3533 resultaten.
Licht in je ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Het licht komt van jouw ogen,
afdalend langs een pad
als een bergbeek springend naar een ven
en valt in mijn ogen waar
draaikolken wervelend
het licht in gang zetten,
dat zich nestelt in mijn borst,
het slaat niet-voelbare armen uit
die dwars door mij heen gaan
en mij buiten mijzelf trekken.
Jij woont hier, halverwege de heuvel.…
Mensen om me heen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
450 Mensen om me heen, hun schaduwen vallen op mijn pad,
soms wandel ik mee, soms verdwijn ik stil in hun horizon.
Maar wat blijft is hun aanwezigheid, diep in mijn bestaan,
als sterren die glinsteren, zelfs wanneer de nacht lijkt verstom…
Ontmoetingsplek
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
395 Een plek zonder groot gebaar, maar
vol kleine ontmoetingen, waar licht het pad streelt en stilte
woont in de takken. Het ritselt van aanwezigheid zonder woorden, zonder
haast, waar vreemden groeten als bekenden en elk seizoen sporen nalaat in het zand.…
de tuin in mij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
442 stille namen droegen
toen viel het stil, mijn lijf, mijn land
de schep stond werkloos in de schuur
mijn handen vonden geen verband
met wat ooit was: mijn groene vuur
maar kijk, de grond roept mij weer
in nieuwe vorm, in zachter jasje
een tuin die haar oogsten deelt
met iedere mens, met ieder dier
geen honderd meter om te ploegen
maar paden…
de geboren bergmannen
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
341 op bittere kegels in leisteendiktes
bladzijde na bladzijde na Jimmy
nadenkend over de mist Bumburi
de WK-mascotte van achtenzeventig
met zwarte zeerovers zwevend licht
door kneiterende accessoiresrock
tijdens ‘n witte dageraadschok
wat niet hetzelfde is als zwarte rook
uit ‘t Vaticaan met ‘t zwaard gestoken
in de steen en ‘t hert langs ‘t pad…
Om nog eens gezien te worden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
269 Het ene moment een fluistering,
het volgende een leegte —
een pad waar elk bestaan zich uiteindelijk aan toevertrouwt.…
Reflectie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
316 Waarheen leidt dit pad dat zo anders loopt?
In die vragen schuilt groei.
Niet als rechte lijn,
maar als een kronkelend spoor
waar ieder mens zijn eigen tempo kiest.…
Scharlaken Stilte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
304 In het scharlakenrood van de schemering
waar de avond stil ontwaakt
Schaduwen die zich langzaam lengen
tot het licht in verval geraakt
volgt hij een betreden pad door vergeten straten
waar het licht niet langer schijnt
Hier klinkt de weergalm van het verleden
dat langzaam oplost en dan verdwijnt
Herinneringen blijven heimelijk hangen,
een…
Narcis
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
293 Van het strand sloeg ik het duin in
Een bruine lege vallei
lag daar eenzaam voor mij
met slinger pad
Met de wind in mijn rug woei het helm
naar èèn kant
Op en af ging het
en ik gewaarde in een kom
èèn gele narcis
wilde ‘r bijna een foto van maken
Zo fier, alleen in dat bruine duin
Achter een volgende heuvel stond
een groepje narcissen…
DE WANDEL-KROEGEN GROEP 'ANALOOG'
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
383 Analoog, de Wandel-Kroegen groep 'Analoog'
nee ik lieg niet, echt niet, zeker weten
wat was dat leuk die spontane groep
lief, loom en lekker gebekt
zeker lekker smullend van de patatjes
OP z'n Belgisch geserveerd
Amsterdamse vrouwen en mannen
analoog op pad dus zonder smartphones
op Wandel-Kroegentocht door de Jordaan
dat is wel zwoegen…
tuinlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
213 Tussen borders in groen en gouden glans,
waar hortensia's wiegen in een voorjaarsdans,
daar ligt een tuin in volle pracht,
die al het wintergrijs vergeten doet
Langs paden zwart als fluweelzacht tapijt,
waar elke plant zijn eigen verhaal schrijft,
klimt het groen omhoog, omlaag, opzij,
een symfonie van bladeren, wild en vrij.…
de magische reis van de trein
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
227 Langs bergen en dalen, de paden kronkelen,
de ramen bieden uitzichten die je gedachten prikkelen.
