Alle inzendingen

De appelboom wuift met zijn hoge, wijde kruin vol kleine vruchten: de zakenboer verdwijnt snel; de kunstschilder treedt graag aan.…

Dagelijks bewegen is weggesneden en vervangen door comfortabele rust krachten van lijf zijn lang geleden tot bewegingsloos klimaat gesust. Zwijgend voegen zitkussens zich vorm om al wie niet jaagt of hoeft te vluchten bevrijd van angst in woeste storm dient het nu stilstand te bevruchten. Traagschuim zinkt traag door de tijd terwijl het…

Wie reist daar zo laat door het grijzende dal? Het is de oude vader, getekend door de tijd, Zijn blik gericht op de eeuwige kosmos, Maar in zijn hart zingt een kinderlijke vrolijkheid. De stad om hem heen mag dan sterven in steen, Hij draagt de lofzang van de schepping alleen. Want ach, wat is het leven zacht, Een spel van zonlicht en van schaduwnacht…

Wanneer mijn voorhoofd rimpels krijgt, Mijn brede wenkbrauw nederdaalt, Mijn oog niet blinkt, maar duister straalt, En uitspreekt wat mijn mond verzwijgt, Een traan mij langs de wangen schiet, Mijn schedel nederbukt naar de aard, Bezorgde vrienden, vrees dan niet Dat wanhoop mij door 't…

Vanavond zou ik dingen willen zeggen terwijl er eigenlijk geen dingen voor zijn zoiets als licht - willen uitleggen wat licht is voor de dood ons meeneemt in de nacht de nacht in terwijl ik ons probeer terug te denken naar elkaar vanavond - maar zie de glazen in onze handen tot de randen gevuld met licht ---------------------------…

Zie je het niet meer zitten sta op en ga liggen, rust uit laat alle onvrede uit als een hond en kijk naar de bomen, voel het groen je stoplicht stond gewoon op rood ook in de nacht, is ie een flop, sta op drink een groen bakkie thee, rustthee slenter wat, rommel wat met dit of dat of lees een stukkie in een boek dat werkt voor je gemoed…

Soms waag ik mij aan ‘t schrijven van sonnetten maar spoedig raak ik in de strik van rijm en metrum. Dan denk ik: Waar moet je bij zoiets al niet op letten. Die strakke vormen naar mijn hand te zetten is iets waar ik zowat in stik. Soms lukt het met een limerick, want die kent minder van die wetten. En als het onverhoopt een keertje lukt…

Mijn grootvader brengt zijn erf naar het wad, ik zie het golven van zijn dunne haren. Soms wacht hij en blijft nog even staren; van alsmaar klagen heeft hij genoeg gehad. Geruisloos ademt het grint zijn schrede, het gebed dat hij elke dag voordroeg. In zijn zieke knuist rust waar ik om vroeg; wat bij hem lag, maakte hem tevreden. Zijn lief…

Groene glooiingen nodigen uit tot zwijgen. De kom biedt stille rust.…

Een vreemdeling zonder realistisch spiegelbeeld ging over de stoffige wegen van het beruchte moerasland, zoekend naar de warmte van de late middag en de koele aanraking van wit linnen op de naakte huid. Buiten zinderde de zon genadeloos over het landschap. In de schaduw van mijn geest gaf ik hem een thuis. Ik stelde me voor dat hij in…

Haar lieve korte naam kon haast niet korter Haar nieuwe naam klinkt toch een beetje raar Want Femke Bol werd Broeders-Bol dit jaar Ze trouwde met Ben Broeders, ook een sporter Gelukkig maar dat zij niet achteloos Voor Ben Berliner of Ben Olie koos…

Ze schreef zoals ze leefde: vrij en onverschrokken, geen woord dat boog voor schaamte of gebod; haar liefde brak door grenzen, dichtgesloten, en waarheid brandde als een vuurtoren op zee. Haar pen sneed door de nevel van verboden, door stille monden, dromen zonder naam; ze koos het eenzaam recht van zelf te leven, en had de moed te minnen zonder…

1. op een voetstuk geplaatst van de wereld afgekeerd boven de zee verheven staren man en vrouw uit staal en brons geboren naar het vloeibare onbevattelijke alles en niets het water zoekt ze verlangend op om hen als dichtregels te verlaten…

De avond valt in blauwe sferen, het laatste zonlicht op het tapijt dat stil in deze kleine kamer ligt— alsof er geen lucht is, en geen adem. We moeten nu gaan, beste vriend, het afscheid valt ons zwaar. Neem jouw rugzakje maar mee, en twee rollen toiletpapier. Het is echt lachen geweest met die kolderieke humor van jou. De rivier roept…

Ceci n'est pas une rime Al rijmt het volgens schema En schuilt daarin de kiem Voor het gemiddelde poëma Geen beeldhouwwerk van woorden Rondom diepzinnige gedachten Die des dichters rust verstoorden En diens zielepijn verzachtten Slechts wijsheidjes voor tegels Met één doel aan elkaar gelijmd In inhoudsloze regels Zodat het volgens schema…

