3968 resultaten.
Als de Lente komt
netgedicht
2.2 met 11 stemmen
296 weer
Jonge vogel zingt
uit het ei kruipt nieuw leven
regen geeft de kracht
Zachte ochtendzon
dauw glinstert op fris grasveld
dag wordt langzaam warm
Bij zoemend bijtje
tussen bloemen vol nectar
lente ademt licht
Warme lentewind
knoppen openen stilaan
zon wekt elke tak
Vlinder op een bloem
kleur zweeft door zachte lucht heen
tuin…
Dualiteit.
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
193 Verlangend naar de koele plek onder de boom,
Maar de rust is niet de tuin,
Het ligt daar, ergens tussen de gevallen kastanjes,
Wordt begeert om zijn vrijheid
En laat zich daarom niet vangen.…
Compositie van de dag
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
138 Herauten kondigen de geboorte aan
vanuit de hoogste bomenkruin
verkondigen het glorierijk bestaan
van een wonder tot in menig tuin.
Veel kleurig sieren weer de bloemen
in de velden, in de parken en in weiden
alle vormen, te veel om op te noemen
een schat om door te lopen of te rijden.…
Zij ziet mij zitten
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
180 bloeien op de site,
Aan alle lezers met blijvende dorst;
Daar, voor de hoogste harten, waar het draait
Om kloeke zinnen als smaakvolle worst,
Waar ik de droogste verzen op zie staan,
De leugen bestrijd van eeuwige tijd;
Zij, als mijn ware muze, laat geen traan
Bij valse weemoed noch gekaapte strijd:
Hier in ons huisje, geuren uit de tuin…
Na de bloei
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.120 De tuin ligt er verlaten bij
De struiken staan weg te kwijnen
Geen hommel vliegt nog op de hei
De zomerzon wist te verdwijnen
Een lege vlakte werd de wei
De nectar is opgedronken
Ze gingen: juni, juli, mei
Geen bloem staat er nog te pronken
Het bos ontbeert zijn zomersprei
De bladeren hangen te kniezen
Noch groen noch bloei in dit getij…
Lente
poëzie
3.4 met 27 stemmen
4.177 Pluk een knopje in uw tuin:
Dierbre, wij gaan lente vieren
Op ’t hoge duin.…
SNEEUWVROUW
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 het is winter en het heeft gesneeuwd
ik gaf mijn buurjongen van tien een tientje
bouw me, als levende sneeuwmachine
een sneeuwpop in mijn tuin
een vrouw
een sneeuwvrouw met een bezemstok
maar geen heks
zeker geen heks
een lieve vrouw met neus van winterpeen
verder zacht, maar vorstbestendig
en wel in voor een beetje sneeuwpret
de opdracht…
WOONZORGLOCATIE DE UYLENBURGH EN HET HUISCONCERT VAN PIANIST/COMPONIST CÉSAR LÜTTGER
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 mensen
Zeker ook met oude(re) mensen
Verzorgd in de Uylenburgh
De pianoklanken vullen
De smaakvolle huiskamer
Met een verrassende akoestiek
in de Uylenburgh
César Lüttger speelt
bracht me naar het Noorderlicht
‘Aurora Borealis’
Klonk in de Uylenburgh
Ik waande me in Noorwegen
keek de goede kant op
En zag het licht en de zon in de tuin…
Draak
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
890 Iets besluipt me,
Een gevleugelde draak die grolt in de schemer.
Geritsel in het riet
de lage maan die in een muil straalt.
Het verbaast me
hoe ik gezapig naar de dampende tong staar,
hoe mijn spotlach verdubbelt.
Onberoerd door zijn afzichtelijk tumult.
Hij blaast vuurtongen naar de diepte
slijk glanst aan de schubben.…
Invocatio amoris
poëzie
4.0 met 10 stemmen
2.960 Die de blinden blinde smaden,
Daar uw glans hun schemer dooft
Waar de kroon van uw genaden
Weerlicht om één sterflijk hoofd:
Door de duizenden verloornen
Aangebeden noch vermoed:
God die enkel uw verkoornen
Loven voor het hoogste goed...…
late liefde
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
5.136 hij kwam met de verschoten kleur van schemer
aan de deur en droeg
de geur van bleke eenzaamheid
wij raakten door zijn komst verontrust
in hoge mate
ik dacht o kon ik bij een vader schuilen
hij zou mij als een polder indijken
mijn onzekerheid op een boezem uitlaten
zodat er weer regen ging vallen
liefde mislukken
jij dacht o god kon…
Herfst
poëzie
2.5 met 11 stemmen
5.010 Dat het zonlicht zo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel eed'ler maakt van stof,
Dat het windje in de twijgen
Zo behoedzaam gaat te werk
En alleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans…
alleen in een loft
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
882 ik heb een pakhuis gekraakt
een hal opgelapt tot nest
hoog en kaal in het dal
leunend tegen de bergflank
één ruimte die open staat
ramen knipogen hoekig
als ik het ijzeren gordijn sluit
één kier laat één bundel van de schemer door
steunbalken liggen bloot
zuilen dragen vloer en dak
bloemen, kaarsen en linten
tot een halve maan geschikt…
de engel des eenvouds
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.254 nog vroeg en wel bij
de schemerende dageraad
verscheen aan mij de engel
des eenvouds
het was wel heel overwacht
en gestuurd zonder
enig voorafgaand beraad
dat toonden zijn woorden aan
geheel op eigen houtje heeft
hij aan mij een bezoek gebracht
gij, Julius, zo sprak hij met eerbied
zijt een toonbeeld van ijdelheid
nog…
bruine suiker
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
944 ik zag als kind
de schaduw van mijn grootmoeder
krom van het land en de vele dochters
vaak bleef de avond op haar wachten
in de schemer van de lege schuren waar ik
de geur van hooi ving op magere beentjes
in de kamer hingen geen portretten
alleen het grote, zware kruis dat nog wat zwarter werd
wanneer late mist zich verschoof naar het…
Paddepad met schemerverleden
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
1.087 Vanaf Terheijde de Molenslag
in de schemer licht beschonken
zakte weg en raakte bezonken
wat beetje zwaar op de lever lag
Ploeterend door het zachte zand
reikten aanloopjes net te kort
springend over kreekjes voor de sport
of doen oudere knullen dat niet meer
het houdt tenslotte op ooit een keer
Onder de spetters wel lekker nat
stond…
Blijven sporen in de put
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
588 de mens is als het varen
zeldzame exemplaren
aan het oog onttrokken
zitten te diep in de put
één Utrechtenaar
werd het voor ons gewaar
in het putje naast zijn huis
floreerden ze niet per abuis
alle putten op een hoop
blijken ideaal als biotoop
varens kek op schemer moeras
duiken onder in riool met dras
aan bloemetjes en bijtjes…
Veendorp
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
896 Foto's van mijn geboortedorp
zo'n honderd jaar geleden
grindweg tussen rijen bomen
langs kaarsrechte kanalen
Turfschepen in 't bruine water
de smederij van m'n grootvader
veenbaas te paard voor 't café
pezige mannen met pet en spade
graven met kromme ruggen kanalen
steken turf van dageraad tot schemer
hun loon halen in 't café duurt
al…
Een nachtzoen
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.882 Wanneer de lucht ledig wordt
Als spiegels zonder glans,
Bewonder dan de nachtzoen
Die de maan geeft aan
Een sterrendans
Wanneer het verdriet verschijnt
Als een stilte in de schemer,
Zweef dan met de wolken mee
Waar warmte de zon begroet
In een goudgele beker
Wanneer het gemis niet meer zwijgt
Als rukwinden in een kille regen,
Luister…
Zuidlaarder paardemarkt
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
4.259 grijze petten
Het ruikt naar paardemest en zweet
De handel bloeit, men dromt tezamen
Slaat vinnig toe, van hand op hand
Of schuifelt langzaam langs de kramen
Van kooplui uit het ganse land
In de cafe's is 't vol, er wordt gezopen
Bier en jenever voor de vroege dorst
De koppen zijn rood aangelopen
En glimmen vet, van vis en worst
De schemer…
Moeder
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
3.770 "
terwijl zij knipt en rijgt en stukt
zoekt kinderstem de juiste toon
dan klinkt het zuiver, zonder schroom
hoe moedertje te sprokk'len bukt
de sfeer van warme huislijkheid
het water zingend op het vuur
de schemer van het vroege uur
het zingen van de kleine meid
nog weet ontroering licht en klaar
het werken van haar rappe hand
haar…
Afgedankt?
