegen zich opnieuw kunnen kruisen
wanneer het leven ons daar onverwacht samenbrengt.…
Droomvlucht
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
937 Op het einde
Van de dag
Voor de kille
Koude nacht
Zijn wij weer
Verenigd
Zijn wij weer
Van kracht
Tot die schemer
Na het donker
Tot die eerste
Lichte regen
Ben jij alweer
Verdwenen
Jij nooit nog
Bij mij lag…
blauwe Brinta
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
511 de ongewisse tijd voordat hij verdwijnt
uit de gewraakte lichtvlekken
wil hij zijn tong voor ’t laatst branden
aan de verleden schoonheid
gedienstig zal hij ’t beëindigen
al blijft ‘t ver van zijn bed ‘n showelement
en de godverdomse grote bekken in de kerk
vallen verstandig stil
in ‘n oogwenk ‘n papaiea
fluisterend in haar oor
die hen…
Mijn papa in gedachten
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
381 Mijn papa in gedachten..
Ik adem dankzij jou
Een leven in zonder jou
Jij gaf mij voorwaardelijke onvoorwaardelijkheid
Mijn ziel weerspiegelde bij elke blik
Een niet te verteren pijn
Onzichtbaar liep ik langs jouw lijn
Op zoek naar de hand vol intimiteit
Droge ogen vingen mij
Doordrenkt met bittere werkelijkheid
Niet meer ben jij…
Anders
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
387 Dat alles zo anders was
en ik zo ben geworden.
Omdat
wat was
zo anders is geworden
en ik zo bleef
zoals ik was
werd alles anders.
Ik ging niet mee.
Ik kon het niet.
Ik deed alsof.
Ik doe zoals ik deed
en dacht.
Ik loop maar wat
verdwaal
in hoe het anders werd.
De weg naar huis
Is er niet meer.…
Allerzielen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
403 Regen knaagt weer aan het raam.
Het onbenoembaar late blauw
kwam vroeg vandaag. En bedolf
de straat met duister.
Windloos weer, ik luister
bij de zwakke lamp.
En hoor de kluiten op jouw kist.
Toch ritselt hoop in dit gemis.
Ik zag een late aster op je graf.
Straks wordt het geruimd.
Maar liefde is nooit af.…
Het afscheid dat nooit kwam
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
350 laten vangen
En lopend door warm zand besloop me dat moment waarop ik verlangde
de herinneringen die de zomer bracht in vrijheid op te sluiten
Het daglicht schoof voorbij, de zon maakte haar baan
toen ik de eerste keer vanaf het strand in de wolkenzee staarde
en ineens wilde gaan rennen, omdat de tijd niet stil bleef staan
Ik nam geen afscheid…
Erfenis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
366 De kamer ruikt naar oude urine
en afgekoelde soep.
Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit
in een glas met kalkrand:
een glimlach die geen dienst meer heeft.
In de zwarte lade tel ik het geld.
Tussen vergeelde elastiekjes
en pennen die weigeren
vind ik een foto van een vrouw
die ik nooit heb hoeven aanraken.
Ik voel geen spijt.
Alleen…
Bittere fles
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
256 Elke keer dat ik lach, krimp je.
Vreugde is verdacht geworden.
Een scheur in je glas
waar je je vingers aan snijdt.
Bij jou lijkt het altijd feest.
Een doorlopend licht.
Ik sta buiten, zonder uitnodiging,
en leer het ritme van de muziek
aan de trillingen in de muur.
“Deze fles,” zeg je,
Heeft mijn plaats ingenomen.
Want jouw stem heeft…
Noorderlicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
309 Het vraagt geen afscheid om waar te zijn.
Het kampvuur knettert door,
terwijl mijn ogen zakken naar de aarde.
Niemand telt.
Niets wordt teruggevraagd.
Het noorden bewaart wat hier werd neergelegd…
Veronderstelling
netgedicht
2.5 met 21 stemmen
1.082 De jongen huilt niet.
Verlies veronderstelt bezit.
Hij huilt om wat nooit begon:
een hand die nooit bleef,
een blik die nooit zei
dat hij genoeg was.
In hotelkamers
met gordijnen die niet sluiten
leert hij zwijgen.
Niet uit gehoorzaamheid,
maar omdat stilte
de enige veilige plek is
waar hij kan wonen.
Lichamen die passeren
als etalages…
omarmen
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
465 ik berg de lente op
ik schuif haar in een la
verstoken van bloesems
en daglicht die hart
en ogen teisteren
ik berg de lente op
tot ik haar opnieuw
omarmen kan…
Goede Vrijdag 2026
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
213 Goede Vrijdag
Verlatenheid en duisternis
oeverloos lijden
toen en nu;
liefde niet begrepen,
licht niet gedoogd,
God, wees ons, zondaars,
genadig…
Doorheen de wolken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
243 Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken
die regen zeggen, straks of al heel gauw;
Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw
en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken.
Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan,
maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon;
je kijkt toch verder, waar het al begon
en weet toch ook dat droefheid…
We vieren het einde
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
236 We vieren het einde
Met school en de leraren
kijken we in de toekomst
plakken pleisters van beste
wensen op de wonden
van vriendschappen
beloven niet te krabben
....We vertrekken met bloemen
........en gaan elkaar missen
We vieren het einde
Dag collegas, op jullie
gezondheid en geluk!
We praten en lachen
zoals altijd alsof
het…
De beuk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
660 De beuk was er reeds lang,
Vóórdat ik het levenslicht zag,
Is al vele eeuwen oud,
Elk jaar een beetje schever.
Vraag is nu wanneer ie valt.
Wachten duurt steeds langer,
Vrees ik overleef dat niet,
Je zult zien dat ’t geschiedt,
Als ik het loodje heb gelegd.
De moerbij bloeit elk jaar,
Alleen dit jaar bloeit ie niet,
Zou dit d’aankondiging…
Naar 't kerkhof
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
120 Zo dadelijk ga ik nog eens naar het kerkhof -
hier liggen duizenden doden, sommigen
nog maar van gisteren, anderen al bijna honderd jaar.
Allemaal mensen die hier ooit leefden, een aantal zijn
bekenden, anderen heb ik nooit gezien en van hen zie ik
slechts hun namen en enkele data. Toch zijn het allemaal
mensen met een eigen bestaan; die hebben…
Overbleef
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
131 haar kadaver
wist niet
dat het verlaten was
na de laatste adem, bleef alles
nog even op zijn plaats.
de kamer, haar zijde vacht
ik droeg wat overbleef
naar buiten
het gewicht was vertrouwd
de aanwezigheid
niet meer
toen ik, haar naam zei
en niet terugkwam
veranderde
het gezicht van de dochter
er was nog de poot,
de scheve mond…