5143 resultaten.
TWEEE HUIZEN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
428 Orgelklanken en koorzang tonen zich sterk,
geven luid de lof, die God mag krijgen
voor Diens stem tussen ruisende twijgen,
binnen alle adem uit het wijde zwerk.
In de kleine kapel van klare eenvoud
ondervindt de zoekende enkeling
hoe zijn felle zielsdrift hier zacht verflauwt.…
Er onder
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
516 opengegaan onder blauwe lucht, de maan
schuift de rivier, een koude voorjaarswind
waait door het raam
anders dan toen
het nieuwe seizoen; donkere holen geheimzinnige bomen
exotisch gegeurd de vogels gekleurd; een zeurend lied is aangekomen
och, arm zwijgzaam murw gemaakt besmet volk
dat naar adem moest hijgen
meegesleurd in de corona…
God is blauw
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 zon wordt verwarmd
Transparante oceanen kleuren blauw omdat Hij in het water woont
Water dat het begin van alle levensvormen in zich herbergt
en weerkaatst tegen de met meeuwen versierde hemelboog
Datzelfde blauw kleurt al onze levensaders en kabbelt gestaag door de grootste rivieren terug naar de bron van ons bestaan
Zijn koude blauwe adem…
De jaren van mijn jeugd
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
955 Jaren lagen zij daar - hard ingevroren
geen adem of zuchtje viel er te horen
tot een plots voorval alles deed oplaaien
en alle emoties weer gingen ademhalen.
langzaam werden de jaren opnieuw herboren
herinneringen die onsterfelijk blijven scoren
Niet één woord was er uit te vegen...
want de hand van God had meegeschreven.…
Koning Koe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
478 duurt en duurt
een leven in wel en wee
zo'n 100.000 uren
van doen wat mogelijk is
alsof het je niet kan schelen
dat je wensen onmogelijk zijn
zodat je doet wat mogelijk is
alsof het allemaal al voorbij is
en je geniet van elke toegift
afwisselend naar lucht happend
in de vloed en droogstaand
in de eb temidden van het sissende
ademen…
Wolvenvriend
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
574 over de daken van de steden
we praten over de bomen
het sterrenlicht bij nacht
hoe het gaat met het lopen
we zoeken geen prooi meer
het tongen is te intens
het zoenen zo wonderbaarlijk
dat het verlangen is verdwenen
jij ziet soms dronken beren
onderweg als je mijn benen streelt
voel ik hoe je in mijn hart kunt kijken
hoe jouw adem…
Ze was pas twaalf
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
548 Zonder adem, zonder praten
Moet ik je nu echt hier laten?
Jij zonnetje met zomersproeten
Lig je echt hier in dit gat?
Ik sta te huilen in de regen
De kou, het donker; staat me tegen
Ik praat met je, jij lieve schat
Lig je echt hier, onder zwart?…
Furore
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 landweg kronkelt zich in zijn gedachten
bij het hek waar zijn slaap de droom hervat
neemt het landschap de vrije hand
in vreemdsoortig droef verlangen
beginnen landerijen met ochtend boerderijen
kraaiende hanen en geiten tussen hondenpoep
wuivende bomen, karakteristieke wind
lente lendenen krullen nieuwe dromen
stilte roept om energie
adem…
Leef...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
556 Maar ik realiseer me, nu na lange tijd,
Ze ademen niet.
Ze leven niet echt,
Het zijn dode dingen.
Niet verstandig om er zoveel tijd
aan te besteden.
Er is immers het heden.
Zij zijn het verleden.
Maar delen ervan zijn nog in leven.
Ken je ze nog, kun je aandacht aan ze geven?
