4425 resultaten.
Seigneur?
gedicht
3.5 met 4 stemmen
10.286 Met mijn voet
schuif ik de folders in een hoek.
Daar zit geen reis bij die ik zoek.
Het is donker in het souterrain.
Ik sleep mijn leunstoel naar het raam.
Water ruist in buizen om mij heen.
De tuin is groen. Zo was het vroeger.
Ik oefen dus voor oude man.
De bel staat af.…
Los
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
533 En ongelovig keek zij na
Hoe haar leven zichzelf leidde
Tot het eindelijk ontspoorde
En haar voeten haar verlieten
Greep zij, net voordat ze viel
Haar leven vast.
Laat me nooit meer los
Smeekte het.…
windwiel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
650 behalve als
je stenen naar hem gooit dan
staat hij stil, geeft met een lampje
aan dat hij niet verder wil en
roept met scherpe piep om hulp
hij werpt z’n schitterend schaduwspel
op onze mooie moestuin lapjes
hij hakt de groenten in een niet
te tellen aantal tinten groen
ik groet hem dankbaar elke morgen
een kleine buiging aan zijn voet…
Vallei
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
487 De volgende dag ging ik nogmaals kijken
foto's gleden over in elkaar
naar besneeuwd met witte tentjes in het dal,
naar muildieren die kisten droegen
naar blote voeten die het pad beklommen
Het scherm bracht me terug naar de omhulling
van bergen, solide rotspartijen,
stille eenzaamheid
naar het leven dat
ik leefde
de kracht en vanzelfsprekendheid…
Spreek je nu eens uit
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
703 jouw ogen
ik hoor nu ook weer charme in prachtige volzinnen
het leven was even uit jouw handen geglipt
omdat je jouw falen niet kon omzetten in excuses
na ieder drama voltrekt zich vaak intens geluk
jij uitte de schreeuw tot verlossing op het juiste moment
daardoor ontstond de doorbraak en nu spreek je je uit
je hebt jezelf weer handen en voeten…
Sterrenstof
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
695 zichtbaar af te lezen
al geef je momenteel geen kik
we hebben deze avond niks te vrezen
genietend van elkaar, van deze idyllische plek
de liefde omarmend
aan waardering en respect voor elkaar geen gebrek
het houtvuur verwarmend
als een welkome, warme deken
tijdens deze koele, heldere zomeravond
van de duizenden sterren nog geen teken
onze voeten…
Auvergne
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
560 helaas is het zo ver gekomen dan
mijn rug trekt trekt krom
het hout dat vele jaren gedroogd heeft
tot een wandelstok uit tegenzin
maar niettemin doe ik hem af als onzin
en eindelijk mag ik hier weg dan
uit het geraas van weelde
uit dit goedertierenland
weg uit de gedrongen voet van het huis
de kinderen wilden nog een stoel
in het hoekje…
In Goddelijke poëzie mijn hart mijn bron de genezende zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 het hunkeren naar je warm vel
voorgoed
bemind te zijn
in de stilte na de jubelende
stemmen op
weg naar huis met de
ganzenhuid nog op de armen
ik herinner me weinig meer dan dat zangvogels
uit de boom
niet kunnen vallen
door wind en brandend getij
terwijl ik de stenen
van de tijd hard en ongenaakbaar
koud onder mijn voeten…
Lesbos
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
628 beslissing van onze premier
Maarja, hij kreeg hier wel zijn achterban mee
En nu kunnen wij ons kapot zitten schamen
Voor politiek bedreven uit onze namen
Vrijwilligers proberen nog te redden wat kan
Liefdevol vereende krachten, met macht, vrouw en man
Maar alle zakken met sokken, een paar duizend paar
Verwarmen niet alle zestig duizend voeten…
In het oog (3)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Liggend
aan de oevers van het meer
laat ik de golven over mijn voeten
spoelen,
want in de nacht is water warmer,
worden de lijnen die zij
in het zand schrijven tot zinnen,
die bevrijden van de oude regels
en de wind doen verstommen.
