3326 resultaten.
De vrije vogel
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
605 Een landelijke omgeving met glooiende
heuvels, slingerende weggetjes of strakke vlakte met
prachtig getinte wolken reflecterend op het rustig kabbelend water
komen allemaal tevoorschijn die achteraf met een horizon weer zullen verdwijnen.…
De mystiek van de mist
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
563 Wanneer sluimerende zon haar vurige handen
uitstrekt, veegt ze met kalme kracht de bleke waas weg
De glooiende heuvels ademen opnieuw in heldere kleuren die leven,
de horizon opent zich breed; een uitnodiging tot nieuwe dromen en oneindigheid.…
Mensen om me heen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
450 Mensen om me heen, hun schaduwen vallen op mijn pad,
soms wandel ik mee, soms verdwijn ik stil in hun horizon.
Maar wat blijft is hun aanwezigheid, diep in mijn bestaan,
als sterren die glinsteren, zelfs wanneer de nacht lijkt verstom…
Eenzame tocht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
601 Kou dringt diep in mijn ziel, raakt mijn
hart, en de duisternis heeft geen einde of belofte, horizon
vervaagt, reis eindeloos. Maar ergens breekt de stilte, de wereld lijkt weer
te ademen, en ver, in de verte, roept de lente zacht, met de belofte van een nieuw begin.…
In hetzelfde vel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
223 Ze sluit zich als een landschap dat mijn voeten uit het hoofd kent,
een horizon die altijd net buiten mijn bereik blijft,
alsof de lucht zelf fluistert:
hier ben jij begonnen, hier blijf jij geworteld.
Maar dan
in de schemering tussen waken en vallen,
waar de werkelijkheid dun wordt als rijp op een ruit,
glipt er iets open.…
De Blinde Man en het Laatste Licht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
110 En toch, als de storm zijn diepste dieptepunt bereikt,
en de felle paarse gloed aan de horizon bezwijkt,
fluistert een stem in de nacht: Laat het los, laat het zijn.
Er is een einde aan de strijd, een grens aan alle pijn.
De blinde man laat zijn wapen zakken in het zand,
en de rust keert eindelijk terug in het geteisterde land.…
Jouw wereld
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
26 Als ik al die stervende schepen wegwerp
mijn ongemakkelijke horizon begraven zal
haar vervangen ga voor maanmuziek en diepte
mijn hart in jouw richting slingeren wil
zul je me dan vergeven?
Als ik duizend harten veranderen wil in beloften
smeed jij dan jouw verleden om tot waarheid?…
Waar het tij mij vindt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 Daar ligt het pas ontblote strand al open,
bodemloze ruimte van voet tot horizon.
Voorzichtig betast ik de smalle, weerbarstige groeven
van het natte zand, laat het zout op mijn wangen landen
als een koelte die het verdriet losweekt
onder de hoge rust van het middaguur.…
Je niet kennen
gedicht
3.7 met 37 stemmen
12.905 of twee geleden
Kwam je zomaar even langs
Ik schrok, want je kwam bijna nooit bij mij
De trilling van je mond
Verraadde vagelijks iets bangs
En ik dacht: O, mijn god, het is voorbij
En toen ik je zag zitten
Met je handen op je knieen
Vermoeid van het bestralen en het scannen
Toen wist ik hoe het voelen moest
Wanneer de mensen die je
Achterlaat…
Een simpel gebed
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
2.150 Zijn hoeven stampen
wanneer hij een ingebeelde hindernis achterlaat.
Ze glijden langs de schilder,
die hurkt voor het riet en halfnaakte vrouwen bespiedt,
hun romp uitmeet met de rechte duim.
In het grint scheef een schoentip
God, ik ben een Meester.