Velden vol bloemen, steden vol licht,
de trein toont je de wereld als een levend schildergedicht.
Dus stap aan boord, de wereld wacht,
de trein is je metgezel, dag en nacht.
Met elke fluit en elke bocht,
wordt er een nieuw verhaal gezocht.…
Waar het tij mij vindt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 Ik kwam te laat
voor het graf, en langs paden waar olijfblad
zilver opschrikt in de bries draag ik de oude pijn—
tot om een nauwe bocht een zoom opfladdert
en een verblindend gelaat mij bekent: ik was het die gezocht werd.
Daar ligt het pas ontblote strand al open,
bodemloze ruimte van voet tot horizon.…
Evolutie op Vaderdag
netgedicht
2.9 met 44 stemmen
2.710 een kind
dat alles wel zijn weg vindt
De rede voor al deze strapatsen
is de vermenging van de genen
schepping van een nieuw individu
nog beter aan het leven aangepast
Doel van evolutie blijkt helder nu
vermenigvuldigen en overleven
Voor wie faalt houden die genen
voorgoed op met hun bestaan
voor wie slaagt zijn er nazaten
die hun eigen pad…
Kruisweg
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
762 ik ben niet langer hoor - of tastbaar
schrijdend in onzichtbaarheid
bomen kijken me na op mijn tocht
die voert langs dorpen en langs straten
naar mensen die me voeden en laven
me vertellend hoe het hen is vergaan
ze voelen mijn hart dat danst in lichtheid
mijn handen die branden van vuur
ik geef aan hen wiens ogen vragen
en dans op het pad…
HARBA LORI FA*
gedicht
3.8 met 33 stemmen
14.056 Zo ben ik de spin
boven het pad. Die weeft zijn veelhoekige tijd
tussen braambos en braambos,
tot de wandelaar voorbijkomt op weg naar de haven,
de wandelaar die slaat met zijn stok.…
Par les soirs bleus d’été
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.021 Arthur Rimbaud)
Viel de vette klei maar van m’n klompen
Kon ik maar zo dichten als Rimbaud
Waarom ruikt m’n pen naar peen en uien
En zwalk ik meters onder zeeniveau
Nooit krijg ik de kans om lang te zwijgen
En mijn gedachten vinden zelden rust
Zal ik ooit gelukkig met een vrouw zijn
Is er iemand die mijn woorden lust
Waarom mag ik de paden…
WRANGHEID
poëzie
3.6 met 13 stemmen
2.641 Ik heb weer, tuk op de oude mijmeringen,
't bevallig kronkelende dal doorlopen,
waar eens mijn kinderlijke stappen gingen
in dartle levenslust en dwepend hopen;
bij d'ommezwaai der heimelijke paden,
weer eensklaps de onverwachte vergezichten
zien scheemren, die in blauwe dampen baden,
en eens, zó lokkend, voor mijn treden zwichtten.…
Melancolia
poëzie
3.7 met 17 stemmen
4.118 Toen ik door het maanlicht liep
En de paden meed,
Bang, dat ik de tuin, die sliep,
Wakkerschrikken deed
Door het ritselend gerucht
Van mijn kleed en voet -
De oude bomen! die een zucht
Wakkerschrikken doet.…
Naar buiten
poëzie
3.6 met 11 stemmen
2.387 'k Moet Vader Vondels Wildzang
Eens zingen op mijn pad,
Zijn lied van 't vrolijk vogelkijn,
Dat in de boomgaard zat.