Zwarte maan wordt volle maan,
die mijn duister
vrij maakt, als een trouwe slaaf
na al die jaren.…
Corona
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
447 Dodelijk giftig maar schoonheid suggereert jouw naam
Als een rode papaver die we in een wilde tuin zien staan
Geschrokken haastten wij ons langs de andere kant
Met brandende voeten op 't lichtende pad ontkomen aan drijfzand
Scholen en Horeca gesloten kan het nog wel?…
Geven om is niet meer voldoende
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 Onder mijn voeten scheurt het cement, niets went aan dit gegeven.…
Geploegd land
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
516 Diepe voren in het land, van mijn voeten uit tot waar de einder is,
in rechte lijnen, breeduit hier, naar daar alsmaar zwakker,
heeft de ploeg zomerkluit gekeerd tot winterakker,
klaar voor een vroege kou die nu snel aanstaande is.…
Bewogen
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
623 In de kerk viel licht op het hoofd van je geliefde en omkranste het
en dat van je dochters
Je kist stond in de lengte
voor hun voeten
Jouw koor zong zuiver
Je dochter sprak over je warme handen,
dat die er altijd waren, troostten
Het donkere hout en geur
van de oude kerk,
de in zwart geklede begrafenisondernemers
omlijstten de dienst…
Nazomeren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 zoals ze gaf in onvoorspelbaarheid
zo vleugellam
laat ze ons achter
om te schuilen voor aankomende stormen
grote hoogtes zijn genoten
om met eerbied te vertrekken
nou vooruit nog even dan
een laatste keer ontbloten
omdat de bomen nog zo groen zijn
omdat de vogels nog graag zingen
omdat spinnen kunnen wachten
nog even met blote voeten…
september
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
492 dromendroom
maakt een begin aan winterse dromendroom
er is een weg naar waarheid
het liefst uit deze eenzaamheid
cultuur mag natuur niet verdringen
natuur is de enige weg naar voldoening
je ademt jezelf vrij
uit jouw sociale positie
je maakt contact
met zwarte aarde
eenzaam, maar zeker niet zielig
jezelf, alleenstaande met beide voeten…
broederschap
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
522 lijf
vol overgave danst hij
energiek en vol passie
uit zijn traditie de dans
met de melodie in verbinding
stralen donkerbruine ogen
vastberaden jeugdig vuur
doordrongen van precisie
vloeien zijn bewegingen
naadloos naar elkaar over
vol van vreugde en trots
getuigt een schalkse glimlach
zijn opperste concentratie
waar zijn voeten…
Gebonden zijn
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
390 begane zonden en weg
zouden branden in een hel
die nooit bestaan heeft
mijn leven aan flarden
en het jouwe erbij
want ik kan geen aanspraak
maken op liefde en tijd want
ik dacht aan trouw
en eeuwige gebondenheid
heb de vrijheid al eerder
genomen met rugzakken
bepakt de kortste weg
naar verlossing genomen
ik door moraal aan handen
en voeten…
Sterveling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
628 Weet je nog
hoe we stonden
aan de rand van het perron
jij met je jas strak dichtgeknoopt
ik met mijn handen diep in mijn zakken
met de wind die langs ons heen sneed
wachtend op de trein
die ons naar huis zou brengen
Weet je nog
dat moment van stilte
toen de rails begonnen te zingen
een trilling onder onze voeten
hoe we elkaar aankeken…
De Afgedwongen Stilstand: hij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 Hij kan niet uitkijken naar de liefde
als ‘t voor z’n voeten ligt te branden;
hij kan niet struikelen over dromen
als hij nooit verder komt dan een zwart gat;
hij kan niet verdwijnen uit z’n leven
als de dood niks te vrezen heeft van hem.…
de beschuldigde vulkaan
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
482 zij wilden zweven
in levende lijven
zouden blijven
als hij
als de schuldige vulkaan
door ’t leven zou gaan
die leugenvleugels als wassen neuzen
van zijn verhitte schouders geschud
en de veren uit zijn gat geblazen
zodat zijn kratermond eindelijk vrijelijk
razen kon
zijn woorden weer als lava de slaven
van de vaste grond onder hun voeten…
Vind de rivier
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
526 Mijn voeten zijn moe,
mijn hart blijft vragen waar het stroomt, en wie ik word als ik loslaat.
