5142 resultaten.
Vergeten Olie 1
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Vergeet te ademen of begraaf een filosoof,
Hang niet teveel gewicht aan je eigen gelijk,
Omgeven door omgevingen, vergeten te gedenken,
Ik fusilleer geen gezang, of ets, of wens, of niets.…
Vloeiende vlam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 verborgen woorden
dansen
achter mijn zinnen
a-ritmisch
als in een staat van
sint vitus;
beeldend,
vervagend
vuur,
ongrijpbare vlam
die niet verteert,
maar omlijnt
wat ik nog niet vatten kan -
zou het dat
ik misschien laten moet,
mezelf in het beeld
mag draaien, dansen
buiten adem,
geen lucht meer,
maar niet opgebrand,…
Stiekem bezoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Ik draaf door
Ik ga pas slapen wanneer jij weg bent
Er zijn maar weinig kleuren, hoge sluiers
geen onweer in de lucht, geen vogels
Van bovenaf zie ik ons liggen
Onze adem gaat precies gelijk
Vijf meter van elkaar, we zijn
niet echt in overtreding
Jouw vogeltje heb ik nog niet gevangen…
Geuren van mama
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
595 Het huis ruikt naar jou
Iedere kamer een eigen geur
De spullen ruim ik op
Terwijl ik de lucht inadem
Die jij decennia lang geademd hebt
Met ons en met je grote liefde
Daarna vele jaren alleen
Dapper strijdend totdat je adem stopte
De kopjes en de glazen
Waar gaan ze heen
Een nieuw leven tegemoet
Bij een ander
Mijn handen ruiken…
VLOEIWEIDE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 Wijde, luchtige eikenkruinen geven
frisse adem aan akker en weiland,
strelen verkwikkend de broederlijke band
van het blije, tevreden boerenleven.
De lange bomenslingers omgeven
beschermend teer bosbestaan: dit houdt steeds stand.
Veldjes glanzen, dankzij beken langs hun rand,
waarbij vogel- en krekellied wordt verheven.…
Parelend rag
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
582 De dageraad die eindeloos verzuchtend haar adem inhoudt
omhelst beginnend ochtendleven.
Ze wacht roerloos op een teken van ontwaken
en stilt haar honger
met het illusionaire beeld van volheid.
Een windzucht knakt haar koord,
weer hangt ze te zweven aan een zijdeachtig draadje
gedragen door vochtige herfstlucht.…
Moeder Aarde is ziek
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
609 Moeder Aarde is een beetje ziek
Soms heeft ze koorts
en dan weer rilt ze als een riet
Het water staat nauw aan haar lippen
en haar winden daar kan niemand
nog aan tippen
Het vuil zwerft overal in het rond
daarom voelt ze zich niet zo gezond
Haar adem ruikt een beetje zuur
en hoesten is van lange duur
Nee, Moeder Aarde voelt zich echt niet…
KALMTHOUTS EER
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
496 Kempense bossen en heide geven
hun luchtige adem aan een groot landhuis,
brengen door alle ruimtes zingend geruis,
dat roept tot sprookjesachtig beleven.
Kind, volwassen mens mogen zich begeven
naar dit wonderbare heldentehuis,
kijken blij verrast, maken licht gedruis
met handen vol kunstzinnig, kleurig streven.…
Wat voor dag is vandaag?
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Zonder jou in mijn gedachten
kan ik niet leven
Mijn liefde
al is het maar voor even
zonder je adem
stik ik
leef ik nog geen dag
dank je voor elk moment
dat ik je liefhebben mag…
VAN LAAT NAAR VROEG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 Koele adem laat vredige rust komen
op het veld, waar elke levensvraag landt.
Het duister heeft kunstzinnig verstand,
schept schimmige beelden uit stille dromen.
De nacht wenst dit houwwerk in te tomen,
wacht af, door zegenrijke geest overmand.…
Rapsode
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
609 bravoure en bedrog
laat hem zingen
de avant la lettre troubadour
van twistende godinnen
van listen met het Troje-paard
proef de kleuren van gramschap
en venijn
de metalen smaak van bloed en chagrijn
de warme zoetheid van een liefdestraan
maak ruimte voor de raconteur
reizende dienaar van verhalen
luister met ingehouden adem…
In een ander
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
615 Kan enkel de wakende slaap
Mijn adem bewegen om
Een lange zomer te beminnen?
Ik voel me van nabij zeker gedragen
Maar slechts een enkeling kan mij
Over alle lagen bevragen
Bovendien aan antwoorden mag
Of durf ik zelf me nog niet te wagen…
oudjaarskater
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 en bracht
zich morgen herinneren
het oude jaar dood
laat het nieuwe leven
schreeuwt eenieder
met in volle handen
knallend vuurwerk
geen oog hebben zij
voor ver weg en dichtbij
de vernietigende strijd
van oorlog en geweld
die met bommen vuren
dood en verderf zaait
uitgelaten feestend
hullen zij benevelt
de stervende aarde
naar adem…
Mythische kracht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
437 jaren gezien
in hun bloei en
voorzichtig openen
naar volwassen zijn
rijping bereikte
een ongekende balans
in volmaakt zijn
en toch kregen zij
de handen niet
op elkaar in een
stimulerend applaus
omdat een
bindende factor
ontbreekt namelijk
de ziel die van
binnenuit de
verschijning een
warm joy de vivre geeft
die ieder naar
adem…
JE ZAL NIET STERVEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
563 geen windrichting ontkomt
de hyena’s hebben je niet kunnen doden
voor jouw lichaam stierf immers reeds duizendmaal
slechts onoverwinnelijk adem je voort…
Pasen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
489 Pasen, Pasen,
groen en leven,
bloesems met de lucht verweven
die heel helder is en blauw,
zingend onder morgendauw
die de oude aarde drenkt
en aan alles adem schenkt.
