5142 resultaten.
ontluiken
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
620 ik draag haar door de nacht heen
wijl overdag vlagen van mist heersen van binnen
daadwerkelijk heb ik onze adem niet meer gemeen
dat roert mijn denken, vraagt om mij te bezinnen
allengs gaat alles nog verder op slot
en kan ik slechts kijken in een enkele richting
het blijkt ook nog eens een doodlopende straat
waar niemand voor mij een deur…
Liefde te leen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
479 verdronken
het dal was dieper dan zijn bedding
de stroom meedogenloos en wreed
de groene heuvel onbereikbaar
verdriet in tranen verkleed
de berg was steil en glibberig
met verraderlijk losse stenen
de top in de verkleumende mist
verdriet in tranen verdwenen
ik wil springen maar ben verlamd
ik wil voelen maar ben beschonken
ik wil ademen…
nog even - zoals ik ben -
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
493 telkens in mijn aftandse nachten
zwerven mijn handen over
haar warme lichaam, ik wil
haar kalmte voelen
op haar naakte huid
haar waarheid is diep
in slaap gezonken, ik
benijd haar - mijn rust is
me eens ontnomen, niet gegund
zelfs niet in mijn allermooiste dromen
hoe langer ik haar betast, hoe meer
mijn adem de weg kwijt raakt, help…
Dieper dan de wortel reikt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
373 De grond houdt zijn adem in.
Ik hoor
hoe het gesteente
zijn geheimen schuurt
tegen de muren van mijn bekken.
Alles is zwaar hier,
log,
en toch
een spanning,
alsof elk korrel zand
een belofte draagt
van breuk.
Mijn handen graven
zonder richting,
maar vinden toch
een kloppend ding —
half steen, half verlangen.…
De stlte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
446 maar een kamer die zichzelf
heeft dichtgevouwen als een blad
dat nooit meer openspringt
Toch groeit er iets tussendoor,
een dunne, zilveren draad van licht
die niet durft te spreken
maar wel blijft trillen
wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt
Ik tel de seconden niet meer,
ik meet de afstand
in het soort adem…
zoals een getuige zegt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
284 In een weelde van
onaffe schakelingen
bouwsteen voor steen
over de tegenstellingen
zie ik hem
meester der rangschikking
vliegen
en hij ziet mij
opstijgen
uit beteugelde beugels
wegschieten
in alle ruimte
op vleugels
door verbrokkelende muren
afgronden als verblekende
redenen bij samenzijn
Ik riep
ik adem met jou
toon de tintelingen…
waar het hart zich hecht
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
285 een kaars in de nacht
brandt niet om het licht alleen
de vlam buigt zich
tegen haar eigen was
alsof warmte
een lichaam zoekt
handen willen langer vasthouden
dan ze kracht hebben
en vinden toch
hun rust in wat nabij blijft
een vogel stijgt
maar blijft even hangen
in de adem van de lucht
alsof hij wordt gedragen
een stem wordt zachter…
whiskey-ellende
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
439 Toch steek ik weer een sigaret op, zuig de rook in als laatste adem,
want stoppen is voor mietjes en ik ben te lelijk om op te geven.
Liefde was een slecht gevecht in een achterafsteeg – ik verloor,
maar sta elke ochtend op met blauwe plekken die glimlachen.
Kom maar terug, schat, met je mes en je leugens.…
Yorkshire
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
159 voorbij een drassig veld
met plonsfonteintjes
van rondspringende kikkers
en onder de waterval door
die opspat in een donker
wervelende poel
een grot bereiken
waar de bodem bemost
en de lucht kil is
en de wanden oplichten
in een patroon van wit
opvlammende flitsen
Daar verdiept raken
in de schemerige, toch witte, leegte
en dieper ademen…
Slapende vrede
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
119 Merlijn betoverde de mensen
met de adem van een draak
zodat ze hun strijd vergaten
en met elkaar leefden zonder besef
van geleden verliezen en verdriet
zelfs zonder haat jegens de ander
die hier vanaf zijn geboorte woonde
of zich er juist pas kort geleden
was komen vestigen
Eindelijk kon het, eindelijk
was het vrede, dankzij
de vergetelheid…
De doodstrompet
gedicht
4.0 met 1 stemmen
339 Ik wilde ademen, maar er lag een hand
op mijn mond. Groter dan anders
greep ze naar brekend glas. Het was
in de scherven dat ze mij eindelijk vond.
---------------------------------------------------------
uit: De doodstrompet (De Bezige Bij, 2026)…
TUCHT EN KWIJTSCHELDING
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
86 Dan zal het vrije denken zich verbinden
met eeuwige kracht, helpend maar onvatbaar,
rond gaan als adem uit geurige linden.…
Universeel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
39 Elk vergieten ooit begaan
In schuwheid van schaduw
Aan het zicht onttrokken
Blijft voor altijd bestaan
Alle adem ooit geblazen
Door ontelbare kelen gegaan
En dat lucht zo helder is
Blijft verbazen
Alle liefde ooit bezongen
Zo waarachtig en diep
Is na lichtjaren van hier
Door vele doden verdrongen
Oogsten na ‘t zaaien
Vogels, vlinders…
luik zonder scharnieren
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
25 verf over behang
haar witte mantel is geel bij verse sneeuw
een schreeuw van een meeuw ik laat hem
plots helder ijs met ijzers glad gegleden
de snelheid op de vaart gelijk een schicht
als van het licht stabiel en krachtig duwend
de één over de ander de herhaling van benen
lichtbruin riet telkens bijna plat gewaaid
ik draai en draai en adem…
VERBODEN LIEFDE
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Langs Frieslands kust
over de Waddeneilanden
waait door rollende golven
tussen wuivende zeedistels
het oude roerende sprookje
van het kind der zee en een mens
op het purperavondstrand
zingt een jonge kerel
over liefde die hij nooit vond
maar slechts duisternis der wereld
verbergen de baren vreugde?
vanuit de welvingen
wenkt zeemeermin…
De lunch pauze
netgedicht
3.8 met 41 stemmen
6.114 Weeïge drank adem was mijn deel
Passie raasde wulps zonder enig gevoel
Tierde met niet aflatend venijn door jou heen
Pijnlijk besmeurd vernederd werd ik alleen
Ongeremd laat je smerige lusten op mij los
Waar pijn jouw geilheid doet vervoeren
Grenzen steeds gewelddadig verlegd
Mijn geest verstijft kil niet te beroeren
Daar vunzige lust ongemeen…
Strik van Glas
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
916 dauwdruppels glinsteren op het gras
mijn adem komt dampend uit mijn longen
in een nieuwe dag terecht vol frisse lucht
heel even heb ik de gedachte verdrongen
aan jou; gevangen in een strik van glas
hoe ik de tranen van je wangen streek
zo helder als schitterend kristal
huilend, snikkend, een diepe zucht
ik brak de glazen strik van de val…
verzoening
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
2.086 naar adem snakkend in de nauwe
gangen van een golvend lichaam
bij het geschuur op aarden wanden
waardoor ik languit neergestoken lig
weet ik wat zuurstof betekent voor geluk
overwinterd sta jij liefdevol
naast mijn vermoorde onschuld
lang geleden al gekrompen
toen ze bekeken opgenomen
blind met open ogen doorgegeven werd
je zit nu lachend…
Geschenk
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.115 Wanhopig telt hij bomen
langs het slingerende pad
zij wil het licht begroeten
warme stralen in handen gevat
grenzeloos vormen spinsels
dauwdruppels op zijn gezicht
zij kust zacht draad voor draad
het web, vlecht het wederom dicht
somber staart hij voorbij troost
zoekt zijn weg in de donkere nacht
roept verscheurd om warme adem
put uit…
Mijn vader
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
4.254 De was op zolder hangen
want boven is het altijd droog,
halverwege even op adem komen,
steeds die twee trappen omhoog.
