5775 resultaten.
Dat zwart oogt
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
549 de vaderen
de krak waarmee hij
zijn jarenlange spanning
laat vieren in hervinden
van evenwicht en macht
het ven gezien dat zwart oogt
bij een helder blauwe lucht
en doodstil kleine bellen gas
aan de spiegel laat ontsnappen
bomen praten in het
meervoud van soorten
door elkaar in hun reiken
naar licht voortdurend te raken
nog stillen…
wie we zijn
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 voeten van lindehout
dezelfde gezichten
in berusting gestold
onthutsend ongeloof
over wie zij zijn
als in een stomme film
de weidse gebaren
de sprakeloze ogen in
het verstarde gezicht
het gemis aan moed van
het afgewende hoofd
de handen voor de
opengesperde mond
het laffe wassen
van de handen
samengebundeld in een
stille…
Glas
gedicht
3.6 met 9 stemmen
3.998 Als ik terug van school kwam keek ik even;
het vierde raam, begane grond:
een witte muur met stille plooien,
alsof de vrouw niet echt bestond.
En toen kwam ik haar buiten tegen,
haar gang voorzichtig als op glas.
Ik groette haar; ze liep op scherven.…
Verliefd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
548 In stille bewondering keek ik haar aan
toen ze daar zo voor mij stond,
en het was alsof de warmte van haar lach
van haar afstraalde en de zon doorbrak, warmte
die ik voelde toen ik haar in mijn armen nam.…
De essentie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
522 altijd de lach
in een heerlijk
ad hoc reageren
ogen die schitteren in
iets nieuws uitproberen
toch heeft ook zij
haar stille momenten
zweeft heel even
zonder uit zicht te raken
onze aandacht voorbij
nog is er het
bekende gebaar
bevestiging in
oogopslag het volgen
maar haar ziel is niet daar
ik weet dat ook zij
reflecteert in…
Verkeer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 Ik bewoon een huis aan een stille straat
die met het passeren van vele jaren
zijn logistieke taak lijkt te bedaren
en merk dat verkeer niet langer langsgaat
steeds minder wordt er doorgereden
en dan ook steeds in dezelfde richting
geen bord roept op tot die verplichting
verkeer verloopt om een vreemde reden
ooit was de straat een drukke…
Oktobervrouw
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
469 Ach lievelingsseizoen, je storm en regen
Die geven speelse duwtjes, dagen uit
Ik raap het laatste afgevallen fruit
Je bladeren glanzen, zo ook asfaltwegen
Ik zie het liefste je aan stille stranden
Of je in bossen; windstil, geen geluid
Behalve knisperen waarop ik stuit
Je dorre kant ervaar ik als een zegen
Ik neem je dennenappels, beukennootjes…
De avond brengt koelte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 Traag
na het snelle bewegen
streelden mijn handen de geur
glad over je uit en weerloos
ging ik naast jou liggen
op het bed in de stille kamer
midden in de stad
met de hoekige kantelen
De avond brengt koelte
terwijl ik naar je kijk
naar je kijk…
Een spoor van God
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
659 Elk verlangen zal Hij stillen én vullen met nog meer verlangen.
Onrust zal een onbekend woord zal zijn.
Het lam naast de leeuw.
Eeuwigheid zoals die bestaat in de volmaakte cirkel
En in die volmaakte cirkel staat Hij.
Het zal er nooit meer nacht zal zijn.
Vrede zal ieders deel zijn.…
Het razen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
407 Het stille leven ligt op het kerkhof
hiernaast, het nieuwe leven raast
erlangs over ijzeren staven
en dat maakt me gek, het dendert
door de kamers waar ik heb gespeeld
Ik haal ze leeg en ik rook ze uit
met Nag Champa, met tranen
in mijn ogen sluit ik de ramen
en toch worden de muren dikker
van het geraas, ze eten het op
net als ik, het…
Stephan van den Berg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 Van West tot Oost en ook van Zuid tot Noord,
van dertien tot een jaar of zeventien
gaan tienermeisjes soppen bij het zien
van Stephan in zijn zwembroek op zijn board
Ze bijten op hun onderlip en dromen,
hun handjes klemvast tussen dij en dij,
in fantasie een stille vrijpartij,
nog eventjes en dan zullen ze komen
Ze kijkt naar posters wie…
*
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
498 duikel ronderom
Langs het waskoord bloemgazon
Richting stroom en klare bron
Vergleden zonder zoemgerucht
Langs de rotsen en bosschages
Langs elektrische tuigages
Glijden glijden laat me toch
Meeliften uit mijn lichaam loch
En duikelend en ronderom
Opgaan in gindse zomerzon
Als een oud paard gered van teugels
De afgrond langs op stille…
diep in ons verborgen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
681 dit was het huis waar wij
woonden
het veld waar we lagen
in zomergeurend gras
hier was ons tintelende samen
in het milde stille licht waar
we in de verte van onze ogen
argeloze dromen droomden
hier was de geurende aarde
de zoete lucht van oude
lindebomen in de donkerte
van de nacht
hier was het zilveren
stromen van de beek
de spiegeling…
Nooit vergeten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
485 Afgeleverd in een stille zwarte nacht
Vadertje Poetin, the Hunter himself,
hem vergeet je nooit.…
Laatste gesprek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 De hoge bomen, zwart in het late winterlicht,
wierpen vreemd langgerekte schaduwen op het gazon
en op het bankje waarop wij zaten in een stille leegte,
die groter werd toen het trage sneeuwen begon.…
Mystieke ontmoeting
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 Ergens in het stille bos koeren duiven,
ik loop er in dichte mist gevangen,
zie hoe ijspegels, die aan bomen hangen,
zacht en weemoedig rinkelend wuiven.
Bij het ven zie ik plots mijn vader staan,
op het ijs liggen dode meeuwen,
heel lichtjes begint het te sneeuwen,
vader kijkt mij doordringend aan.…
Taelsonnet
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
433 Dan doe ik graeg wat hersengymnastiek
En voel mij voor heel even bestevaer
Het is niet zo dat ik iemand verketter
Als kritikaster, dat boeit mij
geen kriek
Ik zet de woorden om in taelmuziek
Van stille klank in
ongeschreven letter
Het einde nadert van dit taelsonnet
Toch iets bedacht om niet
bij weg te zweymen
Bedoeld om serieus te…
armoede
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
646 er echter niet
haar moeder
leuk en opgeleid
met hoge hypotheek
ontslag en schulden
dopt de boontjes zelf
schaamte voelt ze
bij elke aanmaning
die eindeloos komt
machteloos ook
het tij te keren
natuurlijk wil zij wel
het beste zelfs liefst
voor haar meisje
de lege knip echter
koopt daarvoor niks
wat hen samen rest
is de stille…
In mijn vak of sombere kunst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 In mijn vak of sombere kunst
Beöefend in de stille nacht
Als slechts de maan woedt
En de minnaars neerliggen
Met al hun pijnen in hun armen,
Dan zwoeg ik bij het zingend licht
Niet om te streven of voor brood
Of voor de steun en hang naar de
Bekoring van ivoren podia
Maar voor ’t gewone loon
Van hun geheimste hart.…
Liefdesverhaal
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
461 in het stille ochtendgloren
waar de nevel traag verdwijnt
ontmoet ik jouw mooie ogen
een blik die mijn geluk verfijnt
onze zielen raken verweven
in een dans van licht en snel
elk tel uitvoerig beleven
in ons matineuze liefdesspel
hand in hand door stormen
lopen wij op verdwaalde paden
tussen waarden en normen
van onze eigenzinnige daden…
op deze middag
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
735 uiteengedreven wolken
onder de opgeschrikte hemel heft
een moeder haar handen naar de lucht
de storm in haar borst
het samentrekken van het hart
het trage huilen met open mond
het uitdoven van het schreeuwen
in vergeefse echo's van de naam
waarmee zij haar kind noemt
een laken van rouw ineen
geweven rondom haar beminde
ingebakerde kind
stille…
De Troon van Stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Het is mijn troon, mijn stille plek,
waar ik even rust mag zoeken.
Hier hoor ik niets, behalve mij,
geen stemmen, geen geluid, geen krijs.
Alleen het water dat zachtjes stroomt,
en mijn gedachten die vrij rondzoemen.
De tegels koud, de deur op slot,
hier ben ik even wie ik ben, zonder spot.…
Vader
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
402 Eens was hij bij mij, versterkte wat ik had,
bleek mijn gids te zijn, het oude, vaste huis,
dat nu afbrokkelt na een stille tijd.
Hij lispelt zachtjes, loopt langzaam naar het bad,
mijn vader die weer zoekt naar zijn thuis,
wat steeds bij hem woonde is hij nu kwijt.…
Resttijd
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
410 ik bleef mezelf, verdronk in ouderdom,
ik leerde zwijgen als een vorm van inhoud,
het stillen van het denken aan later.
‘soms hield je van zekerheid — maar waarom?’
of de boom die zich vond in het dode hout:
het ouder zijn behoort niet tot een flater.…
Schaduw van jouw glimlach
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
472 Ik draag de warmte van jouw stille lach,
al dooft de zon vaak voor mijn lege dagen.
Ze fluistert zacht, een kostbaar levenslag,
dat liefde blijft, al kan ik jou niet dragen.
De stilte vult zich met een zoet gemis,
een melodie die door mijn hart blijft zweven.…
In afstandelijk protocol
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
354 Ooit weet ik waarom ik het zeker weet
over die stille bloei onder de boomschaduwen
in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden
psychiaters, dominees, critici, politici
ze zijn voor mij te kil, te liefdeloos berekenend
in het doorzagen van mijn dagelijkse geneugten
in afstandelijk protocol kan ik mij niet vinden
omdat door deftigheid zoete…
Grens
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
310 geen boom weet
dat vallen hem eens wacht
geen vogel
kent zijn laatste vlucht
wij dragen het einde
als een stille schaduw
achter onze schouders
wij
kennen de grens
en juist daarom
brandt in ons
het felle verlangen
te worden wie wij zijn
de dood staat niet alleen
als sluiting van het leven
maar als een open deur
die fluistert…
Klimaat
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
529 Nu de wind de golven van de zee
streelt met de adem van alle geliefden
ben ik in stille gedachten bij je
om de natuur te koesteren
met de emotionele woestheid
van een heidense zielenknijper
en ik droom deze keer niet in mijn slaap
dat ik een onwetend kind ben, ik leef
en ik ben volwassen in mijn keuzes
ik ben tegen de fabricatie van…
Het huisje aan de onderberm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
159 Nog te jong voor de schoolbanken –
de tijd had geen omheining –
speelde ik op de stille onderberm
bij de wagenmakerij.
Ik zag wilde duiven opvliegen uit de bomen,
konijnen schieten over de bleek.
Het is lang geleden.
Maar de jaren dragen mij
meer dan ik hen draag,
en die eerste ochtenden van het begin
gaan nog altijd met me mee.…
Nachtwoud
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
169 Het duister fluistert geheimen van de maan
een zilveren sluier valt over de groene bomen
de vrees voor de waarheid is nu heengegaan
de dwaze mensendroom weeft draden
van een oud vergeten mysterie
geen mens die deze stille paden kent
een nobele echo zweeft door de contreien
de koude aarde wordt door licht verwarmt
waar sterrenstof de diepe…