Pasen, Pasen,
licht en vreugde
die ons trage hart verheugde
dat weer hopen kan en lacht,
op een nieuwe morgen wacht.…
FABULA
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Terwijl je aan een kleine tafel zit,
zwerft steeds adem van heel de aardbol rond,
neemt zachtzinnig van de wijde zaal bezit.
Wereldreizen verwennen oog en mond,
als een voortdurende, toch stilstaande rit,
bij ieder, die geniet van smaakvolle stond.…
In jeugdig grijs
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 lichte
bruin van je huid
naast je stralende
lach met haar
plezierige intonatie
een aandachtfixer
in schoonheid
jij hebt het tikje
vrijgevochtene
in bouw en bewegen
met een surplus aan
souplesse en kracht
dat maakt dat
je verschijnen iets
van stille bewondering
oproept voor het
harmonisch gaan
nog houdt men
beschaafd de adem…
Het hele repertoir
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
425 blijven hangen
muziek komt
van binnen uit
geld is een
open doekje
de aalmoes
en toegift
van de armen
maar waarom
is het hele orkest
in rep en roer
zij kennen het
hele repertoire al
vele jaren
spelen blind de
moeilijkste
en snelste
passages maar
vandaag nam ik
eens echt de leiding
joeg ze op
pijn in de borst
tot buiten adem…
opgeslokt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 opgeslokt door golven van gedachten
gevangen in de buik van tijd
de zee raast door mijn dagen
de storm laat mij niet vrij
controle is een schim geworden
steeds ontglipt het uit mijn hand
ik wankel op een brug van schaduwen
geen vaste grond, geen zeker land
mijn geest cirkelt als gierende vogels
boven een bodem diep en zwart
mijn adem zoekt…
De Morgenstilte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
373 Er ruist een zachte adem door het lover,
de dauw ligt zilverstil op elke steen.
De zon, een jonge bloem, breekt langzaam over
het veld, waar alles wacht, onzichtbaar één.
Een merel zingt zijn eerste, heldre zinnen,
de lucht wordt blauw en trilt van nieuw begin.…
Als op stille vleugels
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
504 Als op stille vleugels, heel rustig
beweeg ik voort
als een veertje zo licht
speels, zacht zoet zwevend
Zonnestralen, teder als dons
blazen voorzichtig met warme adem
de scherpe kantjes van het leven
genieten, met volle teugen, al is het maar even
Donkere wolken verdwijnen
diepe verlangens van
warmte, genegenheid..…
Gepast
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
646 Een stem die nauw luistert,
Ontvouwt zich op de adem
Aan onverholen lippen.
De neusvleugel zuigt er
Van het innerlijke
Weefsel een intense gloed.
Even hangt het in de lucht,
Het wenken der ogen.
Toch mijd ik het liever.
Als een bleke tocht strijkt
Huiver teder op de tast
Over een wang van albast.…
Lijnen van licht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
424 Haar adem componeert de luwe wind,
die weldra langs het monument zal gaan.
Er bloeien dunne twijgjes in haar ogen.
Ze lacht teder wanneer ze weer begint,
en troost de dode ver van zich vandaan.
De lijnen spreken zacht tot haar twee ogen.…
Mortis initium
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
255 Aan het eeuwig zingen der beukenloofbossen is wreed
een einde gekomen
in taciturne nocturnische walmen van nerfloze blaren schuilt decadentie in hun laatste adem
en mengt alle leven op knoestige stammen zich met een laatste inspanning in een orgie van satan
in heksenkring dansen
Dionysos' maenaden, voorafschaduw van onheil
in naderende…
begin van de dood
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
292 Wij, zachte tikken op de ramen
als bezinksel van voorbije jaren
in de fijnste lijnen beschrijvend,
die onderhands het einde keren
van ingeblazen adem,
-niet het leven zelve,
dat is feitelijk oneindig!’ –
zien wij dat het losstaat
van vreugde, nooit aflatende lof
voor het verstarde ontoegankelijke.…
Nog een Eind te Gaan
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
256 Nog een eind te gaan
al weet ik niet waarheen
de wind houdt mijn adem
en weet van snijden
laten en lossen
in meerstemmige tijden
Een hond zoekt zijn snuit
in dichtbebladerd zand
de man aan de lijn gaat vreemd
in zichzelf
zijn taal is van ziel en van land
wellicht niet de mijne
De jacht is nu open
voor wie niet navelstaart
oker, oranje…
Peuk
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
344 Elke trek
is een klein akkoord
tussen adem en stilte.
Niet om te sterven,
maar om het leven
even te vertragen.
De rook stijgt op
alsof ze weet
dat blijven geen optie is.
Ze verdwijnt gehoorzaam,
zoals mensen dat leren.
De as valt zonder drama,
grijs bewijs
dat alles wat brandt
uiteindelijk lichter wordt
door te verdwijnen.…
Noorderlicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
309 Ik blies mijn adem uit over water
dat ouder is dan woorden.
Geen strijd, geen kramp.
Een vertrek zonder verzet.
Liefde wijst geen richting meer;
ze is al overal.
Ik was daar
in het zicht van het oneindige;
naaldbomen die niet oordelen,
alleen blijven.…
Metamorfose
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
357 verlangen sta je op
spreek je uit
Kijk je, zoals je niet eerder zag
Luister je, zoals je niet eerder hoorde
Vogels zingen
Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied
Je neuriet, als niemand je ziet
Miraculeus hoe de tijd oplost
er niet meer toe doet
Net als de modder onder je schoenen
als je danst in een plas
De natuur houdt haar adem…