539 resultaten.
Tussen de rozen
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.053 overwon
Slapend onder de nacht
begreep ik het geurend beminnen,
ik verdronk zo in jouw armen
dat ik droomde diep van binnen
Ontwakend onder de maan
kwamen de sterren los van de hemel,
jij dronk zo van mijn huid
dat ik danste door jouw naam
Gestreeld door de zomer
werd ik geheeld door een roos,
de zon en de maan
vlochten onze liefde zo broos…
Zwarte Marokkaanse roos
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.103 Blauw maanlicht schijnt stil op een tere zwarte roos
ze staat daar koninklijk, gesloten en broos
Pril in knop
verwachtingsvol richt ze zich op
Nog even en dan zal haar maagdelijke dauw
dageraad's drank zijn, vol zoetigheid, zonder rouw
Verwarmd tot in haar diepste binnenste
verjaagd de zon de nachtelijke kou
Met haar stralen vol belofte…
nooit
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.412 Het woord is als kristal zo broos
breken doet het altijd met pijn en ongeloof!
Ziektes, geweld, oorlog,
durven jullie het nog gebruiken?
Ik niet meer, gedaan, uit!…
Dreiging van het beest
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
2.363 Na jaren verder weg dan ooit
leek geluk weer wat dichterbij
misschien wel voor het grijpen
tot de dreiging van het beest
weer plotseling genadeloos
broos herstel de grond in boorde
herleven weer veranderend
in angstige onzekerheid
hoeveel cellen kozen reeds
de zwarte zijde van het beest
hoeveel cellen pleegden verraad
aan hun tak: het…
De pijn is fijn
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
585 je geluk doet pijn
je woorden vangen me
in een ademloos moment
ik kan niets zeggen
hoef niets
te weerleggen
de pijn is fijn
maar keert me om
ineens is alles krom
de waarheid
scherper rood
geluk ontkennen
wordt verwennen
van de dood
ik sluit je in
mijn handen
warm en koester je
je bent zo broos
een streling
door je haar
ogen…
Agenda
gedicht
2.9 met 14 stemmen
4.312 Lees ik het later dan sta je tussen afspraken,
nog stiller dan je was, maar minder broos.
Ik schrijf ook op wanneer je jarig was.
De achtenveertig jaar tussen je geboorte en je dood
liggen in mijn agenda dicht bij elkaar.
Eerst sterf je. Daarna word je geboren.
--------------------------
uit: 'Veerstraat', 2001.…
De Vrouw op mijn Schoorsteen
poëzie
3.6 met 5 stemmen
1.736 'k Begrijp u zeer: men kan geen droom verzuimen
in uw bestaan, broos als een pauwenveer.
En toch, uw borsten van biscuit zijn meer en meer
als rotsen waar de kant op schijnt te schuimen.
U lijkt zo glad en warm, men moet u met de mond
beroeren om te weten waaruit gij bestond,
bestaat, bestaan zult, tot uw dood in scherven.…
Tussentijds verslag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
468 Tekens aan de wand
als voorbode van
een broos bestand
tussen een man
en een vrouw
die louter zwijgen.
Geen spijt of berouw,
wel stilte aaneenrijgen.
Een vruchteloos gebaar,
door niemand gedragen.
Allen staan daar maar
en idealen vervagen.
De vroege morgen
heeft geen reden
om ervoor te zorgen
de dag te betreden.…
Er sterft een droom...
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
685 Broos ligt het hart in harde woorden gebet
Het oog breekt het blinde licht
tussen twee schaduwende gestalten
Dan, wanneer de spanning uiteenspat
zwijgt de ruimte de stilte dood
Er sterft een droom...…
PORSELEIN
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.008 Broos, breekbaar en fragiel is het nieuwe huidige geluk
Een prachtige verbondenheid kan immers makkelijk stuk.
Porseleinen pop, een rode roos in volle bloei
Peuter kan zich flink verwonden in opwindend gestoei.
