3942 resultaten.
Er bestaat geen verlies van tijd.
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
757 In de herfst schuilt de vrouwelijkheid,
winters heersen oude mannen, in de
lentes lonken vlinders onbevangen,
ben ik zomers tot alles weer bereid,
als schaduw en het licht elkaar weer
ontvangen, de ongetuigde gedachten
worden bereden, het bit verlost van
het opgekropt verlangen, verenigd
in een silhouet van het verleden,
er bestaat geen…
Lente
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
697 Een lange winter in het land;
ijs, sneeuw en regen.
Water opgestuwd door wind!
Vandaag schijnt de zon.
En met haar warme stralen
is er een poging gaande
om de aarde te bevrijden
van veel te koude waarden.
Ach, ik mijmer maar wat rond.
Maar zie in mijn eigen leven
soms alleen maar ijs, sneeuw en regen.…
DE DICHTER
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.050 En, waar van 't winter-dak een schone mane daalt,
'n weifelt ijl een hele lente in hare wijle,
o mijn gezóende blik, en moe van eigen-peilen?
- Geen zoen is goed, dan die vergeten zorg verhaalt...…
Wintergedicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
652 Het is winter.
De sneeuwpoppen glimlachen
naar deze armoedige vogelbeesten.
Ik geef ze mijn glanzende bosbessen noten en een kom met water.
Ze drinken nu als een zwerver in de kerk hun cognakje
en nemen de laatste kruimels van het hartebrood
en roepen kwie kwa gakje.…
Er is geen tijd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
502 In de late zomer schuilt de vrouwelijkheid,
in de winters heersen oude mannen, in de
lentes lonken vlinders onbevangen,
ben ik zomers tot alles weer bereid,
als schaduw en het licht elkaar weer
ontvangen, de ongetuigde gedachten
worden bereden, het bit verlost van
het opgekropt verlangen, verenigd
in een silhouet van het verleden,
er…
Op een morgen schijnt wellicht de zon
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
507 In mijn winters herbezinnen wist ik
niet wanneer mijn droom opnieuw zou
beginnen. Ik voelde mij gevangen in
een wereld van kou. Mijn zomerdroom
ontnuchterd, verkeerde in tijdelijke rouw.
Op een morgen schijnt wellicht weer eens
de zon; die mij opwekt te dromen over
een zomer die nog niet begon.…
In Jezus' voetspoor
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
523 Veertig dagen, veertig nachten
eenzaam dwalen door de woestijn
op zoek naar een spoor van Jezus
die daar nog moet te vinden zijn
harde stappen liet Hij voor ons staan
vereeuwigd in de zandwoestijn
als wij de nacht van het leven ingaan
voelen wij hoe zwaar die tocht kan zijn
moeizaam wordt het winters ontwaken
tot ’t nieuwe licht ons weer…
de liefde en de lente
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
463 de winter gaat, de liefde blijft
de lente komt, de liefde rijpt
spartelend, dartelend, vrijen zij vrij
fonkelend, kronkelend, zij aan zij
de liefde kust, wil overtuigend beminnen
de lente slurpt gulzig warm zonlicht naar binnen
zij wentelen zich verlangend in groenend gras
laven hartstochtelijk aan weidse plas
de lente bruist, de liefde…
De vleugelnootboom spreekt
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.016 Hollandse winters deren mij niet:
Sneeuw op mijn takken.
In de zomers een dicht bladerdak.
Tussen twee vleugels mijn vrucht.
Keer om en loop naar links.
Ik wijs je de weg. Je ziet
de wandelpaden van mijn labyrint.
Loop van mij weg. Mis je me al?
Straks loop je weer naar mij toe
en zie je de veelarmigheid van mijn kroon.…
NOOIT MISSCHIEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
579 Maar U, de man, Die kruisen draagt en nooit misschien
wij behoeven Iemand die ons schraagt
en ik, Heer, ik ben één van die stervelingen
Heb je het ijs in de winter gezien?…
Een kameraad
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
559 Denkend aan herfst en winter,
ziet ze nog die wilde kale pruikenbol.
Hoe de merel af en toe kwam kijken.
Nu ziet ze een enorme bladervracht
Maar dat had ze ook verwacht.
De blauwe regen heeft een kameraad gekregen.
Heel stiekem kwam hij van onderaf op.
Stilletjes is hij opgegroeid.
ze weet het is een mannetje.…
EEN ENGEL AAN MIJN HAARD
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
711 Jouw glimlach warmt die late avonduren
als mijn hart op een naakte winter lijkt
verdrietig om ons geluk dat niet mocht duren
en waarvan de glans toch onuitwisbaar blijkt
mijn koude handen wil ik aan je warmen
mijn ijzig voorhoofd tegen je zachte hals
die zaligheid voelen van een intens omarmen
als het dromerige zweven op een trage wals.…
In Stilte Verlangd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
565 Haar aanwezigheid is als een zomerbries in de grauwe winter.
Ze laat lachsalvo's klinken als klaterende watervallen,
En vult de stiltes met verhalen die mijn ziel verwarmen.