Lucht hangt laag en blauw, als
een zachte belofte die nog niet is verbroken,
vogels schrijven hun richting in stilte. Ik ben geen held,
geen dichter, slechts iemand die leert verdwalen zonder de weg kwijt te zijn.…
we noemen hem Kees II
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
525 eindelijk sterven
belachelijk veel gerookt heeft
maar hij weet niet
wat hij met de leegte
en bijbehorende flessen doen moet
als glasbakken langs eenzame wegen voeren
dan doet zijn onverzoenlijke uiterlijk
wellicht het vermoeden aanwakkeren
dat hij dat makkelijk zelf aanpakt
en doet
maar niets is minder waar
met zwaar vereelte voeten…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Ik adem in en de wereld
vertraagt, de stenen onder mijn voeten
zijn koud en levend. Het vloeiende ritme van de stroming
spreekt zonder woorden, en ik luister naar mezelf in het verborgen licht.
Langs de rivier is er geen
haast, alleen het wiegende gewicht van zijn
bijzondere bestaan.…
Fitgirl
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
294 Waar eerst stemmen door mijn kamers dwaalden,
stappen nu mijn voeten ritmes in de straat.
Ik leg de sigaret neer als een oude huid,
adem lucht in die naar onderweg ruikt.
In de sportschool worden spiegels geen vijand meer,
maar ramen naar een toekomst die ik zelf vorm.…
Verstrengeld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
434 Het geluid van mijn voeten op de sneeuw
voert ons naar een plein, waar een beeld
verhaalt van de markt - een mand die gevuld wordt
met brood. Het brons krijgt een mantel,
verandert langzaam van kleur…
Achter mij hoor ik nog iemand lopen, ademen,
met een zacht ‘hallo’ neemt zij me bij de hand.…
Op hoop van zegen
netgedicht
1.6 met 12 stemmen
463 Zilte golven gaan
wortels drijven op de wind
hoop vaart naar morgen
De kade kromp tot
een dunne streep grijs, terwijl het hout
onder hun voeten zuchtte. Ze droegen geen koffers,
enkel de zwaarte van een land dat hen niet langer kon voeden.
De oceaan is een bijbel
vol blanco bladzijden, waarin de wind
met ruwe letters schrijft.…
Het stille ontluiken
netgedicht
2.2 met 31 stemmen
770 Onder mijn voeten zingt
de aarde van groei en begin, een
warme adem stijgt op uit het gras, stilte is niet
leeg maar gevuld met leven, alsof de wereld zichzelf herinnert.…
onder de bloemen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
292 dovenetel
in dezelfde kleur
Zowel ijzerhard als wilde cichorei
zouden hier graag bij zijn
maar we blijven bij de feiten
onder andere
geen anjers
Wel de netelige kwestie der
paardenbloemen
bramen
brandnetels beminnen de lucht
waarvan gevlekt longkruid baalt
mijn blaassilene/koekoeksbloem
te hoge promillages haalt
om hier nog verzoend
voet…
poème nature
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
249 Ook als wij de vogels zouden verstaan
de bloemen begrijpen, het beest in ons verslaan
de rijpe vruchten der bomen en hun dromen doorzien
al het klaterende water onze diepste dorsten lessen laten
het gif uit onze aderen persen, deze grond waarop wij leven
teruggeven aan de aarde onder onze voeten
ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels…