3205 resultaten.
Hap, Slik, Weg
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 het uit mij stromen
Alsof mijn lichaam huilt
Schreeuwend om genade
Ik zak in elkaar
Verslagen, verwond en verlaten
Naast haar op de grond
Smekend om genade
Stil staan van de tijd
De wereld in zijn achteruit
Tot ik opnieuw gevangen wordt
Samen met haar ben
Waar we nog gelukkig zijn
Dan is het verleden ineens
Toekomst waar pijn verdwenen…
Intocht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.578 het jaar toch snel vervlogen
de kinderen gegroeid, de ouders wijzer
opa's witter, oma's grijzer
Hoe hield hij van die mensen
en hun onstelpbaar vele wensen
Gelukkig zijn wij nog op tijd
en niet te laat
want zee en water waren minder veilig
dan de straat
het had gestormd,
de maan toch wel geschenen,
maar door een wolkendek soms verdwenen…
DUIZEND METER FILM
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
479 ---------------------------
---------------------------
Wie zijn hier verdwenen
en hebben deze
volle tafels achtergelaten?
De bronzen meisjes in bikini
zijn ergens anders nu,
laten openingszinnen
landen op hun borsten,
komen toch altijd thuis.…
Daarboven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
762 Hij kijkt
Nou Petrus ik kwam eens kijken
of er voldoende plaats is hier boven
want er zijn er nu al zoveel verdwenen
dat ik me afvraag:
Het woningtekort beneden
geldt dat hier ook misschien?
als dat zo is mijn beste Petrus
zul je mij hier namelijk
voorlopig nog niet zien?…
Als het lood verdwijnt
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
256 De oude wachters zijn verdwenen,
niemand houdt de deuren dicht.
We zijn weer stam, weer vuur, weer echo,
en noemen chaos nu bericht.
De cirkel draait. Het lood is stof.
De stem breekt los uit elke mond.
Maar leerden wij niets van het verleden,
toen waarheid bloedde op de grond?…
Het waren de laatste overgebleven helden
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
955 haar ogen, zo
Eindeloos in de zijne
En met de jaren kwamen er blonde jongens
Zij streelde hun haren, en hij steeds haar wang
En zo lachten zij de toekomst toe
Veel later pas drong het tot hen door
Op een dag, die ze snel wilden vergeten,
Dat zij maar alleen waren
Hand in hand, in een huis voor velen
Wanneer hun blonde schoonheden verdwenen…
N E V E L D U I S T E R N I S
poëzie
2.5 met 16 stemmen
3.351 Gegrauwdoekt is de grond
der kimme en, allenthenen,
vol damp en duisternis;
de bomen, half verdwenen
half zichtbaar, hebben, daar
ze stille staan en stom,
van wolkenweefsel elk
een grauwe tabbaard om.…
Dichter bij haar
hartenkreet
4.5 met 20 stemmen
2.466 kom, bevrijd me met je laatste ademtocht
rochel nog een zoet zinnetje voor je gaat
zo ééntje die als perfecte afsluiter staat
in al je bundels die nooit werden verkocht
haar tirade verstomde met een knallende deur
net terwijl de zon achter de wolken verdween
wat even geleden nog een zomerlied scheen
leek overstemd door een blues in mineur…
Hij had geen idee
hartenkreet
4.6 met 24 stemmen
2.104 Het jongetje loopt alleen
door de droogte van de woestijn
zijn vader en moeder verdwenen
kan al maanden geleden zijn
hij heeft geen idee
hoe rijk wij westerlingen zijn
hij heeft geen idee
zijn leven beperkt, zijn wereld klein
Wat hij ziet is leegte
de eindeloze woestijnvlakte
het grote gevaar
dat het leven van zijn zusje afpakte
De zon…
Het ongerede
gedicht
1.1 met 1975 stemmen
13.087 Benen die verdwenen waren,
kon dat van het zwichten komen?
Werden die alvast begraven,
wachtend op wat verder leefde
en er later bij kwam liggen?
Doden, daaraan moest je denken,
maar ik kende nog geen doden
en we hadden zelf geen dieren.
Alle mensen droegen namen,
in het hoofd gegrifte namen,
n ht hfd ggrfte nmn.…
slapen bij louis
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
1.860 Wakker nu, mijn vuil verdwenen
Ik babbel rustig koffie met Louis
Ik prijs zijn netheid, terwijl ik zie
Hoe daar mijn volle asbak staat
Meer koffie nog, en meer wat loos gepraat
En dan op straat
‘k neem opgelucht de benen
Het is augustus, jij komt en eet op mijn balkon
Ik toon je hoe schoon mijn alles is
geen droom of doen of denken mis
geen…
het paleis der
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.162 jongen zij kunnen je maken
jongen zij kunnen je slopen,
waar de waarheid is gekomen
en zomaar een dag opeens verdwenen
in de spinsels die zich weven
als draden in onze eeuwenoude geest
zij vragen niets meer
in deze geest gemaakt van papier
blad na blad
val ik langzaam in het kaal en kil
bestaan van mijn woorden,
tot hier!…
Tocht langs het meer
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
618 Ontsnappen
aan het verleden kan niet, wij bestaan uit
herinneringen en begeleidende gevoelens,
reden dat door werkelijkheid achterhaald
mijn lyrische bevlogenheid in de loop der
tijd verdween, begraven in de klei waar
ik zelf eens uit te voorschijn kroop.…
Scheiden doet lijden
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.093 We zijn alweer een tijd alleen
sinds jij en ik uit 't zicht verdween
En zoals het ooit begon
is nu een ondergaande zon
Ik vraag me af hoe jij het ziet
zo alleen met je verdriet
of blijdschap...hoe het dan ook zij
Het zal er niet meer zijn, dat wij
om elkaar lachen, maar ook huilen
of om samen te gaan schuilen
als het regent dat het giet…
Het ongerede
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.373 Benen die verdwenen waren,
kon dat van het zwichten komen?
Werden die alvast begraven,
wachtend op wat verder leefde
en er later bij kwam liggen?
Doden, daaraan moest je denken,
maar ik kende nog geen doden
en we hadden zelf geen dieren.
Alle mensen droegen namen,
in het hoofd gegrifte namen,
n ht hfd ggrfte nmn.…
Die ene
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 niet meer hier
Je hebt een plek in mijn hart gereserveerd
Ik zal altijd om je geven
Want als je mij iets heb geleerd
Is het hoe je liefde echt moet beleven
Misschien spreek ik je nu nooit meer
En zal je dit niet horen
Daarom zet ik het op papier
Mijn liefde voor jou gaat nooit verloren
Al ga ik nu verder zonder jou
Sinds je bent verdwenen…
Aan Loan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
468 Hij droomde jou al naakt
en hij verdween in de zoetheid van jouw mond.
Voor hem was jij zijn Rika en wilde hij
het liefste met jou verpletterd worden
door een aanstormende trein. Gewoon, omdat
hij dacht het ideale jongensmeisje te hebben
gevonden. Hij schilderde jou tot icoon.…
Elburg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
344 oude stenen straat
smal en dicht bebouwd
de stappen blijven licht
aaneen gereid als strofen
van een oud gedicht
de zon meet gehoorzame tijd
in smalle schaduwen langs
stille gevels
waar een eind en begin voorgoed
verwisselbaar zijn ingericht
er is hoog vergeten
ruisend in groene koepels van
bomen op de vestingwal
niets is verdwenen…
Stad boven wolken / Stad onder de wolken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
262 Morgen tikt de klok weer hetzelfde uur,
de dag waarin jouw licht verdween —
toch brandt dat licht nog steeds in onze harten
een warme vlam die nooit helemaal dooft
alleen misschien ons anders schijnt.…
Orpheus meets Alice
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
457 In Solo (Java) koesterde ik Venuszoon, met de zusters
van Helioszoon Phaëton
diezelfde vurige wens
van Pygmalion
omgekeerd evenredig
aan umbra majestatis
- de schaduw der waardigheid -
verdween zij van 't toneel
in een niet bestaand beeld
een imaginair zijn
O lezer van dit Al
hoor de galmen des onheils
van nietsdoen der buitenwacht…
‘Een lotgeval’
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
336 haar
op gruw’lijke wijze aan een einde
de veerman daalt opnieuw met hem af
waar zij opgebaard ligt, alsof hij zich
in ‘inktzwart water’ bevindt
zwarte vogels strijken neer, van wroeging
biecht hij op zijn muur te hebben gesloopt
alsof hij een stukje vertrouwen vindt bij de dood
op het kerkhof treft hij niemand
de graven lijken verdwenen…
Barrière
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
329 verschijnen
laat
geen weten, geen woorden
alleen maar een stand
van zintuigen wakker
een gespannen rand
dan keert in de avond
de schaduw weer thuis
de kat in de kamer
de dreiging in huis
de ruimte trekt samen
het spel wordt weer echt
waar leven zich flitst
langs wat wordt ontweken
en schiet langs de rand
van wat bijna verdween…
DE FRIESCHE POËET I
poëzie
2.8 met 20 stemmen
3.974 de poëet is verdwenen
In de diepte van 't dansend meer.
Slechts zijn pet vindt men acht dagen later
Op de kust van Wieringen weer.
-------------------------------------------
uit: Snikken en Grimlachjes (1867)…
Eilandavontuur
hartenkreet
4.0 met 24 stemmen
1.791 gym
Jullie trekken me het laatste stukje
Dan ben ik eindelijk daar
Ik plof neer op de eerste duinhoop
Ben voorlopig effe klaar
We drinken ons laatste water
Dan zijn we klaar voor het zand
En rennen de duin naar beneden
Naar het mooie brede strand
Speeltijd, watertijd, pootje baden
Waar is de bal, wat een lol
De moeheid is opeens verdwenen…
het terrilpad, voorbij de mijnwerkershuisjes
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
739 wind tussen bladeren
bracht het hoefgetrappel en het knarsen van houten wielen
dichterbij
en ik wist, in mijn kinderlijke onschuld, de winter was gevlucht
rook verdween, langgerekte schoorstenen werden werkeloos
kinderen dwaalden af
zoals bruine sloten langs spoorwegrails
die het eerste walsende lentelicht ontvingen
aan hun nog natte…
BRUTUS' VISIOEN
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.262 En „Julius Caesar" zei het, als het ware met de stemme
van iemand die de geest geeft — en verdween.
En Brutus had het voorspook vast van 't onverbiddelijk Noodlot.…
Nieuwjaars-Lied
poëzie
4.1 met 63 stemmen
11.199 Godlijk Licht omscheen zijne ogen,
En zijn nietigheid verdween.
Onder uw genadeleiding
Wordt hem deze levensbaan
Slechts ontwikkeling, voorbereiding
Tot een eindeloos bestaan.
Dat de tijd hier 't al verover',
Aan geen tijdperk hangt mijn lot.
Gij, Gij blijft mij altijd over,
Gij blijft eindeloos mijn God.…
Je niet kennen
gedicht
3.7 met 37 stemmen
12.905 Dan je zelf ooit kunnen zou
Van al de kansen die je hebt gemist
Geboren in armoe
En getogen in de oorlog
Voor huis en brood en kleren moeten rennen
En ook al stond het leven
Er vaak niet rooskleurig voor, toch
Dacht je: Laat
Je niet kennen
Je hebt verdomme tegenslag na tegenslag gekend
Wat dat betreft bleef weinig je bespaard
Je baan verdween…
DE LUCHTSPIEGELING
poëzie
3.4 met 8 stemmen
1.602 Alle wolkjes zijn verdwenen;
't Daglicht heeft haast uitgeschenen;
Alles groent met frisse tinten, straks nog door de zon gezengd.
Mina! Mijd de kleine plasjes,
Die er ruisslen voor uw voet!
Zet wat minder wufte stapjes,
Dan gij wel gemeenlijk doet!
En nu sloegen wij de blikken naar 't doorschijnend wolkazuur.
God! Wat wonder!…
Restanten
poëzie
5.0 met 3 stemmen
2.383 En wij zijn verdwenen, maar in het universum,
Zal daar wel geen drama van komen.
Het is uitverkoop in het warenhuis,
Restanten, restanten.
Wij horen bij de laatste hoop,
's Levens laatste uitverkoop,
Wat zijn wij? Wij pedanten?
Restanten.…