Toch is het beangstigend,
het afscheid komt steeds nader,
maar voorlopig geniet ik nog
weer elke week van mijn vader.…
RESET
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
827 gewetenloos wordt je een poot
uitgedraaid een ander knijpt
ongegeneerd je keel dicht steekt
een stok tussen je benen inter-
actie waar je niet goed van wordt
met wijd opengesperde ogen
beleef ik de benauwende realiteit
waarin onvoldoende ruimte is
om te ademen laat staan eisen
te stellen aan de luchtkwaliteit
met een uiterste krachtsinspanning…
Wir War
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
809 Ik voel je adem, de angst neemt toe,
al deze gevoelens maken me moe.
Het hart op de tong, je zachte lippen,
ontroerende woorden die mij ontglippen.
Leven doe je zij aan zij,
ik vraag je hier: verlang naar mij.…
Verlang naar mij
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.337 Ik voel je adem, de angst neemt toe,
al deze gevoelens maken me moe.
Het hart op de tong, je zachte lippen,
ontroerende woorden die mij ontglippen.
Leven doe je zij aan zij,
ik vraag je hier: verlang naar mij.…
zwarte dwang
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.184 Ik tuimel door een mijnschacht
Gevuld met hete adem
De minnaar die me belaagt
Een gedempte kreet van genot
-Raspend in rood weefsel-
Zwelt in de koele droom
Ik wacht op verlossing
Een bodem van doornen
Een stekeltapijt dat me doorzeeft
Gegons van bloed houdt me uit de slaap
Maakt me moe van waan en ondergaan
Tot ik stuipend onderuitga…
haar vruchtvlees
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
1.623 De aanschouwing van haar ranken flanken
rondingen overvloedig gepresenteerd
eist zij maagdelijk genomen te worden
liefdevol overweldigd en grof verteerd
Zo ervaar ik haar verleiding mij te veel
pluk ik haar om gulzig uiteen te rukken
verstikt zij mij adem geeft zoete mond
haar zinnelijke sappen spatten in het rond
wanneer ik mijn dorst les…
ik pak mijn eigen licht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
770 voor alles moet ik gaan betalen
het natuurlijk evenwicht is
door mijn ouders al ontwricht
nu moeten wij de scherven rapen
alleen het zonlicht is nog vrij
en stroomt bij mij naar binnen
door het thermopane glas
de ozonlaag zet geen voet dwars
zonder geld wordt niets gemaakt
ik beweeg en fiets mijn premies
laag geschat maar adem…
Tour de France 100 jaar ...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.441 héél erg benadrukken
Tijdritten en sprintetappes
en heel veel vlakke stukken
Truien, wit, geel en groen
Ook het bergklassement is "top"
Voor veel renners een crime
Maar wel 'n trui met bolletjes erop
Mijn bewondering voor deze mannen
Is niet in woorden uit te leggen
Aan radio en buis gekluisterd
doe ik in huis helemaal niets
ik adem…
Zonder titel
gedicht
1.9 met 326 stemmen
105.340 Hij neemt fauteuil en ether in, hij snijdt mijn adem af.
Dan sluip ik nors de kamer uit, ze werd te veel de zijne.
Te veel zijn lucht, zijn bloed, zijn brood dat ik wel eten moet.
De hand die ik dan buit en die me steeds weer voedt.
En dat ik zwaarder werd van heupen met de jaren.…
Vader met zoon
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.293 het zand zit vader met zoon en berust in geduld
De voeten in oude sandalen, machteloos mak
Hoe zou ik u beiden niet herkennen, onlangs nog
zag ik u, mijn broer hield tegen zijn borst bemind
een breekbaar lijfje en in zijn palm rustte toch
precies zo'n handje van zijn klein slaperig kind
Moe heeft het zijn ogen dichtgedaan
alleen zijn adem…
Gesneuveld
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.537 Vragen die de adem voeden.
Raak haar lauwe, grauwe hals
En proef de lome ochtend.
Met een kriebel in de vingertoppen
Vind ik de diepste kern
Vel de beer die mij belaagt.…