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
753 Ze lag er wat vuilig
Tussen schemer en dageraad
Beland op de koude straat
Verloren op de grond
Toen de hand, rimpelig van oud
In de koele ochtendlucht
Steunend, met een zucht
Het lappenpopje vond
Ogenschijnlijke vodden
Ooit een kind toebehoord
De kinderdroom wreed verstoord
Door regen en zon verweerd
Hij ontfermde zich ontroerd…
dreiging
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
627 Er hangt een dreiging in de lucht,
een diepe zucht, blik naar de hemel,
alsof we wachten op de schemer,
of scheuring van ons warm cocon.
We leven door en maken plannen,
toch zijn we onderhuids gespannen
en voelen we de tijdsgeest drukken,
die scheurt ons fundament aan stukken.…
De vulkanen
poëzie
3.8 met 9 stemmen
2.457 Als donkere onverganklijkheden
Van stilte, als werelden van rouw
Tussen het uitgestrekte blauw
Des hemels en het land beneden,
Als onweerstaanbaren, die tot
Het eeuwige zich intocht banen
Vanuit het schamele aardse lot,
Staan boven Java de vulkanen
De regen ruist
en ritselt om hun zijden,
De schemer huist
Om hun gestalten heen,
Boven het…
Die eerste kus
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.516 Vroeg in de morgen bij de plas
een zwaluw dook aan mij voorbij
het gras had nog zilveren glans
die groene kleur zal nu wel komen
maar eerst de zon er aan voorbij
zodat het zilver weg kan dromen
liefdeswarmte greep haar kans
het stille groen liet af van droppen
zomerzon zingt nu het hoogste lied
schemeringen wandelen stil voorbij
waande…
leven, geen dood........
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.153 zondagmorgen koud landschap
roken en door het raam staren
leg mijn handen op het glanzende hout
koel hout, nee zeg maar koud
weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het landelijke, goddelijk verheven kalm
de schemer zal nu laat in de middag vallen
de sterfelijkheid houd aan, deze morgen
ik voelde meer steen met gelijk geduld
alles stond…
de Avond
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.073 De kerk en toren die daar stonden
zijn door de schemering bijna verslonden
als zij weer slaat.
In het geluid van onze toren
die pas voor het eerst goed is te horen
klinkt wat spijt.
De maan schijnt nu in menig glas
het bier lijkt goud op ons terras
de avond is een feit.…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 blinkend als kind
met vlinders in handen
verborgen lacht
zo beef ik des nacht
in volle vallende sterren
mijn adem over jouw huid)
zing ik vlakke tonen ronder en rollend
van mijn tong het hemelbed in
op het ritme van je levenslijn
gelijk de vrucht zich naakt ontkleedt
- dansen de contouren op krijtwitte muren
in het flakkerend schemer…
kant geklost
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
520 strijken over stille plas, die
door donk,re bossenrij omzoomd
zich onthuld als een schilderij
stil, met rechte stam, als in gelid
staat de zilverboom op wacht
zijn kroon vol loof, met zacht
getinte bladeren in viltig wit
takken getand als zeldzaam koraal
spelen met de eerste zonnestraal
een compositie in zilverlicht
's avonds als de schemer…
Vreemd
poëzie
2.6 met 16 stemmen
3.228 Dat het zonlicht zo voorzichtig
Door de ijlheid straalt van 't lof,
En het groene blad doorzichtig
En veel edeler maakt van stof,
Dat het windje in de twijgen
Zo behoedzaam gaat te werk
En aleen wat blaadjes zijgen
Doet op 't pad en 't bloemenperk,
Zonder 't wazig diep te raken
Waar de groene schemer blauwt,
Of de goudglans schuw…