Ik kwam van school, zette mijn fiets in de schuur. Door het raam zag ik jullie staan, alsof de kamer iets wist wat ik nog niet wist. ‘Ga even zitten, lieverd,’ zei mama. Maar ik bleef staan, geleund tegen de tafel, toen zij vertelde hoe weinig tijd er over was. Ik zei alleen: ‘O.’ Niet omdat het klein was, maar omdat ik geen woorden…

In het Drimmelse spijshuis aan rivier de Amer bewonder je langs glijdende vrachtschepen en zeilboten der woelige wereld aan de overzij zetelt wildernis van de Biesbosch genieters van spijs en drank worden hier verwend met uitzicht over drukke watervreugde naast stille groene ruigte.…

Verjaren is dansen door de tijd, een pas naar wat nog komen gaat, een glimlach naar de toekomst, een warme blik op wat je achterlaat. Je danst langs herinneringen, langs mensen die je nooit vergeet, langs mooie dagen, soms wat verdriet, langs alles wat je heeft gevormd tot de mens die je vandaag bent. Soms gaat het licht en onbevangen,…

met mildheid van schreden zachtheid van tandeloze wolken regenloos tot hemel als wisseling van denkbeeldige wacht hedendaags bezongen nog onvoldragen tot meimaand dit is werkelijk nieuw leven…

De horizon kleurt langzaam klaar het diepste zelf is zuiver waar de wind fluistert wat de stilte al wist de morgenstond verdrijft de mist Een nieuw en helder spiegelbeeld ontwaakt terwijl het oude denken langzaam staakt de woordenstroom zakt in de weidse oceaan de pasteltinten van een droom breken aan Het is de erosie van de trotse geest…

In een diepe late-night mix van oerwoudstammen jazz dreunen dreigend de tam-tams hypnotiseren wajangspelers bedwelmend als de gamelan dan laaien vlammen uit de lava van java's halfdode vulkanen in de voorouderlijke ritmes schemerend in een verzwegen raadselachtig en obscuur halfduister en zwartwit enigma weliswaar verborgen…

Ze had het over weefsel onze gemeenschap als er iemand wegvalt door overlijden bijvoorbeeld dat dit dan voelt als iets wat kapot, een gat of een steek beschadigd Ik dacht na, ja! Maar ook een weefsel dat zich hervormt, vanzelf, zoals je lichaam zich elke nacht herstelt, de dingen, organismen zich hergroeperen En zo snel…

Mijn leven kende vele ups, Daarnaast ook nog downs. Het meeste ik genoot Van m’n leven op deez kloot, Was de liefdes ik ervoer. D’eerste kwam van mijn moer, En van vader, zus en broer, De mooiste van mijn lief. Daarnaast een caleidoscoop Van ontelbre ervaringen, Zowel groot als heel erg klein, Zowel langdurig als kort. Ik ben over…

Nevel op het pad door de takken breekt het licht een vogel zwijgt In het prille morgenlicht drijft een nevel over het pad, een bijna onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt. Langs brede oevers rusten bloemen in het zachte gras, hun pure kleuren dragen dauw die nog…

De luitenant-kolonel is een held Het is moeilijk leven met een verlies Dat roept vragen op Over zijn minachting van mensen en de grondwet Gelukkig hebben de winnaars verloren Ze trokken zich terug uit de vlakte waar geen eten is Zo kregen de kolonelisten hun zin Ze zijn geen slechte verliezers Uiteindelijk hebben ze gewonnen Maar…

het klimaatactivisme wordt graag verkocht als hoop, enige moed en eigen idealisme uit overtuigende liefde voor de aarde gaan we de straat op, de aarde heeft geen liefde nodig ze is geen moeder die we moeten redden, geen treurende weduwe die op ons wacht zij heeft nooit om die familierelatie gevraagd het is een kolkende bol vuur die al…

angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…

Pan, tot de rand gepompt water, een anker, zanger van butsen sist op geblakerde staven. Steken droog hout in de stapel, brengen de koude tot kook, vatten smoezelig weefsel, zij tillen het bijna ontilbare op. Rennen dan rond met wat ziedt, roepen woest van gevaarlijk plezier. En de vrouwen, de jonge, van blozende benen, van stro in bruisende…

Het schip voer af. - Zij oogde ’t na… Het zonlicht ging met hem! Nog hoorde zij het laatste woord Dier jonge, diepe stem: ‘Tot weerziens, Moeder!’ - En zijn kus, Die op haar lippen brandt, Zijn blik, die lang de hare zocht, En ’t wuiven van zijn hand. Zij bergt het alles in heur hart. Geen dag, geen nacht gaat om, Of voor haar ogen rijst…

Vooral bij de taalkundige snoodaards die missen de boot blijken de scheldkanonnades zeer groot…