Herinneringen blijven.…
Zwanenveer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
521 Sla je ogen op naar het hemelblauw
Open je hart als een bloem voor morgendauw
Langs dijken wegen en berenklauw
De schreeuw van moederpoes haar kittens miauw
Och glanzende zwanenveer van ons geslacht
Door Goddelijk ontfermen in het licht gebracht
Met tranen in ogen het verdriet in donkere nacht
Waait Gods adem binnen zonder praal of pracht…
Ontwaakt uit een droom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 Uitgeput val ik in slaap
in het uur dat de zon hoog aan de hemel staat
Vreemd is het in een droom te aanschouwen
hoe dat er vanuit de hoge toren
Bekleed met mos en spinnenweb
naar me wordt gekeken
alsof ik de klimop ben gespijkerd aan het hout
om alsmaar
hogerop te klimmen
Geperst geduwd verwrongen om te sterven
met de vreemde adem…
Muur der Namen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Mijn hart schreeuwde het uit
om haar pijn in ons
leven samen, mijn adem stokte opnieuw,
zoals zo vaak tevoren,
onze tranen mengden zich
voor Judith Baruch.
Wie zij werkelijk was, zullen wij nooit weten,
maar haar vergeten mag niet,
niemand mag vergeten worden.
Eindelijk is daar de muur der namen.…
WIITE HUISWERVELING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 De luchtstroom slingert zich sierlijk maar koud
om een schoorsteen, aarzelt even, duikt gezwind
de pijp in, hitte tegemoet, en vindt
vast verblijf, dat hij met zijn adem opbouwt.
De keuken van 't Olterterper spijshuis
toont kookkunst vol aangewaaide bossmaak;
ovens gloeien bij stervend takkengeruis.…
NACHTVREUGDE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
548 Een snippertje Kerstfeest
steeds met je meenemen
mag een verademing zijn
van voelen en denken
's avonds in bed
bij het indutten
lig de stal van Bethlehem
op deken of kussen
adem van ezel en schaap
vermengt zich sierlijk
warm kringelend
met geurige damp
uit brandende wierook
je bed wordt omhelsd door
een ruimte vol hooi en stro
binnen…
Het doolhof
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
477 ik hoorde
je lach langs
de lichtgroene
heggen fluisteren
op de vlagen
van wind en
soms zag ik
het zwart grijze
haar van een
schim verderop
daar zat ik
weggedoken
zwaar ademend
met kloppend hart
oren en ogen
wagenwijd open
om jou te traceren
in het doolhof
waarin wij echt
verdwaald waren
maar jij zweeg
ik keek naar
opvliegende…
Sociale correctie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
617 Allen zouden opgelucht ademen.
Waarmee ik uitdrukkelijk zeggen wil
dat zulke overkomelijkheden
de conversatie doen opleven,
de ruimte gaat bewegen,
wederzijds een zingen begint:
de akoestiek van samenzijn!
Het zou ons allen sieren wanneer
in komende hardnekkige gesprekken
bovengenoemde correctie ons triggert...…
Mile End
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
663 Je schaamt je voor je eigen adem.
Vergeet de vlinders en de zwanen:
hier gromt een stad - extreem en goor.
Toch komen hier veel jonge mensen.
Tempo: 'Constant hebben wij haast.'
Gestroomlijnde wereldforenzen,
running for a perfect day...
De grauwe brug zoekt troost bij een parkje.
Mentale nood? Zie rode kerk.…
nachtwind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
532 de koele adem van het heelal
is een spiegel van eeuwigheid,
over de stille punten van
sterren terugkijken.
als een verlaten open zee golft
de nacht een koude rimpel op het dak
de maan speelt een lichte vlek
tegen de zware schoorsteen,
hoge steven in een donkere vloed
van pannen opgeheven.…
VERBOUWING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
495 Herboren adem strooit ware verhalen
van jarenlang timmer- en metselwerk rond
over heel de wereld, toont dat de wond
in bedaagd gebouw heling mag uitstralen.
Door het statige Antwerpen verspreid,
toeven schilderij en beeld in kerk of kluis,
vinden weer de weg naar hun hersteld tehuis.…
De Poortwachter van het Dodenrijk.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
514 “ Wat de Aarde breekt, zal de Hemel binden”
Op de drempel van zijn laatste adem
verlaat hij onhoorbaar bloed en tempel
en spelen sterren met de oneindige nacht
Het leven wordt een onbuigzaam spel
voor haar en drukt zijn stempel
intens op de blauwdruk van haar wezen
Zij reikt eindeloos naar hem
en bidt voor hem naar niemandsland
als…
VLEUGELLAM
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
439 Gods adem zal scheppend, bekend voortdraven,
treft regerend huis en zwervende eenling,
kan beiden doen glanzen vol zegening,
neer leggen als moe gevlogen raven.