Maar hij dook weg in de schouders
toen de eer een ongrijpbare zege leek.…
VUMC Poezieprijs: Een maakbare dood!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
856 Je eigen levenseinde
waarvan je weinig merkt
dat aan je voorbijgaat
dat je niet in de ogen ziet
maar in de ogen van het leven
Het leven dat je achterlaat
het leven dat je maakte
het leven dat je vermaakte
En dan
met een lach, een traan
maar vooral de ogen
die stralend spreken:
"Het is goed
het is mooi geweest
alles is geregeld…
Jouw hart op mijn spoor
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.392 hoorde ik een zacht gezang
Die lieflijke stem van een vrouw
kroop onder m'n huid
Aan de andere kant van de duin zat je
met je zachte romantische gezang
en in je handen de gitaar
Je draaide je gezicht naar me om
we keken elkaar zwijgend aan, seconden lang
gevoel dat voelde als licht ontvlambaar
De zon zakte in de Middellandse zee
De horizon…
gevangen nacht
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.050 het water
stilte houdt de nacht in haar greep
wanneer een uil zacht roept
in stereo
een antwoord echoot het duister
uiteen, hoorbaar stil
als het zachte klotsen van het water
op de keien
de dageraad vertoont zich in strepen rood
als een vurige bruid
in goud
het schemeren van de nacht
zichtbaar verdreven door het licht
geboren aan de horizon…
Paradijs.
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
839 Als ik 's zomers in mijn tuintje zit,
zie ik het paradijs,
de bloemen kleuren mijn horizon
en boven mij de lucht
Daar kan je heel veel sprookjes zien,
een monster, of gezicht
na een tijd vervaagd de schim
een wolk op de vlucht
De vogels brengen hun jongen groot,
wat hebben ze het druk
dus zette ik wat water neer
ze drinken en ze baden zich…
Als in dromen.........
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
877 Iedere avond samen aan zee wachten
kijkend hoe de maan in de zee schijnt
schittering als een pad tot aan de horizon
en dan..verdwijnt..
Ik voel me zo fijn in jouw armen
hoe wij elkaar zo intens kunnen verwarmen.
Op dit prachtige eiland vraag jij mij eeuwige trouw..
woorden schieten tekort, ik hou zoveel van jou.....…
Sinds jouw dood
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
1.053 droomgebonden wereld
geheimzinnig gevoel van vrede
in fantasie geschapen
droomtuinen
met harten van goud
en de wilde manen los
wij wilde paarden van de dromenweide
van alles wat ons inhield
alles wat ons onthield
samen te gaan
het navelstaren voorbij
toekomst gereed
maar een ziekte moest jou neerslaan
een sterven bracht jou voorbij de horizon…
JOUW STEM IN MIJN HOOFD
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
886 Jij bent de stem in mijn hoofd,
die mij de weg wijst naar de horizon
zullen wij gebaande wegen treffen
houden wij elkaar altijd vast
jij bent de stem in mijn hoofd
ik voel je naast me, je bent heerlijk warm
ik hoor je ademhaling en geniet
jij bent de schat, die in mijn verlangens voorziet
jij bent de stem in mijn hoofd,
die ik gelukkig…
- De rode Avondhemel -
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.344 Hemelverschijnselen
indrukwekkend licht dichtbij
en boven het oostelijke horizon
valt mijn gezicht op witte haren
de belangrijkste heldere sterren
stijgen groetend op naar jou..
en boven glimlacht avondrood
elegant, als wijze vrouw
bewondert schilderkunst
de rode lipstik, die je droeg.…
Geportretteerd
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
522 Zo liet de zon de kleurenglans
aan de horizon vervagen.
Het daglicht verblindt mijn pupil
de schaduw van mijn dagdromen.
Ik beschilder jouw contouren
om toch steeds bij je te komen.
Ik leef terwijl ik aan jou denk
met herinnering en wijzers.
Ze staan stil in verleden tijd
deze wond kent geen pleisters.…
Democratie
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
620 bedrijfsleven 1,4 miljard schonk
heb ik gedemonstreerd
toen onze huizen werden
gebroken gescheurd
omdat er naar gas werd geboord
heb ik gedemonstreerd
en werd zelfs aangehoord
maar er is weinig tot niets gebeurd
ik kan blijven demonstreren
maar wat ik heb geleerd
is dat de democratie dood lijkt vermoord
misschien al gecremeerd
En aan de horizon…
AAN ZEE
poëzie
4.0 met 3 stemmen
991 Leeg strek ik de armen - dampen dekken,
Blozend en dicht als rozenhekken,
De poorten van de horizon;
Daarachter welt wellicht de bron,
Waaruit de wonderen ontspringen,
Die aan mijn kloppend hartedringen
De klare vrede geven
Van hun ontraadseld leven.…
Dampkring
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Ik kan jouw
verstokte waanzin niet verdragen, al min
ik de ruimte en het mysterieuze donker
van de eenzame stilte, ik snak naar jouw
bolle zeilen aan de horizon.…
De pracht van de seizoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Hoe wolken worden geschilderd in een palet van blauwe en roze
tinten, een enorm wit tapijt strekt zich eindeloos zacht glanzend uit naar de
horizon, ijskristallen in vormen en gedaanten van waar een laatste restant nog even
blijft hangen aan een oude boom waar wij uitkijken naar een licht en warmte voor het nieuwe jaar.…
De pracht van de seizoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Wolken worden geschilderd in een palet van blauwe en roze
tinten, enorm wit tapijt strekt zich eindeloos zacht glanzend uit naar de
horizon, ijskristallen in vormen en gedaanten van waar een laatste restant nog even
blijft hangen aan een oude boom waar wij uitkijken naar een licht en warmte voor het nieuwe jaar.…
Het stormt in mijn hart
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
437 Dat haar water allerlei emoties en gevoelens uit die
ik een voor een toesta, erken en ontvang op hetzelfde moment
tekent horizon een kromme lijn in het donker gesluierde canvas waar logge
lichaam van de master danst en waggelt als een dronken iemand; een rakende hik nabij.…
Indrukken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
473 Zittend op een kerkbank
voelde ‘k in mijn zak een trillen
zoons apps met witte bergen,
poederpistes, de horizon is donker
waarboven witte wolken,
daarboven blauwe hemel,
een tafel blijdschap
van vrienden en vriendinnen
Dan liepen we naar museum Holocaust:
het redden van de babies en de kleuters
de sterren op de jurken,
kaalgeschoren…
Roze morgen
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
723 Fluister wat de horizon verbiedt,
laat ons geluidloos horen naar de zee, die zingt
waar geen oog ooit reikt, waar golven ’t zand nog mint.
Vrouw, geur van nachtbloem die mijn ziel doordringt,
donkere damp van aarde na zomerregen—
zoet als honing die van eigen lippen vloeit.…
Koester elk moment
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
340 De zee, met haar golven die ruisen van kracht, omarmt de horizon
en in haar diepe harten schuilt een mysterie dat verder reikt dan de zon.
De zon zelf werpt haar warmte, haar licht over alles wat leeft en beweegt,
een stralend symbool van eenheid, dat leven baart en hoop verweegt.…
De tweesprong van het silicium
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
192 Kijk hoe het de horizon verlegt:
het fluistert antwoorden op onze oudste kwalen,
rekt de broze draden van onze tijd op,
en tekent routes naar sterren die nog naamloos zijn.
Het onbekende ligt niet langer achter slot en grendel,
maar lost op in een helder, digitaal ochtendlicht.…
Vogels van de duisternacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
373 Hij schrijft over mystieke vogels,
de vogels van de duisternacht
vliegend naar een horizon van passie
waar geen reiziger ooit nog iemand bereikt.
Zij dragen de broze overblijfselen.
Zij zijn de bewakers van het onuitgesproken,
de donkere gidsen boven verval van vlees en steen.
Geen storm houdt hun purperen vleugels tegen.…