Angst voor het zand dat tussen vingers ten gronde valt
Zo bang dat het meest waardevolle stilletjes stuk knalt.…
Het leven is zo voos
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
608 hebben gekeken om te zien
Of hij met wie je van doen hebt
Geen stiekeme spelletjes speelt,
Achter jouw rug om,
Rug die je hem al hebt toegekeerd
Zodra je hem ontmoette -
Waar gaat dit leven over
Dat werkelijk tot niets kan leiden
Zolang mensen elkaar niet willen zien,
Alles doen om elkaar te mijden
Mensen zijn zo breekbaar, zo broos…
Avond aan Zee
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.614 En uit de haven komen zij gegleden
De boten met hun zeilen roereloos,
Een kantige schaduw tegen donkerheden,
In 't spiegelende nat een schaduw broos.
De nacht is peilloos; waar de verte zwicht,
Verschijnt, verdwijnt het wezenloze licht
Van ene baken in de zee verloren.
De boten, onbeweeglijk, gaan te lore.…
Alles is anders
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 Werkelijke vrienden
vind je in nood
ook al heb je niets
zij geven je brood
bij hen vind je geluk
al ben je arm en broos
ontbreekt je elke macht of statie
bij hen val je nooit uit de gratie.
Pas dan ben je echt rijk
ook zonder geld of macht
het leven is zo anders
dan men dikwijls dacht.…
We reizen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
603 Zo rijden we samen naar het einde van het land,
zij leest in haar boek, werpt af en toe een blik op mij,
ik mediteer, masseer mijn broos verstand.
De populieren in de polders ijlen razendsnel voorbij.
Stiltecoupé ! maar is het ooit echt stil
in onze vermoeide hoofden;
in de harten van de eenzamen,
de veinzende verloofden ?…
Venus met spiegel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.333 haalde Venus in huis
Romeins en in brons gegoten
Ze rust op zijn tafelblad
Met de rechterhand een haarlok schikkend
In de linker houdt ze een spiegel
Waarin ze glundert
Vol van haar zelfvoldane, enige ik
Onder de heupen vastgeknoopt
Valt een doek geplooid over haar benen
Het licht haakt zich aan haar schouders vast
Haar gerekt lijf is broos…
De doods-gedachte
poëzie
3.7 met 23 stemmen
4.211 Elk andere bloem is broos
en bladert uit.
Alleen de doods-gedachte bloeit onsterfelijk
in het knoopsgat van een zwarte jas
en op het wit satijn der bruid.
-----------------------------------
uit: De Heilige Berg (1925)…
VERSE GRAVEN HIER EN DAAR
poëzie
4.3 met 10 stemmen
3.285 Ach, hoe broos, hoe onbestand,
onbewaarbaar is het leven,
dat gij, Here, ons hebt gegeven,
in dit ballingsvaderland!
Hoger op, op staande voet,
of bezwijken zult ge, en smachten,
aan die droeve doodsgedachten:
hoger op, in 't eeuwig goed!…
Rijk gemis
poëzie
4.5 met 4 stemmen
2.394 Als onwisselbare schat
Draagt de ziel heur rijk gemis
Door de bonte wildernis
Van de grote mensenstad:
Heel de volheid van haar hart,
Nardus in zijn broos albast -
O te liefelijke last
Voor dees markt van vreugd en smart!…
Zweven
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.174 Als een veer die dwarrelt door de lucht
tussen bomen, planten en bloemen
gedragen op de wind met een zucht
voorbij enkele bijen die zoemen
langs een vlinder zo kleurrijk en broos
zijn vleugels voor de eerste maal gespreidt
ze laat drogen in de zon, bovenop een donkerrode roos
genietend van het nieuwe leven dat hij nu leidt
lichtjes strelend…
auteur in spe
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.218 hij werd weer jong, pienter, lenig
schreef liedjes en poëzie, zwom naakt
in zee met de “r” in de maand, overtuigd
van een toekomst vervuld van beloften
hij was een groot schrijver, alhoewel hij
tot nu toe nog niets geschreven had
noemt zichzelf een artiest van het woord
op zoek naar een uitgever en zij wil wel
alle schoonheid op een broos…
wanneer ik ga
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.275 tussen het licht van de lente
en het zwart van de dood
beschrijft het vaarwel
de eeuwige winter
een leven uit het lood
met verlangen naar verlossing
in de uitademing tijdens de laatste tel
hoe kan men sloten verbreken
van deuren die als muren lijken
met broos levenssap besmeurd
waar de hopende ziel is uitgeweken
en een toekomst al in…
In een omhelzing
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.541 Maar zo verliefd
Op mij en de bloem
Aangedaan, gekliefd
Ze was enkel in haar hoofd
Waar wolken stapelden
En schapen zwart werden
Enigszins verdoofd
Ik zag dit alles op afstand
Ogen traanden, echo’s zongen
Ik zocht naar bloemen in ’t land
We spraken niet, geen gebaren
Ik gaf enkel een nieuwe bloem
Om haar tranen te bedaren
Ze was broos…
MEER DAN WIJSHEID
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.940 Naar wijsheid zocht ik rusteloos
En in mijns denkens rijke zalen
Weerblonk ze uit fonkelende schalen,
Zwaar van juwelen, vast of broos.
Maar zo ik ’t schoonst gesteente koos
Er nieuwe schat mee te betalen:
‘k Zag ’t in mijn hand tot doffe kralen
Verschromplen, armlijk, glanzenloos.…
Liefste, o liefste mijn
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
1.332 vol diepe schaduwen
waarin dromen slapen
dromen van eenzaamheid
Ik wou nog eenmaal luisteren
naar het lied van de nacht
het fluisteren van de schuwe wind
verhalend over vergane tijden
zuchten van weemoed
over zoveel tevergeefse woorden
over al die lege ogen
ogen die ooit straalden
Ik wou nog eenmaal opgaan
in de wondere schoonheid
broos…
Hangmat
netgedicht
4.0 met 26 stemmen
3.436 vliesdun bedekt is broos gebeente
mat zijn haar oude ogen
maar stil geniet zij van de rook
met diepe halen ingezogen
hangend in haar geknoopte matje
wacht zij of die ene klant
nog iets uit haar kraampje koopt
bekijkt het jonge volk
dat langs haar rijdt en loopt
onwetend wat het leven brengt
voor haar zo lang al lengt
het zoete de diepdroeve…
kleuren
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
2.086 Ik denk aan mensen als in kleuren
Van bloeiende violen of van buigend romig riet
Soms licht, soms donker
dan weer stralend of heel broos
Ik kijk naar anderen die mij voorbijgaan
waaraan toch niemand iets bijzonders ziet
Maar ik, ik zie een kleur die overheerst
en richting geeft aan mijn gevoel
en aan mijn zekerheid dat ik de goede koos…
Provencher's Mill
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
742 stroom hopeloos fonkelend
vloeibaar plat voorbij glijdend
voedend ons allen die aanbidden
en persoonlijke offers aanlengen
onwetend over de zon is echt God
gebeden
De brug hooggelegen en bedakt piepend
betreden met lomp gesneden klompen
modderig getekend ontstoken irriterend
rood de bijtende huid
Hier trekken seizoenen gedachtenloos
broos…
Bij het ouder worden
gedicht
2.5 met 21 stemmen
8.317 zo broos jonge baksteen
in een wei vol ervaring, zo
leeg nog de ramen, de koeien
keken daar dwars doorheen
vader, jouw huis is gaan leven
toen de veestapel verdween
en het gras
zo wit is het nu, zo rood
de rozen, met plukjes vacht nog
aan het prikkeldraad
soms vind je tussen de struiken
een poppenarm, een lekke bal
of 't ruikt er…
geschokt
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
770 verlangen
naar de relatieve saaiheid
van het alledaagse
arm en rijk
voor éénmaal gelijk
verweesd wanhopig verslagen
wie kan dit dragen
zoekend tussen puin en lijken
naar voorbije tijden
de dood dreigt van alle kanten
geen tijd voor rouw
je moeder, je kind, je geliefde
verdriet krijgt geen tijd
chaos en wanhoop
in verwilderde ogen
hoe broos…
Evenwicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
503 Hoge winden, zuiver mij van sexbeluste vrouwen,
laat mijn ziel in vrijheid blijven, eindeloos,
als een adelaar in vreedzame eenzaamheid,
wat zal ik nog op vuile moerasgrond bouwen,
voor het aardse leven ben ik vast te broos,
liever zweef ik daarboven, van chaos bevrijd!…