Het hoog vernuftige brein, de naakte geest
staan voor hun Vader. Klein en verslagen?
Oordelen bij genade maakt hen bedeesd.…
de loop der dingen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 in de aarde viel
zwermden immigranten over steigers en kades uit
toen ze samen opliepen met de zacht invallende nacht
pakten de eeuwige loop der dingen zich samen
nu we in files koppig stil blijven staan
vertier zoeken in een zee van opschuimende sleur
de sneeuw voor de zon verdwijnt het sneeuwkanon verschijnt
we in vervuilde lucht naar adem…
VAN HAERSMAPARK
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
424 Eens was de grote tuin
welke zijn helende adem
over het woelige Drachten
deed waaien en mensen riep
om hier te genieten
van bonte bloemenpracht
waar vlinders en bijen
hun leven kracht gaven
een geliefd woonoord
van eenden en zwanen
die in en rondom de vijver
rust en vertier vonden
de graag bezochte lusthof
behoort tot het verleden…
Laguz
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 In de duisternis
laat ik me langzaam dalen
tot op de bodem,
tot mijn diepste kern
waar wat niet wezenlijk is
oplost en vergaat,
waar ik gezuiverd
en herboren word uit de
modder van het meer;
Ik adem vrede
aan de oever van Bala
vol waterwijsheid.…
De lustgeleiding
netgedicht
4.1 met 30 stemmen
373 ik ontdekte pas
jouw zachtheid
toen mijn afstand
door het raken
jou opwond in
het zachte tasten
naar jouw gevoelige
zenuweinden
in de wil je totaal
over te geven
zonder nog een
eigen stukje prive
dat jij in jouw lach
hebt verstopt in je
uiterst gevoelige
mond met adem
die soms onzichtbaar
ruikt naar zoute drop
daar is ervaren…
Vleugels van Vandaag
netgedicht
2.0 met 9 stemmen
463 Ik drink licht uit de lucht,
adem blauw in mijn borst,
de wind kietelt verhalen
tussen mijn vingers door.
Op straat glimlacht de wereld –
een fietser zwaait met een regenboog,
een hond danst in plassen,
een kind schildert dromen
met stoepkrijt op het grijs.…
De PfarrKirche St. Remigius in Kröv, Moezel, Duitsland
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
536 z'n bruine plumeaustaart
het Heilige kruis staat scheef
Christus hangt zielig voorover
de rode gordijnen voor
de vier biechthokjes zijn gewassen
ik vraag me af of
deze kerk ooit tot volle wasdom is gekomen
schrikwekkende beelden van Hem:
Jezus en haar, zijn moeder Maria
sombere zonde doemt zich in me op
ik bid om, hap naar adem…
Sonnet van blijven en gaan
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
769 Jij weet hoe je de adem van slangenkuilen ontwijkt,
de droge eindeloze steppen oversteekt
hoe je voorbij het hemeldak en verder reikt
hoe je een helse nacht met demonen doorbreekt.…
Volle maan
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
654 De wereld houdt haar adem in,
de wind beweegt op teugen traag,
een uil zweeft rond met wijde zin,
zijn roep verwaait, zijn vleugel vraagt.
En boven ál wat leeft en gaat,
blijft zij, in tijd en stilte staan.
Een oude ziel die alles ziet —
de wereld slaapt, de maan zal... gaan!…
De hamer van onrecht
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
415 De kamer hield de adem in,
tijd zakte stil naar de grond.
En ik, gevangen in die ene zin,
kon niets doen
dan luisteren
naar het wegebben van je stem.
Je ogen sloten langzaam,
verdriet ontwaakte.
De stilte brak niet —
zij groeide, zij woog,
tot alles in mij wist:
de hamer van onrecht
had ons beide geraakt.…