Met haar nabij voelt het leven als een nieuw begin.…
dubbeltje op z’n kant
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
590 vanuit ’n simpel leventje
met ’t goede genenpakket
en de sporadische deukjes
die klapjes op de billen
de vertogen woorden
knuffels die verdwenen
één of twee gebroken
botten en jonge harten
tien tellen onder water
god die toch niet bestond
of de wind waardoor
de vakantie niet doorging
de kou onder de lakens
als de winter inbreekt
achter…
Een paarse belofte
netgedicht
2.0 met 20 stemmen
488 Klokje in de kou
toont moedig zijn paarse bloem
winter is nabij
Aan de rand van de stoep
groeit het kruipklokje met zijn lage stengels,
stil maar standvastig. Een paarse ster die geen aandacht
vraagt, enkel licht vangt in november, zoals iets dat bloeit zonder verwachting.…
De melancholie van vergankelijkheid
netgedicht
2.2 met 43 stemmen
524 Koude lucht draagt geuren
van vochtige aarde, verre regen, en een
belofte van winter, terwijl de zon haar laatste lijnen
achter het landschap legt, en ik adem het verdwijnen van de tijd in.…
de stille rozige ledigheyt der ziele
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
303 Doch de gebreken der mensheid,
als mist in het morgenlicht,
maken mild en mededogend,
met muzische murmeling,
want in de witte wijding
van winterse wijdingen
vindt de ziel serene stilte,
sippend aan ’t sein.…
De warme stem van een winterkoning
netgedicht
2.5 met 15 stemmen
514 In de echo van de winter-
koning vind ik rust; het is goed om klein te zijn, zolang ik naar binnen zink.…
TUINMAN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
147 Een nieuwe winter, een verse splinter.
JORIS DENOO…
van zwanen en van wilgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
253 stroom het geduld van de aarde vertaalt
ze drijven als zeilen van sneeuw en van ijs
getuigen van blinde geboorte en wit geweld
de rivier heft haar stem in een prevelend grijs
waarin elke golf de getijden telt
ga niet zachtmoedig die duisternis in
waar de wortels de koude diepte omarmen
de zwaan vaart rechtop naar een nieuw begin
om de winterse…
Witte herfstvogel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
193 Het ijzige water voelt diep, de winter is onafwendbaar,
de zwarte nacht schuift traag over de kwetsbare natuur.
Maar angst voor de verlatenheid hoort er niet bij.
Hij vaart met de borst vooruit, tartend het dorre, dode riet;
bang voor de diepe afgrond van het noodlot? Nee, dat is hij niet.…
VIJF EN TWINTIG JAREN
poëzie
3.6 met 28 stemmen
7.425 ’t Mochte zijn, dat een winter voorbij waar gevaren,
en haar ijs bij de stralen der lentezon smolt; —
dat — een reeks van onvruchtbaar vervlotene jaren
door één oogst voor het minst al die dorheid vergold!
Neen! de mens mag zijn lente geen tweedemaal smaken;
op zijn winter volgt nooit weer herleving en groei!…
Zomerlied
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
653 Want het is zomer en er moet gefeest worden
Dikke sokken dragen de mensen niet meer
Maar dat deden we in de winter
Kinderen hebben rode wangetjes en vrezen dat ze binnenkort weer naar school moeten.
Ze slurpen nog aan een ijsco.
Slurp,slurp.
En toen kwam er een olifant en die zei dat de kinderen naar school moesten.…
monachos
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.255 stomheid geslagen
op de koude steen een hert
en een duinkonijntje spelend
op het korte gras
tot een vos het pakte
binnen in zijn kluis
las hij boek na boek
maar geen licht ging hem op
geen vriend verscheen
in het voorbijgaan blinkende
uit de traliën
hij zong in parken
en woestijnen luidkeels
het hooglied van verlangen:
de winter…
amos monachos (tweede versie)
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.682 alle eenzaamheid
te vinden zijn
hij vond
met stomheid geslagen
op de koude steen een hert
en na lang zoeken
een beklemd konijn wiens gillen
over zee verdwenen was
binnen in zijn kluis
las hij boek na boek
maar geen licht ging hem op
geen vriend verscheen
in het voorbijgaan blinkende
uit de traliën
hij zong: de winter…
Slacht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.564 Onder de ozonlaag van bedorvenheid
In een paleis, een huis van pracht en praal
In de tuin een boom van de eeuwigheid
Onder de nacht en geroep van een nachtegaal
Op een zomerse dag met een winterse bui
Door het bos zonder groen, maar grauw als de nacht
Door hemelse tranen van een pas gesneden ui
Op de gronden van Moeder Aarde, verzuren al haar…
Oliebollen
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.114 Op het plein stond elke winter
een oude oliebollenkraam
aan kwaliteit en lage prijzen
dankte de zaak zijn goede naam
De vele spiegels in de wagen
van zilverzacht geslepen glas
gaven deze kraam het aanzicht
alsof hij niet van deze wereld was
Klanten die even moesten wachten
staarden naar het fijne goud
op de lijsten rond de spiegels
en…
Aanblik
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
5.972 Het is winter en zomer geweest,
zachte dagen die met uitgestrekte hand
ons offers brachten. Wij zaten eromheen
en proefden de wijn, de kaas,
het brood, de kruiden. Warmrood
de vruchten en vreugden, de jubel
van lief en geliefde, de triomf van
bekrachtiging, kinderen, onze kinderen,
mensen een stap verder dan wij.…
De laatste lente
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.337 Ik heb de bloemen zien ontknoppen
die zomerse nachten, zo sensueel
maar na het vallen van de blaad'ren
is de winter nu mijn deel
Weer staar ik uit het venster
de laatste lente kondigt zich aan
de mooiste in vijftien jaren
want de laatste deur is open gegaan
Ik zie de kinderen weer spelen
en een vogeltje zingt haar lied
ik huil weer dikke…
DE DICHTER
poëzie
3.5 met 8 stemmen
2.412 Mijn hand, der spâ verzwaard, heeft 't winter-zwijn gekeeld;
de toeë stal geurt zoel en zerp van zwoele vachten;
geschuurd de lome last der laatste zomer-vrachten,
rust thans mijn naarstig hoofd ter moede vinger-eelt.…