Dat weet van Ur-vocalen
Noch enk'le of dubbele E,
En zingt toch even lustig,
Als 't eens voor Vondel deê.…
Bescheiden hoogmoed
netgedicht
4.3 met 30 stemmen
1.182 schijn,
niet komend uit mijn eigen vraag
die aan mij overlaat
dobbelstenen te laten rollen
om wel of niet
met de levensadem te morsen
of dromen aan te snijden
mijn voortgang kent slechts een doel
waarom zou ik dan bescheiden zijn
niet dat ik hoogmoed verkies
als heerser over alle wegen
het is waar, het bewandelen
van het eigen pad…
Anti-ballade
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.257 't Blijft blubber waar je door moet waden
Daar alles nogal gauw gekunsteld wordt
Drie lange strofen strakgebaande paden
Maakt, ook al is de vierde strofe kort
Dat een ballade je in zweet doet baden
Daar alles nogal gauw gekunsteld wordt…
Tegenstrijdige illustratie
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.720 vervolgens verder zoekt naar het ultieme medicijn
Een medicijn die me gevoelloos maakt
Ik heb veel ruimte nodig, maar ik verschuil me in een donker hoekje
Ik ben een ontdekkingsreizer, die bij elk struikje blijft steken
Misschien wachtend op een antwoord, misschien uit angst om verder te gaan
Wel iemand met een duidelijke missie
Maar het pad…
Een ruimte van licht
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
911 dat ik blijf
Het feest van zwoelheid: ik kan geen afstand nemen
De tinteling in mijn schoot verslaaft mij naar meer
Ontkennend genieten van eigen genot, merk ik afkeer
Maar mooie woorden omzeilen de groeiende problemen
Je zegent mij met je liefde, ook al raak je me kwijt
Tot je toch jezelf verliest in deze ongelijke strijd
Ik wil het pad…
Als in dromen.........
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
877 Iedere avond samen aan zee wachten
kijkend hoe de maan in de zee schijnt
schittering als een pad tot aan de horizon
en dan..verdwijnt..
Ik voel me zo fijn in jouw armen
hoe wij elkaar zo intens kunnen verwarmen.
Op dit prachtige eiland vraag jij mij eeuwige trouw..
woorden schieten tekort, ik hou zoveel van jou.....…
Soms nog klein
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
827 En weer veroverde ik de wereld
en ging nieuwsgierig op pad.
Politiek, sociologie, maatschappij, psychologie,
filosofie, sport, de krant , t.v.,
je gaat met het leven mee.
Nu ouder, grijzer en hopelijk wijzer
wil ik de wereld niet meer veroveren.…
Wrangheid
poëzie
2.3 met 6 stemmen
915 Ik heb weer, tuk op de oude mijmeringen,
't bevallig kronkelende dal doorlopen,
waar eens mijn kinderlijke stappen gingen
in dartle levenslust en dwepend hopen;
bij d'ommezwaai der heimelijke paden,
weer eensklaps de onverwachte vergezichten
zien scheemren, die in blauwe dampen baden,
en eens, zó lokkend, voor mijn treden zwichtten.…
Ik tegen mezelf
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.069 Op de melodie van Coldplay Us against the world
Oh ochtend kom binnen met wolkenlaag
Los deze mist op maar doe het traag
Breng terug het zonlicht laat de stralen vaag
In mijn hart spiegelt verdriet
Het pad dat ik afloop slingert heen en weer
De duivel praat in mij en zet een engel neer
Geraakt word ik door bliksem terwijl ik deserteer
Uit…
Verlangen naar hoogtewandeling nr.1 Dolomieten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 Hier zou ‘k weer willen wandelen
vanaf het spiegelende meer,
langs 't pad de schuine afgrond peilen,
stappen in de schaduw
en onverwachte sneeuw.
het eenzaam maanlandschap ervaren
en na een lange dag
eindelijk, om een bocht,
de herberg in de verte zien,
waar een bord spaghetti wacht.…
1 jaar naar zelfmoord
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.201 Op mijn paden kwam ik jou vaak tegen,
en dan deelden we visie om de beste route af te wegen.
Nog steeds geen top in zicht en de klok tikt voort,
Maar jij bent al voorbij de poort.
Soms sluit ik mijn ogen,
Even..,
Om te kunnen herbeleven,
Hoe jij dit leven kleur kon geven.…